Mateus 14
Nauəuə Asim Rəha Uhgɨn Nəmtətiən Vi (TNP) vs NVT
1 E nian əha, Kig Herot Antipas u tətarmənɨg e nɨtəni Kaləli, təmətəu nanusiən rəha Iesu.
1 Quando Herodes Antipas ouviu falar de Jesus,
2 Kəni təməni=pən kəm rəhan mɨn nətəmimi asoli məmə, “Suah u in Jon Bəptais iətəm təməmiəgəh mɨn e nɨmɨsiən. Tol lanəha tatos nəsanəniən əha o noliən nati apɨspɨs mɨn.”
2 disse a seus conselheiros: “Deve ser João Batista que ressuscitou dos mortos! Por isso ele tem poder para fazer esses milagres”.
3 — ausente —
3 Herodes havia mandado prender e encarcerar João para agradar Herodias, que era esposa de Filipe, seu irmão.
4 — ausente —
4 João tinha dito repetidamente a Herodes: “É contra a lei que o senhor viva com ela”.
5 Herot Antipas tolkeikei məmə in otohamu Jon, mətəu təməsoliən mətəu-inu tətəgɨn e nətəmimi. Ilah kautɨsiai Jon məutəni məmə in iəni kəti.
5 Herodes queria matá-lo, mas tinha medo de provocar uma revolta, pois o povo acreditava que João era profeta.
6 Mətəu nian kəti, Herot Antipas təmol lafet kəti rəha nian təmair lan, kəni pətan mɨtə, nətɨ Herotiəs, təmol danɨs aupən e nəhmtɨ nətəmimi rəfin. Kəni rəhan noliən danɨs təmol Herot Antipas nɨkin təmuvən pɨk lan,
6 Contudo, numa festa de aniversário de Herodes, a filha de Herodias dançou diante dos convidados e agradou muito o rei,
7 kəni tol lanəha, in təməni əskasɨk mos nonauvɨl məmə in otəfən nati nak iətəm pətan mɨtə əha tolkeikei.
7 e ele prometeu, sob juramento, que lhe daria qualquer coisa que ela pedisse.
8 Kəni Herotiəs təməghati kəm nətɨn, kəni nətɨn təməni=pən nəghatiən rəha Herotiəs kəm Herot Antipas məmə, “Os rəhn-kapə Jon Bəptais e pɨlet kəti muva u ikɨnu məfa kəm iəu rəueiu.”
8 Instigada pela mãe, a moça disse: “Quero a cabeça de João Batista num prato!”.
9 Kəni kig, nɨkin təpəou. Mətəu təməni=pən kəm rəhan nətəmimi məmə ilah okotol nəuia nətɨ Herotiəs, mətəu-inu o rəhan nonauvɨl mɨne nəniəskasɨkiən iətəm təmol e nəhmtɨ nətəmimi.
9 O rei se arrependeu do que tinha dito, mas, por causa do juramento feito diante dos convidados, deu as ordens para que atendessem ao pedido.
10 Kəni təmahli=pən nətəmimi nəuvein kəhuvən e kaləpus, kəni ilah kəmotəuahtuv rəkɨs rəhn-kapə Jon ikɨn əha,
10 João foi decapitado na prisão,
11 motələhu=pən e pɨlet kəti, motos məhuva, motəfən kəm nətɨ Herotiəs, kəni in təməfən kəm rəhan mamə.
11 e sua cabeça foi trazida num prato e entregue à moça, que a levou à sua mãe.
12 Kəni nətəmimi rəha Jon kəməhuvən motos nɨpətɨn məhuvən mohtənɨm, kəni məhuvən motəni=pən kəm Iesu.
12 Os discípulos de João vieram, levaram seu corpo e o sepultaram. Em seguida, foram a Jesus e lhe contaram o que havia acontecido.
13 Nian Iesu təmətəu nanusiən əha, kəni təmuvən e bot kəti muvən əpəha ikɨn nətəmimi kohkə ikɨn. Mətəu nian nɨmənin nətəmimi kəmotəhrun ikɨn təmuvən ikɨn, kəni ilah kəmohiet e rəhalah lahuənu mɨn motaliuək ipari məhuərisɨg e Iesu.
