Mateus 21
North Tanna New Testament (TNN_WBT) vs ARA
1 Nian kɨnotuwa iuəhkɨr o Jerusalem, kɨnotuwa Petfas e Nɨtot Rəha Nɨg U Olif, kən Iesu tahləpis rəhan etəmim kəiu,
1 Quando se aproximaram de Jerusalém e chegaram a Betfagé, ao monte das Oliveiras, enviou Jesus dois discípulos, dizendo-lhes:
2 kən mən-ipən kəm ilau məmə, “Ian əpəh e latuənu aupən etat, kən ikɨn əh, nakuəplan togki kit kəməruətain ilau nətɨn. Kən nəkiakɨs ilau muasɨg muea kəm io.
2 Ide à aldeia que aí está diante de vós e logo achareis presa uma jumenta e, com ela, um jumentinho. Desprendei-a e trazei-mos.
3 Okəmə suah kit tən nat kit kəm itəlau, nəkuən-ipən kəm in məmə Iərəmərə tolkeike ilau, kən otəpanahl-ipa ilau e nian əh.”
3 E, se alguém vos disser alguma coisa, respondei-lhe que o Senhor precisa deles. E logo os enviará.
4 Nat u təmuwa məmə in otol nəghatən naka itəm ien təmən otuwa mol nɨpahrienən. Ien təmən məmə,
4 Ora, isto aconteceu para se cumprir o que foi dito por intermédio do profeta:
5 — ausente —
5 Dizei à filha de Sião: Eis aí te vem o teu Rei, humilde, montado em jumento, num jumentinho, cria de animal de carga.
6 Kən etəmim mil rəha Iesu kəmian mioal nat naka itəm Iesu təmən məmə okioal.
6 Indo os discípulos e tendo feito como Jesus lhes ordenara,
7 Kəmuasɨg togki ne nətɨn, kən muəfətain noankawi togki mil e rəhalau kot mɨn, kən Iesu təpələh-pər lan.
7 trouxeram a jumenta e o jumentinho. Então, puseram em cima deles as suas vestes, e sobre elas Jesus montou.
8 Nɨmanin netəmim tepət koatəpen rəhalat kot mɨn əpəh e suatɨp, kən neen kotəte nɨmalɨ nɨg mɨn, kən motəpen ilat e suatɨp.
8 E a maior parte da multidão estendeu as suas vestes pelo caminho, e outros cortavam ramos de árvores, espalhando-os pela estrada.
9 Kən nimanin netəmim itəm kotaupən e Iesu, ne nɨmanin netəmim itəm kotuarisɨg-in Iesu, koatagət əfəməh moatən məmə,
9 E as multidões, tanto as que o precediam como as que o seguiam, clamavam: Hosana ao Filho de Davi! Bendito o que vem em nome do Senhor! Hosana nas maiores alturas!
10 Nian Iesu təmiet-arəpa Jerusalem, netəmim rafin əh-ikɨn nɨkilat təmaut, kən moatən nəghatən tepət moatətapəh məmə, “?Pah u?”
10 E, entrando ele em Jerusalém, toda a cidade se alvoroçou, e perguntavam: Quem é este?
11 Kən nɨmanin netəmim kotən məmə, “Inu ien Iesu, rəha Nasaret, əpəh e nɨtən Kalili.”
11 E as multidões clamavam: Este é o profeta Jesus, de Nazaré da Galileia!
12 Kən Iesu təmuwɨn əpəh imə e Nimə Rəha Uhgɨn, kən məhg-iarəp netəmim itəm koatol-salɨm-in ne moatos-nəmtɨn natɨmnat əh-ikɨn məmə okotol sakrifais lan. Kən mahwin tepɨl mɨn itəm kətawluin məni ikɨn, kən mahwin jea mɨn rəha netəm mɨn u koatol-salɨm-in ioen mɨn.
12 Tendo Jesus entrado no templo, expulsou todos os que ali vendiam e compravam; também derribou as mesas dos cambistas e as cadeiras dos que vendiam pombas.
13 Kən mən-ipən kəm ilat məmə, “Kəməte e Naoa Rəha Uhgɨn məmə, ‘Rəhak nimə, okaun-in məmə nimə rəha nəghatən kəm Uhgɨn e nəfakən,’ məto itəmat nəmotol məmə in ‘nimə rəha iakləh mɨn.’”
