2 Samuel 12

Soso Kitaabuie: Tawureta, Yabura, Inyila (SUS) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Alatala naxa Natan xɛɛ Dawuda xɔn ma. Natan naxa a fala a bɛ, «Mixi firin nu na taa nde kui, keren nu findixi banna nan na, boore setare.
1 Então o S enhor enviou o profeta Natã a Davi. Ele foi até o rei e lhe disse: “Havia dois homens em certa cidade. Um era rico, e o outro, pobre.
2 Xuruse gbegbe nu na na banna yi ra,
2 O rico era dono de muitas ovelhas e muito gado.
3 kɔnɔ yɛxɛɛ ginɛ keren peti nan nu na setare tan yi ra. A na sara nɛ, a nu a balo a xɔnyi a xa die ya ma. A nu donse xuntunyie fima a ma, a nu ye fi a ma a yɛtɛ xa tɔnbili ra. Kɔɛ ra yɛxɛɛ nu xima a kanke nan ma. A nu luxi nɛ a bɛ alɔ a xa di.
3 O pobre não tinha nada, exceto uma cordeirinha que ele havia comprado. Ele criou a cordeirinha, e ela cresceu com os filhos dele. Comia de seu prato, bebia de seu copo e até dormia em seus braços; ela era como sua filha.
4 Lɔxɔɛ nde xɔɲɛ naxa fa na banna xɔnyi. Na banna to mu tin xuruse bade a yɛtɛ xa gɔɔrɛ kui, a naxa siga a sa na setare xa yɛxɛɛ kerenyi tongo, a a faxa, a a rafala a xa xɔɲɛ bɛ.»
4 Certo dia, um visitante chegou à casa do rico. Em vez de matar um dos animais de seu próprio rebanho, o rico tomou a cordeirinha do pobre, a matou e a preparou para seu visitante”.
5 Dawuda to na mɛ, a naxa xɔnɔ ki fanyi ra na banna ma, a naxa a fala Natan bɛ, «N bara n kali Alatala xili ra, na banna lan nɛ a xa faxa.
5 Davi ficou furioso com esse homem rico e jurou: “Tão certo como vive o S enhor , o homem que faz uma coisa dessas merece morrer!
6 A man xa na yɛxɛɛ ɲɔxɔɛ naani ragbilen na setare ma, barima a bara fe kobi raba, a mu kinikini.»
6 Deve restituir quatro ovelhas ao pobre por ter roubado a cordeirinha e não ter mostrado compaixão”.
7 Na tɛmui Natan naxa a fala Dawuda bɛ, a naxɛ, «I tan nan na na banna ra! Isirayila Marigi Alatala yi nan masenxi, a naxɛ, ‹N bara i sugandi Isirayila mangɛ ra, n bara i ratanga Sɔlu ma,
7 Então Natã disse a Davi: “Você é esse homem! Assim diz o S enhor , o Deus de Israel: ‘Eu o ungi rei de Israel e o livrei das mãos de Saul.
8 n fa a xa banxi so i yi ra, a nun a xa ginɛe, a nun Isirayila nun Yudaya birin. Xa na mu i wasa nu, n nu nɔma nde sade na xun ma.
8 Dei-lhe a casa e as mulheres de seu senhor e os reinos de Israel e Judá. E, se isso não bastasse, teria lhe dado muito mais.
9 Munfe ra i Alatala xui maberexi, i wali ɲaaxi raba? I bara Uri Xitika faxa Amonikae saabui ra, i bara Uri xa ginɛ tongo, i a findi i gbe ra.
9 Por que, então, você desprezou a palavra do S enhor e fez algo tão horrível? Você assassinou Urias, o hitita, com a espada dos amonitas e roubou a esposa dele!
10 Yakɔsi, gere mu makuyama i bɔnsɔɛ ra sɔnɔn, barima i bara n xui mabere, i Uri Xitika xa ginɛ findi i gbe ra.
10 De agora em diante, a espada não se afastará de sua família, pois você me desprezou ao tomar para si a mulher de Urias’.
