Marcos 6
North Tanna New Testament (TNN_WBT) vs VC
1 Iesu təmiet ikɨn-un kən rəhan mɨn netəmim kəmotətəu-pən motuwɨn əpəh iman ikɨn.
1 Depois, ele partiu dali e foi para a sua pátria, seguido de seus discípulos.
2 Kən e nian rəha Sapat, Iesu tuwɨn əpəh e nimə rəha nuəfɨmɨnən matəgətun netəmim. Kən netəmim tepət itəm kəmotəto rəhan nəghatən, kəmotaut pɨk ron motəmə, “?Ei nəman, kəruru məmə suah əpəh təməmɨk hiə natɨmnat mɨn əpəh? ?Kəruru məmə təmahrenatɨg nəhlan? ?O kəruru məmə təmahrol nəhlan matol nat pɨspɨs mɨn əpəh?
2 Quando chegou o dia de sábado, começou a ensinar na sinagoga. Muitos o ouviam e, tomados de admiração, diziam: Donde lhe vem isso? Que sabedoria é essa que lhe foi dada, e como se operam por suas mãos tão grandes milagres?
3 Kitat kotɨtun əm məmə suah əh iol əm nimə. In netɨ Meri, pia Jemes, Joses, Jutas ne Saimon. Kən kitat rəhan kaka mɨn kotatɨg.” Kən nɨkilat təsagienən ron kən motəuhlin məntaalat ron.
3 Não é ele o carpinteiro, o filho de Maria, o irmão de Tiago, de José, de Judas e de Simão? Não vivem aqui entre nós também suas irmãs? E ficaram perplexos a seu respeito.
4 Məto Iesu təmə, “Ien rəha Uhgɨn katɨsiai-in pɨk ikɨn mɨn rafin. Məto rəhan mɨn əm, ne netəm iman ikɨn kəsotɨsiai-inən.”
4 Mas Jesus disse-lhes: Um profeta só é desprezado na sua pátria, entre os seus parentes e na sua própria casa.
5 Kən ikɨn əh, okol təsolən nat pɨspɨs kit ikɨn, məto rəhan əmun, tɨtun nələhəu-pənən nelmɨn e netəm koatɨmɨs neen, kən kotəmegəh mɨn.
5 Não pôde fazer ali milagre algum. Curou apenas alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Kən Iesu narmɨn təmiwɨg pɨk o netəm iman ikɨn məto-inu kəsotolkeikeən məmə okotən nɨpahrienən lan. Kən təmaliwək muwɨn latuənu mɨn rafin, matəgətun netəmim.
6 Admirava-se ele da desconfiança deles. E ensinando, percorria as aldeias circunvizinhas.
7 Kən matɨg maun-in mɨn rəhan netəm tuelef kotuwa ron, kən mahl-ipən ilat keiu-keiu. Təmos-ipən nəsanənən kəm ilat o nəhg-iarəpən narmɨn rat mɨn e netəmim.
7 Então chamou os Doze e começou a enviá-los, dois a dois; e deu-lhes poder sobre os espíritos imundos.
8 Kən mən-ipən nəghatən u kəm ilat məmə, “Onəkəsotosən nat kit e rəhatəmat naliwəkən, məto onəkotos əm kasɨkɨn rəhatəmat. Onəsotosən məni kit e paos rəhatəmat, kən məsotosən pɨret, o kətɨm, o nat kit.
8 Ordenou-lhes que não levassem coisa alguma para o caminho, senão somente um bordão; nem pão, nem mochila, nem dinheiro no cinto;
9 Onəkotuwɨn e put, məto onəsotosən sot kəiu.
9 como calçado, unicamente sandálias, e que se não revestissem de duas túnicas.
10 Okəmə onəkotuwɨn əpəh ima suah kit ikɨn, kən otapɨl əm e rəhan nimə motatɨg kətatɨg kətoarus motiet latuənu əh.
10 E disse-lhes: Em qualquer casa em que entrardes, ficai nela, até vos retirardes dali.
11 Kən okəmə onəkotuwɨn e latuənu kit, məto netəmim neen kəsotolkeikeən məmə okotit itəmat nakotuwɨn e rəhalat nɨpəgnoa nimə, o kəsotətəlɨg-inən rəhatəmat nəghatən, kən nian nəkoatiet e rəhalat latuənu, nəkotəkəike motohapɨspɨs rəkɨs nɨsɨp e nelkɨtəmat məmə ilat okotɨtun məmə nəmotəuhlin-pən məntaatəmat olat.”