13 E disse-lhes: Está escrito:
14 Kən iganəmtɨn rat mɨn ne netəm nelkɨlat təməfaiu-əfaiu kəmotuwa ron əpəh e Nimə Rəha Uhgɨn, kən tol-wɨr ilat.
14 Vieram a ele, no templo, cegos e coxos, e ele os curou.
15 Məto nian pris asol mɨn ne iəgətun mɨn rəha Lou kəmotəplan nat wɨr mɨn itəm in təmol, kən motəplan mɨn nɨsualkələh koatagət əfəməh əpəh e Nimə Rəha Uhgɨn, moatən məmə, “!Hosana o Mipɨ Tefɨt!” neməha təmol ilat.
15 Mas, vendo os principais sacerdotes e os escribas as maravilhas que Jesus fazia e os meninos clamando: Hosana ao Filho de Davi!, indignaram-se e perguntaram-lhe:
16 Kən kotən-ipən kəm Iesu məmə, “?Nakatəto nat naka itəm nɨsualkələh koatən, o kəp?” Kən Iesu təmən-ipən kəm ilat məmə, “Əwəh. ?Nəmotafin, o kəp, nəghatən suah kit təmen kəm Uhgɨn itəm tatən nulan məmə,
16 Ouves o que estes estão dizendo? Respondeu-lhes Jesus: Sim; nunca lestes:
17 Kən təmapəs ilat miet Jerusalem muwɨn e taon Petani, mapɨl ikɨn.
17 E, deixando-os, saiu da cidade para Betânia, onde pernoitou.
18 Laulaugɨn agɨn, Iesu təmatɨtəlɨg-pən Jerusalem, kən nəumɨs tɨnus.
18 Cedo de manhã, ao voltar para a cidade, teve fome;
19 Kən təməplan nɨg u fik e nɨkalɨ suatɨp, kən təmuwɨn ron məto təsəplanən noan kit, tatəplan əm nɨmalɨn. Kən təmən-ipən kəm nɨg u məmə, “!Okol nəsoe mɨnən!” Kən roiu agɨn, nɨg təmauke-auke.
19 e, vendo uma figueira à beira do caminho, aproximou-se dela; e, não tendo achado senão folhas, disse-lhe: Nunca mais nasça fruto de ti! E a figueira secou imediatamente.
20 Nian rəhan netəmim kəmotəplan nat əh, kən narmɨlat təmiwɨg, kən motən-ipən kəm Iesu məmə, “?Tahro nɨg əh fik təmauke-auke uəhai əm nəhlan?”
20 Vendo isto os discípulos, admiraram-se e exclamaram: Como secou depressa a figueira!
21 Məto Iesu təmən-ipən məmə, “Iatən-ipɨnə nɨpahrienən məmə okəmə nakoatos nahatətəən, kən rəhatəmat nətəlɨgən təsolən kəiu, nəkotɨtun nolən nat naka itəm emol e nɨg u fik. Məto sənəmə in əm əh, nəkotɨtun nən-ipənən kəm nɨtot əh məmə, ‘Uwɨn mamnɨm əpəh itəhəi,’ kən otol nəwiatəmat.
21 Jesus, porém, lhes respondeu: Em verdade vos digo que, se tiverdes fé e não duvidardes, não somente fareis o que foi feito à figueira, mas até mesmo, se a este monte disserdes: Ergue-te e lança-te no mar, tal sucederá;
22 Okəmə nakotahatətə, kən onəkotos nat naka itəm nakoatətapəh-in e nəfakən.”
22 e tudo quanto pedirdes em oração, crendo, recebereis.
23 Iesu təmuwɨn e Nimə Rəha Uhgɨn, kən nian təmatəgətun, pris asol mɨn ne netəm-iasol rəha netəm Isrel, koatuwa ron motən-ipən məmə, “?Natol natɨmnat mɨn u e nepətən rəha pah? ?Kən pah təmos-ipɨnə nepətən un?”
23 Tendo Jesus chegado ao templo, estando já ensinando, acercaram-se dele os principais sacerdotes e os anciãos do povo, perguntando: Com que autoridade fazes estas coisas? E quem te deu essa autoridade?
24 Kən Iesu təmən-ipən məmə, “Iakətapəh-in-pɨnə nəghatən kit kəm itəmat. Okəmə nakotos-ipa nəghatən kit, kən ekən-ipɨnə kəm itəmat məmə nepətən naka itəm ekatol natɨmnat mɨn u lan.
24 E Jesus lhes respondeu: Eu também vos farei uma pergunta; se me responderdes, também eu vos direi com que autoridade faço estas coisas.
25 ?Nepətən rəha Jon təmɨsɨ-pən hiə o nolə baptais? ?Təmɨsɨ-pən e nego e neai, o rəha netəmim əm?” Kən kəmotən-ipən kəm ilat mɨn məmə, “Okəmə kotən məmə, ‘Nepətən rəha Jon təmɨsɨ-pən e nego e neai,’ kən otən məmə, ‘?Məto tahro nəsotənən nɨpahrienən lan?’
