2 Samuel 15

Kotira Uva (TBG) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Ho vo entanavu aitarovaro ˻nai autuvano noraiqama vuarire tiro,˼ Apasalomuva iqoka kaari vo varero ohi vonavuvata varora. Viva aaraini vireva iharo vaiinti 50 navu nititomanta vika naane avuni kante vauvaro viva vika naantiaraini iqoka kaariqi vi vaura.
1 Depois disso Absalão mandou preparar para si um carro com cavalos e cinquenta homens para correrem na sua frente.
2 Viva vo enta vo enta vaaka toqaqi himpiharo oru vatuka qenti aara auvahini vaura. Viva qenti tataaqa vaiharo tavovaro vaiinti vovano avuhainaa vaiintivano ti uva avuqavu qiarire tiro anuvaro, Apasalomuva vira aarama kero vira irero tiharo, Are taihainaavave? tuvaro vi vaiintiva vira tiva amiro nai Isareriqi nana ankuqi vauraravata vira tiva amura.
2 Ele se levantava cedo e ficava no portão da cidade, onde a estrada terminava. Quando uma pessoa chegava ali com algum caso para o rei Davi resolver, Absalão a chamava e perguntava de onde era. E, quando a pessoa respondia: “Senhor, eu sou de tal tribo de Israel”,
3 Vira tiva amuvaro Apasalomuva vi vaiintiva maara varo okarara ranta kero iriro, virara mintima tiro: Ho iriane. Ai uvavano avuqavu vaivo. Mpoma turo, avuhainaa vaiintivano kiama vo vaiinti kaamatero vi uvara avuqavu qiane tivo, tiro.
3 Absalão dizia: “Olhe! A lei está do seu lado, mas não há um representante do rei para ouvir o seu caso.”
4 Apasalomuva minti tivakero viva qaiqaa tiharo, Mpo, ti noraiqama kaiqe te tentavano vaiinti nahenti uva avuqavuqama nimitaataarave. Te mintimake variarera, maaravano vaiinti nahentiqaa vainara te homa rairake avuqavuqamake vika uva uteta nimitararave, tiro. Minti tivakeharo Apasalomuva vo vaiinti vo vaiinti tiva nimi vaura.
4 Absalão também dizia: “Ah! Se eu fosse o juiz aqui! Então qualquer pessoa que tivesse uma questão ou um pedido poderia me procurar, e eu faria justiça.”
5 Viva vaiharo tavovaro vaiinti vovano ani vira avuqaa kankakaavireva auti vauvaro Apasalomuva vaaka nai kauqu tutukero vi vaiintira kukuqama amitora.
5 E, quando alguém chegava perto de Absalão para se curvar diante dele, ele o segurava, abraçava e beijava.
6 Ekaa Isareri vika avuhainaa vaiintivano tinavu maara avuqavuma timitaarire ti, ani vauka, Apasalomuva vikavata vohaa qarama nimite vaura. Viva minti vauvaro vika muntukavano voqavata Apasalomurara vaura.
6 Absalão fazia isso com todos os israelitas que iam pedir ao rei Davi que fizesse justiça, e assim ele conquistava o coração do povo de Israel.
7 Ho ihi 4 navu aitarovaro Apasalomuva King Devitirara tiharo, Are hoe ti qaqi kairaqe te Hebaronini orunte te tenta kauqu aiqiqaa aqukeha Nora Kotirara tivatauna kaiqara vara amitaare?
7 Quatro anos depois, Absalão disse ao rei Davi: — Deixe-me ir à cidade de Hebrom para pagar uma promessa que fiz a Deus, o
8 Te Gesuni Siria vataini vaiha tenta kauqu aiqiqaa aqukeha Nora Kotirara minti tunarave: Viva maihairo ti tivita varero Ieruharemini vuru kairera, te oru Hebaronini vaiha vira autu tuahera karerave, tunarave, tiro.
8 Enquanto estava morando em Gesur, na Síria, eu prometi que, se o Senhor me trouxesse de volta a Jerusalém, eu o adoraria em Hebrom.
