João 4
North Tanna New Testament (TNN_WBT) vs NTLH
1 Farisi mɨn kəmotəto nəghatən, məmə Iesu in tɨnatiuw-pa netəmim tepət kɨnotuwa ron, kən in tatol baptais elat tepət. Rəhalat nampa taprəkɨs-in nampa rəha netəmim rəha Jon.
1 Os fariseus ouviram dizer que Jesus estava ganhando mais discípulos e batizava mais pessoas do que João.
2 (Məto nɨpahrienən sənəmə Iesu in tatol baptais elat, netəmim mɨn əm rəhan ilat kotol baptais e netəmim.)
2 (De fato, não era Jesus quem batizava, e sim os seus discípulos.)
3 Kən nian Iesu tɨnɨtun məmə Farisi mɨn kɨnotəto nəghatən əh, kən in təmiet e Jutia mɨtəlɨg-pən əpəh Kalili.
3 Quando Jesus ficou sabendo disso, saiu da Judeia e voltou para a Galileia.
4 Kən nian in təmatuwɨn ikɨn əh, təmən mə otəkəike muwɨn-pən Sameria ikɨn.
4 No caminho, ele tinha de passar pela região da Samaria.
5 Kən in təmuwɨn-pən e taon kit e Sameria, nərgɨn un, Saeka. Taon əh, in iuəhkɨr o nɨməptən kit itəm aupən Jekop in təmətatɨpənkəm nətɨn u Josep.
5 Ele chegou a uma cidade da Samaria, chamada Sicar, que ficava perto das terras que Jacó tinha dado ao seu filho José.
6 Kən wel rəha Jekop əh-ikɨn. Kən Iesu tɨnəpou agɨn, məto-inu in təmaliwək e suatɨp əfəməh, kən tuwa məpələh-pər iuəhkɨr o wel, mɨtameg. E nian əh, in tɨnol tina.
6 Ali ficava o poço de Jacó. Era mais ou menos meio-dia quando Jesus, cansado da viagem, sentou-se perto do poço.
7 Kən rəhan netəmim mɨn kəmotuwɨn əpəh e taon, məmə okotos-nəmtɨn nagwənən. Kən pətan Sameria kit, təmuwa məmə otətu nəhau. Kən Iesu tən-ipən kəm in məmə, “Eh. Os-ipa-tu nəhau noan məsɨn kəm io. Ekolkeike məmə ekənɨm.”
7 Uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse:
8 — ausente —
8 (Os discípulos de Jesus tinham ido até a cidade comprar comida.)
9 Kən pətan Sameria u, tən-ipən kəm in məmə, “!Ei! Ik etəm Isrel un, kən io pətan Sameria. ?Təhrol nakatətapəh-in-pa nəhau kəm io?” Təmən-ipən nəhlan məto-inun etəm Jutia ne etəm Sameria kəsuənɨm kələhən nəhau e panɨkɨn kitiəh.
9 A mulher respondeu: — O senhor é judeu, e eu sou samaritana. Então como é que o senhor me pede água? (Ela disse isso porque os judeus não se dão com os samaritanos.)
10 Kən Iesu tən-ipən kəm in məmə, “Ik nəkəruru nat naka itəm Uhgɨn tolkeike məmə otos-ipɨnə kəm ik. Kən ik məruru mɨn io, io u, iatətapəh-in-pɨnə nəhau kəm ik. Okəmə ik nəkɨtun, ik onakətapəh-in-pa nəhau ron io. Kən io oekos-ipɨnə nəhau megəh.”
10 Então Jesus disse:
11 Kən pətan un, tən-ipən kəm in məmə, “Etəm-iasol, ik rəham pəkɨt tɨkə, kən wel u, in əpəh ləhau isəu. ?Nəhau megəh un nakatən mə onakətu ahrol minu lan?
11 Ela respondeu: — O senhor não tem balde para tirar água, e o poço é fundo. Como é que vai conseguir essa água da vida?
