Marcos 5
Pathien Lekhabu Inthieng Chongtung Thar (SCH) vs VC
1 Jisua le a ruoisingei hah Galilee dîl râl kângkhat tieng, Gerasa ram an hong tunga.
1 Passaram à outra margem do lago, ao território dos gerasenos.
2 Jisua hah rukuong renga a hong jôk harenghan, mahan thânngei renga hong suok mi inkhatin ântôngpuia. Ha mi hah a sûnga ratha saloi dôn ania
2 Assim que saíram da barca, um homem possesso do espírito imundo saiu do cemitério
3 male thânngeia om ngâi ani. Tutên Zingjirûi lienpa leh luo khit thei mak ngeia;
3 onde tinha seu refúgio e veio-lhe ao encontro. Não podiam atá-lo nem com cadeia, mesmo nos sepulcros,
4 Vêl tamtak a kutngei le a kengei an lei khita, aniatachu a kengei an khitna Zingjirûingei le thîrkolngei hah a pot sata, a khiek chit ngâia. A rât rai sikin tutên an mene theiloi ani.
4 pois tinha sido ligado muitas vezes com grilhões e cadeias, mas os despedaçara e ninguém o podia subjugar.
5 Sûna le jâna, thânngeia le tângngeia han ân ieka, amananâkin lungngei leh an ât ngâi.
5 Sempre, dia e noite, andava pelos sepulcros e nos montes, gritando e ferindo-se com pedras.
6 Alazan renga Jisua a hong mua; masikin a hong tânna, amakunga ânboka,
6 Vendo Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele, gritando em alta voz:
7 male rôl inringtakin ân ieka, “Jisua, Pathien Ânchung Tak Nâipasal, khoimo mi lo rang ni ti? Dûk mi tho tet loi rangin, Pathien rimingin nang ke ngên!” a tia.
7 Que queres de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo?Conjuro-te por Deus, que não me atormentes.
8 (Mahi a tina abi chu Jisua'n, a kôm, “Ratha saloi amapa sûng renga hih hong jôk roh!” a lei ti zoi sika ani.)
8 É que Jesus lhe dizia: Espírito imundo, sai deste homem!
9 Masikin Jisua'n a kôm, “Imo ni riming!” tiin arkela.
9 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Male ha ram renga hah ratha saloingei a rujûlpai loina rangin Jisua kôm han a ngênrîta.
10 E pediam-lhe com instância que não os lançasse fora daquela região.
11 Ma mun kôla muol panga han vok pâl tamtak sâk rok an oma.
11 Ora, uma grande manada de porcos andava pastando ali junto do monte.
12 Masikin ratha saloingei han, “Vokngei kôm son mi tîr inla, male an sûnga mi min lût roh” tiin Jisua kôm an ngêna.
12 E os espíritos suplicavam-lhe: Manda-nos para os porcos, para entrarmos neles.
13 A min se ngeia, male ratha saloingei hah amapa sûng renga an jôk paia, vokngei sûnga han an va lûta. Vokpâlngei hah anrêngin isângnik dôr an nia, anrêngin rôlsora an tânna, dîla an inchôma, an thi let zoi.
13 Jesus lhos permitiu. Então os espíritos imundos, tendo saído, entraram nos porcos; e a manada, de uns dois mil, precipitou-se no mar, afogando-se.
14 Vok donsûipungei hah an tânna, khopui le vokvâinamun ngeia han ma thurchi hah an va misîra. Mingei han neinun ahongtung ha en rangin an se zoia,
14 Fugiram os pastores e narraram o fato na cidade e pelos arredores. Então saíram a ver o que tinha acontecido.
15 male Jisua kôm an tung lehan, ramkhoringei an sûrpu hah puon silin mulungbôk sing vanga insungin an va mua; male anrêngin an chi zoi.
15 Aproximaram-se de Jesus e viram o possesso assentado, coberto com seu manto e calmo, ele que tinha sido possuído pela Legião. E o pânico apoderou-se deles.
16 Amupu ngei han ramkhori sûrpa chunga neinun ahongtung le vokngei chungroi ha mingei an lei rila.
16 As testemunhas do fato contaram-lhes como havia acontecido isso ao endemoninhado, e o caso dos porcos.
17 Masikin anni ngei han Jisua hah an ram mâk rangin an ngên zoia.
17 Começaram então a rogar-lhe que se retirasse da sua região.
18 Jisua rukuonga a chuong rangtôn ramkhoringei sûrpa han Jisua kôm, “No kôm hong rong ba!” tiin a ngêna.
18 Quando ele subia para a barca, veio o que tinha sido possesso e pediu-lhe permissão de acompanhá-lo.
19 Hannirese Jisua'n phal maka. Manêkin, “Ni insûngmingei kôm senla, Pumapa'n sin nang a tho pe tie le idôrmo nang lungkham tie hih va ril ngei roh” a tipea.
19 Jesus não o admitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para junto dos teus e anuncia-lhes tudo o que o Senhor fez por ti, e como se compadeceu de ti.
20 Masikin amapa hah a sea, Khopui Sôm ngei han a chaia, Jisua'n ata ranga sin a tho pe ngei hah a misîra, ha a misîr a riet ngei murdi'n kamâmruoi sabak an tia.
20 Foi-se ele e começou a publicar, na Decápole, tudo o que Jesus lhe havia feito. E todos se admiravam.
21 Jisua'n rukuong leh dîl râl kângkhat tieng rakânin a se nôka, dîl panga loko tamtak a kôm an hong intûpa.
21 Tendo Jesus navegado outra vez para a margem oposta, de novo afluiu a ele uma grande multidão. Ele se achava à beira do mar, quando
22 Synagog taka ulienpu a riming Jairus a hongtunga, male Jisua a mu lehan, Jisua ke kunga ânboka, a kôm,
22 um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, se apresentou e, à sua vista, lançou-se-lhe aos pés,
23 male “Ka nâinupangte hih ana sabaka. Masikin rangâihoitakin juong inla, a hong dam nôka a ring theina rangin a chunga nu kutngei ni juong minngam pe roh!” tiin a ngênrîta.