9 Minti tuvaro avuhainaa vaiintivano tiharo, Ho ai muntukavano paru irara vuane tuvaro Apasalomuva Hebaronini vura.
9 — Vá em paz! — disse o rei. Aí Absalão foi a Hebrom.
10 Viva Hebaronini vaiharo evaara vokuka nititomanta vika vira uva vare vuru ekaa Isareri anku tiva nimi tiha, Ne aanumaara/noma uva iri, naveraitiha mintima tiate: Apasalomuva Hebaronini vaiharo avuhainaa vaiintiqama vivo, tiate, tura.
10 Mas enviou mensageiros a todas as tribos de Israel, para dizerem o seguinte: — Quando vocês ouvirem o toque de cornetas, digam: “Absalão se tornou rei em Hebrom!”
11 Apasalomuva Hebaronini vireva iharo viva Ieruharemihainaa vaiinti 200 ntita varero vura. Vika kia Apasalomuva autireva u okarara iri, qaqi vira hampata Hebaronini vura.
11 Duzentos homens saíram de Jerusalém com Absalão, como convidados; eles não sabiam nada daquele plano e foram com toda a boa-fé.
12 Ho Apasalomuva mini oru vaiharo ofaa vonavu autiharo vaiinti vokuka vara komanta vika oru Gilo vatukaihai Ahitopelira vita vare anura. Ahitopeliva King Devitira koqe avu aato ami vau vaiintiva nai vatuka Gilo kero Apasalomuva unaini anura. Ho King Devitira vara qaqiniqama kareka auti vauka ani ani, Apasalomura hampata vohaaraqi avitumavi airiqamavi vaura.
12 Enquanto estava oferecendo sacrifícios , Absalão também mandou chamar Aitofel, da cidade de Gilo. Aitofel era um dos conselheiros de Davi. Assim a revolta contra o rei ficou mais forte, e os seguidores de Absalão aumentaram.
13 Minti vauvaro vaiinti vovano vuru King Devitira tiva amiro tiharo, Vate ekaa Isareri vika ai qaqirake Apasalomurara viva tinavu avuhainaa vaiintivano variarire, ti variavo, tiro.
13 Então veio um mensageiro e contou a Davi que os israelitas haviam passado para o lado de Absalão.
14 Minti tuvaro Devitiva vaaka nai qiata vaiinti Ieruharemiqi vauka naarama kero vikara tiharo, Aniqenavu vaaka ruqemake vuare. Hauri Apasalomuva tinavu ekaa aru taiqa kaantorave. Tenavu kia vaaka ruqemake vuarera, Apasalomuva nai iqoka vaiinti hampata anintero tinavu haatarakero, ekaa maa vatukaraqi varia vaiinti nahentikavata aru taiqa kaanarove, tiro.
14 Aí Davi disse a todos os seus oficiais que estavam com ele em Jerusalém: — Se queremos escapar de Absalão, temos de fugir logo. Vamos depressa; se não, ele vai nos alcançar aqui, vai nos vencer e matar todos os que estiverem na cidade!
15 Minti tumanta vika vira tiva ami tiha, Avuhainaao, are nana haika autireva irera, tenavu ai kaiqa vaiinti vira avatarerave,
15 — Sim. Nós, os seus servidores, estamos prontos para fazer tudo o que o senhor disser! — responderam eles.
16 tuvaro avuhainaa vaiintivano nai naavuqi vaukavata nai qiata vaiintinavuvata ntita kero Ieruharemi kero vura. Viva vireva iharo nai avuhainaara naavuqaa raqikiate tiro, nai naata naantiaraaka 10 navu mini kero vura.
16 Aí o rei saiu acompanhado por toda a sua família e pelos seus funcionários. Deixou somente dez concubinas para cuidarem do palácio.
17 Avuhainaa vaiintivano nai vaiinti nahenti hampata Ieruharemi ekaanaini vau naavuva vaunaini oruntero, mini himpitero vaumanta
17 Quando o rei e todo o seu povo estavam saindo da cidade, pararam na última casa.
18 vira iqoka vaiintive, Keretihainaakave, Peletihainaakave, vira ai aatare avuni vumanta iqoka vaiinti 600 navu Geti vatukaihai Devitira hampata anuka, vikavata vira ai aatare vura.