12 Rəhatat pipi Jekop u aupən, in təmos-ipa wel u kəm itat, kən in təmatətu nəhau ikɨn nɨmɨn, ilat nenətɨn mɨn, ne rəhan mɨn kau mɨn. ?Kən təhrol? ?Ik nakaprəkɨs-in Jekop, o?”
12 Nosso antepassado Jacó nos deu este poço. Ele, os seus filhos e os seus animais beberam água daqui. Será que o senhor é mais importante do que Jacó?
13 Kən Iesu təmən-ipən kəm in məmə, “Netəm koatənɨm nəhau e wel u, ilat okəpanotoaoa mɨn.
13 Então Jesus disse:
14 Məto etəmim itəm otənɨm nəhau itəm io ekos-ipən kəm in, okol təsoaoa mɨnən nian kit ne.Nəhau itəm io oekos-ipən kəm in, in tahmen e nəmtɨ nəhau kit itəm tɨtapuəl-apuəl mətaiu əpəh imə e nɨkin nian rafin, matos-ipən nəmegəhən itulɨn kəm in, itəm otəsolən namnun.”
14 mas a pessoa que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Porque a água que eu lhe der se tornará nela uma fonte de água que dará vida eterna.
15 Kən pətan un tən-ipən kəm in məmə, “!Etəm-iasol, awi! Os-ipa-tu nəhau un kit kəm io, məmə io ekəsoaoa mɨnən nian kit, kən məsuwa mɨnən u ikɨn-u, mətu nəhau.”
15 Então a mulher pediu: — Por favor, me dê dessa água! Assim eu nunca mais terei sede e não precisarei mais vir aqui buscar água.
16 Kən Iesu tən-ipən kəm in məmə, “Uwɨn maun-in-pən rəham iaguɨhl, kən muea ikɨn-u.”
16 — Vá chamar o seu marido e volte aqui! — ordenou Jesus.
17 Kən pətan un tən-ipən kəm in məmə, “Io rəhak iaguɨhl tɨkə.” Məto Iesu tən-ipən kəm in məmə, “Nakatən pahrien məmə rəham iaguɨhl tɨkə.
17 — Eu não tenho marido! — respondeu a mulher. Então Jesus disse:
18 Məto-inu ik, nəmətəu-pən rəkɨs nəman faif, kən iərman u itəm itəmlau min nakatuatɨg u-roiu, sənəmə rəham ətuatɨp iaguɨhl. Nəghatən rəham u-roiu, in nɨpahrienən.”
18 pois já teve cinco, e este que você tem agora não é, de fato, seu marido. Sim, você falou a verdade.
19 Kən pətan u, tən-ipən kəm in məmə, “Etəm-iasol, iatəplan məmə ik ien kit rəha Uhgɨn.
19 A mulher respondeu: — Agora eu sei que o senhor é um
20 Tɨpɨtɨmat mɨn aupən, ilat kəmotəfak kəm Uhgɨn əpəh ilɨs e nɨtot əpəh, məto itəmat netəm Isrel, nakoatən məmə Jerusalem əm un, okəkəike kan ikɨn katəfak.”
20 Os nossos antepassados adoravam a Deus neste monte , mas vocês, judeus, dizem que Jerusalém é o lugar onde devemos adorá-lo.
21 Məto Iesu tən-ipən kəm in məmə, “Pətan, ik onakəkəike mən nɨpahrienən e rəhak nəghatən. Nian əh-ikɨn tatuwa, məmə itəmat onəsotəfak mɨnən kəm Tata Uhgɨn əpəh e nɨtot asol əh, ne Jerusalem mɨn.
21 Jesus disse:
22 Itəmat netəm Sameria, itəmat noatəfak kəm Uhgɨn məto itəmat nəkotəruru in. Məto itɨmat ioatəfak kəm Uhgɨn u, ekotɨtun in, məto-inun suatɨp rəha Uhgɨn o nosmegəhən netəmim in təmɨsɨ-pa etɨmat, netəm Isrel.
