Jeremias 9
Soso Kitaabuie: Tawureta, Yabura, Inyila (SUS) vs NTLH
1 «Xa a sa li n mixi nde sɔtɔ naxee na biyaasi kui,
1 Eu gostaria que a minha cabeça fosse como um poço de água e que os meus olhos fossem como uma fonte de lágrimas, para que eu pudesse chorar dia e noite pela minha gente que foi morta.
2 E dɛ wule falama alɔ sɔɔri naxan tanbɛ wolima.
2 Eu gostaria de ter um lugar para ficar no deserto, onde pudesse estar longe do meu povo. Todos eles são adúlteros, são um bando de traidores.
3 «Wo naxa la wo boore ra,
3 Estão sempre prontos para contar mentiras. O que manda na terra é a desonestidade, e não a verdade. O “O meu povo faz maldade em cima de maldade e não quer saber de mim.”
4 Kankan wule falama e boore bɛ,
4 Cada um precisa estar prevenido contra o seu amigo, e ninguém pode confiar no próprio irmão porque todo irmão é tão falso como Jacó. Todos andam caluniando os seus amigos.
5 Yanfantee nan e ra,
5 Todos eles enganam os seus conhecidos, e ninguém fala a verdade. Eles ensinaram a sua língua a mentir; pecam e não abandonam a sua vida de pecado.
6 Mangɛ Alatala bara a masen,
6 Fazem uma violência atrás da outra e tapeação em cima de tapeação. Deus diz que este povo não quer aceitá-lo.
7 Wule falɛ nan e ra, yanfanteya rafan e ma.
7 Por causa disso, o Senhor Todo-Poderoso diz: “Vou purificar o meu povo como se faz com o metal; eu o farei passar por uma prova. O meu povo fez o mal — o que é que eu posso fazer com ele?
8 A mu lanma n xa e ɲaxankata na fe ma?
8 A sua língua é como uma flecha envenenada, e a sua boca fala mentiras. Cada um diz palavras amáveis ao seu vizinho, mas na verdade está preparando uma armadilha para ele.
9 «N ya ye raminima geyae nun gbengberenyie xa fe ra.
9 Será que eu não devo castigá-los por causa dessas coisas? Não devo me vingar de uma nação como esta? Eu, o
10 N gɛmɛe malanma nɛ yire Darisalamu nu na dɛnnaxɛ,
10 Eu, Jeremias, disse: “Vou chorar por causa das montanhas, vou lamentar porque as pastagens estão secas, e ninguém passa por elas. Não se ouve mais o mugido do gado; as aves e os animais selvagens fugiram e foram embora.”
11 «Adamadi mundun nɔma na fe fahaamude?
11 Deus disse: “Vou fazer Jerusalém virar um montão de pedras, um lugar onde moram lobos. E as cidades de Judá se transformarão num deserto onde ninguém mora.”
12 Alatala bara a masen, «Na gbaloe e lixi nɛ barima e bara n ma sɛriyɛ rabolo n naxan fixi e ma. E mu e tuli matixi n ma masenyi ra, e mu n ma yaamarie rabatuxi.
12 Eu perguntei: — Ó
13 E bara bira e yɛtɛ waxɔnfe fɔxɔ ra, e nu Bali kuyee batu e babae naxee masenxi e bɛ.
13 E o Senhor respondeu: — Isso aconteceu porque o meu povo abandonou os ensinamentos que eu lhe dei. Eles não me obedeceram, nem fizeram o que mandei.
14 Na nan a ra n tan Isirayila Marigi Alatala bara natɛ tongo yi ɲama xa pɔsɔnɛ gerun.
14 Pelo contrário, foram teimosos e adoraram as imagens do deus Baal , como os pais deles ensinaram.
15 N e rayensenma nɛ ɲamanɛ ma, e tan nun e babae mu dɛnnaxɛ kolon, n e sɔntɔma nɛ santidɛgɛma ra.»
15 Agora, escute o que eu, o Senhor Todo-Poderoso, o Deus de Israel, vou fazer. Darei ao meu povo plantas amargas para comer e água envenenada para beber.
16 Mangɛ Alatala xa masenyi nan ya:
16 Espalharei o meu povo pelo meio de nações que nem eles nem os seus antepassados sabiam que existiam. Mandarei exércitos contra o meu povo, até que seja completamente destruído.
17 E xa e xulun e wa xui raminide.
17 O Senhor Todo-Poderoso disse: “Atenção! Chamem mulheres que são pagas para chorar, mulheres que saibam cantar músicas tristes.”
18 Wa xui minima Siyon taa kui:
18 O povo disse: “Que elas venham depressa e cantem uma canção triste para nós para que os nossos olhos se encham de lágrimas e fiquem molhados de tanto chorar!”
19 «Wo tan ginɛe, wo wo tuli mati Alatala xa masenyi ra,
19 Ouçam o povo de Sião chorando e dizendo: “Estamos perdidos! Estamos muito envergonhados! As nossas casas foram derrubadas, e temos de deixar a nossa terra.”
20 barima faxɛ bara so won xɔnyi.
20 Eu disse: “Mulheres, ouçam o que o e deem atenção às suas palavras. Ensinem as suas filhas a chorar; ensinem as suas amigas a cantar canções tristes.
21 Alatala xa masenyi nan ya:
21 A morte subiu pelas nossas janelas e entrou nos nossos palácios. Acabou com as crianças nas ruas e com os moços nas praças dos mercados.
22 Alatala xa masenyi nan ya:
22 Os corpos dos mortos cairão, serão como esterco espalhado nos campos, como espigas cortadas e caídas das mãos dos que fazem a colheita, espigas que ninguém recolhe. Isso é o que Deus me mandou dizer.”
23 Xa mixi wama a yɛtɛ matɔxɔfe fe nde ma,
23 O Senhor disse: — O sábio não deve se orgulhar da sua sabedoria, nem o forte, da sua força, nem o rico, da sua riqueza.
24 Alatala xa masenyi nan ya:
24 Se alguém quiser se orgulhar, que se orgulhe de me conhecer e de me entender; porque eu, o Senhor , sou Deus de amor e faço o que é justo e direito no mundo. Estas são as coisas que me agradam. Eu, o Senhor , estou falando. — Está chegando o tempo em que vou castigar o povo do Egito, de Judá, de Edom, de Amom, de Moabe e todos os que vivem no deserto e costumam cortar o cabelo bem curto . Todos esses povos são
25 alɔ Misirakae, Yudayakae, Edonkae,
25 — ausente —
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jeremias 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.