Marcos 11
Hutngin kamkabat si Káláu (SGZ) vs ARA
1 Di lu hanhan páput ur Ierusalem artálár mai aru malar Betani má Betepage, má dik hut i pungpung Oliwa, mái Iesu a dos palai aru kalik án aratintin
1 Quando se aproximavam de Jerusalém, de Betfagé e Betânia, junto ao monte das Oliveiras, enviou Jesus dois dos seus discípulos
2 mák parai si diar ngoromin, “Gaura han uri malar imudi má gaura kusak on, má káp melek mul gaurák mákái kesi gengen dongki di puta páksi má kápte kes a kis be on. Gaura pálás pasi dongki erei má gaurák lami ur main.
2 e disse-lhes: Ide à aldeia que aí está diante de vós e, logo ao entrar, achareis preso um jumentinho, o qual ainda ninguém montou; desprendei-o e trazei-o.
3 Má ngo tekes na gátna gaur ngoromin, ‘Suri dáh gaur longoi ngorer?’ ki gaura parai singin ngo, ‘Ái Konom na him mai be, má namur na tarwa kalengnai mul ur main.’”
3 Se alguém vos perguntar: Por que fazeis isso? Respondei: O Senhor precisa dele e logo o mandará de volta para aqui.
4 Má diar má han, diará mákái dongki a sámtur pagas iatung i sál, má dikte puta páksi i mátsálán kesi rum, má diar má pálás pasi.
4 Então, foram e acharam o jumentinho preso, junto ao portão, do lado de fora, na rua, e o desprenderam.
5 Má te kálámul iatung di gátna diar ngoromin, “Dánih gaur longoi á ngorer gaurá pálási gengen dongki?” “Dánih gaur longoi á ngorer gaurá pálási gengen dongki?”|alt="disciples asking man for colt" src="cn01781B.tif" size="col" ref="11:5"
5 Alguns dos que ali estavam reclamaram: Que fazeis, soltando o jumentinho?
6 Má diará para ngorer ái Iesu a parai, má dik mángát ngo diara lam pasi dongki.
6 Eles, porém, responderam conforme as instruções de Jesus; então, os deixaram ir.
7 Diar má lami gengen dongki uri narsá Iesu, má diar má ulát pasi lusán i diar, ki diar má pálsi i iátin dongki mái Iesu a kis on.
7 Levaram o jumentinho, sobre o qual puseram as suas vestes, e Jesus o montou.
8 Má marán mul di pálsi lusán i di tangra sál, má te di kot pasi pákán báibái tilatung tangra sál má dik pálsi suri ák láklák on i dongki.
8 E muitos estendiam as suas vestes no caminho, e outros, ramos que haviam cortado dos campos.
9 Má te di lu tátáilnai má te di lu murmur on, má di lu wakwakwak ngoromin, “Huihui iá! Huihui iá! Ái Káláu na kuluk mam Koner a hut mai ngisán!
9 Tanto os que iam adiante dele como os que vinham depois clamavam: Hosana! Bendito o que vem em nome do Senhor!
10 Ái Konom na kuluk mai suri na kátlán i git ngoro kámpup git ái Dewit! Huihui iá sang urami!”
10 Bendito o reino que vem, o reino de Davi, nosso pai! Hosana, nas maiores alturas!
11 Mái Iesu a hut á Ierusalem má a kusak i rumán osmapak má a mákái bos táit no iatung. Má namur a kaleng ur Betani tiklik mai kán kalilik án aratintin kabin ákte páput suri na dorah i nas.
11 E, quando entrou em Jerusalém, no templo, tendo observado tudo, como fosse já tarde, saiu para Betânia com os doze.
12 Ákte arasa má, ki dik so kaleng til Betani urami Ierusalem, mái Iesu a matpám.
12 No dia seguinte, quando saíram de Betânia, teve fome.
13 Má iatung i risán sál kesi aun tawan a tur. Ái Iesu a mákái til tepák ngo a lain lur mák han suri lus pas te wán suri na ani, má kápte. Kápte be te wán, tu pákán masik, kabin ngo kápate arwat i pákánbung be suri ngo na u.
13 E, vendo de longe uma figueira com folhas, foi ver se nela, porventura, acharia alguma coisa. Aproximando-se dela, nada achou, senão folhas; porque não era tempo de figos.
14 Mái Iesu a mákái ngorer mák parai singin tawan erei ngo, “Turpasi onin kápte kes na ani wán i iáu mul!” Má kán kalilik án aratintin di longrai ngorer a parai.
14 Então, lhe disse Jesus: Nunca jamais coma alguém fruto de ti! E seus discípulos ouviram isto.
15 Di hut á Ierusalem mái Iesu a kusak uri pelbut i rumán osmapak mák tipar palai bos kálámul di lu sirsira má bos kálámul di lu huhul iatung. A pukda sarai kándi bos suh ái rung di lu keles pirán tabal má kándi bos nián kis ái rung di lu sira man.
15 E foram para Jerusalém. Entrando ele no templo, passou a expulsar os que ali vendiam e compravam; derribou as mesas dos cambistas e as cadeiras dos que vendiam pombas.
16 Mái Iesu a tur kalar di suri koion da urup i katbán rumán osmapak mai kándi minsik.
16 Não permitia que alguém conduzisse qualquer utensílio pelo templo;
17 Má a atintin di mák parai ngo, “Dikte le on i Buk Tabu ngoromin, ‘Kak rum da utngi mai rumán sung káián matananu no’, mái sár gamáte pukda pasi ák nián him káián bos tám siksikip.”
