Gênesis 44
KILE JWUMPE SEMƐŊI JWUMPE NINTANMPE (SPP) vs NTLH
1 Ɲyɛ puru ɲwɔhɔ na, Yusufu à yi jwo u báarapyiibii ɲùŋufooŋ'á «Mpii shiinbii bɔrigii ɲî ɲî sùmaŋi na, pi fànhe sí n-jà ŋgemu na ke, uru kan pi á. Maa pi puni wyɛ́rɛŋi taha taha sùmaŋi na pi bɔrigil'e.
1 Depois disso José deu ao administrador da sua casa a seguinte ordem: — Encha de mantimento os sacos que esses homens trouxeram, o quanto puderem carregar, e ponha na boca dos sacos o dinheiro de cada um.
2 Maa nta a mii wyɛ̀rɛfyiiŋi fùnɲcwokwuuni le pi puni nimbileni boni i, u wyɛ́rɛŋi ɲuŋ'i.» Ɲyɛ bà Yusufu à yi jwo mɛ, ka báarapyiibii ɲùŋufooŋi si li pyi amuni.
2 E, na boca do saco de mantimentos que pertence ao irmão mais moço, ponha o meu copo de prata, junto com o dinheiro que ele pagou pelo seu mantimento. O administrador fez tudo como José havia mandado.
3 Ɲyɛ̀g'à múgo ke, ka pi i kuni kan *Yakuba jyaabil'á. Ka pi i pi tugure taha pi dùfaanyi ɲuŋ'i mà kàre.
3 De manhã bem cedo os irmãos de José saíram de viagem, com os seus jumentos.
4 Pi à fworo kànhe e ke, mà pi ta pi sàha ŋkwɔ̀ a laaga wwû mɛ, ka Yusufu si u báarapyiibii ɲùŋufooŋi yyere, maa yi jwo u á na u yîr'a taha pi fye e wahawaha, na u aha nɔ pi na, u u yi jwo pi á «Ɲaha na yii à kacɛnni fwooni tò ná kapiini i yɛ?
4 Quando eles já tinham saído da cidade, mas ainda não estavam longe, José disse ao seu administrador: — Vá depressa atrás daqueles homens e, quando os alcançar, diga o seguinte: “Por que vocês pagaram o bem com o mal?
5 Ta yii ɲyɛ a mii ɲùŋufooŋi fùnɲcwokwuuni lwɔ́ mɛ, ná nde e u maha cɛɛre pyi ke? Yii à kapii nimbwoo pyi amɛ dɛ!»
5 Por que roubaram o copo de prata do meu patrão? Ele usa esse copo para beber e para adivinhar as coisas. Vocês cometeram um crime.”
6 Ɲyɛ báarapyiibii ɲùŋufooŋ'à pi kɔ̀r'a ta ke, maa yi jwo pi á amuni.
6 Quando o administrador os alcançou e disse o que José havia ordenado,
7 Ka pi i u pyi «Wuu ɲùŋufooŋi, ɲaha na mu na puru jwumpe shiŋi yu yɛ? Kile u wuu shwɔ lire kani shiŋi na.
7 eles responderam: — Por que o senhor está falando desse jeito? Nós não seríamos capazes de fazer uma coisa dessas!
8 Wyɛ́rɛŋi wuu à ɲya wuu bɔrigil'e ke, wuu ɲyɛ a yîri ná u e *Kana kìni i mà pa ŋkan mu á mà? Di wuu sí n-pyi si wyɛ̀rɛfyin, lire ɲyɛ mɛ sɛɛn yu mu ɲùŋufooŋi bage e yɛ?
8 Nós lhe trouxemos de volta do país de Canaã o dinheiro que encontramos na boca dos sacos de mantimentos de cada um de nós. Então por que iríamos roubar prata ou ouro da casa do seu patrão?
9 Ɲyɛ nde fùnɲcwokwuuni ká ɲyɛ wuu shin maha shin ɲuŋ'i ke, yii urufoo bò, wuu sanmpii sí n-pyi yii bilii.»
9 Se o senhor encontrar o copo com algum de nós, ele será morto, e nós ficaremos seus escravos.
10 Ka báarapyiibii ɲùŋufooŋi si jwo «Ɲyɛ ɲje yii à jwo ke, mii à ɲɛɛ, ŋka fùnɲcwokwuuni ká nta shinŋi ŋgemu ɲuŋ'i ke, urufoo u sí n-pyi mii biliwe, yaaga sì n-pyi yii sanmpii na mɛ.»
10 O administrador disse: — Concordo com vocês, mas só aquele com quem estiver o copo é que será meu escravo; os outros poderão ir embora.
