Atos 7

rifa (RIFA) vs NVT

NVT Nova Versão Transformadora

¹ أَرَّايْسْ ن إِكهَّاننْ إِنَّا: ”مَا مَانْ أَيَا ذ ثِيذتّْ؟“

¹ Então o sumo sacerdote lhe perguntou: “Estas acusações são verdadeiras?”.

² خنِّي إِنَّا سْثِيفَانُوسْ:

² Estêvão respondeu: “Irmãos e pais, ouçam-me! O Deus glorioso apareceu a nosso antepassado Abraão na Mesopotâmia, antes de ele se estabelecer em Harã,

³ نتَّا إِنَّا أَسْ: ’فّغْ زِي ثمُّورْثْ نّشْ ؤُ زِي ڒَادْجْ نّشْ، رُوحْ غَارْ ثمُّورْثْ ثنِّي إِ ذ أَشْ غَا سّشْنغْ.‘

³ e lhe disse: ‘Deixe sua terra natal e seus parentes e vá para a terra que eu lhe mostrarei’.

⁴ ڒخْذنِّي إِفّغْ إِبْرَاهِيمْ زِي ثمُّورْثْ ن إِكَالْذَانِييّنْ ؤُشَا إِزْذغْ ذِي هَارَانْ. أَوَارْنِي ڒَامِي إِمُّوثْ بَابَاسْ، إِسّْمُوطِّييْ إِ-ث-إِ-د أَربِّي غَارْ ثمُّورْثْ-أَ إِ ذِي ثْزدّْغمْ أَسّْ-أَ.

⁴ Então Abraão saiu da terra dos caldeus e morou em Harã até seu pai morrer. Depois, Deus o trouxe aqui para a terra onde vocês agora vivem.

⁵ نتَّا وَارْ ذ أَسْ إِوْشِي شَا ذَايسْ ڒْوَارْثْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ؤُصُورِيفْ ن ؤُضَارْ، مَاشَا إِوَاعْذْ أَذْ أَسْ ت إِوْشْ ذ ڒْوَارْثْ، إِ نتَّا ؤُ إِ زَّارِيعثْ نّسْ أَوَارْنِي أَسْ، أَمْ وَارْ ثُوغِي غَارسْ عَاذْ مِّيسْ.

⁵ “Mas Deus não lhe deu herança alguma aqui, nem mesmo o espaço de um pé. Contudo, prometeu que a terra toda pertenceria a Abraão e a seus descendentes, embora ele ainda não tivesse filhos.

⁶ إِسِّيوڒْ أَربِّي أَكِيذسْ، إِنَّا أَسْ: ’أَذْ ثِيڒِي زَّارِيعثْ نّشْ ذ أَمْعزّبْ ذڭْ إِشْثْ ن ثمُّورْثْ ثغْرِيبْثْ، ؤُشَا نِيثْنِي أَذْ ثنْ أَرّنْ ذ إِسمْغَانْ، أَذْ ذَايْسنْغزَّانْ أَربْعَا-مْيَا ن إِسڭّْوُوسَا.

⁶ Disse-lhe também que seus descendentes viveriam numa terra estrangeira, onde seriam escravizados e oprimidos por quatrocentos anos.

⁷ ؤُشَا ڒْڭنْسْ إِ ذ أَسْ غَاعبْذنْ أَمْ يِيسمْغَانْ، أَذْ ث حَاسْبغْ.‘ ؤُشَا يَارْنِي أَربِّي ذڭْ وَاوَاڒْ نّسْ، إِنَّا: ’أَوَارْنِي مَانْ أَيَا أَذْ فّْغنْ، أَذْ أَيِيعبْذنْ ذڭْ ومْشَانْ-أَ‘.

⁷ Mas Deus disse: ‘Eu castigarei a nação que os escravizar, e, por fim, sairão dali e me adorarão neste lugar’.

⁸ نتَّا إِوْشَا أَسْ ڒْعَاهْذْ ن وخْثَانْ. خَاسْ ؤُشَا إِجَّا-د إِسْحَاقْ ؤُشَا إِخْثنْ إِ-ث ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْمنْيَا ؤُشَا إِسْحَاقْ إِجَّا-د يَاعْقُوبْ، يَاعْقُوبْ إِجَّا-د ثنْعَاشْ ن ڒجْذُوذْ إِمزْوُورَا.

⁸ “Naquele tempo, Deus deu a Abraão a aliança da circuncisão. Assim, quando seu filho Isaque nasceu, ele o circuncidou no oitavo dia. Essa prática continuou quando nasceu Jacó, filho de Isaque, e quando nasceram os doze filhos de Jacó, os patriarcas de Israel.