13 Logo que Jesus ouviu a notícia, partiu de barco para um lugar isolado, a fim de ficar só. As multidões, porém, descobriram para onde ele ia e o seguiram a pé, vindas de muitas cidades.
14 Nian Iesu təmuvari, mafu məmə nɨmənin nətəmimi tepət, kəni nɨkin təmepət o lah, molkeikei ilah, kəni mol vivi nɨmɨsiən mɨn rəhalah.
14 Quando Jesus saiu do barco, viu a grande multidão, teve compaixão dela e curou os enfermos.
15 Kəni ləhnaiuv iuəkɨr o napinəpuiən, rəhan mɨn nətəmimi kəməhuva ohni mautəni məmə, “Ikɨnu, ikɨn nətəmimi kohkə ikɨn, kəni otəsuvəhiən tapinəpu. Ahli=pən nɨmənin nətəmimi məmə okəhuvən lahuənu mɨn motos nəhmtɨ nɨglah nəuvein nauəniən.”
15 Ao entardecer, os discípulos foram até ele e disseram: “Este lugar é isolado, e já está ficando tarde. Mande as multidões embora, para que possam ir aos povoados e comprar comida”.
16 Kəni Iesu təməni=pən məmə, “Kəpə. Otəpəh əmə ilah kautol u ikɨnu, kəni itəmah əmə otaugɨn ilah.”
16 “Não há necessidade”, disse Jesus. “Providenciem vocês mesmos alimento para elas.”
17 Mətəu kotəni=pən kəm in məmə, “Itɨmah iautos əmə pɨret faif mɨne nəmu keiu.”
17 Eles responderam: “Temos apenas cinco pães e dois peixes!”.
18 Kəni təni məmə, “Otos məhuva kəm iəu.”
18 “Tragam para cá”, disse ele.
19 Kəni məni=pən kəm nətəmimi məmə okotəharəg ləhtəni e nɨmanuvehli. Kəni təmos pɨret faif mɨne nəmu keiu əha, məsal-pəri əpəha e neai, məfaki=pən lan, kəni məhapu pɨret. Kəni məfən kəm rəhan mɨn nətəmimi, kəni kotəfən kəm nɨmənin nətəmimi.
19 Em seguida, mandou o povo sentar-se na grama. Tomou os cinco pães e os dois peixes, olhou para o céu e os abençoou. Então, partiu os pães em pedaços e os entregou a seus discípulos, que distribuíram às multidões.
20 Kəni ilah rəfin kəmotauən, nərfɨlah tasisi. Kəni nɨpɨspɨsɨ nauəniən iətəm kəmotəpəh, nətəmimi rəha Iesu kəmotaipei=pən e kətɨm asoli ilah tueləf kotəri vivi.
20 Todos comeram à vontade, e os discípulos recolheram doze cestos com as sobras.
21 Kəni nətəmimi nətəm kəmotauən, nəman əmə təhmen e faif-tausɨn, mətəu kəsafiniən nɨpətan mɨne kəlkələh mɨn.
21 Os que comeram foram cerca de cinco mil homens, sem contar mulheres e crianças.
22 Kəni Iesu təməni kəm rəhan nətəmimi məmə ilah okəhuvən e bot məhuvən e nəven=pən əpəha e lek, mətəu in otahli=pən nətəmimi kohtəlɨg=pən imalah mɨn ikɨn.
22 Logo em seguida, Jesus insistiu com seus discípulos que voltassem ao barco e atravessassem até o outro lado do mar, enquanto ele despedia as multidões.
23 Nian tɨnahli=pən rəkɨs nətəmimi, kəni muvən əpəha ilɨs e nɨtəuət kəti in pɨsɨn əmə, məmə otəfaki. Nian tɨnapinəpu, Iesu pɨsɨn əmə əha ikɨn,
23 Depois de mandá-las para casa, Jesus subiu sozinho ao monte a fim de orar. Quando anoiteceu, ele ainda estava ali, sozinho.
24 mətəu bot tɨnuvən rəkɨs e nəlugɨ lek, kəni mɨnətələs pɨkɨn nɨmətagi, kəni peau-peau mɨn kɨnəutoh bot.