11 N xa a fala i bɛ, n tan Alatala fama i tɔɔrɔde i bɔnsɔɛ tagi. N fama i xa ginɛe bade i yi ra, n e so i xa mixi nde yi ra, e nun nee fa kafu kɛnɛ ma.
11 “Assim diz o S enhor : ‘De sua própria família farei surgir seu castigo. Tomarei suas mulheres diante de seus olhos e as darei a outro homem; ele se deitará com elas à vista de todos.
12 I tan fe ɲaaxi rabaxi a gundo daaxi nɛ, kɔnɔ n i sare ragbilenma a kɛnɛ ma daaxi nɛ Isirayila ɲama ya xɔri.›»
12 O que você fez em segredo, eu farei acontecer abertamente, diante de todo o Israel’”.
13 Dawuda naxa a fala Natan bɛ, «N bara yunubi raba Alatala ra!» Natan naxa a yaabi, «Alatala bara diɲɛ i xa yunubi ma, i mu faxama.
13 Então Davi confessou a Natã: “Pequei contra o S enhor ”. Natã respondeu: “Sim, mas o S
14 Kɔnɔ i to a niyaxi Alatala yaxuie xa nɔ a maberede yi fe kui, i xa di naxan fama baride, na tan faxama nɛ.»
14 Contudo, uma vez que você demonstrou o mais absoluto desprezo pela palavra do S enhor ao agir desse modo, seu filho morrerá”.
15 Natan naxa gbilen a xɔnyi.
15 Depois que Natã voltou para casa, o S enhor fez adoecer gravemente o filho de Davi com a mulher de Urias.
16 Dawuda naxa Ala maxandi diyɔrɛ bɛ, a man sunyi suxu a xa fe ra. A to so a xɔnyi, a naxa a sa bɔxi ma.
16 Davi suplicou ao S enhor que poupasse a criança. Jejuou e passou a noite prostrado no chão.
17 A xa forie naxa fe birin naba alako a xa keli bɔxi ma, a xa a dɛge, kɔnɔ a mu tin feo.
17 Os oficiais do palácio insistiram para que ele se levantasse e comesse com eles, mas Davi se recusou.
18 A xi solofere nde diyɔrɛ naxa faxa. Dawuda xa walikɛe mu nu wama na falafe a bɛ, barima e nu a falama e boore tagi, «Diyɔrɛ to mu nu faxaxi, muxu nu wɔyɛn nɛ a bɛ, a mu muxu danxun. Yakɔsi muxu fama a xa diyɔrɛ xa faxɛ falade a bɛ di? A fama fe xɔnɛ nan nabade!»
18 No sétimo dia, a criança morreu. Os servos de Davi ficaram com medo de contar para ele. “Não ouviu nossos conselhos quando a criança estava doente”, disseram. “Se lhe contarmos que a criança morreu, poderá cometer uma insanidade.”
19 Dawuda naxa sogi a xa walikɛe ma, e na fe nde madukufe e xui igoroxi ra e boore tagi. Na kui a naxa a kolon a xa diyɔrɛ bara faxa. A naxa a xa walikɛe maxɔrin, «Diyɔrɛ bara faxa?» E naxa, «Iyo, a bara faxa.»
19 Davi percebeu que estavam cochichando e compreendeu o que havia acontecido. “A criança morreu?”, perguntou. “Sim”, responderam eles. “Está morta.”
20 Dawuda naxa keli bɔxi, a a maxa, a labundɛ sa a ma, a dugie masara, a fa siga Alatala xa banxi kui suyidide Ala bɛ. A to keli mɛnni, a naxa siga a xɔnyi, a donse maxɔrin, a a dɛge.
20 Então Davi levantou-se do chão, lavou-se, perfumou-se e trocou de roupa. Foi ao santuário e adorou o S enhor . Depois, voltou ao palácio, pediu que lhe trouxessem alimento e comeu.
21 A xa walikɛe naxa a maxɔrin, e naxɛ, «Munfe ra diyɔrɛ nu baloxi tɛmui naxɛ, i nu sunma, i nu wama, kɔnɔ diyɔrɛ to faxaxi fa, i bara keli, i i dɛge?»