⁹ ڒجْذُوذْ إِمزْوُورَا غَارّنْ زِي يُوسُوفْ ؤُشَا زّنْزنْ ث غَارْ مِيصْرَا. مَاشَا أَربِّي ثُوغَا-ث أَكِيذسْ،

⁹ “Os patriarcas tiveram inveja de seu irmão José e o venderam como escravo para o Egito. Mas Deus estava com ele

¹⁰ إِسّنْجمْ إِ-ث زِي مَارَّا ڒمْحَايمْ نّسْ. نتَّا إِوْشَا أَسْ أَرْضَا ذ ثِيغِيثْ قِيبَاتْشْ إِ فِيرْعُونْ، أَجدْجِيذْ ن مِيصْرَا، ؤُشَا وَانِيثَا إِڭَّا إِ-ث ذ أَزدْجِيفْ خْ مِيصْرَا ؤُ خْ مَارَّا ثَادَّارْثْ نّسْ.

¹⁰ e o livrou de todas as suas dificuldades. Deus concedeu a José favor e sabedoria diante do faraó, rei do Egito, e o faraó o nomeou governador de todo o Egito e administrador de seu palácio.

¹¹ مَاشَا يُوسَا-د ڒَاژْ ذ إِشْثْ ن ڒْمحْنثْ ثمْغَارْ ذِي مَارَّا ثَامُّورْثْ ن مِيصْرَا ؤُ ذِي ثمُّورْثْ ن كنْعَانْ، وَارْ ثُوغِي إِ ڒجْذُوذْ نّغْ حِيمَا أَذْ جِيوْننْ.

¹¹ “Então veio uma fome sobre o Egito e sobre Canaã. Houve grande aflição, e nossos antepassados ficaram sem comida.

¹² مَاشَا ؤُمِي إِسْڒَا يَاعْقُوبْ بلِّي أَقَا ذِينْ عَاذْ مِينْ إِقِّيمنْ ن ڒْحبّْ ذِي مِيصْرَا، إِسّكّْ ڒجْذُوذْ نّغْ ذِينِّي إِ ؤُمُورْ أَمزْوَارُو.

¹² Jacó soube que ainda havia cereal no Egito e enviou seus filhos, nossos antepassados, para comprarem alimento.

¹³ ڒَامِي ذِينْ رُوحنْ إِ ؤُمُورْ وِيسّْ ثْنَاينْ إِسّضْهَارْ يُوسُوفْ إِخفْ نّسْ إِ يَايْثْمَاسْ ؤُشَا يَارْڭبْ فِيرْعُونْ خْ ڒَادْجْ ن يُوسُوفْ.

¹³ Da segunda vez que foram, José revelou sua identidade a seus irmãos e os apresentou ao faraó.

¹⁴ إِسّكّْ يُوسُوفْ، يُومُورْ مَاحنْذْ أَذْ د-يَاسْ بَابَاسْ يَاعْقُوبْ ذ مَارَّا ڒَادْجْ نّسْ: خمْسَا ؤُ-سبْعِينْ ن ڒعْمُورْ.

¹⁴ Depois, José mandou trazer para o Egito seu pai, Jacó, e todos os seus parentes, 75 pessoas ao todo.

¹⁵ إِهْوَا-د يَاعْقُوبْ غَارْ مِيصْرَا، إِمُّوثْ نتَّا ذ ڒجْذُوذْ نّغْ.

¹⁵ Assim, Jacó foi para o Egito e ali morreu, bem como nossos antepassados.

¹⁶ إِوْينْ ث غَارْ شَاكِيمْ، سَّارْسنْ ث ذڭْ ونْضڒْ نِّي إِسْغَا إِبْرَاهِيمْ س يِيجّْ ن تَّامَانْ ن نُّوقَارْثْ زڭْ أَيْثْ ن حَامُورْ، بَابَاسْ ن شَاكِيمْ.

¹⁶ Seus corpos foram levados para Siquém e sepultados no túmulo que Abraão havia comprado por um certo preço dos filhos de Hamor.

¹⁷ مَاشَا أَڒَامِي د-ثِيوضْ ڒْوقْثْ إِ ثُوغَا إِوَاعْذْ زَّايسْ أَربِّي إِ إِبْرَاهِيمْ س إِشْثْ ن ثْجَادْجِيثْ، ثُوغَا إِڭَامْ ڒْڭنْسْ، إِذْوڒْ إِجْهذْ ذِي مِيصْرَا،

¹⁷ “Aproximando-se o tempo em que Deus cumpriria sua promessa a Abraão, nosso povo se multiplicou grandemente no Egito.

¹⁸ أَڒَامِي د-إِكَّارْ إِجّْ ن ؤُجدْجِيذْ نّغْنِي خْ مِيصْرَا إِ ثُوغَا وَارْ إِسِّيننْ يُوسُوفْ.

