Atos 27
Hutngin kamkabat si Káláu (SGZ) vs ARIB
1 Mái Pestus a tumran i kán hol ngo na tarwa pala gim má gimák han ur Rom. Má pasi á ngorer bos tám ololoh di tar Paulo má te mul tilami rumán batbat kalar uri limán kesi tátáil kán tan tám arup ngisán ái Ulias, má ái á kes tili di á matngan boh tám arup káián ái Kaisar sang.
1 E, como se determinou que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da corte augusta.
2 Má kesi mon til Adaramitium a eran suri han uri tan kuir malar á Esiá erei di lu masar ái á tan mon, má ngorer gimá sa ur on má gimá aptur pas. Ái Aristakus til Tesolonika, ái á kesi kakun Makedoniá, a han tiklik mam gim.
2 E, embarcando em um navio de Adramítio, que estava prestes a navegar em demanda dos portos pela costa da Ásia, fizemo-nos ao mar, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Gimá aptur pas ngorer, má arasa ur latiu gimá han masar á Sidon. Má a kuluk mam Paulo ái Ulias, má ngorer ák sormángát pala Paulo suri ák han mákái rang turán suri dik tángni kán sáhár.
3 No dia seguinte chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com bondade, permitiu-lhe ir ver os amigos e receber deles os cuidados necessários.
4 Tilatung gimá aptur pas mul mai mon má gimá han arsuar mai bát, ngorer gimá rut i bahin sim á Saipárás.
4 Partindo dali, fomos navegando a sotavento de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Má gimá han tangrai katbán lol tas pátmi Silisia má Pampilia má gimá han hut á Maira i kuir á Lisia.
5 Tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Má iatung, tátáil kán tan tám arup a banai kes bul i mon til Aleksadaria a ngo na han ur Rom, ki ák dung gim on.
6 Ali o centurião achou um navio de Alexandria que navegava para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Kabin tilik bát a hut má, kángim inan a tuan rakrakai. Ngorer gimá kálik lu hanhan marán bung tangrai lol tas, má namur gimá purut pátmi malar á Nidus. Má kabin a lala rakrakai i bát, ngorer kápgimte rut nokwan i sál ngo gima mur on, pasi gimá urup tili bahin i sim á Kirit sorliwi ngorngor á Salmone.
7 Navegando vagarosamente por muitos dias, e havendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos a sotavento de Creta, à altura de Salmone;
8 Kángim inan a tuan rakrakai, má ngorer gimá kálik lu rararat tangrai kon, má gimá hut i kesá suan di utngi ngo Suan Siaroh pátmi malar á Lasea.
8 e, costeando-a com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Gimáte arahi marán pákánbung iatung, má tas a lala sák besang. Má ákte rah má pákán bungun ahal káián tan Iudáiá suri pormi ngákngák, má ngorer bungun lábur ákte hut má, má kápate kuluk á tas suri han on. Má ngorer ái Paulo a akeng i di ngoromin,
9 Havendo decorrido muito tempo e tendo-se tornado perigosa a navegação, porque já havia passado o jejum, Paulo os advertia,
10 “Rang turang, kángit inan minái na mon i hiru on. Má ngo gita han, mon na sák tiklik mai tan kipkip, má te tili git da mat.”
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser com avaria e muita perda não só para a carga e o navio, mas também para as nossas vidas.
11 Mái sár tátáil kán tan tám arup kápate longra pasi worwor si Paulo, ái sár a mur i worwor káián tám ololoh tili mon má kákán mon mul erei diar parai ngo tas a kuluk má arwat sár ngo gita han.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao dono do navio do que às coisas que Paulo dizia.
12 Má marán te mul tili gim di hustap sang ngo gima han, kabin suan minái kápate kuluk ngo mon na kis ái kabin ngo tas a lala gus. Má dik ri suri sang ngo gima sopasun kángim inan uranang Pinikis má kis palai taul bát iatung, kabin ngo ái á kesi suan á Kirit a lu batah i taul lábur.
12 E não sendo o porto muito próprio para invernar, os mais deles foram de parecer que daí se fizessem ao mar para ver se de algum modo podiam chegar a Fênice, um porto de Creta que olha para o nordeste e para o sueste, para ali invernar.
13 On á bung minái, lain kihkih a turpasi husai tili mátán kihkih támhushus. Má tan kálámul di mákái ngorer má dik hol on ngo minái má lain bát ngo da láklák on uranang Pinikis. Má ngorer dik ruhi suk di kápti kuir aen a taun páptai mon, má dik tungai rarat pátmi lol kon á Kirit.
