Mateus 27

Hutngin kamkabat si Káláu (SGZ) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 I kábungbung sang, di worwor talum ái rung erei bos pakpakta kán tan tám osmapak má bos kálámul pakta no. Di worwor talum suri da obop Iesu uri minat.
1 De manhã cedo, os principais sacerdotes e líderes do povo se reuniram outra vez para planejar uma maneira de levar Jesus à morte.
2 Má di kabat Iesu má dik lami uri narsán ái Pilato, kálámul pakta til Rom, má dik susdo tari uri limán.
2 Então o amarraram, o levaram e o entregaram a Pilatos, o governador romano.
3 Má i pákánbung ái Iudas tám arasong a mákái ngo ái Iesu dikte oboi nagogon án minat on, erár ák tinang i bál mák hol kaleng má, má ngorer a kaleng uri narsán bos pakpakta kán tan tám osmapak má boh kálámul pakta. A kipi atul i sángul á pirán tabal suri na tari si di.
3 Quando Judas, que o havia traído, viu que Jesus tinha sido condenado à morte, encheu-se de remorso e devolveu as trinta moedas de prata aos principais sacerdotes e líderes do povo,
4 Mái Iudas a parai ngoromin, “Iakte sák! Iau agur tari kálámul a nokwan erei má nák mat ngorer.” Mái rung er di kosoi ngo, “Dánih gima longoi á gim? Wa uk lu ingai iáu sang má mai, kam talar!”
4 dizendo: “Pequei, pois traí um homem inocente”. “Que nos importa?”, retrucaram eles. “Isso é problema seu.”
5 A be longrai ngorer ái Iudas, ki ák sápka palai pirán tabal sár iatung i rumán osmapak mák sangar i han pas alar di. Ák han sár má ngorer ák bibing mai suk ák mat. Ái Iudas a sápka palai pirán tabal.|alt="Judas throwing money down" src="cn01832b.tif" size="span" ref="27:5"
5 Então Judas jogou as moedas de prata no templo, saiu e se enforcou.
6 Tan pakpakta kán tan tám osmapak di kipi pirán tabal má dik parai ngo, “Pirán tabal minái a dur kabin di huli dár mai. Má ngorer kápate artálár uri nagogon kángit ngo da oboi pirán tabal er iatung i nián omobop er i rumán osmapak.”
6 Os principais sacerdotes juntaram as moedas e disseram: “Não seria certo colocar este dinheiro no tesouro do templo, pois é dinheiro manchado de sangue”.
7 Má namur di kis talum má dik sormángát i pirán tabal erei suri huli kuir bim káián kesi tám long lus. Má kuir bim er di oboi suri tahni tan kálámul tili risán er di mat á Ierusalem.
7 Então resolveram comprar o campo do oleiro e transformá-lo num cemitério para estrangeiros.
8 Má ngorer á káplabin suri pokon er dik utngi mai ‘Pokon án Dár’ ák han átik onin sang.
8 Por isso, até hoje ele se chama Campo de Sangue.
9 Má erei á táit a parai ái Sakaria tám worwor tus a tapam hut muswan ngo,
9 Cumpriu-se, assim, a profecia de Jeremias que diz: “Tomaram as trinta peças de prata, preço pelo qual ele foi avaliado pelo povo de Israel,
10 Má di kipi pirán tabal er má dik huli kuir bim káián tám long lus.
10 e compraram o campo do oleiro, conforme o Senhor ordenou”.
11 Mái Iesu a tur i mátán táil i tátáil til Rom, mái Pilato a gátnai ngo, “Be, iáu á kabisit káián tan Iudáiá?” Mái Iesu a kos Pilato ngoromin, “Áá, a ngorer sang ukte parai.”
11 Agora Jesus estava diante de Pilatos, o governador romano, que lhe perguntou: “Você é o rei dos judeus?”. Jesus respondeu: “É como você diz”.
12 Má bos pakpakta kán tan tám osmapak má boh kálámul pakta, di parai marán táit ur on, mái sár ái Iesu kápate kos di.
12 No entanto, quando os principais sacerdotes e os líderes do povo fizeram acusações contra ele, Jesus permaneceu calado.