24 Enquanto isso, os discípulos, distantes da terra firme, lutavam contra as ondas, pois um vento forte havia se levantado.
25 Kəni lapɨn iuəkɨr o nianiən, Iesu təmaliuək e nəhue nəhu mətuva o lah.
25 Por volta das três da madrugada, Jesus foi até eles, caminhando sobre as águas.
26 Mətəu nian nətəmimi rəha Iesu kəmotafu in tətaliuək e nəhue nəhu, kəni kəmotəgɨn pɨk mautəni məmə, “!Ei, narmɨ iətəmimi kəti!” Kəni kəmotasək əfəməh mətəu-inu kəutəgɨn.
26 Quando os discípulos o viram caminhando sobre as águas, ficaram aterrorizados. “É um fantasma!”, gritaram, cheios de medo.
27 Mətəu uəhai əmə, Iesu təməghati kəm lah məmə, “!Ei, nɨkitəmah təhtul məha-məha. Mə iəu əpə. Sotəgɨniən!”
27 Imediatamente, porém, Jesus lhes disse: “Não tenham medo! Coragem, sou eu!”.
28 Kəni Pitə təni məmə, “Iərmənɨg, nəmə ik pəhriən, kəni auɨn lak iəkaliuək e nəhue nəhu muvnə.”
28 Então Pedro gritou: “Se é realmente o senhor, ordene que eu vá caminhando sobre as águas até onde está!”.
29 Kəni Iesu təməni=pən kəm in məmə, “Va.”
29 “Venha!”, respondeu Jesus. Então Pedro desceu do barco e caminhou sobre as águas em direção a Jesus.
30 Mətəu nian nɨkin təməhti nɨmətagi asoli, kəni nɨkin təməgɨn pɨk, kəni mɨnətamnɨm mətasək=pən o Iesu mətəni məmə, “!Iərmənɨg, asiru lak!”
30 Mas, quando reparou no vento forte e nas ondas, ficou aterrorizado, começou a afundar e gritou: “Senhor, salva-me!”.
31 Kəni rəueiu agɨn Iesu təmeapən maskəlɨm Pitə, kəni məni=pən kəm in məmə, “Ik rəham nəhatətəiən təkəku agɨn. ?Təhro rəham nəhatətəiən təkəku ohniəu?”
31 No mesmo instante, Jesus estendeu a mão e o segurou. “Como é pequena a sua fé!”, disse ele. “Por que você duvidou?”
32 Kəni nian kəmuəri=pən e bot, kəni nɨmətagi təmeiuaiu.
32 Quando entraram no barco, o vento parou.
33 Kəni ilah əha e nəhue bot kəmotəfən nɨsiaiən asoli kəm in mautəni məmə, “Pəhriən, ik Nətɨ Uhgɨn.”
33 Então os outros discípulos o adoraram e exclamaram: “De fato, o senhor é o Filho de Deus!”.
34 Nian kɨnəhuvən e nəve nɨtəni=pən, kəməhuvari=pən e nɨtəni Kenesəret.
34 Depois de atravessarem o mar, chegaram a Genesaré.
35 Kəni nian nətəmimi əha ikɨn əha kinotəhrun Iesu, motahli=pən nəghatiən tuvən mɨtəlau o nətəmimi e lahuənu mɨn rəfin əha ikɨn. Kəni kəmotos rəhalah mɨn nətəmimi nətəm kautohmɨs məhuva o Iesu,
35 Quando o povo reconheceu Jesus, a notícia de sua chegada se espalhou rapidamente por toda a região, e trouxeram os enfermos para que fossem curados.
36 kəni kəmotəkeikei o Iesu məmə ilah nətəm kautohmɨs okotek əmə nɨfɨfɨ napən rəhan. Kəni ilah rəfin nətəm kəmotek nɨfɨfɨ napən rəhan, rəhalah nɨmɨsiən təmɨkə, kəni kəmotəuvɨr.
36 Suplicavam que ele deixasse os enfermos apenas tocar na borda de seu manto, e todos que o tocavam eram curados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.