13 Soprando brandamente o vento sul, e supondo eles terem alcançado o que desejavam, levantaram ferro e iam costeando Creta bem de perto.
14 Mái sár kápate ásnai besang erei di tungai rarat ngorer, má tilik moroilu a rakai taladeng a husai tili mátán kilius matalames má a lala husai taladeng tilamuni sim á Kirit.
14 Mas não muito depois desencadeou-se do lado da ilha um tufão de vento chamado euro-aquilão;
15 Má ngo bát a asra i mon, kápate arwat suri anokwai mon nák rut arsuar mai bát, ki gimá puplir má. Má ngorer gimá páksiai sár má gimá mur i nemnem káián bát.
15 e, sendo arrebatado o navio e não podendo navegar contra o vento, cedemos à sua força e nos deixávamos levar.
16 — ausente —
16 Correndo a sota-vento de uma pequena ilha chamada Clauda, somente a custo pudemos segurar o batel,
17 — ausente —
17 o qual recolheram, usando então os meios disponíveis para cingir o navio; e, temendo que fossem lançados na Sirte, arriaram os aparelhos e se deixavam levar.
18 Mái sár ngo kihkih a tuan rakrakai taladeng mák tungai huthut sang. Io, ák ur latiu má dik tangkabin suri sápka sarai tan kipkip tili mon uri lontas.
18 Como fôssemos violentamente açoitados pela tempestade, no dia seguinte começaram a alijar a carga ao mar.
19 Namur ák arasa uri átuil bung mul, di tungai sápkai mai lim di á tan táit tili mon er di lu him mai.
19 E ao terceiro dia, com as próprias mãos lançaram os aparelhos do navio.
20 Gimáte bok pasi marán bung, má a kuron á pokon kápate talas. Ngorer kápte gim mákái mátán nas, má i libung kápate pos á mátmátiah. Mái sár kihkih kápte a ting, ngorer a tungai hut besang má a tuan songap taladeng. Má kápte lain hol kángim, má kángim ngangai suri gima liu ákte liur má alar gim.
20 Não aparecendo por muitos dia nem sol nem estrelas, e sendo nós ainda batidos por grande tempestade, fugiu-nos afinal toda a esperança de sermos salvos.
21 Mái rung iatung i iátin mon dik tuan matpám sang má, kabin kápte di namnam ákte dol á pákánbung má. Má ngorer ái Paulo a sámtur i mátán táil i di mák parai ngo, “Rung mer, ngo gama han longra pasi kak worwor má kápte gitá han pas til Kirit, kápte gita han banai á rogorogo minái má kápte na han sák mul á tan kipkip.
21 Havendo eles estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, devíeis ter-me ouvido e não ter partido de Creta, para evitar esta avaria e perda.
22 Mái sár inái iau sung gam ngo gama rakai má tur dik mai mangan má koion gama puplir! Kápte kes tili gam erei na mat, mon sár na sák.
22 E agora vos exorto a que tenhais bom ânimo, pois não se perderá vida alguma entre vós, mas somente o navio.
23 Má iau talas ur on ngorer kápkabin nengen i libung angelo káián ái Káláu, koner iau káián má iau lu lotu uri narsán, a tapam hut narsang
23 Porque esta noite me apareceu um anjo do Deus de quem eu sou e a quem sirvo,
24 mák parai singing ngo, ‘Koion una mátut, apong Paulo. Una sámtur besang i nagogon i mátán táil ái Kaisar. Mái Káláu a kuluk mam iáu, má ngorer rung no er gam han tiklik, gam no gama liu.’
24 dizendo: Não temas, Paulo, importa que compareças perante César, e eis que Deus te deu todos os que navegam contigo.
25 Pasi á ngoromin gama rakai sár, kabin iau ruruna ngo worwor ái Káláu a parai singing na hut muswan sang!
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo; pois creio em Deus que há de suceder assim como me foi dito.
26 Git no gita liu, ái sár mon na kong besang iatung i tekesá sim.”
26 Contudo é necessário irmos dar em alguma ilha.
27 Ákte arwat má mai kesá sángul mai ahat á pákán libung, má bát kán tu kihnga gim be tangrai lontas á Mediterenián. Má i katbán tihlo, ái rung di lu him i mon di áslai ngo pátum má malar,
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós ainda impelidos pela tempestade no mar de Ádria, pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros a proximidade de terra;
28 pasi dik tohoi lámán mai tintoh má dik ser pasi ngo ákte arwat mai aru i sángul á pokon. Kápte a mongmong on sár mul, ki dikte lu bali tohoi lámán má dik mánán pasi ngo ák tu arwat sár má mai sángul mai alim á pokon.