13 Má ngorer ái Pilato a bali gálta Iesu ngo, “Ngádáh, kápute longrai á marán má táit erei dikte parai uri iáu?”
13 Então Pilatos perguntou: “Você não ouve essas acusações que fazem contra você?”.
14 Mái sár ái Iesu kápte a káling kokos suri tekesá táit er di parai ur on, má ngorer ái Pilato a lala sodar suri.
14 Mas, para surpresa do governador, Jesus nada disse.
15 I tan bungun longsit án sorliu palai, koner a kálámul pakta til Rom a lu mángát palai kesi kálámul tili rumán batbat kalar, ái koner matananu di nem on.
15 A cada ano, durante a festa da Páscoa, era costume do governador libertar um prisioneiro, qualquer um que a multidão escolhesse.
16 I pákánbung erei, te tám ngákngák di kabat di uri rumán batbat kalar. Má kes tili di ái rung er di lala mánán on, ngisán ái Barabas.
16 Nesse ano, havia um prisioneiro, famoso por sua maldade, chamado Barrabás.
17 Má ngo matananu dikte hut narsán ái Pilato, ki ák gálta di ngo, “Sinih á gam nem on ngo ina pálás palai ur si gam? Ina pálás pala Barabas ngo ina pálás pala Iesu, ái koner di utngi ngo Mesaia?”
17 Quando a multidão se reuniu diante de Pilatos naquela manhã, ele perguntou: “Quem vocês querem que eu solte: Barrabás ou Jesus, chamado Cristo?”.
18 Ái Pilato a parai ngorer kabin a mánán ngo rung erei di bálsák uri Iesu kabin matananu di árngai ngisán, má ngorer dik obop Iesu uri nagogon.
18 Pois ele sabia muito bem que os líderes religiosos judeus tinham prendido Jesus por inveja.
19 Má i pákánbung er a kis ái Pilato i rumán nagogon, kán wák a tar palai kesá pákán ram a le on ngoromin ngo, “Kápte táit a sák a longoi á kálámul er, má koion una long te táit mai kabin nengen i libung iau mihmih sáksák ur on.”
19 Nesse momento, enquanto Pilatos estava sentado no tribunal, sua esposa lhe mandou o seguinte recado: “Deixe esse homem inocente em paz. Na noite passada, tive um sonho a respeito dele e fiquei muito perturbada”.
20 Mái sár bos pakpakta kán tan tám osmapak má boh kálámul pakta di tari duk i matananu suri ngo da sung Pilato nák pálás pala Barabas, mái Iesu na oboi uri minat.
20 Enquanto isso, os principais sacerdotes e os líderes do povo convenceram a multidão a pedir que Barrabás fosse solto e Jesus executado.
21 Mái Pilato a bali gálta di ngoromin, “Sinih tili diar gam nem on ngo ina pálás palai ur si gam?” Má di kos Pilato ngo, “Una pálás pala Barabas!”
21 Então o governador perguntou outra vez: “Qual dos dois vocês querem que eu lhes solte?”. A multidão gritou em resposta: “Barrabás!”.
22 Mái Pilato a gálta di mul ngo, “Dánih má ina longoi mam Iesu er di utngi ngo Mesaia?” Má di no di parai ngo, “Bás páptai uri páspáng!”
22 Pilatos perguntou: “E o que farei com Jesus, chamado Cristo?”. “Crucifique-o!”, gritou a multidão.
23 Mái Pilato a gálta di ngoromin, “Suri dáh gama up bingi? Matngan sápkin ngádáh ákte longoi?” Má matananu di lala wakwak má dik parai ngo, “Bás páptai uri páspáng!”
23 “Por quê?”, quis saber Pilatos. “Que crime ele cometeu?” Mas a multidão gritou ainda mais alto: “Crucifique-o!”.
24 Ái Pilato a longrai ngorer mák mákái ngo kápate arwat ngo na tur kári nemnem káián matananu, má páput má na aptur i ororok. Má ngorer a salaptur mák long pasi dan má ák siwi limán i mátán táil i matananu, má ák parai ngo, “Á iau, kápte ngo iau á káplabin á minat káián kálámul minái. Kamu táit sang á er.”
24 Pilatos viu que de nada adiantava insistir e que um tumulto se iniciava. Assim, mandou buscar uma bacia com água, lavou as mãos diante da multidão e disse: “Estou inocente do sangue deste homem. A responsabilidade é de vocês”.
25 Má matananu no di kosoi ngo, “Dárán kálámul min na uri káil i gim má rang nat gim! Á gim sang gim káplabin pasi kán minat.”
