Atos 27
Библия пы сэрвицко ромско чиб (RMYSERVI) vs NVI
1 Кала сля пхэндо, со амэ ладах дэ Италия, Павло и аврэн барунарен пэрэдэне шэлякэрэ пхурэдэрэсти пав лавэ Юлии, императохкэрэ халавдэнгэрэ стидэмастар.
1 Quando ficou decidido que navegaríamos para a Itália, Paulo e alguns outros presos foram entregues a um centurião chamado Júlio, que pertencia ao Regimento Imperial.
2 Амэ бэшле пэ адрамитско корабли, савэсти трэбуни сля тэ заджя дэ портуря пав Цыкни Азия, тай лагле. Амэнца сля македонянино Аристархо, саво бариля дэ Фессалоника.
2 Embarcamos num navio de Adramítio, que estava de partida para alguns lugares da província da Ásia, e saímos ao mar, estando conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Пэ авэр диво амэ авиле дэ Сидоно. Юлии сикавда дорымо Павлостэ тай отмукля лэ, соб вов тэ спхирэл пэхкэрэ амалэндэ и соб вонэ тэ лашарэн лэхкэрэ рындуря.
3 No dia seguinte, ancoramos em Sidom; e Júlio, num gesto de bondade para com Paulo, permitiu-lhe que fosse ao encontro dos seus amigos, para que estes suprissem as suas necessidades.
4 Тунчи амэ упалэ выджиле дэ море тай проджиле Кипро кодэла ригатар, тев на пхурдэлас балвал. А кала на кади, балвал бы пхурдэлас ворта пэ амэн.
4 Quando partimos de lá, passamos ao norte de Chipre, porque os ventos nos eram contrários.
5 Амэ пэрэлагле море паша пхувен дэ Киликия тай Памфилия и ачиле дэ форо Мира, саво дэ Ликия.
5 Tendo atravessado o mar aberto ao longo da Cilícia e da Panfília, ancoramos em Mirra, na Lícia.
6 Котэ шэлякоро пхурэдэр аракхля корабли Александриятар, саво джялас дэ Италия, тай тховда амэн пэ лэстэ.
6 Ali, o centurião encontrou um navio alexandrino que estava de partida para a Itália e nele nos fez embarcar.
7 Бут дивэн амэ полокхэ ладаґас англал. Сля фартэ пхаро тэ ладэ, нэ амэ авиле дэ Книдо. Важ кода со балвал на дэлас амэнди тэ ладэ, амэ подлагле Критостэ кодэла ригатар, тев на пхурдэлас балвал, пашэ Салмони.
7 Navegamos vagarosamente por muitos dias e tivemos dificuldade para chegar a Cnido. Não sendo possível prosseguir em nossa rota, devido aos ventos contrários, navegamos ao sul de Creta, defronte a Salmona.
8 Амэнди сля фартэ пхаро тэ ладэ паша берего, нэ амэ авиле дэ тхан, саво акхарэлпэ Лаче Пристани, надур форостар Ласея.
8 Costeamos a ilha com dificuldade e chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto da cidade de Laséia.
9 Амэ хасардэ бут вряма и нащи сля тэ ладэ пав пане дурэдэр, соб тэ на хасявэ, колэсти со проджиля иудеенгоро посто. Тунчи Павло подпхэнда:
9 Tínhamos perdido muito tempo, e agora a navegação se tornara perigosa, pois já havia passado o Jejum. Por isso Paulo os advertiu:
10 — Мэ дыкхав, со тэ ладэ дурэдэр авэла фартэ пхаро. И на кицик мищимо пэ корабли хасявэла, нэ хасяваґа и амэ.
10 "Senhores, vejo que a nossa viagem será desastrosa e acarretará grande prejuízo para o navio, para a carga e também para as nossas vidas".
11 Нэ шэлякоро пхурэдэр на кандэня Павло, ай кандэня кодэлэ, ко лиджялас корабли тай кораблехкэрэ хулае.
11 Mas o centurião, em vez de ouvir o que Paulo falava, seguiu o conselho do piloto e do dono do navio.
12 Ай сар дэ кодэва форо нащи сля тэ пэрэмарэ ївэнд, бут манушэн прылиле дэ гындо, со трэбуни тэ ладэ котарь и тэ авэ дэ Финиксо, тхан пэ Крито, тев заджянас бут корабли, и саво сля оттердо пэ юго тай северо-западо, соб тэ ачепэ котэ.
12 Visto que o porto não era próprio para passar o inverno, a maioria decidiu que deveríamos continuar navegando, com a esperança de alcançar Fenice e ali passar o inverno. Este era um porto de Creta, que dava para sudoeste e noroeste.