18 Todos os funcionários ficaram de pé diante do rei enquanto os queretitas e os peletitas desfilaram em frente dele. Os seiscentos soldados que o haviam seguido desde a cidade de Gate também passaram diante dele.
19 Vika aitare vi vauvaro avuhainaava Getihainaa vaiinti Itairara tiharo, Nantivarae are tinavu hampata vireva auti variaro? Are anirantera King Apasalomukantira oru variane. Are vo vatanaa vaiintivano maini ani variaravave.
19 Então Davi disse a Itai, o líder deles: — Por que é que você está indo com a gente? Volte e fique com o novo rei. Você é um estrangeiro, um refugiado que está longe da sua pátria.
20 Are tuvana maini aniarava kia vukaiqamakera varianarara ti, hauri te ai kempukaiqamake vite vuarirara are tinavu hampata qumina voqi voqi nirorave. Te tenta vuaina aarara kia kankomake iruro. Mpo, are nena navunaakavata ntita varera anirantera vuane. Noravano Kotiva ai koqema amiteharo ekaa enta ariqaa raqikiqiro vuarire, tiro.
20 Você só viveu aqui pouco tempo. Então por que eu faria você seguir comigo? Eu não sei para onde vou. Volte e leve os seus companheiros. E que o amor e a fidelidade do Senhor estejam com você!
21 Minti tuvarovata, Itaiva Devitira tiva amiro tiharo, Noravano Kotiva ekaa enta qaqi variqiro vi vaira autuqaa te ariara mintima turo: Ti nora vaiintio, are taini taini oru vairaqe te ai hampata oru vairerave. Vika ai arukaivera, homa tivata harukevarave, tiro.
21 Porém Itai respondeu: — Ó rei, eu juro, em nome do
22 Minti tuvaro Devitiva virara hove tiro, Aitarera avuni vuane, tuvaro Itaiva nai iqoka vaiinti vika vainti nahenti hampata avuni vura.
22 — Muito bem! — respondeu Davi. — Então passe adiante! Itai foi em frente com todos os seus homens e os seus dependentes.
23 Devitiva nai navunaaka hampata Ieruharemi kero aaraini vi vaumanta ekaa hini vaiinti nahenti mini vauka noraiqaake iqi rata nimitora. Mintuvaro avuhainaa vaiintivano nai vaiinti nahenti vataakero Kidaroni Namari taqa varero qumina aahara vataini vireva vura.
23 Enquanto os seguidores de Davi saíam, o povo chorava alto. O rei atravessou o riacho de Cedrom, e todos os seus homens também, e foram na direção do deserto.
24 Vika vi vaumanta Kotira kaiqa vara amite vau vaiintiva Sadokiva Rivaira anku vokuka hampata aaraini vi vaura. Rivaira anku vika Kotiva uva tiva taatauto Vokisera aqu vare, ekaa vaiinti nahenti Ieruharemi ke aitare vuate ti, Vokise vira aaraqaa vatora.
24 Zadoque, o sacerdote, estava com eles, e também os levitas , carregando a arca sagrada da aliança. Os levitas colocaram a arca no chão até que todo o povo acabou de sair da cidade. Abiatar também estava ali.
25 Ho ekaa vaiinti nahenti Ieruharemi ke aitare vuvaro avuhainaava Sadokirara tiharo, Kotira Vokise varera anirantera vatukaini vuane. Noravano Kotiva tiriara quahairera, viva vo enta ti tivita varero aniraqe te vi Vokiseravata, seri naavu viva vainaravata, qaiqaa tavarerave.
25 Então o rei disse a Zadoque: — Leve a arca da aliança de volta para a cidade. Se o
26 Viva kia tiriara quahairera, te hove tirarave. Viva nana haika tiqaa autuataa iraro homa autuanarove, tiro.
26 Mas, se ele não está satisfeito, que faça comigo o que quiser!
27 Devitiva minti tivakero viva qaiqaa Sadokirara tiharo, Ho iriane. Are nena maaqu Ahimaasiravata, Abiataara maaqu Ionataaniravata, ntitakera muntuka paru i vaira anirante vatukaini vuate.