25 Todo o povo gritou em resposta: “Que nós e nossos descendentes sejamos responsabilizados pela morte dele!”.
26 Má ngorer ái Pilato a pálás pala Barabas ur si di, má a tar Iesu suri dik rapsi á tan tám arup má namur dák bás páptai uri páspáng.
26 Então Pilatos lhes soltou Barrabás. E, depois de mandar açoitar Jesus, entregou-o para ser crucificado.
27 Má namur bos tám arup si Pilato di lam pas Iesu má ding kusak tiklik mai uri kesi kuir rum sang má ding kilkila talmi bos tám arup.
27 Alguns dos soldados do governador levaram Jesus ao quartel e chamaram todo o regimento.
28 Má namur di long palai lusán má dik asulu on mai sulu a mirik,
28 Tiraram as roupas de Jesus e puseram nele um manto vermelho.
29 má dik longoi kesi balaparip mai kaulbek má dik oboi i lul, má dik tari kesá kuir kubau i limán mingin. Di longoi mai ngorer i mermer kán kabisit, má dik lu pur dirtapul i mátán táil ái Iesu. Má ngorer di tartar retret singin, má dik árár pasi ngorer i kálámul pakta má dik parai ngoromin, “Huihui iá! Erei má kabisit kándi tan Iudáiá!”
29 Teceram uma coroa de espinhos e a colocaram em sua cabeça. Em sua mão direita, puseram um caniço, como se fosse um cetro. Ajoelhavam-se diante dele e zombavam: “Salve, rei dos judeus!”.
30 Má namur dik lu iapsi má dik long pasi bus má dik boktoi lul mai.
30 Cuspiam nele, tomavam-lhe o caniço da mão e com ele batiam em sua cabeça.
31 Má ngo dikte tartar retret no mai ngorer má, ki dik ulát palai sulu tili kápán páplun ái Iesu má dik asulu kalengnai mai lusán sang. Má namur dik tangna pasi suri da bás páptai má uri páspáng.
31 Quando se cansaram de zombar dele, tiraram o manto e o vestiram novamente com suas roupas. Então o levaram para ser crucificado.
32 Má ngo di lu hanhan tangra sál, di banai kesi kálámul ngisán ái Saimon, kakun Sairini, má dik tur páptai má dik tari duk on suri ák puski kán kubau kus ái Iesu.
32 No caminho, encontraram um homem chamado Simão, de Cirene, e os soldados o obrigaram a carregar a cruz.
33 Má ngorer di lam Iesu uri kuir pokon di utngi ngo Golgata, sálán ngo ‘koroson lul’.
33 Então saíram para um lugar chamado Gólgota (que quer dizer “Lugar da Caveira”).
34 Má ngo dikte hut á Golgata, di tari suir wain si Iesu erei di ariwai turán te suir kábau er a maptal suri long bingi rangrang. Ái Iesu a tohoi suir wain erei, mái sár a matai má kápate ngin on.
34 Os soldados lhe deram para beber vinho misturado com fel, mas, quando Jesus o provou, recusou-se a beber.
35 Má namur di bás pápta Iesu uri kubau kus má dik hom satu pasi kán tan táit ngorer i kán sulu má lusán ur kandi.
35 Depois de pregá-lo na cruz, os soldados tiraram sortes para dividir suas roupas.
36 A be rah i tan táit si Iesu er di satu suri, ki ding kis má, má dik tu márásngin on.
36 Então, sentaram-se em redor e montaram guarda.
37 Má ami iátin lul, di le i worwor er di nagogon on suri ngoromin, “Ái Iesu minái, ái á kabisit kán tan Iudáiá.”
37 Acima de sua cabeça estava presa uma tabuleta com a acusação feita contra ele: “Este é Jesus, o Rei dos judeus”.
38 Má di bás páptai aru i tám ngákngák tiklik mam Iesu mul, kes tili balsán mingin má kes tili balsán káisán.
38 Dois criminosos foram crucificados com ele, um à sua direita e outro à sua esquerda.
39 Má ngorer matananu di sorliu má di mák Iesu uramuni naul kubau kus má di luhluhrai lul di sár ur on, má di ret mai
39 O povo que passava por ali gritava insultos e sacudia a cabeça, em zombaria:
40 ngoromin, “Wái! Á iáu u parai ngo una tarápái rumán osmapak, má ngo una him pasi atul á bung sár suri long kalengnai! Erei má una aliu pas iáu sang! Ngo iáu Natun ái Káláu, ki unák sosih tilatung i naul páspáng!”