22 Vocês, samaritanos, não sabem o que adoram, mas nós sabemos o que adoramos porque a salvação vem dos judeus.
23 Məto otəsuwəhən, nɨpahrienən məmə nian əh tɨnuwa rəkɨs, nian Narmɨn Rəha Uhgɨn in otasitu e iəfak pahrien mɨn, mol ilat məmə ilat okotɨtun wɨr Uhgɨn məmə Uhgɨn u, in Uhgɨn pahrien, kən mol ilat məmə ilat okotəfak kəm in e nɨkilat pahrien. Məto-inu Tata Uhgɨn in tategəs-in iəfak mɨn itəm koatol nəhlan.
23 Mas virá o tempo, e, de fato, já chegou, em que os verdadeiros adoradores vão adorar o Pai em espírito e em verdade. Pois são esses que o Pai quer que o adorem.
24 Uhgɨn in sənəmə etəmim. Kəpə. In narmɨn. Tol nəhlan, kən netəmim itəm koatəfak kəm in, ilat kotəkəike motəfak kəm Uhgɨn məmə Uhgɨn u, in Uhgɨn pahrien, kən ilat kotəkəike motəfak kəm in e nɨkilat pahrien e nəsanənən rəha Narmɨn Rəhan.”
24 Deus é Espírito, e por isso os que o adoram devem adorá-lo em espírito e em verdade.
25 Kən pətan u, təmən-ipən kəm in məmə, “Io enɨtun məmə Mesaea u, otəkəike muwa. Inu, kətaun-in məmə Kristo itəm Uhgɨn təmən məmə otahl-ipa. Kən nian otuwa, kən in tɨtun nən-iarəpən natɨmnat rafin kəm kitat.”
25 A mulher respondeu: — Eu sei que o
26 Iesu tən-ipən kəm in məmə, “Io u inu,iatəghat kəm ik.”
26 Então Jesus afirmou:
27 Kən roiu agɨn-əh, netəmim rəha Iesu kəmotɨtəlɨg-pa mɨn. Kən narmɨlat təmiwɨg pɨk nian kəmotəplan in tatəghat ilau pətan kit. Məto ilat kit təməsətapəhən ron məmə, “?Ik nakolkeike naka?” o “?Ik natəghat kəm pətan əh o naka?”
27 Naquele momento chegaram os seus discípulos e ficaram admirados, pois ele estava conversando com uma mulher. Mas nenhum deles perguntou à mulher o que ela queria. E também não perguntaram a Jesus por que motivo ele estava falando com ela.
28 Kən pətan u, təmapəs rəhan nuwigɨ nəhau tatəpələh, mɨtəlɨg muwɨn əpəh e taon. Təmuwɨn matən-ipən kəm netəmim ikɨn əh məmə,
28 Em seguida, a mulher deixou ali o seu pote, voltou até a cidade e disse a todas as pessoas:
29 “Eh. Otuwɨn-tu motəplan-tu suah kit əh-ikɨn əh, in təmən-iarəp rafin natɨmnat mɨn itəm io ematol. ?Okəmə naka in Kristo itəm Uhgɨn təmən məmə otahl-ipa?”
29 — Venham ver o homem que disse tudo o que eu tenho feito. Será que ele é o Messias?
30 Kən ilat kəmotiet e taon əh, mɨnoatuwɨn məmə okotəplan-tu Iesu.
30 Muitas pessoas saíram da cidade e foram para o lugar onde Jesus estava.
31 Kən e nian əh, netəmim rəha Iesu koatuəh nɨkin məmə, “Iəgətun, ik agwən kit.”
31 Enquanto isso, os discípulos pediam a Jesus: — Mestre, coma alguma coisa!
32 Məto in tən-ipən kəm ilat məmə, “Io nɨgak əpəh nagwənən itəm itəmat nəkotəruru.”
32 Jesus respondeu:
33 Tol nəhlan, rəhan netəmim kɨnoatətapəh-ətapəh olat mɨn məmə, “?Tahro? ?Okəm-naka suah kit təmos-ipən nagwənən kit kəm in, o?”
