Marcos 5
Hutngin kamkabat si Káláu (SGZ) vs VC
1 Má namur ái Iesu tiklik mai kán kalilik án aratintin di hut ada i balsán dan taliu tilada, i balis á Gadara, má balis er di utngi mul ngo Dekapolis.
1 Passaram à outra margem do lago, ao território dos gerasenos.
2 Ái Iesu a sosih alari mon má a banai kesá kálámul sápkin tanián a porta on. Kálámul erei a lu kis i lár án tahun buli,
2 Assim que saíram da barca, um homem possesso do espírito imundo saiu do cemitério
3 — ausente —
3 onde tinha seu refúgio e veio-lhe ao encontro. Não podiam atá-lo nem com cadeia, mesmo nos sepulcros,
4 — ausente —
4 pois tinha sido ligado muitas vezes com grilhões e cadeias, mas os despedaçara e ninguém o podia subjugar.
5 I bosbos nas má i libung no, kálámul erei a lu kis iatung i katbán lár má a lu kis i pungpung, má a lu lala wakwak má a lu tártár kalengnai kápán páplun mai sepen hat.
5 Sempre, dia e noite, andava pelos sepulcros e nos montes, gritando e ferindo-se com pedras.
6 Má i pákánbung er a mák pas Iesu tilamudi tepák, ki ák rut melek má a pur dirtapul i mátán táil ái Iesu.
6 Vendo Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele, gritando em alta voz:
7 — ausente —
7 Que queres de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo?Conjuro-te por Deus, que não me atormentes.
8 — ausente —
8 É que Jesus lhe dizia: Espírito imundo, sai deste homem!
9 Mái Iesu a gátnai ngoromin, “Sinih á ngisam?” Má a kosoi ngo, “Ngisang sang ái Marán, kabin gim tara marán.”
9 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Má a lala sung Iesu suri koion na tarwa di ur tepák.
10 E pediam-lhe com instância que não os lançasse fora daquela região.
11 Má i pokon er, kesi numán bor di lu namnam iatung i risán pungpung.
11 Ora, uma grande manada de porcos andava pastando ali junto do monte.
12 Má bos sápkin tanián di mákái ngorer má dik tang narsá Iesu suri na tarwa akusak di i bos bor erei.
12 E os espíritos suplicavam-lhe: Manda-nos para os porcos, para entrarmos neles.
13 Io, mái Iesu a taram i di má ák long pala di má dik han alari kálámul erei má ding kusak uri bos bor keskeskes. Má tan bor dik ngul má di no di rut sosih uradi dan taliu, má ding kong má dik mat. Má tan bor erei di arwat mai aru i arip á bor.
13 Jesus lhos permitiu. Então os espíritos imundos, tendo saído, entraram nos porcos; e a manada, de uns dois mil, precipitou-se no mar, afogando-se.
14 Má tan tám ololoh bor di mákái ngorer má dik táu. Di han má dik para sarai iatung i bimán rum erei má tangrai tan malar mul, má marán kálámul di han suri mákái,
14 Fugiram os pastores e narraram o fato na cidade e pelos arredores. Então saíram a ver o que tinha acontecido.
15 má di hut si Iesu má dik mákái kálámul erei tungu a káng mai sápkin tanián. Di mákái a kis pau má ákte sulu kaleng má ákte hut kaleng mul i kán lain hol. Má ngo di mákái ngorer ki dik lala mátut.
15 Aproximaram-se de Jesus e viram o possesso assentado, coberto com seu manto e calmo, ele que tinha sido possuído pela Legião. E o pânico apoderou-se deles.
16 Mái rung nengen di mákái táit a longoi ái Iesu mai kálámul minái, di bitái matananu er di hutngin hut suri mákái kálámul er tungu bos sápkin tanián di porta on, má dik bit di suri tan bor mul.
16 As testemunhas do fato contaram-lhes como havia acontecido isso ao endemoninhado, e o caso dos porcos.
17 Mái rung di mákái kálámul erei, di turpasi sung Iesu suri na han alari kándi malar.
17 Começaram então a rogar-lhe que se retirasse da sua região.
18 Io, má ngorer ái Iesu a sa uri mon ngo na han, má kálámul erei tungu a káng mai sápkin tanián a sung Iesu ngo ái mul na han tiklik mam Iesu má nák mur on.
18 Quando ele subia para a barca, veio o que tinha sido possesso e pediu-lhe permissão de acompanhá-lo.
19 Mái sár ái Iesu kápate sormángát, ki ák parai singin ngo, “Una han uri kam rum narsán rang buham má unák bit di i bos tilik támin táit ái Konom a longoi mam iáu, má ngo ákte mámna iáu.”
19 Jesus não o admitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para junto dos teus e anuncia-lhes tudo o que o Senhor fez por ti, e como se compadeceu de ti.
20 Má kálámul er a han má a arbin hanhan iatung i balis á Dekapolis uri tilik támin táit ái Iesu a longoi narsán, má matananu di pánsálngát on.
20 Foi-se ele e começou a publicar, na Decápole, tudo o que Jesus lhe havia feito. E todos se admiravam.
21 Mái Iesu tiklik mai kán kalilik án aratintin di polas kaleng uranang kesá balsán dan taliu, má lala matananu di hut talum narsán iatung i kon.
21 Tendo Jesus navegado outra vez para a margem oposta, de novo afluiu a ele uma grande multidão. Ele se achava à beira do mar, quando
22 Mái Iairus, kesi pakpakta tili rumán lotu i malar er, a tapam hut má a dirtapul i mátán táil ái Iesu
22 um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, se apresentou e, à sua vista, lançou-se-lhe aos pés,
23 mák lala sungi. Má a parai ngoromin, “Natung tahlik a sángul mai aru sár á kán bet, páput má na mat. Una lákám unák top i natung suri sasam erei nák rah alari má nák sengsegeng kaleng.”
