Mateus 25
Pathien Lekhabu Inthieng Chongtung Thar (SCH) vs ARA
1 “Ma tikin chu, Invân Rêngram hah dôngmate sôm ngei an châtingei chôia, moipumapa don ranga se ngei leh mintêk nîng atih zoi.
1 Então, o reino dos céus será semelhante a dez virgens que, tomando as suas lâmpadas, saíram a encontrar-se com o noivo.
2 An lâia mi rangnga hah an inmôla, mi rangnga hah an vâr ani.
2 Cinco dentre elas eram néscias, e cinco, prudentes.
3 Ânmôlngei han, an châtingei an chôia, a tui chôi sa mak ngeia,
3 As néscias, ao tomarem as suas lâmpadas, não levaram azeite consigo;
4 avârngei han chu an châtingei an chôia, a ûma han a tui khom an chôi sa.
4 no entanto, as prudentes, além das lâmpadas, levaram azeite nas vasilhas.
5 Moipumapa hah a juong innu sikin an in alênmua, an lei inphara.
5 E, tardando o noivo, foram todas tomadas de sono e adormeceram.
6 Jânchimrip takah chu ‘Moipumapa a juong zoi! Adon rangin hong suok ta roi’ tia iniek rahang a juong om zoia;
6 Mas, à meia-noite, ouviu-se um grito: Eis o noivo! Saí ao seu encontro!
7 hanchu, dôngmate sôm ngei hah an inthoia, an châtingei an minsûka.
7 Então, se levantaram todas aquelas virgens e prepararam as suas lâmpadas.
8 Male, ânmôlngei han avârngei kôm han, ‘Nin châtitui hah mi pêk sa roi ba! kin châti athi rang kêng’ an tia.
8 E as néscias disseram às prudentes: Dai-nos do vosso azeite, porque as nossas lâmpadas estão-se apagando.
9 Avâr rangnga ngei han, ‘Nangni pêk thei noning ung. Keini leh nangni rangin chu hun nonih. Dôrah se ungla, va rochok roi,’ tiin an thuona.
9 Mas as prudentes responderam: Não, para que não nos falte a nós e a vós outras! Ide, antes, aos que o vendem e comprai-o.
10 Hanchu, dôngmate inmôlngei hah châtitui rochôk rangin an sea, hanchu an se kârin moipumapa hah a juong zoia. Dôngmate rangnga ânthok ngei chu ama leh inbiek ruolhoi tho rangin an lûta, in an khâr zoi.
10 E, saindo elas para comprar, chegou o noivo, e as que estavam apercebidas entraram com ele para as bodas; e fechou-se a porta.
11 Nûkah chu dôngmate dangngei khom an hongtung zoia, O pu, o pu, mi min lût roh! Tiin an in-ieka.
11 Mais tarde, chegaram as virgens néscias, clamando: Senhor, senhor, abre-nos a porta!
12 Moipumapa han, Nangni minlût tet no ning! Nangni riet ngâi mu-ung tiin a thuona.”
12 Mas ele respondeu: Em verdade vos digo que não vos conheço.
13 Male Jisua'n chongkhârnân, “Intûng chienin om roi, a nikhuo le azora hah nin riet loi sikin,” a tia.
13 Vigiai, pois, porque não sabeis o dia nem a hora.
14 “Ma tikin chu Invân Rêngram hah mi inkhat khuol a chai rangtoa, a tîrlâmngei a koia, a rochonngei enkol leh mintêk nîng atih zoi.
14 Pois será como um homem que, ausentando-se do país, chamou os seus servos e lhes confiou os seus bens.
15 An thei lam ang chitin a pêka, inkhat kôm sum isâng rangnga a pêka, inkhat isângnik a pêka, inkhat kôm isâng khat a pêka. Hanchu, khuolchai rangin ânphet zoi.
15 A um deu cinco talentos, a outro, dois e a outro, um, a cada um segundo a sua própria capacidade; e, então, partiu.
16 Tîrlâm isâng rangnga changpu ha chu a se kelena, ava minpunga, isâng rangnga dang ava suo nôka.
16 O que recebera cinco talentos saiu imediatamente a negociar com eles e ganhou outros cinco.
17 Ha anga han tîrlâm isâng nik a changpu ha chu a sea, adang isâng nik a muphung nôka,
17 Do mesmo modo, o que recebera dois ganhou outros dois.
18 hannirese, tîrlâm isângkhat a changpu ha chu a sea, khur a choia, a pu sum hah athupa.