11 Se em algum lugar não vos receberem nem vos escutarem, saí dali e sacudi o pó dos vossos pés em testemunho contra ele.
12 Kən kəmotiet motuwɨn motən-ipən kəm netəmim məmə okotəuhlin nətəlɨgən rəhalat, motapəs pahrien nolən rat mɨn, kən motuwɨn o Uhgɨn.
12 Eles partiram e pregaram a penitência.
13 Kən motəhg-iarəp narmɨn rat mɨn tepət e netəmim, kən motol-pən oel e netəm mɨn u koatɨmɨs, kən motol-wɨr ilat.
13 Expeliam numerosos demônios, ungiam com óleo a muitos enfermos e os curavam.
14 Kən Kig Herot Antipas təməto nəghatən rəha Iesu tɨnuwɨn mɨnapakol e nɨtən mɨn rafin. Kən netəmim neen kotəmə in Jon Baptais əpəh tɨnaiir-pa mɨn mol tatos nəsanənən o nolən nat pɨspɨs mɨn.
14 O rei Herodes ouviu falar de Jesus, cujo nome se tornara célebre. Dizia-se: João Batista ressurgiu dos mortos e por isso o poder de fazer milagres opera nele.
15 Məto netəmim neen mɨn kotəmə in Elaija, neen mɨn kotəmə ien kit rəha Uhgɨn məto tahmen e ien mɨn rəha Uhgɨn aupən.
15 Uns afirmavam: É Elias! Diziam outros: É um profeta como qualquer outro.
16 Məto Kig Herot Antipas təməto, kən məmə, “Jon Baptais əpəh emətatɨp rəkɨs rəhn-kapə, məto tɨnəmegəh mɨn.”
16 Ouvindo isto, Herodes repetia: É João, a quem mandei decapitar. Ele ressuscitou!
17 Kig Herot Antipas təmən nəhlan məto-inu in təmol nat kit təsahmenən. Pian Filip təmatit pətan kit nərgɨn un Herotias mioal marɨt, kən Kig Herot Antipas tit-irəkɨs pətan un ron mioal marɨt. Kən Jon təmatən-ipən kəm in məmə, “Nakatərəkɨn Lou. Təsahmenən məmə onakit pətan rəha piam.” Kən Herotias təməto nəghatən un kən metəhau Jon ron, kən molkeike məmə okohamnu, məto kəp. Kig Herot Antipas təmolkeike məmə otol rəhan pətaguɨhl nɨkin tagien, kən mahl-ipən rəhan mɨn netəmim kotuwɨn motaskəlɨm Jon kəlis ətain, kən kɨləs kan kɨləs-ipən e kalapus.
17 Pois o próprio Herodes mandara prender João e acorrentá-lo no cárcere, por causa de Herodíades, mulher de seu irmão Filipe, com a qual ele se tinha casado.
18 — ausente —
18 João tinha dito a Herodes: Não te é permitido ter a mulher de teu irmão.
19 — ausente —
19 Por isso Herodíades o odiava e queria matá-lo, não o conseguindo, porém.
20 Məto Kig Herot Antipas tatɨsiai-in Jon mɨtun məmə in etəm asim, kən in etəm ətuatɨp kit mol tatehm wɨr kən məsohamnuən. Nian tepət təto nəghatən rəha Jon, kən tɨnəruru əfəməh, məto tolkeike məmə otatətəlɨg-in.
20 Pois Herodes respeitava João, sabendo que era um homem justo e santo; protegia-o e, quando o ouvia, sentia-se embaraçado. Mas, mesmo assim, de boa mente o ouvia.
21 Matuwɨn matuwɨn Herotias tɨnos rəhn matɨp Jon e nian kəmatol lafet lan rəha Kig Herot Antipas e nian təmaiir lan. Kig təmaun-in rafin netəm-iasol rəhan mɨn, ne netəm-iasol rəha rəhan mopael mɨn, ne netəm-iasol rəha netəm Kalili, məmə okotuwa motehm motagwən.
21 Chegou, porém, um dia favorável em que Herodes, por ocasião do seu natalício, deu um banquete aos grandes de sua corte, aos seus oficiais e aos principais da Galiléia.
