Lucas 14
North Tanna New Testament (TNN_WBT) vs BKJ
1 E nian rəha Sapat kit, Iesu təmuwɨn e nimə rəha etəm-iasol kit rəha Farisi mɨn məmə okotagwən, kən netəmim koatɨsɨlu wɨr məmə okotehm-tu naka əh otol.
1 E aconteceu que, entrando ele na casa de um dos principais fariseus para comer pão no dia do shabat, eles o estavam observando.
2 Kən inəh Iesu tatəpələh ikɨn, suah kit tatɨmɨs e nɨmɨsən rəha kasis-asis, tatəpələh iuəhkɨr əm ron.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Kən Iesu təmətapəh o iəgətun mɨn rəha Lou ne Farisi mɨn məmə, “?Tahro? ?Lou tategəhan-in məmə suah kit otol-wɨr netəm koatɨmɨs kotəmegəh mɨn e nian rəha Sapat, o kəp?”
3 E Jesus, respondendo, falou aos doutores da lei e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no dia do shabat?
4 Məto ilat kəsotənən nat kit ne. Kən Iesu təmos suah un, mol nɨpətɨn təwɨr mɨn, kən mahl-ipən tatuwɨn.
4 E eles calaram-se. E tomando-o, ele o curou e o deixou ir;
5 Kən təmən-ipən kəm ilat məmə, “?Okəmə itəmat kit, rəhan suakəku, o rəhan kau otiwɨg-pən pɨkən e noakɨmɨl asol e nian rəha Sapat, kən in otol naka? In otəkəike muwɨn mɨləs-irəkɨs uəhai əm. ?Pah u etəmat otəsol mihinən?”
5 e perguntou-lhes, dizendo: Qual será de vós que, tendo um jumento ou boi que caindo em um poço, não o retira imediatamente no dia do shabat?
6 Kən nəghatən rəhalat təmɨkə məmə okotən.
6 E, novamente, eles não puderam lhe responder acerca dessas coisas.
7 Kən Iesu təmehm netəmim neen itəm kəmaun-in ilat o nagwənən, kən kəmotuwa imə motɨtəpun ikɨn mɨn rəha nɨsiaiiən məmə okotəpələh aupən ikɨn. Kən təmən-ipən kəm ilat məmə,
7 E ele propôs aos convidados uma parábola, reparando como eles escolhiam os principais lugares, dizendo-lhes:
8 “Okəmə etəmim tətaun-in ik məmə onəkuwa o nagwənən kit rəha marɨt, kən nəsuwɨnən məpələh ikɨn rəha nɨsiaiiən. Məta suah kit in ilɨs katɨsiai-in pɨk tuwa,
8 Quando tu fores convidado por algum homem para as bodas, não te assentes no primeiro lugar, para que não aconteça que esteja convidado um homem mais honrado do que tu,
9 kən etəm-iasol rəha nimə otən kəm ik məmə, ‘Agɨm. Pəs suah u in təpələh u ikɨn-un.’ Kən onakaulɨs məto-inu nakəkəike muwɨn məpələh ləhau agɨn itəm nɨsiaiiən tɨkə ikɨn.
9 e, vindo o que convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este homem; e então com vergonha, tenhas de tomar um lugar inferior.
10 Məto okəmə suah kit tətaun-in ik məmə nakuwɨn magwən e lafet kit, kən təwɨr məmə nakɨtəpun ikɨn nɨsiaiiən tɨkə ikɨn. Kən tol nəhlan, nian etəm-iasol rəha nimə tatuwa, in otən kəm ik məmə, ‘Rəhak etəmim, uwɨn məpələh ilɨs, ikɨn rəha nɨsiaiiən.’ Kən inu otɨləs-ipər nərgəm e nɨganəmtɨ netəmim rafin əh imə.
10 Mas, quando fores convidado, vai e assenta-te no lugar inferior, para que, quando vier o que te convidou, ele possa te dizer: Amigo, sobe para cá. Então, terás honra diante dos que estiverem assentados contigo na mesa.
11 Ekən nəhlan məto-inu etəm tatɨləs-ipər atɨp in məmə in otuwa etəm-iasol, Uhgɨn otɨləs-iəhau in. Məto etəmim itəm tatɨləs-iəhau atɨp in, Uhgɨn otɨləs-ipər mol tuwa etəm-iasol.”