¹⁸ Então subiu ao trono do Egito um novo rei, que nada sabia a respeito de José.

¹⁹ وَانِيثَا ثُوغَا إِتّڭّْ س ڒغْذَارْ أَكْ-ذ جَّاذِيرَا نّغْ ؤُشَا إِغزَّا خْ ڒجْذُوذْ نّغْ. يُومُورْ إِ-ثنْ مَاحنْذْ أَذْ نْضَارنْ إِسيْمَانْ نْسنْ حِيمَا وَارْ تّْغِيمِينْ أَذْ دَّارنْ.

¹⁹ Esse rei explorou e oprimiu nosso povo, forçando os pais a abandonarem seus filhos recém-nascidos, para que morressem.

²⁰ ذِي ڒْوقْثْ نِّي إِخْڒقْ-د مُوسَا، يُوسَا أَسْ-د خْ ڒْخَاضَارْ إِ أَربِّي. سّيْمنْ ث ذِي ثَادَّارْثْ ن بَابَاسْ ثْڒَاثَا ن إِيُورنْ.

²⁰ “Por essa época, nasceu Moisés, um bebê especial aos olhos de Deus. Seus pais cuidaram dele em casa por três meses.

²¹ ڒَامِي إِتّْوَامّنْضَارْ زڭْ يمَّاسْ ذڭْ إِغْزَارْ، ثُوفَا إِ-ث يدْجِيسْ ن فِيرْعُونْ، ثسّيمْ إِ-ث أَمْ مَامّشْ إِدْجَا ذ مِّيسْ ن يِيخفْ نّسْ.

²¹ Quando tiveram de abandoná-lo, a filha do faraó o adotou e o criou como seu próprio filho.

²² إِتّْوَاسّْغَارْ مُوسَا ذِي مَارَّا ثِيغِيثْ ن إِمِيصْرِييّنْ ؤُشَا ثُوغَا إِتّْقدَّا خْ وَاوَاڒْ ؤُ خْ مِينْ ثُوغَا إِتّڭّْ.

²² Moisés foi educado em toda a sabedoria dos egípcios e era poderoso em palavras e ações.

²³ أَڒَامِي غَارسْ أَربْعِينْ ن إِسڭّْوُوسَا، إِضَارْ-د خَاسْ ذڭْ وُوڒْ نّسْ مَاحنْذْ أَذْ يَارْزفْ أَيْثْمَاسْ، أَيْثْ ن إِسْرَائِيل.

²³ “Certo dia, estando Moisés com quarenta anos, resolveu visitar seus parentes, o povo de Israel.

²⁴ ؤُمِي إِژْرَا أَقَا ضدْجنْ إِجّنْ زڭْ أَيْثْمَاسْ زِي ثقْبِيتْشْ نّسْ، إِخْڒفْ زَّايسْ ذِي طّْوعْ نّسْ، إِڭَّا إِخفْ نّسْ ذ ڒْقَاضِي ذِي سِّيبّثْ نّسْ ؤُشَا إِنْغَا أَمِيصْرِي نِّي ث إِضدْجنْ.

²⁴ Ao ver um egípcio maltratando um israelita, defendeu o israelita e o vingou, matando o egípcio.

²⁵ ثُوغَا إِتّْرَاجَا بلِّي ثَاوْمَاثْ نّسْ، أَيْثْ ن إِسْرَائِيل، أَذْ فهْمنْ أَقَا أَربِّي أَذْ أَسنْ إِسِّيوِيضْ أَسنْجمْ س ؤُفُوسْ نّسْ، مَاشَا نِيثْنِي وَارْ فْهِيمنْ.

²⁵ Imaginou que seus irmãos israelitas entenderiam que ele havia sido enviado por Deus para resgatá-los, mas isso não aconteceu.

²⁶ ذڭْ وَاسّْ أَوَارْنِي أَسْ إِضْهَارْ أَسنْ-د عَاوذْ، ڒَامِي ثُوغَا تّْمنْغَانْ. إِعْڒمْ أَسنْ مَاحنْذْ أَذْ مسّصْڒَاحنْ، إِقَّارْ: ’أَ إِرْيَازنْ، كنِّيوْ ذ أَوْمَاثنْ، مَايمِّي ثْعدَّامْ إِجّنْ خْ ونّغْنِي؟‘

²⁶ “No dia seguinte, visitou-os novamente e viu dois homens de Israel brigando. Tentando agir como pacificador, disse a eles: ‘Homens, vocês são irmãos; por que brigam um com o outro?’.