22 Kən e nian əh, pətan əkəku un netɨ Herotias təmuwa imə matol tanis e nɨganəmtɨlat. Kəmotəplan təmol tanis kən nɨkilat təmagien pɨk ron. Kən kig apon təmən-ipən kəm pətan əkəku apon məmə, “Okəmə nakolkeike naka, nakətapəh-in ron io, kən ekos-ipɨnə kəm ik.”
22 A filha de Herodíades apresentou-se e pôs-se a dançar, com grande satisfação de Herodes e dos seus convivas. Disse o rei à moça: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 In təmən-iəkɨs kən mos noanawɨl ron məmə, “Nat naka nakolkeike kən measiə-in ron io, ekos-ipɨnə. Nat əpnapɨn okəmə iahgin tahmen e nɨpɨlga rəhak natɨmnat, məto ekəike mos-ipɨnə.”
23 E jurou-lhe: Tudo o que me pedires te darei, ainda que seja a metade do meu reino.
24 Kən pətan əkəku apon təmuwɨn əpəh ihluə matətapəh o rəhan mama məmə, “?Mama, oekeasiə-in naka o kig?” Məto rəhan mama təmə, “Uwɨn measiə-in rəhn-kapə Jon Baptais.”
24 Ela saiu e perguntou à sua mãe: Que hei de pedir? E a mãe respondeu: A cabeça de João Batista.
25 Kən pətan əkəku apon təmaiu ueiuəhai əm muwɨn əpəh imə o kig kən məmə, “Ekolkeike məmə onakɨləs-ipa rəhn-kapə Jon Baptais u-roiu agɨn, kəmələhəu-pən e pɨlet kit.”
25 Tornando logo a entrar apressadamente à presença do rei, exprimiu-lhe seu desejo: Quero que sem demora me dês a cabeça de João Batista.
26 Kən nat un təmol kig nɨkin tahmə pɨk, məto okol təsapəsən, məto-inu tɨnəmos rəkɨs noanawɨl e nɨganəmtɨ netəmim u kəmotuwa o lafet.
26 O rei entristeceu-se; todavia, por causa da sua promessa e dos convivas, não quis recusar.
27 Kən mahl-ipən rəhan kit mopael məmə otaiu əm muwɨn mɨləs rəhn-kapə Jon Baptais muwa. Kən mopael apon təmuwɨn əpəh e kalapus kən mətatɨp-rəkɨs rəhn-kapə Jon Baptais,
27 Sem tardar, enviou um carrasco com a ordem de trazer a cabeça de João. Ele foi, decapitou João no cárcere,
28 kən mələhəu-pən e pɨlet kit mɨləs muwa, kən mɨləs-ipən kəm pətan əkəku apon, kən tɨləs muwɨn kəm rəhan mama.
28 trouxe a sua cabeça num prato e a deu à moça, e esta a entregou à sua mãe.
29 Nian netəmim mɨn rəha Jon Baptais kəmotəto netəmim kəmotamnus nat un kəmol e Jon, kən kotuwa motɨləs nɨpətɨn motuwɨn motɨtənɨm e nɨpəg kəpiel rəha nolən suwɨt.
29 Ouvindo isto, os seus discípulos foram tomar o seu corpo e o depositaram num sepulcro.
30 Kən aposol mɨn rəha Iesu kəmotɨtəlɨg-pa mɨn ron, kən motən-ipən natɨmnat rafin itəm kəmotol, ne nəghatən mɨn itəm kəmotəgətun netəmim lan.
30 Os apóstolos voltaram para junto de Jesus e contaram-lhe tudo o que haviam feito e ensinado.
31 Məto netəmim tepət koatuwa moatuwɨn moatiet moatuwɨn, kən Iesu ne rəhan mɨn netəmim kɨnotəruru nagwənən ne namegən ne. Kən Iesu tən-ipən kəm ilat məmə, “Pəs-tu kotuwɨn-tu əpəh ikɨn kit netəmim kotɨkə ikɨn, kən nakotameg məsɨn.”
31 Ele disse-lhes: Vinde à parte, para algum lugar deserto, e descansai um pouco. Porque eram muitos os que iam e vinham e nem tinham tempo para comer.
32 Kən ilat əm motuwɨn e pot kit mɨnotuwɨn əpəh netəmim kotɨkə ikɨn.
32 Partiram na barca para um lugar solitário, à parte.
33 Məto netəmim tepət kəmotəplan ilat nian kəmotiet, kən motɨtun ilat. Kən kəmotiet e latuənu mɨn motaiu kaupən-in ilat, motuwɨn əpəh koatuwɨn ikɨn.