25 Donde era o batismo de João, do céu ou dos homens? E discorriam entre si: Se dissermos: do céu, ele nos dirá: Então, por que não acreditastes nele?
26 Məto okəmə kotən məmə, ‘Rəha netəmim əm,’ kitat koatəgin netəmim, məto-inu nɨkilat təht məmə Jon in ien kit rəha Uhgɨn.”
26 E, se dissermos: dos homens, é para temer o povo, porque todos consideram João como profeta.
27 Tol nəhlan, kəmotən-ipən kəm Iesu məmə, “Itɨmat ekotəruru.” Kən Iesu təmən-ipən kəm ilat məmə, “Kən io mɨn, okol ekəsənən kəm itəmat məmə e nepətən naka ekatol natɨmnat mɨn u lan.”
27 Então, responderam a Jesus: Não sabemos. E ele, por sua vez: Nem eu vos digo com que autoridade faço estas coisas.
28 Kən Iesu təmən-ipən məmə, “?Tahro? ?Nɨkitəmat tatəht məmə naka? Suah kit, nətɨn iərman kəiu. Kən təmuwɨn mən-ipən kəm itəm iahgin lan məmə, ‘Nətɨk, uwɨn mol wək u-roiu əpəh e nasumən.’
28 E que vos parece? Um homem tinha dois filhos. Chegando-se ao primeiro, disse: Filho, vai hoje trabalhar na vinha.
29 Məto nətɨn təmən-ipən məmə, ‘Iakapəs.’ Kən matɨg məuhlin mɨn rəhan nətəlɨgən, kən muwɨn e nasumən.
29 Ele respondeu: Sim, senhor; porém não foi.
30 “Kən tata tuwɨn o nətɨn itəm təkəku, mən-ipən mɨn kəm in nat kitiəh əm. Kən nətɨn təmən-ipən məmə, ‘Əwəh, tata, ekuwɨn,’ məto təmapəs-pən e nasumən.
30 Dirigindo-se ao segundo, disse-lhe a mesma coisa. Mas este respondeu: Não quero; depois, arrependido, foi.
31 “?Otən-tu məmə suakəku mil u in pəhruən, təmol nəwia rəhan tata?” Kən kəmotən-ipən məmə, “Suakəku itəm iahgin lan.” Kən Iesu təmən-ipən kəm ilat məmə, “Əwəh, in ətuatɨp. Kən iakatən-ipɨnə nɨpahrienən məmə, netəm koatos məni rəha takɨs, ne nɨpɨtan rəha suatɨp koatuwɨn e nərəmərəən rəha Uhgɨn aupən etəmat,
31 Qual dos dois fez a vontade do pai? Disseram: O segundo. Declarou-lhes Jesus: Em verdade vos digo que publicanos e meretrizes vos precedem no reino de Deus.
32 məto-inu Jon təmuwa otəmat məmə otəgətun suatɨp rəha nolən ətuatɨp, kən məto itəmat nəsotənən nɨpahrienən lan, məto netəm koatos məni rəha takɨs, ne nɨpɨtan rəha suatɨp kəmotən nɨpahrienən lan. Kən nəmotəplan pap nat əh, məto nəməsotəuhlinən itəmat e rəhatəmat nolən rat mɨn, kən məsotənən nɨpahrienən lan.”
32 Porque João veio a vós outros no caminho da justiça, e não acreditastes nele; ao passo que publicanos e meretrizes creram. Vós, porém, mesmo vendo isto, não vos arrependestes, afinal, para acreditardes nele.
33 Kən Iesu tatəkəike matən məmə, “Otətəlɨg-in-tu nimaa nəghatən kit mɨn. Etəm-iasol kit rəha nasumən, təmol nasumən kit e nol kit katən məmə krep, u katol wain lan. Kən mol fenis e kəpiel muwɨn mɨtəlau lan. Kən mol ikɨn kit o nolən nəme naliwək-aliwəkən e noa krep məmə nahuin otaiu kən kol wain lan. Kən mol nimə kit itəm in ilɨs məmə etəmim otaiu lan matehm wɨr nasumən o nat megəh mɨn ne netəmim. Kən təmegəhan-in-pən nasumən kəm netəmim məmə okotasum lan, kən motoor noa krep, məsɨn rəhan, məsɨn rəhalat. Kən miet muwɨn o naliwəkən ik pɨsɨn kit.
33 Atentai noutra parábola. Havia um homem, dono de casa, que plantou uma vinha. Cercou-a de uma sebe, construiu nela um lagar, edificou-lhe uma torre e arrendou-a a uns lavradores. Depois, se ausentou do país.
