Atos 27
I Fiyowe Uret (TIY) vs ARC
1 Amun sénfagayuno ron i émféuwite begey dob barkowe mangéy Roma dob sakuf i dakéle ingéd Italiya, naté roy ro Pablowe beroy de ségiyo do férisu dob odoroy de sundalo tidéw Roma féndawét Julio. I de ni do sundalo, féndawét ro “Do sundaloy Datue”.
1 Como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da Coorte Augusta.
2 Ménda gey dob barkowe tidéw Adramitio, non tafayén mangéy dob de ingéd dob sakuf i Asiawe. Ménodor begey i Aristarkowe ségétéw Masedonian tidéw Tesalonika.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Amun bé démoe de déménunggu gey dob Sidon. Atin i Juliowe, sani odoroy de sundalo, toow fo mégédaw bé Pablowe brab ténungkasén mangéy lémangu bé de dumo no inok fagifaté ro.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Atin méntaus gey magéw tidéw diyo. Atin rénumfak i réfuruhey barko geye, mélaw ménéngindoror gey bé bungéde féndawét Siprus fingé tégénon inok mékélung gey bé réfuruhe.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Tidéw béno, nifar gey i dogote mangéy bé doror i de ingéd féndawét Silisia brab Pamfilia taman énggégumah gey dob Mira, sébaan ingéd dob sakuf i Lisiawe.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Atin diyo énggitoy kafitaney sébaane barko tidéw Alejandria mangéy Italia, mélaw féndaén begey dob ni barko.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Atin méntana i kéagéw geye bé ménfiroye gétérésangan brab ménrégén i kéagéw geye taman téménara gey dob ingéde féndawét Kinido. Atin éndaén méntaus gey mangéy fingé diyo non rumfakéy réfuruhey barko geye. Mélaw ménifar gey mangéy fingé bé déligdigay bungéde Kreta inok mékélung gey bé réfuruhe. Atin téménara gey méngindoror bé gonone Salmon.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmona.
8 Atin ménéngindoror gey brab ménrégén foy kégumah geye dob ingéde féndawét “Fiyo Dungguon” gédét dob ingéde Lisia.
8 E, costeando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Atin ménrugay gey na diyo bati taman éndaén mékégilak i magéwe dob dogote bé do no do gai non gai mélégénéy. Mélaw féngginau Pablowe bero mano,
9 Passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 “Enggito gu toow fo mékégilak i kéagéwe tidéw dini. Médooy de mébinasa bé de uwit dob barkowe brab barkowe so. Brab wén soy do dumo betom méléhu.”
10 dizendo-lhes: Varões, vejo que a navegação há de ser incômoda e com muito dano, não só para o navio e a carga, mas também para a nossa vida.
11 Endob i odoroy de sundalo énda ménagayu no bé bénréh Pablowe, yamula nodoro noy kébéréh i kafitane bé barkowe brab gefee de.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre do que no que dizia Paulo.
12 Atin énda kun fiyo térénon i dungguone ni ké gai mélégénéy. Mélaw ménuyot i kédoono ruwe ké magéw ro inok gégumah ro dob Fenisia dob bungéde Kreta. Been i niy dungguone fingé dob élédoy déligdigane brab élédoy tégénone. Mélaw fiyoy téméréne diyo taman gilid i gaiwe mélégénéy.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para a banda do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Atin bé béno so, méniyuf i réfuruhe énda émbagérén tidéw déligdigan. Mélaw i de étéw dob barkowe maro ké fakayén i tause magéw mangéy Fenisia, loo bé bénantak ruwe. Brab bénatu ron i fériwatune atin ménagéw ro ménéngindoror bé dénsaane dob Kreta.
13 E, soprando o vento sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam, e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Endob énda ménrugayén tidéw béno, i toowe fo émbagér réfuruh féndawét “Tégénoy Sébangane” énggumah tidéw fantad.
14 Mas, não muito depois, deu nela um pé de vento, chamado Euroaquilão.
15 Atin énggébéla i ni réfuruh dob barko geye. Atin énda fakay gey gétaus magéw rémumfak bé réfuruhe ni. Mélaw féndaya gey séden i kéuwit i réfuruhe begey.
15 E, sendo o navio arrebatado e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Atin amun énggétara gey dob sébaane kloh bungéd féndawét Kauda fingé sébangan, ménalang i réfuruhe diyo. Atin i klohe awang bénégéng i barkowe, éndot ro tidéw dob dogote éndob toow fo mérégén.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Cauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Atin amun ténaléy ron i awange ni, nikét roy géliwéte bé barkowe ni bé de dakél taléy inok énda mérundasén. Mégilak ro ké mélébéng i barkowe dob fantad i dogote non éndaén ménalémén gédét dob Libia. Mélaw kénda roy layage brab méntéanur séden i barkowe modor bé kéfanir i réfuruhe de.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Atin énda so téménrén i émbagére ni défuk. Mélaw dob gétunduge de fuweh féngganaya roy lémawue bé de uwit dob barkowe ni.
18 Andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte, aliviaram o navio.
19 Atin bé gétunduge de man fuweh nibér roy de dumoy de usarén dob barkowe.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Ménfiroy gétérésangan, i éndae kégito gey bé térésange taloo no do gitoon atin démayday soy défuke ni. Tidéw béno, éndaén foy inam gey ké méuyag gey na.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Amun ménrugayén i éndae kégéama i de étéw ni, téménindég i Pablowe dob téngaanga ruwe brab ménbéréh mano, “Do dumo gu, amuk fénggélingo gom saén begén, énda damén méntékédan tom dob Kreta, brab énda damén i do ménsinggula brab do ménbinasa.