18 Mas o que recebera um, saindo, abriu uma cova e escondeu o dinheiro do seu senhor.
19 Asôtzan suoleh chu tîrlâmngei an pu hah a hongkîr nôka, an kôm a sum thurchi a minthâr zoia.
19 Depois de muito tempo, voltou o senhor daqueles servos e ajustou contas com eles.
20 Tîrlâm, isâng rangnga changpu hah a honga, isâng rangnga dang a hong pêka, o pu isâng rangnga mi ni pêk hah en ta! hi isâng rangnga adang ke lei man nôk hi a tia.
20 Então, aproximando-se o que recebera cinco talentos, entregou outros cinco, dizendo: Senhor, confiaste-me cinco talentos; eis aqui outros cinco talentos que ganhei.
21 A pu han a kôm, No tho minsa, nangma tîrlâm asa le iemom, atômte chunga taksônomin no om sikin, atampa chunga khom a enkolpu'n nang minchang ki tih. Hong inla, ka râisânna hong chang sa roh! a tia.
21 Disse-lhe o senhor: Muito bem, servo bom e fiel; foste fiel no pouco, sobre o muito te colocarei; entra no gozo do teu senhor.
22 Hanchu tîrlâm isâng nik changpu hah a honga, O pu, isâng nik mi ni pêk hah en ta! Hi isâng nik dang ke lei man nôk hi! a tia.
22 E, aproximando-se também o que recebera dois talentos, disse: Senhor, dois talentos me confiaste; aqui tens outros dois que ganhei.
23 A pu han a kôm, No tho minsa, nangma, tîrlâm asa le taksônom! Atômte chunga taksônom ni ni sikin, atampa chunga khom a enkolpu'n nang min om ki tih. Hong inla, ka râisânna hong chang sa roh!” a tia.
23 Disse-lhe o senhor: Muito bem, servo bom e fiel; foste fiel no pouco, sobre o muito te colocarei; entra no gozo do teu senhor.
24 Hanchu tîrlâm isâng khat changpu hah a honga, O pu, mi inngartak ni ni ti ki riet; nu tu loina khoma na ât ngâia, sachi ne rethe loina munna khom bu ni mintûp ngâia.
24 Chegando, por fim, o que recebera um talento, disse: Senhor, sabendo que és homem severo, que ceifas onde não semeaste e ajuntas onde não espalhaste,
25 Ki chia, masikin ke sea, pil rilah nu sum hah ka va thup ani. En ta hi nata nanâk hah, a tia.
25 receoso, escondi na terra o teu talento; aqui tens o que é teu.
26 A pu han a kôm han, “Nangma tîrlâm puoloi le thaboipa! Ka tu loina khoma ka âtta, sachi kerthe loina khoma bu ki mintûp ngâi ti ni riet na?
26 Respondeu-lhe, porém, o senhor: Servo mau e negligente, sabias que ceifo onde não semeei e ajunto onde não espalhei?
27 Ha anghan aninte, ithomo ku sum hah sumsiena inah ne lei sie loi, nino senla chu, ko hong nôka hin ku sum hih apung leh ka man rang kêng ai ni.
27 Cumpria, portanto, que entregasses o meu dinheiro aos banqueiros, e eu, ao voltar, receberia com juros o que é meu.
28 Atûn chu sum hih a kôm renga lâk ungla, isâng sôm dônpu kôm pêk roi.
28 Tirai-lhe, pois, o talento e dai-o ao que tem dez.
29 Tutu a dôn chu pêk mintam uol nîng a ta, dôn ok a tih; tutu a dôn loi kai chu ai dôn chêtte khom lâk pe rip nîng a tih.
29 Porque a todo o que tem se lhe dará, e terá em abundância; mas ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
30 Hi tîrlâm mangmunboi hih pêntieng ajîngna vôrpai roi; mahan chap a ta, a hâ riel a tih,” tiin a rila.
30 E o servo inútil, lançai-o para fora, nas trevas. Ali haverá choro e ranger de dentes.
31 “Miriem Nâipasal hih vântîrtonngei murdi leh inlal taka a juong tikin chu Rêngsukmuna insung a ta,
31 Quando vier o Filho do Homem na sua majestade e todos os anjos com ele, então, se assentará no trono da sua glória;
32 male a makunga namtina mingei intûp an tih. Hanchu, belrihôlpu'n kêl le belri a sensâi anghan pâl nikin sensâi a tih.
