Apocalipse 9
Hutngin kamkabat si Káláu (SGZ) vs NTLH
1 Má namur álimán angelo er a husi kán taur, má iak mákái kesi mátmátiah a pur tilamuni armongoh uradi bim, má kes a tari singin á ki uri pasbat i mátsálán tinkas án kamkabat.
1 Depois o quinto anjo tocou a sua trombeta, e eu vi uma estrela que tinha caído do céu na terra, e ela recebeu a chave do abismo .
2 Má mátmátiah erei a top i ki mák han pasbat i mátán sál er, má lala sauh a so tili tinkas ngoro sahwán lala kámnah mák abahang noi talsán nas má armongoh.
2 A estrela abriu o poço do abismo, e dele saiu fumaça, como se fosse de uma grande fornalha. E o sol e o ar escureceram com a fumaça que saía do abismo.
3 Má tilatung i sauh, marán sikiu a soura má dik han roh kis adi bim. Ái Káláu ákte tari rakrakai si di dik ngoro mákál,
3 De dentro da fumaça saíram gafanhotos, que desceram sobre a terra e receberam o mesmo poder que os escorpiões têm.
4 mái sár a parai si di ngo koion da long sáksáknai tan ur má tan kubau. Da tu arat sáksáknai matananu sár kápte a mon i akiláng si Káláu iatung i ar di.
4 Foi dito aos gafanhotos que não fizessem estragos nas ervas, nem nas árvores, nem em qualquer outra planta; somente podiam ferir as pessoas que não tivessem a marca do sinete de Deus na testa.
5 Mái Káláu a tur kári tan sikiu er suri koion da up bingi matananu er, da tu arangrangas i di sár arwat mai alim á kalang. Má kándi matngan ararat á tan sikiu er a ngoro rangrang kes a áslai ngo ákte árti á mákál.
5 Os gafanhotos não tiveram permissão para matar essas pessoas; eles podiam apenas torturá-las durante cinco meses. A dor que causavam nessa tortura era como a dor da picada de um escorpião.
6 Má matananu er da áslai ngorer má na lala ngoi i bál di suri ngo da mat. A ngoro di lu ser suri minat, mái sár minat na táu alar di.
6 Naqueles cinco meses as pessoas procurarão a morte, mas não a encontrarão; vão querer morrer, mas a morte fugirá delas.
7 Tan sikiu erei a mák ngoro hos dikte eran on suri da han suri arup. Iatung i lul di tan pákpákur gol, má ar di a ngoro aur kálámul.
7 Os gafanhotos pareciam cavalos prontos para a batalha. Na cabeça tinham uma coisa parecida com uma coroa de ouro, e a cara deles era como o rosto de um ser humano.
8 Nih di a ngoro nihun wák, má ngis di a ngoro ngisán laion sang.
8 Os seus cabelos eram como cabelos de mulher, e os dentes eram como dentes de leão.
9 Dikte boroi bongbongon i di mai sepen aen, má irngán bábán i di a tang ngoro marán karis tan hos di talkai suri arup.
9 As suas couraças eram parecidas com couraças de ferro, e o barulho das suas asas era como o barulho de carros puxados por muitos cavalos quando correm para a batalha.
10 Má tabun tan sikiu er a ngoro tabun mákál, a lu ararat mai, má kándi rakrakai uri long sáksáknai matananu a kis iatung i tabun i di suri da abilbilingnai matananu arwat mai alim á kalang.
10 Os gafanhotos tinham rabos e ferrões como os de escorpiões, e era com os rabos que tinham o poder de ferir as pessoas por cinco meses.
11 Má a mon sang i kándi kabisit, má ái á sápkin angelo a kátlán i tinkas er. Má angelo er tan Ebaraio di utngi ngo Abadon, sálán ngo ‘Kám Sáksák’, má tan Girik di utngi ngo Apolion.
11 Eles tinham um rei que os governava, que era o anjo que toma conta do abismo. O seu nome em hebraico é Abadom e em grego é Apolião (isso quer dizer “O Destruidor”).