27 E Davi continuou a falar com Zadoque: — Olhe! Leve seu filho Aimaás e também Jônatas, filho de Abiatar, e volte em paz para a cidade.
28 Nenavu anirante Ieruharemini viqe te aahara vataini, namari taqa vare vi varianaini oru variare. Te mini ai veka variarirara are Ieruharemiqi qovaraiqiaina haikara tavera, uva vara kairaqe te iriare, tiro.
28 Enquanto isso, eu vou ficar esperando nos caminhos do deserto, até receber notícias de vocês.
29 Ho Sadokika Abiataaka Kotira Vokise varetanta anirante Ieruharemini oru vaura.
29 Então Zadoque e Abiatar levaram a arca de volta para Jerusalém e ficaram lá.
30 Vitanta vuvaro King Devitiva nai qiata naavuma tero kia suvata nonkiraitiro, iqi rataqiro Orivi Aiqinaqaa oru vi vaura. Viva mintiaqiro vumanta ekaa vaiinti nahenti vira hampata vuka, vikavata nái qiata naavumate iqi rataqi vura.
30 Davi subiu o monte das Oliveiras chorando; ele estava descalço e havia coberto a cabeça em sinal de tristeza. Todos os que o seguiam cobriram a cabeça e também choravam.
31 Ho Devitiva oru vi vauvaro vovano vira tiva amiro tiharo, Ahitopeliva vaakama Apasalomuravata vira navunaakavata kahaqireva vivo, tuvaro Devitiva Kotira aarero tiharo, Mpo Noravauvo, are Ahitopeliva Apasalomura avu aato amiaina uvara hampiqama kairaro qumimaqama variarire, tiro.
31 Quando contaram a Davi que Aitofel havia passado para o lado de Absalão, ele disse: — Ó
32 Minti tivakero Devitiva noraqaa vaarintero vaiinti nahenti Nora Kotira autu tuaherake vaunaini oruntero tavovaro Akaihainaa vaiinti Husaiva vira vitakareva viraqaa vaura.
32 Quando Davi chegou ao alto do monte, onde havia um lugar de adoração, o seu fiel amigo Husai, da família dos arquitas, foi encontrar-se com ele ali. Husai estava com as roupas rasgadas e tinha posto terra na cabeça em sinal de tristeza.
33 Devitiva vira tavero tiharo, Are tinavu hampata anirera, te vukaari utihama ariqaa raqikirarave.
33 Davi lhe disse: — Não venha comigo, pois isso não me ajudará.
34 Are ti kahaqireva irera, are anirantera vatukaqi oruntera Apasalomurara mintima tiane: Avuhainaao, haaru te ai qora koqe avu aato ami vauraukave. Ho vate te ai kaiqa vaiinti vairerave tiane. Are minti tiharama Ahitopeliva Apasalomura koqe avu aato aminara aatara kenarave.
34 Mas você poderá me ajudar, fazendo com que os conselhos de Aitofel fiquem sem efeito. Quando voltar à cidade, diga a Absalão: “Ó rei, eu agora vou servir o senhor como servia o seu pai.”
35 Ho iriane. Kotira kaiqa vara amite varia vaiintitanta Sadokika Abiataaka vitanta Ieruharemini variavo. Are ekaa uva avuhainaara naavuqi vaihara irinara, vi uvara vitanta tiva nimiane.
35 Os sacerdotes Zadoque e Abiatar vão estar lá, e você contará a eles tudo o que ouvir no palácio do rei.
36 Vitanta maaqu Ahimaasika Ionataanika náitanta qoka hampata minima variavo. Are nana uvae irinara vitanta vuru tiva nimira vitanta qaiqaa viri ti tiva timiate, tiro.
36 Os filhos deles, Aimaás e Jônatas, vão estar lá também, e você poderá me mandar por eles todas as informações que conseguir.
37 Ho Husaiva Devitira tontivano viva tu uvara iriro, viva tunte iro Ieruharemini vura. Viva Ieruharemini oruntovaro Apasalomuvavata mini oruntora.
37 Então Husai, o conselheiro particular de Davi, foi e chegou à cidade justamente quando Absalão estava chegando lá.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.