33 Então os discípulos começaram a perguntar uns aos outros: — Será que alguém já trouxe comida para ele?
34 Məto Iesu tən-ipən kəm ilat məmə, “Uhgɨn təmahl-ipa io iakuwa, kən nagwənən u nɨgak, məmə iakatol natɨmnat itəm in tolkeike məmə oekol.Kənu iakol rafin wək mɨn itəm in təmos-ipa məmə oekol, o nol namnunən rəhan wək.
34 — A minha comida — disse Jesus — é fazer a vontade daquele que me enviou e terminar o trabalho que ele me deu para fazer.
35 “Itəmat nəkotɨtun-tu nəghatən kit u katən məmə, ‘Məwɨg kuwɨt əh-ikɨn tətatɨg məmə okotoarus nian rəha nəulək-inən nagwənən e nasumən.’ Məto io iatən-ipɨnə kəm itəmat, otəplan-tu nagwənən u e nasumən. Roiu əh, nɨmalɨlat tɨnapə rəkɨs. Nian rəha nəuləkən əh-roiu.
35 Vocês costumam dizer: “Daqui a quatro meses teremos a colheita.” Mas olhem e vejam bem os campos: o que foi plantado já está maduro e pronto para a colheita.
36 “Etəmim rəha nəuləkən tɨnuwa, mɨnətuoun mɨnatos rəkɨs rəhan nətouən. Kən nagwənən u, in təməulək in o nəmegəhən lilɨn. E nolən u, etəmim itəm tətasum ne etəmim itəm tatəulək in mos matuwa, ilau kərən nɨkilau otagien.
36 Quem colhe recebe o seu salário, e o resultado do seu trabalho é a vida eterna para as pessoas. E assim tanto o que semeia como o que colhe se alegrarão juntos.
37 Nəghatən kit u katən məmə, ‘Suah kit tuwɨn mə otasum, məto etəm pɨsɨn kit mɨn otəulək-in məmɨk muwa.’ Nəghatən u, in nɨpahrienən.
37 Porque é verdade o que dizem: “Um semeia, e outro colhe.”
38 Io emahl-ipən itəmat məmə onəkotuwɨn motəulək e nasumən itəm itəmat nəməsotasum-inən. Netəm pɨsɨn mɨn, ilat kəmotasum in. Kən itəmat nɨnoatəhl noa rəhalat wək.”
38 Eu mandei vocês colherem onde não trabalharam; outros trabalharam ali, e vocês aproveitaram o trabalho deles.
39 Kən e taon u, netəm Sameria tepət, ilat kəmotahatətə e Iesu məto-inu pətan əh təmatətul-arəp matən-ipən kəm ilat məmə, “Iesu təmən-iarəp natɨmnat rafin itəm io ematol.”
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram em Jesus porque a mulher tinha dito: “Ele me disse tudo o que eu tenho feito.”
40 Kən nian netəm Sameria kəmotuwɨn motehm, kən kəmotəkəike kəm in məmə otuwɨn motatɨg ilat min. Kən Iesu təmuwɨn moatatɨg o nian kəiu.
40 Quando os samaritanos chegaram ao lugar onde Jesus estava, pediram a ele que ficasse com eles, e Jesus ficou ali dois dias.
41 Kən netəmim tepət mɨn kəmotahatətə lan e rəhan mɨn nəghatən.
41 E muitos outros creram por causa da mensagem dele.
42 Kən moatən-ipən kəm pətan u məmə, “Itɨmat emotahatətə lan o nəghatən u itəm ik nəmən-ipa, məto roiu əh, ekoatahatətə lan məto-inu itɨmat əm emotəto rəhan nəghatən mɨn, kən motɨtun pahrien məmə in Iosmegəh rəha nətueintən.”
42 Eles diziam à mulher: — Agora não é mais por causa do que você disse que nós cremos, mas porque nós mesmos o ouvimos falar. E sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo.
