Romanos 9
Yusugât Pat Âlep Den (TIM) vs NVT
1 Nâ Kristogât akmâ den bunŋe maktere nâŋgâŋet. Heakŋe hanne mem pagalembo nâŋgâm heŋgemgom makyeŋgiwe.
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 Nâŋe nâŋgât ginbailupne Yuda gâtŋe yâkgât akmâ nâŋgâyeŋgire biwine umatŋe dondâ akmap.
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 Aregât hin nâŋgân mon? Anutuŋe Yuda luâk galalupne yâkgât akmâ hepun nekmâ âmâ meyekbiap are nâŋgâm owâiân.
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 Yuda luâk nengât kotnenŋe siâ Israegât kâmotlupŋe are Anutuŋe nâŋgât mândulupnerâm ikiŋaet pagaleŋe hekatyeŋgiep. Hain akmâ âmâ Anutu olop dewatiwaigât pat akto den kârikŋe makmâ miawak yeŋgiep. Akto sumbegât emetŋe aregât hin akŋetgât dâpŋe keiŋe hekatyeŋgiep. Akto siân wan me wan hârok yeŋgiwian dâm makmâ hâre yeŋgiep.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Dâ Yuda nengât hakulupnenŋe amâ luâk kautŋe mali. Akto Anutuŋe nanŋe huŋgunaŋdo giep are amâ nengât hutnenŋânba miawagep. Yâk âmâ wan me wan hârok nengât kautŋe malep, yâk âmâ Anutu aregât nenŋe nâŋgaŋdenŋe humoŋe humo kârikŋe talaŋbiap. A bundâk.
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 Dâ ya makyeŋgiân aregât hin bo dâwaen, “Yuda luâkŋe wan akmai aregât Anutugât den yeukŋe agep.” bo dâwaen. Israe gâlân ba miawagion âmâ Israe luâk bunŋe hârokŋe ârândâŋ bo agi.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 Dâ Abrahamgât uliklupŋe miawagi are âmâ kâmotlupŋe bunŋe gai bo agi. Gârâmâ aregât Anutuŋe makto Moseŋe hin kulemgoep, “Abraham gâŋgât nanŋe Isakagât kâlegenlupŋe amâ gâŋgât pat akbai.”
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Den aregât keiŋe hin tatâp. Abrahamgât kâlegen gâtŋe hârok âmâ Anutuŋe mândulupnerâm bo yeŋgonmap. Anutuŋe makmâ hâriewân miawagi yâkŋeak Abrahamgât kâlelupŋe bunŋe agion.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Aregât Anutugât denŋe hin talep a bunŋe agep, “Hombaŋ kakŋân sop miawakto Sara nanaŋ mem mandoân purikatbian.”
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Akto areâk bo. Rebeka âmâ luâkŋe hakunenŋe Isaka yâk olop manmâ nanaŋ lâuwâ megolak tepŋe agep.
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 Tepŋe akto nanaŋ lâuwâ bo miawakmâ maliat ain bâleŋe me âlepŋe bo agialân Anutuŋe yâk yetgât hin magep, “Teuŋande emiŋaet hoŋ manbiâp.”
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 Amâ Anutu ikiŋe hanŋaet den are kârikŋe agâk gât nâŋgâm nanaŋ manman yetŋaet bo makmâ kârigiep. Ikiŋaet hanŋaet mem potat yelekmâ kinmâ hain magep.
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 Aregât Anutugât den bikŋe hin tatâp, “Nâŋe Yakobo âmâ han kalem agaŋmâ okot âlep nâŋgân. Dâ Esau âmâ hâkâŋ agaŋdân.”
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 Akto aregât gain dâweren? Anutuŋe wan me wan mendo bo ârândâŋ akmap? A borondâŋe.
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Ulikŋân Anutuŋe Mose hin magaŋep,
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Aregât keiŋe hin. Anutuŋe luâk hanyeŋaet me âiyeŋaet bo nâŋgâyeŋgimap. Anutu ikiŋe han kalemŋaelâk nâŋgâm makmâ potat nenekmap.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 Aregât keiŋe Anutugât denŋande Parao hin magaŋep, “Nâ gâŋgâlân kârikŋene mem miap pandere hân ârândâŋ ariâkgât dâm kat gegân.”
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 Aregât Anutuŋe âmâ luâk siâ han kalem agaŋberâm âmâ âlepŋe agaŋbiap. Dâ luâk siâ han biwiŋe gisapkoaŋberâm âmâ âlepŋe gisapkoaŋbiap. Amâ ârândâŋ akmap.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Are oyaŋmâ yeŋgâlân gâtŋe siâŋe hin makniŋbiap mon? “Anutuŋe wan me wan akberâm dâmbo luâkŋe bo miawagâk gât horat kalaŋbiapgât dop bo tatâp aregât Anutuŋe luâk nengât nâŋgâmbo bâlimap are bo ârândâŋ aktâp.” dâm makniŋbiap mon?
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 Wei gâmâ luâgâk. Wangât Anutu den hâuŋe magaŋbiat? Aregât den dopŋe hin makbe. Wangât umbâŋe luâk umbâ mâŋgimap are hin magaŋbop, “Gâ wangât tiripne hain are mâŋginegen?”
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 Aregât umbâ mâŋgimap luâk arekŋe hân numŋe mem umbâ bikŋe luâk yâk yeŋgât pat mâŋgiwop. Dâ bikŋe dua bau yâk yeŋgât mâŋgimbo ârândâŋ akbiap.
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 Amâ Anutuŋe kuk akto kârikŋeŋe tektekŋân kato ekbaigât umbâ bikŋe hogom panyekbiapgât nâŋgâyeŋgim bo hâkâŋ akyeŋgiep.
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 Hain akyeŋgim umbâ bikŋe han kalamŋaet pat maleine beirâ egâliaŋ pagaleŋân kâmot katnenegâk gât nâŋgâmbo yendâp. Umbâ are nengâlân egâliaŋ unsambe nengiepgât menenekmâ manmap.
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 Dâ aregât amâ Yuda luâk âmbâleâk bo. Hân siâ siâ Yuda luâk bo manmai aregât nen han kalemŋaet pat aknegât oloŋ nenegep.
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 Akto Anutuŋe propete Hosea hin magaŋdo kulemgoep,
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 Akto den siâ hin,
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 — ausente —
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 — ausente —
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 Akto Yesaiaŋe beirâ miawakbiapgât hin magep,
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 Aregât ire gain dâweren? Hin mon? Luâk Anutugât kotŋe bonâŋgâmaiŋe âlepŋe akŋetgât bo nâŋgâmâk watmâ manmai yâk âlepŋe manmaigât memai. Are amâ Kristo nâŋgaŋmaigât memai.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 Dâ Israe luâk den kârikŋe lokom kinbiâ Anutuŋe yekto huraguâkgât kârikŋe agi. Kârikŋe akmâ den kârikŋe bo lokom âlepŋe bo akmâ âmâ umale agi.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 Amâ wangât? Hingât. Yuda luâk âmbâle arekŋe Kristo nâŋgâ aŋbaigât pat bo wali. Yân agak memeyeŋe aregât âlepŋe aknegât hain agi. Are amâ dâwân kât yiep ain keiyeŋe kondo kâwâwâŋ kârâyi.
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 Aregât Anutuŋe hin makto Yesaiaŋe kulemgoep,
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.