23 rogando-lhe com insistência: Minha filhinha está nas últimas. Vem, impõe-lhe as mãos para que se salve e viva.
24 Hanchu Jisua hah ama lehan an sea. Loko tamtakin an jûia, an ep rai sikin an innengin an innenga.
24 Jesus foi com ele e grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Mahan nuvengte inkhat kum sômleinik thisuoka damloi a oma,
25 Ora, havia ali uma mulher que já por doze anos padecia de um fluxo de sangue.
26 doctorngei tamtakin an donsûi suonûk khomin la dam thei maka. A sum dôn murdi a heklet zoia, hannirese dam nêkin inrikin ânrik pe uola.
26 Sofrera muito nas mãos de vários médicos, gastando tudo o que possuía, sem achar nenhum alívio; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 Hanu han Jisua chungroi a rieta, masikin lokongei kâra Jisua nûka a honga,
27 Tendo ela ouvido falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe no manto.
28 a mulungrîlin, “A puonngei luo khom tôn inlang, dam kelen ki tih” a tia.
28 Dizia ela consigo: Se tocar, ainda que seja na orla do seu manto, estarei curada.
29 Amanu han a puonmor a tôna, male a thisuok ha harenghan among pita; a natna hah mindam ani zoi tiin, ânriet kelen zoia.
29 Ora, no mesmo instante se lhe estancou a fonte de sangue, e ela teve a sensação de estar curada.
30 Jisua'n a sûng renga sinthotheina ajôk ti a riet kelena, masikin lokongei tieng a hônheia, an kôm, “Tumo ku puonngei a tôn?” Tiin a rekel ngeia.
30 Jesus percebeu imediatamente que saíra dele uma força e, voltando-se para o povo, perguntou: Quem tocou minhas vestes?
31 A ruoisingeiin a kôm, “Lokongeiin madôr nang an neng hih nu mu nimak mo; itho mo tumo ku puon a tôn ni ti hih?” an tipea.
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te comprime e perguntas: Quem me tocou?
32 Hannirese Jisua'n chu a puon tônpu mu rangin a en titira.
32 E ele olhava em derredor para ver quem o fizera.
33 nuvengtenu han a chunga neinun ahongtung hah ânrietin chu, chi leh innîk pumin a honga, a ke kunga khûkinbilin, male a thurchi hah adiktakin a ril leta.
33 Ora, a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que nela se tinha passado, veio lançar-se-lhe aos pés e contou-lhe toda a verdade.
34 Jisua'n a kôm, “Ka nâinupang, na taksônnân nang amindam zoi, rathânngamtakin senla, na natna renga hong damriem ta roh,” a tipea.
34 Mas ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou. Vai em paz e sê curada do teu mal.
35 Jisua ala chonglâitakin, thangtheipungei senkhat Jairus in renga an honga, Jairus kôm, “Na nâinupang chu athi suo zoi, ithomo Minchupu na la minjêl banga?” an tia.
35 Enquanto ainda falava, chegou alguém da casa do chefe da sinagoga, anunciando: Tua filha morreu. Para que ainda incomodas o Mestre?
36 Jisua'n chu an chong hah lunghâng tho maka, Jairus kôm han, “Chi nônla, iem ngit roh” a tipea.
36 Ouvindo Jesus a notícia que era transmitida, dirigiu-se ao chefe da sinagoga: Não temas; crê somente.
37 Hanchu Peter, Jacob le a nâipa John telloin chu tute ama jûi rangin phal maka.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Jairus ina an va tungin chu, Jisua'n rahang râttaka chap ngei le an ieka, ânrum ngei hah a va mu ngeia.
38 Ao chegar à casa do chefe da sinagoga, viu o alvoroço e os que estavam chorando e fazendo grandes lamentações.
39 In sûnga a lûta, an kôm, “Itho mo nin chapa? Ithomo nin inngûia? Hi nupangte hi athi nimaka a in kêng ani!” a tia.
39 Ele entrou e disse-lhes: Por que todo esse barulho e esses choros? A menina não morreu. Ela está dormindo.
40 Anni han ama an munuisana, masikin an rêngin a nottuor ngei leta, nupangte a nû le a pa male a ruoisi inthum ngei leh nupangte jâlna khâltana han an lûta.
40 Mas riam-se dele. Contudo, tendo mandado sair todos, tomou o pai e a mãe da menina e os que levava consigo, e entrou onde a menina estava deitada.
41 Nupangte kut hah a sûra male a kôm, “Talitha koum” a tia, maha, “Nupangte, inthoi roh nang ki ti!” tina ani.
41 Segurou a mão da menina e disse-lhe: Talita cumi, que quer dizer: Menina, ordeno-te, levanta-te!
42 Hanchu, ha nupangte hah harenghan a hong inthoia, a lôn thei kelen zoia. (Amanu hah kum sômleinik nupangte ani.) Ha anghan ahongni lehan, an kamâm sabaka.
42 E imediatamente a menina se levantou e se pôs a caminhar {pois contava doze anos}. Eles ficaram assombrados.
43 Aniatachu Jisua'n tute ril tet loi rangin chongpêk inngartak a pêk ngeia, male “An kôm han a sâk rang imakhat pêk roi,” a tia.
43 Ordenou-lhes severamente que ninguém o soubesse, e mandou que lhe dessem de comer.Jesus de Nazaré
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.