21 Seus servos ficaram perplexos. “Não o entendemos”, disseram. “Enquanto a criança estava viva, o senhor chorou e jejuou. Agora que a criança morreu, o senhor parou de lamentar e voltou a comer.”
22 A naxa e yaabi, «Diyɔrɛ to nu baloxi, n nu sunma, n nu wama, barima n ɲɔxɔ a ma a tɛmunde Alatala diɲɛma n ma, a n ma diyɔrɛ rakisi.
22 Davi respondeu: “Enquanto a criança estava viva, jejuei e chorei, pois pensava: ‘Quem sabe o S enhor terá compaixão de mim e deixará a criança viver’.
23 A to bara faxa, n fa sunma munfe ra? N nɔma a ragbilende duniɲa ma fa? N tan a lima nɛ naa, kɔnɔ a tan mu gbilenma n tan ma sɔnɔn.»
23 Mas por que jejuar agora que ela morreu? Poderia eu fazê-la voltar? Um dia irei até ela, mas ela não voltará a mim”.
24 Na tɛmui Dawuda naxa a xa ginɛ Batiseba madundu. E naxa lu yire keren, a naxa tɛɛgɛ, a di xɛmɛ bari. E naxa a xili sa Sulemani. Alatala to a xanu,
24 Então Davi consolou Bate-Seba, sua mulher, e teve relações com ela. Bate-Seba engravidou e deu à luz um filho, a quem Davi chamou Salomão. O S enhor amou a criança
25 a naxa Annabi Natan xɛɛ Dawuda yire, a falafe ra, Yedideya xili fan xa sa a xun, naxan wama a falafe Alatala xanuntenyi.
25 e enviou uma mensagem por meio do profeta Natã, dizendo que o menino devia se chamar Jedidias, conforme o S enhor havia ordenado.
26 Yowaba naxa Amonikae xa mangataa Raaba gere, a na mangɛ banxi suxu.
26 Enquanto isso, Joabe continuou a lutar contra Rabá, a capital de Amom, e tomou a cidade real.
27 A naxa mixie xɛɛ a falafe ra Dawuda bɛ, «N bara Raaba gere, n man bara e xa ye yire suxu.
27 Joabe enviou mensageiros a Davi para lhe dizer: “Lutei contra Rabá e capturei seus reservatórios de água.
28 Yakɔsi i xa sɔɔrie malan, wo xa te taa suxude. A mu lanma n tan xa na binyɛ sɔtɔ.»
28 Traga o restante do exército aqui e conquiste a cidade. De outro modo, eu a tomarei e levarei o crédito pela vitória”.
29 Dawuda to sɔɔrie malan, e naxa siga Raaba. A naxa din taa ra, a a suxu.
29 Então Davi reuniu o restante do exército e foi a Rabá. Eles atacaram a cidade e a conquistaram.
30 A naxa Amoni mangɛ xa mangɛ tɔnxuma ba a xun ma, a fa a sa a yɛtɛ xun ma. A binya kilo tongo saxan, a yailanxi xɛɛma nan na. Gɛmɛ tofanyi fan nu na a ma. Dawuda naxa se gbegbe sɔtɔ na taa kui.
30 Davi removeu a coroa da cabeça do rei, e ela foi colocada sobre sua cabeça. A coroa era feita de ouro, enfeitada com pedras preciosas, e pesava cerca de 35 quilos. Davi tomou grande quantidade de despojos da cidade.
31 A naxa na taakae findi konyie ra, naxee nu wuri xabama a nun biriki bɔnbɔma. A a raba na ki nɛ Amonikae xa taa birin kui. Na dangi xanbi Dawuda nun a xa sɔɔrie naxa gbilen Darisalamu.
31 Também tornou os habitantes de Rabá seus escravos e os obrigou a trabalhar com serras, picaretas e machados de ferro, e também nos fornos de tijolos. Foi assim que Davi tratou o povo de todas as cidades amonitas. Então ele e todo o exército voltaram para Jerusalém.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.