12 Io, mulán táit a sák ákte rah, má te na ru mul alatung besang.
12 O primeiro “ai” já passou. Depois disso dois outros “ais” devem vir ainda.
13 Má namur kesi angelo sang a husi kán taur, má iak longrai kaungán kes a so tili ahat á goson nián osmapak gol er a tur i mátán táil ái Káláu.
13 Então o sexto anjo tocou a sua trombeta, e eu ouvi uma voz que vinha dos quatro cantos do altar de ouro que está diante de Deus.
14 Má kaungán kes er a parai singin angelo ngo, “Pálás palai ahat i angelo er dikte kabat dihat adi dan á Iuperetis!”
14 E ao sexto anjo, que tinha nas mãos a trombeta, a voz disse: — Solte os quatro anjos que estão amarrados perto do grande rio Eufrates !
15 Má i án pákánbung erei sang, ái á pákánbung ái Káláu ákte hol páksi hirá suri da pálás pala dihat on, suri da han má dák up bingi lala risán matananu. Má ngorer angelo a pálás pala dihat tilatung.
15 Os quatro anjos foram soltos. Eles estavam preparados para essa hora, dia, mês e ano a fim de matar a terça parte da humanidade.
16 Má mámát i tan tám arup erei di lu rut mai hos suri arup, a lala marán taladeng, má di wás talum di no ngo di arwat mai aru i mar á milion (200,000,000).
16 E me foi dito que os soldados a cavalo eram duzentos milhões.
17 Má ngo iau mákmák, iau mákái tan hos er mái rung di kis on. Mái rung erei dikte boroi bongbongon i di mai sepen aen a tuan mirik sang ngoro kámnah mák mákráu mák maksin mul. Tan lul hos erei a ngoro lul laion, má tilatung i ngus di a so i kámnah má sauh a lala málmálas má a sangin.
17 Na minha visão vi os cavalos e os seus cavaleiros. Os cavaleiros tinham no peito couraças vermelhas como fogo, azuis como safira e amarelas como enxofre. A cabeça dos cavalos era como cabeça de leão, e da boca deles saía fogo, fumaça e enxofre.
18 Má kámnah má sauh er a so tili ngudun tan hos, táit er a up bingi lala risán matananu sang.
18 A terça parte da humanidade foi morta por estas três pragas: o fogo, a fumaça e o enxofre que saíam da boca dos cavalos.
19 Má kándi rakrakai á tan hos er a kis iatung i ngus di má iatung i tabun i di. Tabun i di a ngoro kanih mai lul iamunang namur. Má ngorer tan hos er a so i sápkin táit tili ngus di, má tili tabun i di di lu árti kálámul.
19 Pois o poder dos cavalos está na boca deles e também no rabo. O rabo parecia uma cobra com a cabeça na ponta dele, e com ele os cavalos feriam o povo.
20 Má risán matananu kándi tu liu be, di ái rung kápdite mat singin tan táit a sák. Má di kápdite hol kaleng má tánlak alari kándi tan angagur án káláu, kápte. Kápdite arsok tili kándi lotu uri narsán tan sápkin tanián má tan tártárwán káláu dikte longoi mai toltolom aen má kubau má hat. Áá, kápdite ilang alari matngan káláu er kápate arwat suri na lu mákmák má na lu alongra má na lu láklák.
20 O resto da humanidade, isto é, todos os que não tinham sido mortos por essas pragas, não abandonou aquilo que eles haviam feito com as suas próprias mãos : eles não pararam de adorar os demônios e os ídolos de ouro, de prata, de bronze, de pedra e de madeira, que não podem ver, nem ouvir, nem andar.
21 Má kápdite tánlak alari mul i kándi tan sápkin di lu longoi, ngorer i up bing kálámul má wah má bop mai lite wák má kándi tan siksikip mul.
21 Também não se arrependeram dos seus crimes de morte, nem das suas feitiçarias, nem da sua imoralidade sexual, nem dos seus roubos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.