13 Пхурдэня южно балвал тай бутярнэ кораблестар прылиле дэ гындо, со када лэнди трэбуни. Тунчи ваздэне якори тай лагле паша Критохкоро берего.
13 Começando a soprar suavemente o vento sul, eles pensaram que haviam obtido o que desejavam; por isso levantaram âncoras e foram navegando ao longo da costa de Creta.
14 Проджиля набут вряма тай пхурдэня бари северно-восточно балвал, сави акхарэлпэ Эвракилоно.
14 Pouco tempo depois, desencadeou-se da ilha um vento muito forte, chamado Nordeste.
15 Амэндэ на сля зора тэ ладэ дэ кодыя риг, тев пхурдэлас балвал, колэсти балвал порисарда корабли тай ачиля тэ традэ лэ. Тунчи амэ отдэнепэ кодэлэсти, со авэла, тай балвал традэня корабли пав пане.
15 O navio foi arrastado pela tempestade, sem poder resistir ao vento; assim, cessamos as manobras e ficamos à deriva.
16 Амэ подлагле островостэ, саво акхардапэ Кавда. Котэ амэндэ баря зораґа выджиля тэ фирисарэ лодка.
16 Passando ao sul de uma pequena ilha chamada Clauda, foi com dificuldade que conseguimos recolher o barco salva-vidas.
17 Кала ла подлиле пэ корабли, бутярнэ змукле доря кораблестар тай обпхангле лэ. Вонэ дарэне тэ заджя дэ Сирто, тев набут пани, колэсти обмукле парусо тай балвал дурэдэр лиджялас амэн пав пане.
17 Levantando-o, lançaram mão de todos os meios para reforçar o navio com cordas; e temendo que ele encalhasse nos bancos de areia de Sirte, baixaram as velas e deixaram o navio à deriva.
18 Бари балвал кади чувэлас корабли дэ рига, со пэ авэр диво вонэ ачиле тэ вычувэ бужэ кораблестар.
18 No dia seguinte, sendo violentamente castigados pela tempestade, começaram a lançar fora a carga.
19 Пэ трито диво вонэ пэхкэрэ вастэнца вычутэ дэ пани и вса авэр, со ачиляпэ пэ корабли.
19 No terceiro dia, lançaram fora, com as próprias mãos, a armação do navio.
20 Койсавэ дивэ на душолас ни кхам, ни чергэня, тай зорали балвал пхурдэлас. Амэ хацардэ надия, со фирисаґапэ.
20 Não aparecendo nem sol nem estrelas por muitos dias, e continuando a abater-se sobre nós grande tempestade, finalmente perdemos toda a esperança de salvamento.
21 Мануша бут вряма нисо на хале. Тунчи Павло вщиля машкар лэн тай пхэнда:
21 Visto que os homens tinham passado muito tempo sem comer, Paulo levantou-se diante deles e disse: "Os senhores deviam ter aceitado o meu conselho de não partir de Creta, pois assim teriam evitado este dano e prejuízo.
22 Нэ кана пхэнав тумэнди, соб тумэ тэ лошавэн. Нико тумэндар на хасявэла, кицик корабли розмарэлапэ.
22 Mas agora recomendo-lhes que tenham coragem, pois nenhum de vocês perderá a vida; apenas o navio será destruído.
23 Кодэла рятяґа мандэ авиля ангело Дэвлэстар, Кахкоро мэ исин и Касти терав бути.
23 Pois ontem à noite apareceu-me um anjo do Deus a quem pertenço e a quem adoro, dizendo-me:
24 Вов пхэнда манди: «Павло, на дара! Тути трэбуни тэ аче англа императоро. Акэ, Дэвэл отдэня тути всавэрэн, ко ладэл туґа».
24 ‘Paulo, não tenha medo. É preciso que você compareça perante César; Deus, por sua graça, deu-lhe as vidas de todos os que estão navegando com você’.
25 Колэсти лошавэн! Мэ патяв Дэвлэсти. Вса авэла кади, сар манди пхэндо.
25 Assim, tenham ânimo, senhores! Creio em Deus que acontecerá do modo como me foi dito.
26 Корабли вычувэла пэ савось острово.
26 Devemos ser arrastados para alguma ilha".
27 Пэ дэшуштарто диво, кала амэн инте чувэлас пав Адриатическо море, дэ епашрят бутярнэ кораблестар полиле, со амэ поджях пхуятэ.
27 Na décima quarta noite, ainda estávamos sendo levados de um lado para outro no mar Adriático, quando, por volta da meia-noite, os marinheiros imaginaram que estávamos próximos da terra.
28 Вонэ продыкхле панехкоро лунгимо тай выджиля, со лунгимо сля пашэ трянда шов метруря. Ай кала подыкхле инте екх моло, лунгимо сля пашэ бишта эфта метруря.