43 Nian Iesu təmatɨg mos nian kəiu rəkɨs ikɨn əh, in təmiet muwɨn Kalili.
43 Depois de ficar dois dias ali, Jesus foi para a região da Galileia.
44 Məto-inu aupən, in təmatən məmə ien mɨn rəha Uhgɨn, natiməlat mɨn, ilat kəsotɨsiai-inən ilat.
44 Pois, como ele mesmo disse: “Um profeta não é respeitado na sua própria terra.”
45 Netəm Kalili, aupən ilat kəmotuwɨn Jerusalem moatol lafet rəha Nuhagego-inən, kən e nian əh, ilat kəmotəplan natɨmnat mɨn itəm in təmol ikɨn əh. Kən nian Iesu təmuwɨn Kalili, nɨkilat təmagien ron.
45 Quando chegou à Galileia, os moradores dali o receberam bem. É que eles tinham ido à Festa da Páscoa , em Jerusalém, e tinham visto tudo o que Jesus havia feito lá.
46 Kən Iesu təmɨtəlɨg-pən mɨn e latuənu Kena, əpəh Kalili. Ikɨn əh aupən, in təmol nəhau tuwa mol wain.Kən e Kapaneam, etəm-iasol rəha kig tətatɨg ikɨn. Kən nətɨn kit tatɨmɨs.
46 Jesus voltou a Caná da Galileia, onde havia transformado água em vinho. Estava ali um alto funcionário público que morava em Cafarnaum. Ele tinha em casa um filho doente.
47 Kən nian suah u təməto məmə Iesu təmɨsɨ-pən u Jutia mɨnuwa rəkɨs Kalili, kən in təmuwa məplan Iesu. Kən mən-ipən ron məmə oteiuaiu muwɨn əpəh Kapaneam kən mol-wɨr nətɨn. Məto-inu suakəku nol otɨmɨs.
47 Quando ouviu dizer que Jesus tinha vindo da Judeia para a Galileia, foi pedir a ele que fosse a Cafarnaum e curasse o seu filho, que estava morrendo.
48 Kən Iesu tən-ipən kəm suah un məmə, “!Nəman! Itəmat u, nakotəmə onəkotəplan əm nəmtətin mɨn ne natɨmnat mɨn itəm narmɨtəmat otiwɨg ron aupən, kənu uarisɨg un, nəpanotahatətə lak. Məto okəmə nəsotəplanən, okol nəsotahatətəən lak.”
48 Jesus disse ao funcionário:
49 Kən suah un təmə, “!Etəm-iasol, awi! !Pəs kian uəhai əm! !Otəsuwəhən roiu nətɨk tɨmɨs!”
49 Ele respondeu: — Senhor, venha depressa, antes que o meu filho morra!
50 Kən Iesu təmən-ipən kəm in məmə, “Uwɨn; nətɨm otəpanəmegəh.” Kən suah un təmahatətə e nəghatən rəha Iesu kən mɨtəlɨg.
50 — Volte para casa! O seu filho vai viver! — disse Jesus. Ele creu nas palavras de Jesus e foi embora.
51 Nian in təmatuwɨn əh e suatɨp, təməplan rəhan iolwək mɨn, kən ilat kotən-ipən kəm in məmə, “Rəham suakəku tɨnəmegəh rəkɨs.”
51 No caminho encontrou-se com os seus empregados, que disseram: — O seu filho está vivo!
52 Kən in təmətapəh olat məmə, “?Təməwɨr e nian naka?” Kən ilat kəmotən-ipən kəm in məmə, “Nəniəp ehnaipən e wan klok rəhan nəgəpanən təmɨkə.”
52 Então ele perguntou a que horas o filho havia começado a melhorar. Os empregados responderam: — Ontem, à uma da tarde, a febre passou.
53 Kən suah un, təmɨtun məmə, e nian ətuatɨp əh inəh, Iesu təmən-ipən kəm in məmə, “Rəham suakəku otəpanəmegəh.” Kən in ne rəhan mɨn, kəmotahatətə e Iesu.
53 Aí o pai lembrou que havia sido naquela mesma hora que Jesus tinha dito: “O seu filho vai viver.” Então ele e toda a família creram em Jesus.
54 Inu nian tatol kəiu lan itəm Iesu təmiet Jutia, muwa Kalili kən mol nəmtətin kit.
54 Esse foi o segundo milagre que Jesus fez depois de ter ido da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.