40 “Você disse que destruiria o templo e o reconstruiria em três dias. Pois bem, se é o Filho de Deus, salve a si mesmo e desça da cruz!”.
41 Má ngorer mul bos pakpakta kán tan tám osmapak má bos tám mánán uri nagogon má bos kálámul pakta di tartar retret mam Iesu mul má dik parai ngoromin,
41 Os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo também zombavam de Jesus.
42 “A aliu pasi boh lite kálámul, mái sár kápate arwat suri na aliu pasi sang. Onin sang gita mákái má kabisit kán Israel na sosih alari páspáng suri giták ruruna on!
42 “Salvou os outros, mas não pode salvar a si mesmo!”, diziam. “Quer dizer que ele é o rei de Israel? Que desça da cruz agora mesmo e creremos nele!
43 Kabin a parai ngo a ruruna i Káláu má a ngoi mul ngo ái Natun ái Káláu. Má onin sang gita mákái kán nemnem ái Káláu, ngo na tangan pasi ngo kápte!”
43 Ele confiou em Deus, então que Deus o salve agora, se quiser. Pois ele disse: ‘Eu sou o Filho de Deus’.”
44 Má aru i tám ngákngák di bás pápta diar turán ái Iesu, diar mul diar para bengtai má diará wáng on.
44 Até os criminosos que tinham sido crucificados com ele o insultavam da mesma forma.
45 Má i sángul mai aru á pákánbung, nas a kuron má a bohoi kunlán balis er, má kuron a pang i atul á pákánbung.
45 Ao meio-dia, desceu sobre toda a terra uma escuridão que durou três horas.
46 Má i atul á pákánbung i rahrah ái Iesu a kilkila ngángra Káláu ngoromin, “Eloi, Eloi, lama sabaktani?” Sálán ngoromin, ‘Káláu, kang Káláu, suri dáh ukte hol pala iau?’
46 Por volta das três da tarde, Jesus clamou em alta voz: “ Eli, Eli, lamá sabactâni ?”, que quer dizer: “Meu Deus, meu Deus, por que me abandonaste?”.
47 Má te tili di á matananu di sámtur pagas iatung páput, di longrai má dik parai ngo, “Kálámul min a kilkila Elaisa.”
47 Alguns dos que estavam ali pensaram que ele chamava o profeta Elias.
48 Má kes tili di a rut mák long pasi kesi táit ngoro loson lamas, má a dungi uri kinleh suir wain er a maptal mák sosap pasi suir wain. Má a akai táit er i kuir gáh mák sua tari uramuni ngudun suri na ngin on.
48 Um deles correu, ensopou uma esponja com vinagre e a ergueu num caniço para que ele bebesse.
49 Má tan kálámul er di parai ngo, “Kái be! Giták mákái be ngo ái Elaisa na hut má na tangan pasi.”
49 Os outros, porém, disseram: “Esperem! Vamos ver se Elias vem salvá-lo”.
50 Má namur ái Iesu a lala kilkil mul, má ák bál palai tanián mák mat.Má i pákánbung erei sár, tilik sulu a ráp tilami iát uradi lal má ák ru on.|alt="temple veil torn in two" src="CN01843B.TIF" size="col" ref="27:51"
50 Então Jesus clamou em alta voz novamente e entregou seu espírito.
51 Má i pákánbung erei sár, tilik sulu ami polgon rumán osmapak a ráp tilami iát uradi lal má ák ru on. Má a hut i tiling kunkun má ák pospos i bos hat.
51 Naquele momento, a cortina do santuário do templo se rasgou em duas partes, de cima até embaixo. A terra estremeceu, rochas se partiram
52 Tan tarang án minat a pasbat má marán tili matananu si Káláu er dikte mat, di liu má dik aptur alari minat.
52 e sepulturas se abriram. Muitos do povo santo que haviam morrido ressuscitaram.
53 Di han alari kándi tan tarang án minat, má namur ngo ái Iesu ákte liu kaleng, ki dik han urami malar á Ierusalem má marán dik mák di.
53 Saíram do cemitério depois da ressurreição de Jesus, entraram na cidade santa de Jerusalém e apareceram a muita gente.