33 Mas viram-nos partir. Por isso, muitos deles perceberam para onde iam, e de todas as cidades acorreram a pé para o lugar aonde se dirigiam, e chegaram primeiro que eles.
34 Nian Iesu təmuwar e pot məplan nɨmanin netəmim tepət kɨnəmotuwa rəkɨs, kən təmasəkitun ilat, məto-inu kotahmen əm e sipsip mɨn itəm etəmim tɨkə o nehmən ilat. Kən təmətul matəgətun ilat e natɨmnat tepət.
34 Ao desembarcar, Jesus viu uma grande multidão e compadeceu-se dela, porque era como ovelhas que não têm pastor. E começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Tɨnehnaipən, kən netəmim rəha Iesu kəmotuwa motən-ipən kəm in məmə, “Tɨnətalugɨn, kən ikɨn-u kəsatɨgən ikɨn.
35 A hora já estava bem avançada quando se achegaram a ele os seus discípulos e disseram: Este lugar é deserto, e já é tarde.
36 Təwɨr məmə onakahl-ipən-ta netəmim koatuwɨn əpəh e latuənu mɨn, ne əpəh ikɨn mɨn, məmə okotos-nəmtɨn nɨgɨlat nagwənən.”
36 Despede-os, para irem aos sítios e aldeias vizinhas a comprar algum alimento.
37 Məto in təmən-ipən kəm ilat məmə, “Kəp, itəməhal əm. Nakəhlagwən netəm mɨn əh.” Məto kotəmə, “!Naka! ?Nakəmə oekotuwɨn motərakin məni asol agɨn u tu-hanrɨt tenarius o nosən pɨret lan o nagwənən nɨmanin netəmim u?”
37 Mas ele respondeu-lhes: Dai-lhes vós mesmos de comer. Replicaram-lhe: Iremos comprar duzentos denários de pão para dar-lhes de comer?
38 Məto Iesu təmə, “?Nakoatos pɨret kuwəh? Otuwɨn motehm.” Kəmotuwɨn motehm motəmə, “Pɨret faif, kən nəm kəiu.”
38 Ele perguntou-lhes: Quantos pães tendes? Ide ver. Depois de se terem informado, disseram: Cinco, e dois peixes.
39 Kən Iesu tən-ipən kəm rəhan mɨn netəmim mə okotol netəmim kotəpələh e manuwɨhl amiəmɨtə fifti fifti ne uan-hanrɨt uan-hanrɨt,
39 Ordenou-lhes que mandassem todos sentar-se, em grupos, na relva verde.
40 kən kəmotəpələh nəhlan fifti fifti ne uan-hanrɨt uan-hanrɨt.
40 E assentaram-se em grupos de cem e de cinqüenta.
41 Kən Iesu təmos pɨret faif ne nəm mil u kəiu, kən mətag-pər əpəh e neai məfak ron, kən məmkas pɨret un məmki-pən kəm rəhan mɨn netəmim məmə okotoor kəlɨn kəm netəmim. Kən matɨg mos mɨn nəm mil u kəiu məmkas moor kəm netəmim.
41 Então tomou os cinco pães e os dois peixes e, erguendo os olhos ao céu, abençoou-os, partiu-os e os deu a seus discípulos, para que lhos distribuíssem, e repartiu entre todos os dois peixes.
42 Kən netəmim rafin kəmotun nərpɨlat tasis,
42 Todos comeram e ficaram fartos.
43 kən motapəs nɨmɨsmɨsɨ pɨret un ne nəm mil un, kən netəmim mɨn rəha Iesu kotaii-pən e kətɨm asol tuelef kotər wɨr.
43 Recolheram do que sobrou doze cestos cheios de pedaços, e os restos dos peixes.
44 Kən netəm mɨn u kəmotagwən, nəman elat kotahmen e faif-taosan.
44 Foram cinco mil os homens que haviam comido daqueles pães.
45 Kən roiu agɨn-əh mɨn, Iesu təmən-ipən kəm rəhan mɨn netəmim məmə okotɨləs pot kit motaupən motuwɨn entənɨpən-pən əpəh ikɨn kit nərgɨn u Petsaeta, məto in otatɨg mahl-ipən paupən netəmim koatuwɨn iməlat mɨn ikɨn-u panuwɨn.
