Romanos 9
North Tanna New Testament (TNN_WBT) vs ARA
1 Kən roiu iakolkeike məmə ekəghat-in rəhak mɨn netəmim u noanol mɨn rəha Isrel, məmə kəmotapəs Kristo. Iatən nɨpahrienən məto-inu itɨmlau Kristo kitiəh əm, eseiuəən. Rəhak nətəlɨgən ne Narmɨn Rəha Uhgɨn katuən məmə nat u iatən in nɨpahrienən.
1 Digo a verdade em Cristo, não minto, testemunhando comigo, no Espírito Santo, a minha própria consciência:
2 Nɨkik təmɨtəgɨt kən mətahmə pɨk olat nian rafin.
2 tenho grande tristeza e incessante dor no coração;
3 Okəmə io ekɨtun nosən nalpɨnən ne neməha rəha Uhgɨn, kən inu otasitu o natimak mɨn məmə okotahatətə e Kristo, kən nɨkik təpagien əm. Nɨpahrienən, nɨkik təpagien okəmə Uhgɨn otɨləs-irəkɨs io e Kristo itəm iakolkeike pɨk, okəmə in otasitu natimak mɨn məmə okotahatətə lan. Ekən nəghatən u, “natimak mɨn,” məto-inu e nɨpətɨn, ilat noanol rəha Isrel.
3 porque eu mesmo desejaria ser anátema, separado de Cristo, por amor de meus irmãos, meus compatriotas, segundo a carne.
4 Ilat noanol rəha Isrel, kən natɨmnat wɨr mɨn u rəhalat: Uhgɨn təməhl ilat məmə nenətɨn mɨn, kən təmol əp rəhan nepətən əhag-əhag kəm ilat, kən mos-ipən mɨn nəniəkɨsən mɨn rəha nasituən,kən mos-ipən mɨn Lou kəm ilat, ne nəfakən əpəh e Nimə Rəha Uhgɨn, ne nəniəkɨsən mɨn.
4 São israelitas. Pertence-lhes a adoção e também a glória, as alianças, a legislação, o culto e as promessas;
5 Kən tɨpɨlat mɨn, ilat netəm-iasol mɨn rəha Uhgɨn aupən, kən e nɨpətɨn ikɨn, Kristo təmɨsɨ-pən e noanol rəhalat, kən in Uhgɨn itəm in ilɨs e natɨmnat rafin, itəm okatənwiwi əm nulan kətan namnun tɨkə. Əwəh.
5 deles são os patriarcas, e também deles descende o Cristo, segundo a carne, o qual é sobre todos, Deus bendito para todo o sempre. Amém!
6 Noanol rəha Isrel kəməsotahatətəən e Kristo, məto nolən əh təməsolən məmə Uhgɨn tateiuə e rəhan nəniəkɨsən, məto-inu sənəmə ilat rafin itəm kəmotɨsɨ-pən e noanol rəha Isrel, ilat netəm Isrel pahrien.
6 E não pensemos que a palavra de Deus haja falhado, porque nem todos os de Israel são, de fato, israelitas;
7 Kən e nolən əh inəh, ilat itəm kəmotɨsɨ-pən e Epraham, ilat sənəmə netəm pahrien rəha Epraham. Məto Uhgɨn təmən kəm Epraham məmə, “Noanol ətuatɨp rəham otɨsɨ-pən e nɨta rəha Aisak.”
7 nem por serem descendentes de Abraão são todos seus filhos; mas: Em Isaque será chamada a tua descendência.
8 Nɨpətɨn nat u məmə, ilat u kəmotaiir e noanol rəha Epraham sənəmə ilat rafin nenətɨ Uhgɨn mɨn. Məto nenətɨ Uhgɨn pahrien, ilat netəmim itəm kəmotaiir e nəniəkɨsən rəha Uhgɨn. Kən ilat u noanol pahrien rəha Epraham.
8 Isto é, estes filhos de Deus não são propriamente os da carne, mas devem ser considerados como descendência os filhos da promessa.
9 Tol nəhlan məto-inu Uhgɨn təmən-iəkɨs kəm Epraham min-nulan, “E nian ətuatɨp, oekɨtəlɨg-pa, kən Sera tɨnɨləs rəkɨs nətɨn kit iərman.”