28 e lançando a sonda, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, e tornando a lançar a sonda, acharam quinze braças.
29 Dik bunbun ngo bát na káp sisdoi mon má pákán nah nák pakta puri mon i bail hat, pasi dik lápka asosih i ahat i taunán aen a lu top páptai mon, má dik sungi kándi tan káláu suri ngo na sangar i arasa.
29 Ora, temendo irmos dar em rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, e esperaram ansiosos que amanhecesse.
30 Má namur ái rung di lu him i mon, di sang di tohoi suri táu alari mon. Má ngorer dik asihái gengen mon uradi lontas má dik angagur ngo da asosih i te taunán aen tiladi táil i mon.
30 Procurando, entrementes, os marinheiros fugir do navio, e tendo arriado o batel ao mar sob pretexto de irem lançar âncoras pela proa,
31 Má ái Paulo a parai singin tan tám arup tiklik mai kándi tátáil ngoromin, “Koran ngo tan kálámul no minái da kis pagas i mon, kápte kes na hiru. Mái sár ngo da han pas alar git, ki kápte kesi tur gam na liu.”
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Má pasi á ngorer tan tám arup dik tah kusi suk er di kabat páptai gengen mon mai má ák sal pala.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Má i ngahwán kábungbung, ái Paulo a tari duk i di no ngo da namnam, má ák parai si di ngoromin, “Gamáte kis án mátut arwat mai kesá sángul mai ahat á bung, má ákte lala dolon pákánbung má kápgamte an te táit.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis em jejum, não havendo provado coisa alguma.
34 Minái iau lala sung gam ngo gama namnam suri gamák liu. Kápte kes tili git na bokoh i kán liu.”
34 Rogo-vos, portanto, que comais alguma coisa, porque disso depende a vossa segurança; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Má ngo ákte parai ngorer si di, ki ák top pasi balbal i mátán táil i di no má ák sung kári, má namur ák tibi balbal má ák turpasi namnam.
35 E, havendo dito isto, tomou o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo-o começou a comer.
36 Má ngo di mákái ngorer, ki di no ák atu i bál di má dik namnam mul.
36 Então todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 Matananu no iatung i mon, gim arwat mai aru i mar má ahit á sángul mai awon (276) á kálámul.
37 Éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Má ngo dikte namnam no má dikte mas, ki dik turpasi lápka sarai tan namnam uradi lontas suri ák bánbán i mon.
38 Depois de saciados com a comida, começaram a aliviar o navio, alijando o trigo no mar.
39 Má ngo ákte talas no má á pokon, kápdite mák ilmi kuir pokon erei di bok ái. Mái sár di mákái kesi polon a mon i kon on, má iatung dik hol pasi ngo da asari mon uri más a tu konkon.
39 Quando amanheceu, não reconheciam a terra; divisavam, porém, uma enseada com uma praia, e consultavam se poderiam nela encalhar o navio.
40 Má pasi á ngorer ding kut kus palai ahat á suk er a top páptai mon uradi lontas, má dik asari sel tili táil i mon, má dik uláti mul i suk di kabat páptai aru lala hos erei di lu sobiki mon mai, suri anokwai mon urami kon. Di longoi ngorer má bát a kihnga gim urami kon.
40 Soltando as âncoras, deixaram-nas no mar, largando ao mesmo tempo as amarras do leme; e, içando ao vento a vela da proa, dirigiram-se para a praia.
41 Mái sár mon a sumri aur i kesi más a tu konkon, má aur mon a kai iatung má kápate riut á mon. Má kabin a tungai lala posri mon i nahlam, pasi ák taráp sarai muir mon i pákán nah.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam o navio; e a proa, encravando-se, ficou imóvel, mas a popa se desfazia com a força das ondas.
42 Má bos tám arup di hol on ngo da up bing rung di kamkabat suri ngo da káp kakas masar má dik táu.
42 Então o parecer dos soldados era que matassem os presos para que nenhum deles fugisse, escapando a nado.
43 Mái sár kándi tátáil a tur kalar di suri koion da mur i kándi holhol, kabin ái sang a nem ngo ái Paulo na liu. Má ngorer ák ardos ngo ái rung di mánán i kakas da roh táil má dáng kakas masar.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, estorvou-lhes este intento; e mandou que os que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra;
44 Mái rung kápte di artálár suri kakas, da toptop i tan sepen mon má dáng kakas masar mai. Má i sál minái, gim no gim kakas masar má kápte kes tili gim a hiru.
44 e que os demais se salvassem, uns em tábuas e outros em quaisquer destroços do navio. Assim chegaram todos à terra salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.