11 Porque, qualquer que se exaltar a si mesmo, será humilhado, e aquele que se humilhar a si mesmo, será exaltado.
12 Kən Iesu təmən-ipən kəm etəm-iasol rəha nimə məmə, “Okəmə natol nagwənən asol kit e nərauiəgən o lapɨn, təsəwɨrən məmə nakaun-in ik mɨn neen, ne piam mɨn, ne rəham noanol mɨn, ne netəm rəhalat nautə tepət itəm kotatɨg kɨtəlau lam. Okəmə natol mihin, kən məta, ilat mɨn okotaun-in ik məmə nakuwɨn motagwən itəmat min, kən ilat okotalpɨn nat nəmol kəm ilat.
12 E ele disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem os teus vizinhos ricos, para que não aconteça que eles também te tornem a convidar, e te seja recompensado.
13 Məto nian natol lafet kit, kən onakəkəike maun-in ian-rat mɨn, ne netəm nɨpətɨlat məsɨn tərat, ne ielkɨn rat mɨn, ne netəm nɨganəmtɨlat təpɨs, məmə okotuwa nakotagwən.
13 Mas, quando tu deres um banquete, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos;
14 Kən Uhgɨn otawte-in rəhan nəwɨrən kəm ik, məto-inu okol ilat kəsotalpɨn agɨn-əhən nat nəmol kəm ilat. Məto e namnun nian, nian netəm kotətuatɨp okoatəmegəh mɨn, kən Uhgɨn otətou ik lan.”
14 e tu serás abençoado; porque eles não podem te recompensar; pois tu serás recompensado na ressurreição dos justos.
15 Kən ilat kit əh-ikɨn itəm tətagwən təməto nəghatən əh, kən təmən-ipən kəm Iesu məmə, “Təwɨr pɨk o etəmim itəm otuwɨn əpəh e nego e neai itəm Uhgɨn tatərəmərə lan, kən magwən e lafet asol rəhan.”
15 E, ao ouvir estas coisas, um dos que estavam assentados com ele à mesa, disse-lhe: Abençoado é o que comer pão no reino de Deus.
16 Məto Iesu təmən kəm in məmə, “Nian kit, suah kit təmol nagwənən asol kit rəhan, kən maun-in netəmim tepət məmə okotuwa kagwən kələh ilat min.
16 Então, ele lhe disse: Certo homem fez uma grande ceia e convidou a muitos;
17 Kən e nian rəha nagwənən, in təmahl-ipən rəhan iolwək məmə otuwɨn mən-iarəp kəm netəmim itəm təmaun-in rəkɨs ilat. Kən tən-ipən kəm ilat məmə, ‘Otuwa kagwən, məto-inu enol əpenə-penə rəkɨs e nagwənən.’
17 e enviou seu servo, na hora da ceia, para dizer aos convidados: Vinde, pois todas as coisas estão preparadas.
18 Məto ilat rafin kəmotapəs nuwɨnən moatən məmə okol kəsotuwamən. Kit təmaupən mən kəm in məmə, ‘Kəsi. Ən-tu kəm rəham iərəmərə məmə ko esɨmnən məto-inu, emos-nəmtɨn əm nɨməptən kit, kən ekəike muwɨn mətag.’
18 E todos em consenso começaram a dar desculpas. O primeiro disse-lhe: Eu comprei um pedaço de terra, e preciso ir vê-lo; peço-te que me desculpes.
19 “Kən kit mɨn təmə, ‘Kəsi. Ən-tu kəm rəham iərəmərə məmə ko esɨmnən məto-inu, emos-nəmtɨn əm kau ten rəha niuwən kat, kən ekəike muwɨn mehm pitən rəhalat mɨn wək.’
19 E outro disse: Eu comprei cinco juntas de bois, e vou examiná-las; peço-te que me desculpe.
20 “Kən kit mɨn təmə, ‘Ən-tu kəm rəham iərəmərə məmə ko esɨmnən məto-inu, kəmit rəhak pətan ka latuənu əh-roiu.’
20 E outro disse: Casei-me e, portanto, não posso ir.
21 “Kən iolwək təmuwa mən-ipən kəm rəhan etəm-iasol. Kən etəm-iasol un nɨkin təmahmə təmahmə, kən təmən kəm rəhan iolwək məmə, ‘Uwɨn uəhai e suatɨp ne ikɨn mɨn neen e taon meam-in ian-rat mɨn, ne netəm nɨpətɨlat məsɨn tərat, ne netəm nɨganəmtɨlat təpɨs, ne ielkɨn rat mɨn, kən mit ilat motuwa.’
21 E, vindo aquele servo, anunciou essas coisas ao seu senhor. Então, o dono da casa, irritado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, e os aleijados, e os coxos, e os cegos.
22 Kən in təmol əm məmə rəhan etəm-iasol təmən mihin ne, kən təmɨtəlɨg-pa mən-ipən məmə, ‘Etəm-iasol. Natɨmnat rafin itəm nəmən, io enol rəkɨs, məto nagwənən tepət əh-ikɨn kən nimə tahmen e netəmim neen mɨn.’