9 Porque a palavra da promessa é esta: Por esse tempo, virei, e Sara terá um filho.
10 Məto nəghatən təsolən namnun ikɨn-u. Nətɨ Sera u Aisak təmit Repeka, kən in təmɨləs mil mil kəiu. Rəhalau tata kitiəh əm, pipi rat rəha noanol mɨn rəha Isrel u Aisak.
10 E não ela somente, mas também Rebeca, ao conceber de um só, Isaque, nosso pai.
11 Məto nian mil mil u kəməsuaiirən əh, kən məsioalən əh nat kit itəm təwɨr o tərat, Uhgɨn təmən-ipən nəghatən kit kəm Repeka. Kən nəghatən u tatəgətun wɨr məmə Uhgɨn tɨtəpun netəmim tətəu-pən əm rəhan nətəlɨgən,
11 E ainda não eram os gêmeos nascidos, nem tinham praticado o bem ou o mal (para que o propósito de Deus, quanto à eleição, prevalecesse, não por obras, mas por aquele que chama),
12 məto sənəmə məmə kitat kəmotol nat wɨr kit or nat tərat kit. Uhgɨn təmən kəm Repeka məmə, “Nɨta rəha nətɨm asol lan, ilat okotol wək əm kəm rəha in əkəku lan.”
12 já fora dito a ela: O mais velho será servo do mais moço.
13 Kən inu tatətəu-pən əm nəghatən e Naoa Rəha Uhgɨn itəm tatən məmə, “Emolkeike Jekop, məto emetəhau Esao.”
13 Como está escrito: Amei Jacó, porém me aborreci de Esaú.
14 ?Okotəhrən əh-roiu? ?Okotən məmə nolən rəha Uhgɨn təsətuatɨpən? !Kəp! Kotɨtun məmə in tatol tətuatɨp
14 Que diremos, pois? Há injustiça da parte de Deus? De modo nenhum!
15 məto-inu Uhgɨn təmən kəm Moses məmə,
15 Pois ele diz a Moisés: Terei misericórdia de quem me aprouver ter misericórdia e compadecer-me-ei de quem me aprouver ter compaixão.
16 Kən tol nəhlan, kitat kəsotosən nəniəkɨsən rəha Uhgɨn o nat kit itəm koatol, tahmen məmə koatolkeike pɨk in, o məto-inu kitat koatol wək ron, kəp. Koatos əm e nasəkitunən rəha Uhgɨn.
16 Assim, pois, não depende de quem quer ou de quem corre, mas de usar Deus a sua misericórdia.
17 E Naoa Rəha Uhgɨn, in tatən kəm Fero, kig rəha Ijip məmə, “Emɨləs-ipər ik o nat kitiəh əm u məmə netəmim okotəplan rəhak nəsanənən e nəmegəhən rəham, məmə netəmim okotən-iarəp nərgək e nətueintən rafin.”
17 Porque a Escritura diz a Faraó: Para isto mesmo te levantei, para mostrar em ti o meu poder e para que o meu nome seja anunciado por toda a terra.
18 Kən nɨpətɨ nat u məmə, Uhgɨn tətasəkitun netəmim neen məto-inu in atɨp tolkeike məmə otol mihin. Kən in tatol netəmim neen məmə ilat kotapəs nətoən rəhan nəghatən məto-inu in atɨp tolkeike məmə otol mihin.
18 Logo, tem ele misericórdia de quem quer e também endurece a quem lhe apraz.
19 Kəm-naka itəmat kit otətapəh ron io məmə, “Okəmə Uhgɨn tatol netəmim neen məmə ilat kotapəs nətoən rəhan nəghatən, kən ilat okotəkəike motol nəhlan. ?Kən tahro Uhgɨn tatən məmə ilat kəmotol təfagə rat?”
19 Tu, porém, me dirás: De que se queixa ele ainda? Pois quem jamais resistiu à sua vontade?
20 Məto ekuhalpɨn nəghatən u məmə, ik etəmim əm. Tahro natuhalpɨn əsanən nəghatən rəha Uhgɨn. Nɨkitəmat təht-tu. Nuwigɨ nat kəmol e noantənɨmtə, kol təsənən kəm etəm təmol məmə, “?Nəmahro mol io məmə ekol nulan?”
20 Quem és tu, ó homem, para discutires com Deus?! Porventura, pode o objeto perguntar a quem o fez: Por que me fizeste assim?