17 também os ensinava e dizia: Não está escrito:
18 Bos pakpakta kán tan tám osmapak má bos tám mánán uri nagogon di longrai ngorer má dik ser sál suri ngádáh da up bingi ngoi. Di bulat kabin ngo matananu di pángáng má dik laes suri kán aratintin.
18 E os principais sacerdotes e escribas ouviam estas coisas e procuravam um modo de lhe tirar a vida; pois o temiam, porque toda a multidão se maravilhava de sua doutrina.
19 Má i rahrah, ái Iesu má kán kalilik án aratintin di aptur til Ierusalem má ding kaleng mul ur Betani.
19 Em vindo a tarde, saíram da cidade.
20 Má i kábungbung, di lu hanhan tangra sál má dik mákái aun tawan erei ái Iesu a boroi nabung, ákte maulur no. Pákán ákte maulur má nirwán mul ákte hius, má ngorer tawan er a turpasi marang.
20 E, passando eles pela manhã, viram que a figueira secara desde a raiz.
21 Mái Petero a hol pasi worwor si Iesu mák parai singin ngo, “Tám Aratintin, mákái aun tawan erei nabung u boroi. Ákte marang má!”
21 Então, Pedro, lembrando-se, falou: Mestre, eis que a figueira que amaldiçoaste secou.
22 Mái Iesu a longrai ngorer mák inau i di ngoromin,
22 Ao que Jesus lhes disse: Tende fé em Deus;
23 Támin muswan iau parai si gam, ngo tekes na parai singin pungpung, ‘Una támrabut má unák pur ada i lontas,’ má na tukes i kán hol má na ruruna tusi táit er a parai ngo na hut, ki na hut sang. Mái sár ngo na ru i kán hol, kápnate long artálár pasi.
23 porque em verdade vos afirmo que, se alguém disser a este monte: Ergue-te e lança-te no mar, e não duvidar no seu coração, mas crer que se fará o que diz, assim será com ele.
24 Má ngorer iau parai si gam, táit no gam sungi, gama ruruna sár ngo gamáte atur páptai, ki gama atur páptai sang.
24 Por isso, vos digo que tudo quanto em oração pedirdes, crede que recebestes, e será assim convosco.
25 “Pákánbung kes a eran suri sung má ák hol pas te tatalen erei te di longoi mai, na hol palai má, suri ái Kákán imi bát na hol palai kán bos sápkin tatalen mul.
25 E, quando estiverdes orando, se tendes alguma coisa contra alguém, perdoai, para que vosso Pai celestial vos perdoe as vossas ofensas.
26 Mái sár ngo kápnate hol palai kándi tatalen ái rung er di longoi sápkin uri narsán, ngorer sár ái Kákán imi bát kápnate hol palai kán tan sápkin tatalen.”
26 [Mas, se não perdoardes, também vosso Pai celestial não vos perdoará as vossas ofensas.]
27 Io, má dik lu hanhan tangra sál ki dik hut á Ierusalem. Má di kusak urami rumán osmapak, mái Iesu ák lu lákláklák iatung. Má tan pakpakta kán tan tám osmapak má bos tám mánán uri nagogon má te kálámul pakta, di mákái má dik hut i narsán
27 Então, regressaram para Jerusalém. E, andando ele pelo templo, vieram ao seu encontro os principais sacerdotes, os escribas e os anciãos
28 má dik gátnai ngo, “Una parai si gim, sinih a dos pala iáu er uk longoi tan táit ngorer? Mái sinih a tari nokwan erei singim?”
28 e lhe perguntaram: Com que autoridade fazes estas coisas? Ou quem te deu tal autoridade para as fazeres?
29 Mái Iesu a kos di ngoromin, “Má iau mul ina gálta gam. Ngo gama kos iau, ki á iau mul ina para koner a tari nokwan singing má iak longoi bos táit er mai.
29 Jesus lhes respondeu: Eu vos farei uma pergunta; respondei-me, e eu vos direi com que autoridade faço estas coisas.
30 Gam mánán i Ioanes Tám Arsiu? Sinih a dos palai suri arbin má arsiu? Sinih a tari singin á him erei? Ái Káláu? Ngo a hut sang tili kán holhol sár? Gam parai!”
30 O batismo de João era do céu ou dos homens? Respondei!
31 Má dik nguruk arliu i di sang ngoromin, “Ngo gita parai ngo ái Káláu a tarwa Ioanes ur main, ki na parai ngo, ‘Suri dáh kápgamte ruruna i kán pinpidan?’
31 E eles discorriam entre si: Se dissermos: Do céu, dirá: Então, por que não acreditastes nele?
32 Má ngo gita parai ngo káián sang ái Ioanes a hut tili kán hol sang, ki matananu da up git kabin di ruruna i Ioanes ngo ái á tám worwor tus muswan káián ái Káláu.”
32 Se, porém, dissermos: dos homens, é de temer o povo. Porque todos consideravam a João como profeta.
33 Má ngorer ding kos Iesu ngoromin, “Kápgimte mánán.” Mái Iesu a longrai ngorer mák parai si di ngo, “Á iau mul káp ina te parai si gam ngo ái sinih a tari nokwan singing má iak longoi bos táit minái.”
33 Então, responderam a Jesus: Não sabemos. E Jesus, por sua vez, lhes disse: Nem eu tampouco vos digo com que autoridade faço estas coisas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.