45 Imediatamente ele obrigou os seus discípulos a subirem para a barca, para que chegassem antes dele à outra margem, em frente de Betsaida, enquanto ele mesmo despedia o povo.
46 Nian tɨnauiatɨpin rəkɨs netəmim, mahl-ipən ilat koatuwɨn, kən muwɨn əpəh e nɨtot məmə otəfak.
46 E despedido que foi o povo, retirou-se ao monte para orar.
47 Kən tɨnətalugɨn, pot tɨnuwɨn əpəh ilugɨn ətuatɨp əpəh e lek, məto Iesu tətan pɨsɨn əm əpəh ipar.
47 À noite, achava-se a barca no meio do lago e ele, a sós, em terra.
48 Kən məplan ilat kotasuə kɨtasuə məto kɨnotəpou məto-inu nɨmətag tatoh ilat. Kən tɨnatian-ian, kən taliwək e nətuei nəhau matuwa. Təmaliwək muwa, iuəhkɨr əm taprəkɨs-in ilat.
48 Vendo-os se fatigarem em remar, sendo-lhes o vento contrário, foi ter com eles pela quarta vigília da noite, andando por cima do mar, e fez como se fosse passar ao lado deles.
49 Kən nian netəmim mɨn rəha Iesu kəmotəplan taliwək e nətuei nəhau matuwa, kən nɨkilat təht məmə narmɨ suah kit. Kən ilat rafin kəmotəplan, kən motəgɨn katearɨg əfəməh. Məto roiu agɨn-əh əm, Iesu təmən-ipən kəm ilat məmə, “!Ei, nɨkitəmat tətul məha-məha. Io u inu. Sotəgɨnən!”
49 À vista de Jesus, caminhando sobre o mar, pensaram que fosse um fantasma e gritaram;
50 — ausente —
50 pois todos o viram e se assustaram. Mas ele logo lhes falou: Tranqüilizai-vos, sou eu; não vos assusteis!
51 Kən muwɨn e pot məplan ilat moatəpələh, kən nɨmətag təmurahl nelmɨn, kən kəmotaut pɨk ron,
51 E subiu para a barca, junto deles, e o vento cessou. Todos se achavam tomados de um extremo pavor,
52 məto-inu rəhalat-kapə tiəkɨs. Kəmotəplan pap Iesu təmagwən netəmim tepət e pɨret noan məsɨn əm, məto ilat kotəruru əh məmə in pah.
52 pois ainda não tinham compreendido o caso dos pães; os seus corações estavam insensíveis.
53 Kəmotuwɨn entənɨpən-pən motuwar əpəh ikɨn kit nərgɨn u Kenesaret, kən motietain pot ikɨn.
53 Navegaram para o outro lado e chegaram à região de Genesaré, onde aportaram.
54 Nian kəmotuwar ikɨn əh, netəm ikɨn kəmotɨtun ueiuəhai əm məmə in Iesu.
54 Assim que saíram da barca, o povo o reconheceu.
55 Kən kəmotaiu motuwɨn əpəh latuənu mɨn moatən-ipən kəm netəmim. Kən nian kotəto məmə Iesu əh-ikɨn əh, koatəmɨk netəm koatɨmɨs e rəhalat pet motuwa ron.
55 Percorrendo toda aquela região, começaram a levar, em leitos, os que padeciam de algum mal, para o lugar onde ouviam dizer que ele se encontrava.
56 Kən ikɨn mɨn rafin Iesu tatuwɨn-pən ikɨn e latuənu əlkələh, ne latuənu asol mɨn, ne ikɨn mɨn rafin tɨtəlau, netəmim kotəmɨk netəm koatɨmɨs motiet katəlɨn əm ilat əpəh maket ikɨn. Kən kəmoatəkəike katən-ipən kəm Iesu məmə otegəhan-in ilat kotek əm nɨpəgnəmtɨ rəhan kot. Kən netəmim rafin u kəmotek rəhan kot, kən motəwɨr e rəhalat nɨmɨsən.
56 Onde quer que ele entrasse, fosse nas aldeias ou nos povoados, ou nas cidades, punham os enfermos nas ruas e pediam-lhe que os deixassem tocar ao menos na orla de suas vestes. E todos os que tocavam em Jesus ficavam sãos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.