21 Etəmim itəm tatol natɨmnat e noantənɨmtə, in tɨtun nosən noantənɨmtə kit mol nuwigɨ nat lan kəiu, kit itəm təwɨr rəha nolən lafet, kən kit mɨn rəha wək əpnapɨn əm.
21 Ou não tem o oleiro direito sobre a massa, para do mesmo barro fazer um vaso para honra e outro, para desonra?
22 Kən Uhgɨn tɨtun nətəu-pənən nolən ahmen-ahmen əm e netəmim. Okəmə in tolkeike, in tɨtun nolən ilat məmə otərəkɨn ilat. In tolkeike məmə otol-arəp məmə neməha tatol o təfagə rat, kən in otol nalpɨnən asol kəm netəmim itəm koatol təfagə rat. Məto nat əpnapɨn in tatol nəhlan, rəhan nətəlɨgən kaifəməh məsol uəhaiən nalpɨnən kəm ilat itəm koatol məmə nɨkin otahmə.
22 Que diremos, pois, se Deus, querendo mostrar a sua ira e dar a conhecer o seu poder, suportou com muita longanimidade os vasos de ira, preparados para a perdição,
23 Rəhan nətəlɨgən kaifəməh nəhlan məmə in otol-arəp nəwɨrən asol rəhan kəm netəm mɨn u itəm in tolkeike məmə otasəkitun ilat. In təmol əpen-əpenə ilat aupən aupən agɨn məmə ilat okotatɨg e nəwɨrən rəha Uhgɨn əpəh e nego e neai.
23 a fim de que também desse a conhecer as riquezas da sua glória em vasos de misericórdia, que para glória preparou de antemão,
24 Inu kitat rafin itəm in təmɨtəpun, kən sənəmə noanol əm rəha Isrel, məto Iaihluə mɨn.
24 os quais somos nós, a quem também chamou, não só dentre os judeus, mas também dentre os gentios?
25 Tahmen əm e naka u Uhgɨn təmən e Naoa u rəha Hosea məmə,
25 Assim como também diz em Oseias: Chamarei povo meu ao que não era meu povo; e amada, à que não era amada;
26 — ausente —
26 e no lugar em que se lhes disse: Vós não sois meu povo, ali mesmo serão chamados filhos do Deus vivo.
27 Kən ien Aesea təmatəghat-in noanol mɨn rəha Isrel e nian tatən-iarəp məmə,
27 Mas, relativamente a Israel, dele clama Isaías: Ainda que o número dos filhos de Israel seja como a areia do mar, o remanescente é que será salvo.
28 — ausente —
28 Porque o Senhor cumprirá a sua palavra sobre a terra, cabalmente e em breve;
29 Kən tahmen e nəghatən itəm ien Aesea təmən aupən məmə,
29 como Isaías já disse: Se o Senhor dos Exércitos não nos tivesse deixado descendência, ter-nos-íamos tornado como Sodoma e semelhantes a Gomorra.
30 ?Naka nɨpətɨ nəghatən mɨn u? Nɨpətɨn tol min-nulan məmə, Iaihluə mɨn itəm kəsotalkut əskasɨkən məmə okotətuatɨp e nɨganəmtɨ Uhgɨn, Uhgɨn təmol ilat kotətuatɨp e nɨganəmtɨn e nahatətəən rəhalat.
30 Que diremos, pois? Que os gentios, que não buscavam a justificação, vieram a alcançá-la, todavia, a que decorre da fé;
31 Məto netəm Isrel kəmotalkut pɨk e suatɨp rəha nətəu-pənən Lou məmə ilat kotətuatɨp e nɨganəmtɨ Uhgɨn. Məto ilat kəsotətuatɨpən.
31 e Israel, que buscava a lei de justiça, não chegou a atingir essa lei.
32 ?O naka? Məto-inu ilat kəmotalkut pɨk məmə okotətuatɨp e nɨganəmtɨ Uhgɨn o nolən wɨr mɨn rəhalat, məto kəsotətəu-pən suatɨp rəha nahatətəən. Ilat koatoh pɨkən “Kəpiel Rəha Noh Pɨkənən.”
32 Por quê? Porque não decorreu da fé, e sim como que das obras. Tropeçaram na pedra de tropeço,
33 Inu tahmen e Naoa Rəha Uhgɨn itəm tatən məmə,
33 como está escrito: Eis que ponho em Sião uma pedra de tropeço e rocha de escândalo, e aquele que nela crê não será confundido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.