22 E disse o servo: Senhor, está feito como tu ordenaste, e ainda há lugar.
23 “Kən etəm-iasol təmən kəm iolwək məmə, ‘Kən uwɨn e suatɨp, ne ikɨn mɨn rafin ihluə e taon, kən uwɨn muəh nɨkilat məmə ilat okotuwa imə, məmə nimə u rəhak otəkəike mər wɨr.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelas estradas e sendas, e obriga-os a entrar, para que a minha casa possa estar cheia.
24 Məto ekən kəm ik məmə netəm emaun-in ilat aupən, ko kəsotun asgəwɨnən nagwənən məsɨn rəhak.’”
24 Porque eu vos digo: Que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Netəmim tepət tepət koatuarisɨg-in Iesu e suatɨp. Kən in təmeirair mən-ipən kəm ilat məmə,
25 E iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 “Okəmə suah kit tolkeike məmə otuwa muarisɨg-in io, in otəkəike mos io ekətul aupən e rəhan nəmegəhən. In otəkəike molkeike io maprəkɨs-in rəhan tata ne mama ne rəhan pətagwəhl ne nətɨn mɨn ne pian mɨn ne wɨnɨn mɨn, ne in atɨp mɨn.Okəmə təsol mihinən, kən ko in təsahmenən məmə otuwa mol rəhak lan etəmim.
26 Se algum homem vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e esposa, e filhos, e irmãos, e irmãs, sim, e também a sua própria vida, ele não pode ser meu discípulo.
27 Kən etəmim pah itəm təsɨləsən rəhan nɨg kəluau mətəu-pa io, kən ko in təsahmenən məmə otuwa mol rəhak lan etəmim.
27 E quem não carregar a sua cruz, e não vir após mim, não pode ser meu discípulo.
28 “Okəmə itəmat kit tolkeike məmə otiləkɨn nimə asol kit kaifəməh, kən in otaupən məpələh mehm wɨr məni rəha natɨmnat mɨn məmə otehm rəhan məni məmə tahmen, o kəp.
28 Porque qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro para calcular o seu custo, para ver se tem o suficiente para acabá-la?
29 In tatol nəhlan məto-inu okəmə in təsaupənən mehm wɨr məni ron, kən in tatətuoun matol fauntesenəm, məto tɨnəruru nol rafinən, kən netəmim rafin itəm okotuwa motehm, kən okotalah-əmnu moatən məmə,
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não sendo capaz de acabá-la, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 ‘Əplan-tu. Suah u təmətuoun əm rəhan nimə, məto tɨnəruru nol rafinən.’
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não foi capaz de acabar.
31 “Kən okəmə kig kit rəhan mopael ilat ten-taosan əm, tatəto namnusən məmə kig pɨsɨn kit mɨn itəm rəhan mopael mɨn tuente-taosan tatuwa məmə okuəluagɨn, kən otəsuwɨn uəhaiən o nəluagɨnən. Aupən ikɨn, otəkəike məpələh mehm wɨr məmə in tɨtun nol winən, o kəp.
31 Ou qual é o rei que, indo guerrear contra outro rei, não se assenta primeiro a se aconselhar se com dez mil é capaz de sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Okəmə tɨtun məmə okol təsol winən, in otəkəike mahl-ipən netəmim neen kotuwɨn motehm rəhan tɨkɨmɨr nian in əpəh isəu əh, kən okotətapəh o nəməlinuən.
32 Do contrário, estando o outro ainda longe, ele envia embaixadores e pede condições de paz.
33 Kən e nolən ahmen mɨn əm, itəmat nəkotəkəike motəpələh motehm wɨr nəmegəhən rəhatəmat. Okəmə itəmat kit təsapəsən əh rəhan natɨmnat mɨn rafin, kən ko in təsahmenən məmə otuwa mol rəhak lan etəmim.”
33 Assim, pois, qualquer de vós que não renunciar a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 “Nian etəmim kit takiəh nien, kən nɨpətɨ nien in təwɨr o nawɨrən nagwənən. Məto nian kɨnawɨr rəkɨs nagwənən lan, kən nɨpatin təsəwɨr mɨnən o nunən.
34 Sal é bom; mas, se ele perder o sabor, com que se há de temperar?
35 Kən okol kəsolən nat wɨr kit lan, kən netəmim okotərakin əm. Etəm matəlgɨn tatɨg, təwɨr məmə in otətəlɨg-in wɨr kən mɨtun nəghatən mɨn u.”
35 Nem servirá para a terra, nem para adubo; mas homens lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.