28 Lançando a sonda, verificaram que a profundidade era de trinta e sete metros; pouco tempo depois, lançaram novamente a sonda e encontraram vinte e sete metros.
29 Бутярнэ даранас, со амэн розмарэла пав барэн, и змукле палал кораблестар штар якоря, тай еджинэ манглепэ, соб сигэдэр тэ авэл диво.
29 Temendo que fôssemos jogados contra as pedras, lançaram quatro âncoras da popa e faziam preces para que amanhecesse o dia.
30 Вонэ камле тэ нашэ кораблестар тай ачиле тэ змукэ лодка, соб тэ фирисарэпэ, ай сикавэнас, со камэн тэ змукэ якори кади ж и англал кораблестар.
30 Tentando escapar do navio, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas ao mar, a pretexto de lançar âncoras da proa.
31 Павло пхэнда шэлякэрэ пхурэдэрэсти тай халавдэнди:
31 Então Paulo disse ao centurião e aos soldados: "Se estes homens não ficarem no navio, vocês não poderão salvar-se".
32 Тунчи халавдэ пэрэчиндэ доря, савэ рицарэнас лодка, и вой тэлэдэня дэ море.
32 Com isso os soldados cortaram as cordas que prendiam o barco salva-vidas e o deixaram cair.
33 Дэнзор Павло мангля манушэн, соб вонэ тэ хан.
33 Pouco antes do amanhecer, Paulo insistia que todos se alimentassem, dizendo: "Hoje faz catorze dias que vocês têm estado em vigília constante, sem nada comer.
34 Мэ мангав тумэн тэ хан, тай када дэла зор тумэнди тэ фирисарэпэ. Никастэ тумэндар ни екх бал на тэлэдэла шэрэстар.
34 Agora eu os aconselho a comerem algo, pois só assim poderão sobreviver. Nenhum de vocês perderá um fio de cabelo sequer".
35 Кала Павло пхэнда, вов лиля мандро, наисарда Дэвлэ англа всавэрэн, пхагля и ачиля тэ ха.
35 Tendo dito isso, tomou pão e deu graças a Deus diante de todos. Então o partiu e começou a comer.
36 Мануша лошыле, и всавэрэ хале.
36 Todos se reanimaram e também comeram algo.
37 Всавэрэн сля пэ корабли дуй шэла эфтадэша шов манушэн.
37 Estavam a bordo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Кала мануша чялиле, вонэ ачиле тэ терэ корабли локхэґа тай тэ чувэ ворзо дэ море.
38 Depois de terem comido até ficarem satisfeitos, aliviaram o peso do navio, atirando todo o trigo ao mar.
39 Дэнзор вонэ на уджянгле пхув, сави сикавдапэ, нэ удыкхле кацик тишаехкоро берего, тев и камле тэ выцырдэ корабли.
39 Quando amanheceu não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, para onde decidiram conduzir o navio, se fosse possível.
40 Бутярнэ обчиндэ якоря тай ачявдэ лэн дэ море, тунчи розпхангле кораблехкири рули, подлиле цыкно парусо тай бичялдэ корабли берегостэ.
40 Cortando as âncoras, deixaram-nas no mar, desatando ao mesmo tempo as cordas que prendiam os lemes. Então, alçando a vela da proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Нэ котэ сля набут пани тай корабли заджиля дэ тишай. Епаш корабли сля пэ тишай, а епаш розмарэлас пани.
41 Mas o navio encalhou num banco de areia, onde tocou o fundo. A proa encravou-se e ficou imóvel, e a popa foi quebrada pela violência das ondas.
42 Халавдэ ж камле тэ умарэ всавэрэн барунарен, соб вонэ тэ на нашэн, кала выджяна панестар.
42 Os soldados resolveram matar os presos para impedir que algum deles fugisse, jogando-se ao mar.
43 Нэ пханглякоро пхурэдэр камля тэ фирисарэ Павло тай на домукля лэн тэ терэ кади. Вов прыпхэнда манушэнди, савэ джянэнас, сар пэ тэ лиджя дэ пани, тэ хукэ дэ море англал всавэрэндар и тэ авэ пэ берего.
43 Mas o centurião queria poupar a vida de Paulo e os impediu de executar o plano. Então ordenou aos que sabiam nadar que se lançassem primeiro ao mar em direção à terra.
44 Ай савэ ачилепэ, лэнди трэбуни сля тэ доджя берегостэ пэ сандя кораблестар тай пэ котора сандендар. Кади всавэрэ фирисардэпэ тай выджиле пэ пхув.
44 Os outros teriam que salvar-se em tábuas ou em pedaços do navio. Dessa forma, todos chegaram a salvo em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.