34 Nian krep tɨnəmarəg, kən tahl-ipən rəhan slef mɨn məmə okotuwɨn e nasumən rəha krep, motətapəh o netəm koatol wək e nasumən məmə okotos-ipən rəhan krep məsɨn kəm ilat.
34 Ao tempo da colheita, enviou os seus servos aos lavradores, para receber os frutos que lhe tocavam.
35 “Məto netəm koatol wək e nasumən kəmotaskəlɨm rəhan slef mɨn, kən motoh kit, motohamnu kit, motaht e kəpiel itəm tatol kɨsɨl lan.
35 E os lavradores, agarrando os servos, espancaram a um, mataram a outro e a outro apedrejaram.
36 Kən tahl-ipən mɨn slef mɨn neen kotuwɨn olat, ilat tepət taprəkɨs-in itəm aupən mɨn. Kən netəm koatol wək e nasumən kotol tərat kəm ilat e nolən ahmen mɨn əm itəm kəmotol kəm netəm aupən.
36 Enviou ainda outros servos em maior número; e trataram-nos da mesma sorte.
37 Namnun agɨn, tahl-ipən nətɨn iərman tuwɨn olat, kən mən məmə, ‘Ilat okotəkəike motɨsiai-in nətɨk.’
37 E, por último, enviou-lhes o seu próprio filho, dizendo: A meu filho respeitarão.
38 “Məto nian netəm koatol wək e nasumən kəmotəplan nətɨn, kən kotən-ipən kəm ilat mɨn məmə, ‘Inu nətɨ etəm-iasol itəm otərəmərə e nasumən nian rəhan tata otɨmɨs. Pəs kotuwɨn motohamnu mɨn, kən motərəmərə e nasumən rəhan.’
38 Mas os lavradores, vendo o filho, disseram entre si: Este é o herdeiro; ora, vamos, matemo-lo e apoderemo-nos da sua herança.
39 Kən kəmotaskəlɨm motatɨpin-iarəp e nasumən, kən motohamnu.”
39 E, agarrando-o, lançaram-no fora da vinha e o mataram.
40 Kən nian Iesu təmol namnun nimaa nəghatən, kən təmən məmə, “?Tol nulan, nian etəm-iasol rəha nasumən otuwa, kən otol naka kəm netəmim itəm təmegəhan-in nasumən kəm ilat?”
40 Quando, pois, vier o senhor da vinha, que fará àqueles lavradores?
41 Kən kəmotən-ipən məmə, “Otərək-rəkɨn agɨn-əh netəm rat mɨn əh, motohamnu ilat. Kən uarisɨg, təpanegəhan-in rəhan nasumən əh tuwɨn e nelmɨ netəm pɨsɨn neen, kən e nian ətuatɨp itəm krep tatəmarəg, ilat okotos-ipən noan məsɨn rəhan.”
41 Responderam-lhe: Fará perecer horrivelmente a estes malvados e arrendará a vinha a outros lavradores que lhe remetam os frutos nos seus devidos tempos.
42 Kən Iesu təmən-ipən kəm ilat məmə, “?Nəmotafin Naoa Rəha Uhgɨn u, o kəp? Tatən məmə,
42 Perguntou-lhes Jesus: Nunca lestes nas Escrituras:
43 Tol nəhlan, iatən kəm itəmat məmə nərəmərəən rəha Uhgɨn okoh-rəkɨs otəmat, kən kos-ipən kəm netəmim mɨn u itəm okotol noalat.
43 Portanto, vos digo que o reino de Deus vos será tirado e será entregue a um povo que lhe produza os respectivos frutos.
44 Okəmə suah kit otɨsɨ-pər e kəpiel u, kəpiel otətarerəh-ətarerəh, məto okəmə kəpiel otɨsɨ-pər lan, otəpələh-ərən in.”
44 Todo o que cair sobre esta pedra ficará em pedaços; e aquele sobre quem ela cair ficará reduzido a pó.
45 Nian pris asol mɨn ne Farisi mɨn kəmotəto nimaa nəghatən itəm Iesu təmuəh, kən kɨnotɨtun məmə tatəghat-in ilat.
45 Os principais sacerdotes e os fariseus, ouvindo estas parábolas, entenderam que era a respeito deles que Jesus falava;
46 Kən kɨnotegəs-in suatɨp kit məmə okotɨləs Iesu lan kan e kalapus, məto koatəgin nɨmanin netəmim, məto-inu netəmim koatən məmə in ien kit.
46 e, conquanto buscassem prendê-lo, temeram as multidões, porque estas o consideravam como profeta.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.