11 Ka pi puni si ntíl'a pi bɔrigii tîrige, maa cyi múgo.
11 Então eles puseram depressa os sacos de mantimentos no chão, e cada um abriu o seu.
12 Ka báarapyiibii ɲùŋufooŋi si wá na bɔrigii funɲyi wíi. Maa ku sìi pi puni niɲjyeŋi na, mà pa ŋkwɔ̀ nimbileni na. Ka fùnɲcwokwuuni si sà nta Bɛnzhama boni i.
12 O administrador de José procurou em cada saco de mantimentos, começando pelo do mais velho até o do mais moço; e o copo foi encontrado na boca do saco de mantimentos de Benjamim.
13 L'à pyi amuni ke, ka li i tatɛ̀ɛnge fô pi na fo pi na pi vàanntiɲyi cwuun. Maa núr'a pi tugure taha dùfaanyi na, maa núru kànhe e.
13 Então os irmãos rasgaram as suas roupas em sinal de tristeza, colocaram de novo as cargas em cima dos jumentos e voltaram para a cidade.
14 Ka *Zhuda ná u sìɲɛɛbii si ŋkàre Yusufu pyɛnge e, mà sà u ta wani sahaŋki, maa niŋkure sín u taan maa u shɛ́ɛre.
14 Quando Judá e os seus irmãos chegaram à casa de José, ele ainda estava ali. Eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
15 Ka u u jwo pi á «Ɲaha kafiile yii à pyi amɛ yɛ? Yii ɲyɛ a cè na mii shiŋi maha kaŋwɔhɔni ɲaa mà?»
15 Aí José perguntou: — Por que foi que vocês fizeram isso? Vocês não sabiam que um homem como eu é capaz de adivinhar as coisas?
16 Ka Zhuda si jwo «Wuu ɲùŋufooŋi, ɲaha wuu sí n-jwo bɛ? Jwumɔ sàha ɲyɛ wuu á mɛ, di wuu sí wuye shwɔ n-jwo nde kani na yɛ? Kile à wuu ɲwɔhɔ múgo wuu kapyiiŋkil'e. Numɛ, wuu mpii wuu à pyi wuu ɲùŋufooŋi bilii, wuu ná ŋge u boni i fùnɲcwokwuun'à ɲya ke.»
16 Judá respondeu: — Senhor, o que podemos falar ou responder? Como podemos provar que somos inocentes? Deus descobriu o nosso pecado. Aqui estamos e somos todos seus escravos, nós e aquele com quem estava o copo.
17 Ka Yusufu si jwo: «Kile u na shwɔ nde kani shiŋi mpyiŋi na. Mii fùnɲcwokwuun'à ɲya ŋgemu u bor'e ke, uru kanni, u sí n-pyi mii biliwe. Yii sanmpii pi ke, yaaga ɲyɛ mii ná yii shwɔhɔl'e mɛ. Yii a sì yii tuŋi yyére.»
17 José disse: — De jeito nenhum! Eu nunca faria uma coisa dessas! Só aquele que estava com o meu copo é que será meu escravo. Os outros podem voltar em paz para a casa do pai.
18 Ka Zhuda si file Yusufu na, maa yi jwo u á: «Mii ɲùŋufooŋi, maye sanŋa yaha, maa ma bilinaŋi yaha u jwo ná mu i. Ma hà lùuni yîrige na taan mɛ. Sèeŋi na, mu ná saanŋi Farɔn tayîrige ɲyɛ niŋkin fànhe e.
18 Então Judá chegou perto de José e disse: — Senhor, me dê licença para lhe falar com franqueza. Não fique aborrecido comigo, pois o senhor é como se fosse o próprio rei.
19 Mii ɲùŋufooŋi, wuu paɲcyiini naha, mu u ná wuu yíbe na wuu tuŋi saha na ɲyɛ wani la? Na cɔɔnfooŋi wabɛrɛ na ɲyɛ wuu á la?
19 O senhor perguntou: “Vocês têm pai ou outro irmão?”
20 Ka wuu u mu pyi na wuu tuŋi na ɲyɛ wani, u à lyɛ, na wuu cɔɔnŋi wà na ɲyɛ wani mú, wuu tuŋ'à uru si, mà u ta u à lyɛ sèl'e mà kwɔ̀. Yyahafoo ná mpyi uru ŋge cɔɔnŋ'á mú, ŋka ur'à kwû, pi shuunniŋi mpyi jiriŋwɔrɔɲɛɛ. Ɲyɛ cɔɔnfooŋi kanni u ɲyɛ wani numɛ, u kyal'à táan wuu tuŋ'á sèl'e.