23 rogando-lhe com insistência: Minha filhinha está nas últimas. Vem, impõe-lhe as mãos para que se salve e viva.
24 Mái Iesu a longrai ngorer má a han tiklik mai kálámul erei. Má marán matananu di mur on má dik siuti.
24 Jesus foi com ele e grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Má kesá wák iatung a sasam mai dár arwat mai sángul mai aru á bet. A mákái kalang má dár kápate rah.
25 Ora, havia ali uma mulher que já por doze anos padecia de um fluxo de sangue.
26 Má a rah i kán pirán tabal suri huli tan tám latlat má kápate liu. Kápdite tángni. Di tari rangrangas sár singin má sasam erei a lu pakpakta sár.
26 Sofrera muito nas mãos de vários médicos, gastando tudo o que possuía, sem achar nenhum alívio; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 Má wák er ákte longrai arbin sur Iesu, má ngorer a láklák namurwai i katbán matananu mák singli lusán,
27 Tendo ela ouvido falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe no manto.
28 kabin a hol on ngoromin, “Ngo ina tu singli lusán sár, ki inak sengsegeng.”
28 Dizia ela consigo: Se tocar, ainda que seja na orla do seu manto, estarei curada.
29 Ngorer má wák erei a singli lusán ái Iesu, má káp melek sár dár er a lu sal a ekesi más mák rah, má wák a áslai i kápán páplun ngo kán sasam ákte bokoh.
29 Ora, no mesmo instante se lhe estancou a fonte de sangue, e ela teve a sensação de estar curada.
30 Má i pákánbung a singli lusán ái Iesu á wák erei, ái Iesu a áslai ngo kán te risán rakrakai ákte bokoh, má káp melek mul a tur kaleng i katbán matananu mák gálta ngo, “Sinih er a top i lusán i iau?”
30 Jesus percebeu imediatamente que saíra dele uma força e, voltando-se para o povo, perguntou: Quem tocou minhas vestes?
31 Má kán kalilik án aratintin di longrai má dik parai singin ngoromin, “Má suri dáh u gátna ngorer? Kápute mákái matananu erei di káng kalar iáu?”
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te comprime e perguntas: Quem me tocou?
32 Mái Iesu a mákmák aririu i di suri kálámul a longoi ngorer mai.
32 E ele olhava em derredor para ver quem o fizera.
33 Wák erei a longrai mák lala mátut kabin ái a longoi táit erei, má a han ák pur dirtapul i mátán táil ái Iesu má a para aposoi kán sasam singin.
33 Ora, a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que nela se tinha passado, veio lançar-se-lhe aos pés e contou-lhe toda a verdade.
34 Mái Iesu a mákái ngorer má a parai singin ngo, “Wákán, kam ruruna ákte aliu pas iáu. Una han má na matau i balam. Ukte sengsegeng má alari kam sasam.”
34 Mas ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou. Vai em paz e sê curada do teu mal.
35 Ngo a lu worworwor besang, te di hut tilamuni rum káián pakpakta erei má dik parai singin ngo, “Ákte mat mái natum. Má suri dáh ái Tám Aratintin na han suri mákái?”
35 Enquanto ainda falava, chegou alguém da casa do chefe da sinagoga, anunciando: Tua filha morreu. Para que ainda incomodas o Mestre?
36 Mái Iesu kápate longra pasi kándi arbin. A parai si Iairus ngoromin, “Koion una ráuráuwas. Una ruruna sár.”
36 Ouvindo Jesus a notícia que era transmitida, dirigiu-se ao chefe da sinagoga: Não temas; crê somente.
37 Mái Iesu a tur kári matananu suri koion da mur on. Ditul sár ái Petero mái Iakobo mái Ioanes tuán ái Iakobo di han tiklik mai.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Má namur di han purut iatung i rum káián pakpakta er, mái Iesu a mákái lala matananu kándi tu tang má di lala wakwak.
38 Ao chegar à casa do chefe da sinagoga, viu o alvoroço e os que estavam chorando e fazendo grandes lamentações.
39 Mái Iesu a kusak mák parai si di ngo, “Gam lala tang suri dáh? Kalik átlái erei sinih ngo a mat, a boptin sár.”
39 Ele entrou e disse-lhes: Por que todo esse barulho e esses choros? A menina não morreu. Ela está dormindo.
40 Má di longrai ngorer má dik lala nongnai. Mái Iesu a bit rangas uri narsá di ngo da so. Má ngo dikte so no, a long pas kákán mái mámán kalik átlái er má diar tiklik mai, má kán atul i kalik án aratintin mul, má dihat kusak uri rum er kalik átlái a bop ái.
40 Mas riam-se dele. Contudo, tendo mandado sair todos, tomou o pai e a mãe da menina e os que levava consigo, e entrou onde a menina estava deitada.
41 Mái Iesu a top i limán kalik átlái er má a parai singin ngo, “Talita kumi!” Sálán á pinpidan erei ngoromin, “Lik, iau parai singim, una aptur!”
41 Segurou a mão da menina e disse-lhe: Talita cumi, que quer dizer: Menina, ordeno-te, levanta-te!
42 Má kalik átlái er, a sángul mai aru i kán bet, a aptur melek má a láklák. Mái rung er di mákái di lala pánsálngát on.
42 E imediatamente a menina se levantou e se pôs a caminhar {pois contava doze anos}. Eles ficaram assombrados.
43 Má namur ái Iesu a parai si di ngo da támri kalik átlái er nák namnam, má a tur kalar di suri koion da para sarai táit erei.
43 Ordenou-lhes severamente que ninguém o soubesse, e mandou que lhe dessem de comer.Jesus de Nazaré
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.