54 Má tátáil kán bos tám arup mai tan tám arup mul di sámtur pagas iatung i risán suri ololoh i táit di longoi mam Iesu. Má ngo di mákái tan táit ngorer i kunkun má matngan táit ngádáh a tapam hut, ki dik ráuráuwas má dik pángáng suri, má dik parai ngo, “A támin muswan, kálámul minái, war ái Natun ái Káláu!”
54 O oficial romano e os outros soldados que vigiavam Jesus ficaram aterrorizados com o terremoto e com tudo que havia acontecido, e disseram: “Este homem era verdadeiramente o Filho de Deus!”.
55 Te wák di iatung mul i pokon er, mái sár di kálik tur tepák suri mák Iesu. Tan wák er dikte lu mur i Iesu ami Galiláiá má dik lu tángni, má namur dik mur i Iesu átik á Ierusalem.
55 Muitas mulheres que tinham vindo da Galileia com Jesus para servi-lo olhavam de longe.
56 Má iatung i katbán tan wák erei ái Maria Magadalene, mái Maria mámán ái Iakobo mái Iosep, mái mámán ái aru natun ái Sebedaio mul.
56 Entre elas estavam Maria Madalena, Maria, mãe de Tiago e José, e a mãe dos filhos de Zebedeu.
57 Ákte páput má suri rahrah i bung erei, má kesi konom til Aramatia, ngisán ái Iosep, a hut. Má ái mul á kesá kálámul a lu mur i Iesu.
57 Ao entardecer, José, um homem rico de Arimateia que tinha se tornado seguidor de Jesus,
58 Má ngo dikte mánán pasi ngo ákte mat mái Iesu, ái Iosep a han mák gálta Pilato suri kápán páplun ái Iesu suri na tahni. Mái Pilato a ardos suri da tari kápán páplun ái Iesu ur si Iosep.
58 foi a Pilatos e pediu o corpo de Jesus. Pilatos ordenou que lhe entregassem o corpo.
59 Má ngorer ái Iosep a artari suri dik long pasi kápán páplun ái Iesu má dik duri mai hutngin sepen sulu,
59 José tomou o corpo e o envolveu num lençol limpo, feito de linho,
60 má di kipi uri kán tarang án minat sang, mátán hat dikte hutngin ili tili bángbágil hat. Má namur di girwai kesi lala hat má dik batbat kári mátán tarang mai, má dik han má.
60 e o colocou num túmulo novo, de sua propriedade, escavado na rocha. Então rolou uma grande pedra na entrada do túmulo e foi embora.
61 Mái Maria Magadalene má kesi Maria mul diar iatung be má diará kis pátmi mátán hat erei.
61 Maria Madalena e a outra Maria estavam ali, sentadas em frente ao túmulo.
62 Má arasa i kábungbung i bungán aunges, bos pakpakta kán tan tám osmapak má tan Parisaio di kis talum mam Pilato
62 No dia seguinte, no sábado, os principais sacerdotes e os fariseus foram a Pilatos
63 má dik ngoi singin ngo, “Mákái, konom, gim hol páptai ngoromin. I pákánbung kán tu liu be á tám angagur erei, a ngoi ngo na liu kaleng tili minat i átuil bung.
63 e disseram: “Senhor, lembramos que, quando ainda vivia, aquele mentiroso disse: ‘Depois de três dias ressuscitarei’.
64 Una tari pala te worwor ngo kán tarang án minat da lain mákmák kári sang nák han pang i átuil bung. Má ngorer kán kalilik án aratintin kápdate han má sikip pasi kápán páplun má dák agurái matananu ngo ákte liu kaleng tili minat. Angagur tungu a tuan sák, mái sár ngo da agur pasi matananu mai matngan angagur minái, ki na tuan sák taladeng sang!”
64 Por isso, pedimos que lacre o túmulo até o terceiro dia. Isso impedirá que seus discípulos roubem o corpo e depois digam a todos que ele ressuscitou. Se isso acontecer, estaremos em pior situação que antes”.
65 Ái Pilato a longrai ngorer mák parai si di ngo, “Lam pas te tám arup má gamák han má lain mákmák kári tarang erei.”
65 Pilatos respondeu: “Levem soldados e guardem o túmulo como acharem melhor”.
66 Má ngorer di aptur má dik han. Dik han gorgor kári tarang er suri kápte kes na tohoi kusak ur on. Má dik obop te tám arup mul suri mákmák kári.
66 Então eles lacraram o túmulo e puseram guardas para protegê-lo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.