20 Nós respondemos assim: “Temos pai, já velho, e um irmão mais moço, que nasceu quando o nosso pai já estava velho. O irmão do rapazinho morreu. Agora ele é o único filho da sua mãe que está vivo, e o seu pai o ama muito.”
21 Mu à jwo na wuu a ma ná u e mu yyére, bà mu si mpyi si u ɲya mɛ.
21 Aí o senhor nos disse para trazer o rapazinho porque desejava vê-lo.
22 Ka wuu u mu pyi na pyàŋi sì n-jà n-yîri u tuŋi taan mɛ. Lire ká mpyi, tufooŋi sí n-kwû.
22 Nós respondemos que ele não podia deixar o seu pai, pois, se deixasse, o seu pai morreria.
23 Ka mu u jwo wuu á na, wuu cɔɔnŋi ká mpyi u ɲyɛ a pa mɛ, na mu saha sì wuu cumu lemɛ ɲwɔ mɛ.
23 Mas o senhor disse que, se ele não viesse, o senhor não nos receberia.
24 Tèni i wuu à núr'a kàre wuu tuŋi yyére ke, ka wuu u mu jwumpe niɲjwumpe taha u á.
24 — Quando chegamos à nossa casa, contamos ao nosso pai tudo o que o senhor tinha dito.
25 Canŋke wuu tuŋ'à jwo na wuu núr'a pa sùmaŋi wà shwɔ ke,
25 Depois ele nos mandou voltar para comprarmos mais mantimentos.
26 wuu à yi jwo u á, na wuu sì n-jà n-pa ná wuu cɔɔnŋi ɲyɛ ná wuu e mɛ, ɲaha na yɛ *Misira nàŋ'à jwo na, wuu cɔɔnŋi ká mpyi u ɲyɛ ná wuu e mɛ, uru sì wuu cumu lemɛ ɲwɔ mɛ.
26 Nós respondemos: “Não podemos ir; não seremos recebidos por aquele homem se o nosso irmão mais moço não for com a gente. Nós só vamos se o nosso irmão mais moço for junto.”
27 Mu bilinaŋi, wuu tuŋ'à jwo «Yii à cè na mii cwoŋi Arasɛli à pùnampyire shuunni si mii á,
27 Então o nosso pai disse: “Vocês sabem que a minha mulher Raquel me deu dois filhos.
28 niŋkin à wil'a fô, mii na sɔ̂nŋi sige yaage kà ku si nta k'à uru cû.
28 Um deles já me deixou; eu nunca mais o vi. Deve ter sido despedaçado por animais selvagens.
29 Yii aha mpa ŋge lwɔ́ mú, yaaga ká u ta wani, yii sí mii niɲjyekwɔŋi yaha mii u kwû nàvunŋke e.»
29 E, se agora vocês me tirarem este também, e alguma desgraça acontecer com ele, vocês matarão de tristeza este velho.”
30 Ɲyɛ numɛ wuu aha núr'a kàre mu bilinaŋi, wuu tuŋi yyére, mà li ta pyàŋi u ɲyɛ u karigii puni ke, uru ɲyɛ ná wuu e mɛ,
30 — ausente —
31 nàvuŋke sí u niɲjyekwɔŋi bò. Lire tèni i, wuu pi ɲyɛ mu bilibii ke, wuu pi sí n-pyi lire ɲùŋke.
31 — ausente —
32 Mii ɲùŋufooŋi, mii u à jwo na mii sí n-yyére ná pyàŋi ɲùŋɔ karigii puni i. Mii aha mpyi mii ɲyɛ a núru ná u e u tuŋi yyére mɛ, lire tèni i, mii ɲcɛ̀ɛgɛ wuu, u sí n-pyi tèrigii puni i u yyahe taan.
32 E tem mais: eu garanti ao meu pai que seria responsável pelo rapaz. Eu disse assim: “Se eu não lhe trouxer o rapaz de volta, serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.”
33 Lire kurugo, mii ɲùŋufooŋi, maye sanŋa yaha, maa na yaha si ŋkwôro naha pyàŋi cyaga, si mpyi mu biliwe, maa pyàŋi yaha u a sì ná u yyahafeebil'e pyɛngɛ.
33 Por isso agora eu peço ao senhor que me deixe ficar aqui como seu escravo em lugar do rapaz. E permita que ele volte com os seus irmãos.
34 Di mii sí n-kàre n-jwo na tuŋi yyére mà li ta pyàŋi ɲyɛ ná mii i mà yɛ? Ei! Mii sì n-jà n-kàre zà na tuŋi kyaaga wuŋi ɲya mɛ!»
34 Como posso voltar para casa se o rapaz não for comigo? Eu não quero ver essa desgraça cair sobre o meu pai.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.