32 e todas as nações serão reunidas em sua presença, e ele separará uns dos outros, como o pastor separa dos cabritos as ovelhas;
33 Midikngei hah a changtieng dar a ta, adangngei hah a voitieng dar a tih.
33 e porá as ovelhas à sua direita, mas os cabritos, à esquerda;
34 Hanchu Rêng han a chang tienga mingei kôma han, Hong roi ka pan sat ai vur ngei! Hong ungla, rammuol inzir renga nin ta ranga rêngram minsûk hih hong luo ta roi.
34 então, dirá o Rei aos que estiverem à sua direita: Vinde, benditos de meu Pai! Entrai na posse do reino que vos está preparado desde a fundação do mundo.
35 Ko von achâmin sâk mi nin pêka, ku tuiânrâlin nêk rang mi nin pêka; khuolmi ki nîn nin ina mi nin mintunga.
35 Porque tive fome, e me destes de comer; tive sede, e me destes de beber; era forasteiro, e me hospedastes;
36 Dierboiin ko omin puon mi nin min sila; ka damloi zorân mi nin donsûia, intâng ina ko om khomin mi nin pan ngâi,” la tîng a tih.
36 estava nu, e me vestistes; enfermo, e me visitastes; preso, e fostes ver-me.
37 Midikngei han, “Pumapa tikhanmo no vonchâmin nang kin mua, sâk nang kin pêka, tui inrâlin nang kin mua nêk rang nang kin pêk?
37 Então, perguntarão os justos: Senhor, quando foi que te vimos com fome e te demos de comer? Ou com sede e te demos de beber?
38 Tikhanmo khuolmin nang kin mua, kin inah nang kin mintunga, dierboiin nang kin mua, puonsil rang nang kin pêk?
38 E quando te vimos forasteiro e te hospedamos? Ou nu e te vestimos?
39 Tikhanmo damloiin mo, intâng ina mo nang kin mua, nang kan pan ngâia?”
39 E quando te vimos enfermo ou preso e te fomos visitar?
40 Rêng han an kôm, “Nangni ki ril, hi ku sûngsuok achîntak ngei lâia mi inkhat chunga nin sin hah ku chunga nin sin ani,” tiin la tîng a tih.
40 O Rei, respondendo, lhes dirá: Em verdade vos afirmo que, sempre que o fizestes a um destes meus pequeninos irmãos, a mim o fizestes.
41 “Hanchu a voi tienga mingei kôm han chu, Nangni chu Pathien khomâksâmna nuoia om roi! Diabol le a tîrtonngei ta ranga sin kumtuong meiah han se ta roi!
41 Então, o Rei dirá também aos que estiverem à sua esquerda: Apartai-vos de mim, malditos, para o fogo eterno, preparado para o diabo e seus anjos.
42 Ko von achâmin sâk mi pêk mak cheia, ku tui ânrâlin nêk rang mi pêk mak cheia;
42 Porque tive fome, e não me destes de comer; tive sede, e não me destes de beber;
43 Khuolmi kinîn nin inah mi mintung mak cheia, dierboiin ko omin puon ni min sil mak cheia, damloiin le intâng ina ko om khomin mi pan ngâi mak chei,” la tîng a tih.
43 sendo forasteiro, não me hospedastes; estando nu, não me vestistes; achando-me enfermo e preso, não fostes ver-me.
44 Hanchu anni han an kôm, “Pumapa tikhanmo no von achâmin mo, tui ânrâlin mo, khuolmin mo, dierboiin mo, damloiin mo, intâng ina mo nang kin mua, ni sin nang kin tho pe ngâi loi?” Tiin la thuon an tih.
44 E eles lhe perguntarão: Senhor, quando foi que te vimos com fome, com sede, forasteiro, nu, enfermo ou preso e não te assistimos?
45 Rêng han an kôm, “Nangni ki ril, hi mi chînte ngei lâia inkhat chunga nin sin nuom loi chu ku chunga nin sin loi ani,” la tîng a tih.
45 Então, lhes responderá: Em verdade vos digo que, sempre que o deixastes de fazer a um destes mais pequeninos, a mim o deixastes de fazer.
46 “Hi mingei hih kumtuong dûktuongna sêng an ta, hannirese, midikngei chu kumtuonga ringna han sêng an tih,” a tia.
46 E irão estes para o castigo eterno, porém os justos, para a vida eterna.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 25, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.