21 Havendo já muito que se não comia, então, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó varões, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perdição.
22 Endob béleewe ni ay niy béréhé kuwe begom, kagom mégilak non énda i ségétéw méléhu betom. Endob i barkowe ni mébinasa.
22 Mas, agora, vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Non bé nakélungonono méntéfégito dob begéney télakiy Tuluse, sani Tuluse féngadafé ku brab gefee bé lowoh guwe.
23 Porque, esta mesma noite, o anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Ménbéréh i télakiwe ni dob begéne mano, ‘Kago mégilak Pablo! Non fatut go témindég dob adafay datue dob Roma. Atin sabaf bé kégédaw i Tuluse beem, tabangé no soy kéluhanay de dumo mo ni dob kéagéw gome inok énda méléhu ro.’
24 dizendo: Paulo, não temas! Importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Mélaw,” bang Pablowe, “kagom mégilak non sémarigu dob Tuluse bé métuman i kéluhanay de bénréhén begén.
25 Portanto, ó varões, tende bom ânimo! Porque creio em Deus que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Endob méfanir tom mangéy dob sébaane bungéd.”
26 É, contudo, necessário irmos dar numa ilha.
27 Ménfoloén bra fot gékélungonon i kéfanir i réfuruhe bé barko geye dob dogote Medeteranean. Tidéw béno amun kérara kélungononén, i de étéw gémalbék dob barkowe marok gédét geyén dob fantade.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de uma e outra banda no mar Adriático, lá pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Mélaw lénawu roy taléye wén i fériwatun de, inok témbuné roy kénalém ne. Atin énggétiga ro fot folo gémitroy kénalém ne. Atin énda ménrugayén tidéw béno, lénawu ron man i taléye ni atin téléw folo gémitro séden i kénalém ne.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Atin non bé kégilak ruwe ké mésanggat i barkowe dob de dakél batéw, mélaw lénawu roy fote fériwatun tidéw dob igor i barkowe brab déménasal ro inok fuwehén damén.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Atin i de étéw gémalbék dob barkowe ni sénfagayuno roy méraréye damén. Mélaw ténuntu roy klohe awang dob dogote. Ubo-ubo lawué roy de fériwatun dob uléw i barkowe ni.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Endob ménbéréh i Pablowe dob odoroy de sundalo brab dob de sundalo no mano, “Amuk tékédan i de étéw ni gémalbék dob barkowe ni, énda méuyag gom.”
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Mélaw kénléng i de sundaloy de taléy fénggéikét bé awange ni brab féndaya ro mélawu inok méanur sésuway bé barkowe.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Amun mangéyén fuweh, nongot Pablowey mama ro kéluhanan brab ménbéréh mano, “Ménfoloén bra fot gétérésangan i kéongot-ongot gome atin énda i nama gom.
33 E, enquanto o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Mélaw ama gom! Toow fo kailanga kom i mamae inok méuyag gom. Béréhé ku begom i ni, énda i sébaan betom wén i sug-sugén.”
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Amun énggilid bénréhén i ni, méndot i Pablowe bé fane brab ménfésalamat dob Tuluse dob téngaanga ruwe. Tidéw béno bénaadén brab ménama ro.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo- o, começou a comer.
36 Atin éndaén ménbuku ro atin ménama ro kéluhanan.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Ruwo gey ratuh bra fitéw folo bra ném kéluhanan.
37 E éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Amun ménbésor ronén, nibér roy de faréy dob dogote inok waléy féngkag i barkowe.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Amun géfuwénén, wén i énggito geye fantad éndob i de étéw gémalbék dob barkowe, énda gélolo ro de ké ati no gonon. Endob énggito roy linéke brab dob dénsaane de wén i do médoo de farék. Atin ménséfagayun ro amuk fakay diyo ro démunggu.
39 E, sendo já dia, não reconheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Mélaw kénléng roy de fériwatun brab féndaya ro ménlawu dob ménaléme de. Atin nukoh ro soy ikét i de suwil. Tidéw béno, ténunggul roy layage inok faniréy réfuruhe mangéy dob dénsaane. Mélaw ménagéw gey.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Endob i barkowe ni ménsanggat dob fanser i dogote brab téménrén diyo. Ménlébéng i lulung i barkowe ni atin ménrundas i ulina nuwe non énggébéla diyo i émbagére do bagél.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Sénfagayunoy de sundaloy méméléhue bé de férisu inok énda i gélonguy brab géféraréy bero.
42 Então, a ideia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Endob i odoroy de sundalo mika de ké féléhuén i Pablowe. Mélaw génléén i de sundalo no bé éndaén féléhuén i de férisu. Atin sénuguén i de gétigan lémonguy bé téfélaway ron dob dogote sungu brab lémonguy mangéy dob dénsaane.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar e se salvassem em terra;
44 Atin i de dumo bero énda gétigan ro lémonguy, sénuguén bero médot bé de fafan brab do réfa i barkowe inok rémantaw ro. Atin i kéluhana keye énggégumah dob dénsaane, énda i énggésug-sug begey.
44 e os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra, a salvo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.