²⁷ ونِّي ثُوغَا إِتّْعدَّانْ خْ ؤُمدُّوكّڒْ نّسْ، إِعَارّنْ إِ-ث، إِقَّارْ: ’وِي شكْ إِڭِّينْ خَانغْ ذ أَزدْجِيفْ ذ ڒْقَاضِي؟

²⁷ “Mas o homem que era culpado empurrou Moisés e disse: ‘Quem o nomeou líder e juiz sobre nós?

²⁸ مَا أَذْ ثَاغْ أَذْ ثخْسذْ أَذْ أَيِي ثنْغذْ أَمْ مَامّشْ ثنْغِيذْ إِضنَّاضْ أَمِيصْرِي؟‘

²⁸ Vai me matar como matou o egípcio ontem?’.

²⁹ ڒخْذنِّي يَارْوڒْ مُوسَا ذِي سِّيبّثْ ن وَاوَاڒْ-أَ ؤُشَا إِذْوڒْ ذ أَمْعزّبْ ذِي ثمُّورْثْ ن مِيذْيَانْ مَانِي د-يجَّا ثْنَاينْ إِحنْجِيرنْ.

²⁹ Quando Moisés ouviu isso, fugiu e foi viver como estrangeiro na terra de Midiã. Ali nasceram seus dois filhos.

³⁰ أَوَارْنِي ڒَامِي عْذُونْ إِ نتَّا أَربْعِينْ ن إِسڭّْوُوسَا، إِبَانْ أَسْ-د لْمَالَاكْ ن سِيذِي ذِي ڒخْڒَا ن وذْرَارْ ن سِينَا ذِي ثْمسِّي إِتّحْذُوذُوقنْ ذِي شْبَارْقْ أَكْ-ذ إِسنَّاننْ.

³⁰ “Quarenta anos depois, no deserto próximo ao monte Sinai, um anjo apareceu a Moisés nas chamas de um arbusto que queimava.

³¹ ؤُمِي إِژْرَا مُوسَا مَانْ أَيَا، إِثبْهثْ س ڒوْحِييْ إِ إِژْرَا، ؤُشَا ؤُمِي د-إِقَارّبْ حِيمَا أَذْ إِژَارْ، إِنَّا أَسْ سِيذِي س إِشْثْ ن ثْمِيجَّا:

³¹ Quando Moisés viu aquilo, ficou admirado. Aproximando-se para observar melhor, ouviu a voz do Senhor, que disse:

³² ’أَقَا ذ نشّْ، أَربِّي ن ڒجْذُوذْ نْومْ، أَربِّي ن إِبْرَاهِيمْ، ن إِسْحَاقْ ؤُ ن يَاعْقُوبْ!‘ إِبْذَا مُوسَا إِتَّارْجِيجِي أَطَّاسْ، وَارْ إِزْعِيمْ أَذْ إِخْزَارْ غَارْ ڒوْحِييْ.

³² ‘Eu sou o Deus de seus antepassados, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó’. Moisés tremia de medo e não tinha coragem de olhar.

³³ إِنَّا أَسْ سِيذِي: ’كّسْ سَانْذَالِييَاثْ نّشْ زڭْ إِضَارنْ نّشْ، مِينْزِي ثَامُّورْثْ مِيخفْ ثْبدّذْ ثْقدّسْ إِ ثدْجَا.‘

³³ “Então o Senhor lhe disse: ‘Tire as sandálias, pois você está pisando em terra santa.

³⁴ أَقَا ژْرِيغْ ڒْمحْنثْ ن ڒْڭنْسْ إِنُو ذِي مِيصْرَا ؤُشَا سْڒِيغْ إِ ؤُزهَّارْ نْسنْ، هْوِيغْ-د حِيمَا أَذْ ثنْ سّْنجْمغْ. ؤُشَا ڒخُّو، أَسْ-د ذَا، أَذْ د شكْ سّكّغْ غَارْ مِيصْرَا.‘

³⁴ Por certo, tenho visto a aflição do meu povo no Egito. Tenho ouvido seus gemidos e desci para libertá-los. Agora vá, pois eu o envio de volta ao Egito’.

³⁵ مُوسَا وَانِيثَا، ونِّي إِنْضَارنْ نِيثْنِي ؤُمِي نَّانْ: ’وِي شكْ إِڭِّينْ خَانغْ ذ أَزدْجِيفْ ذ ڒْقَاضِي؟‘، وَانِيثَا إِسّكّْ إِ-ث إِ-د أَربِّي غَارْسنْ ذ أَزدْجِيفْ ذ ؤُمْسنْجمْ س ؤُفُوسْ ن لْمَالَاكْ نِّي ذ أَسْ د-إِضْهَارنْ ذِي شْبَارْقْ أَكْ-ذ إِسنَّاننْ.

³⁵ “Era esse o mesmo Moisés que o povo havia rejeitado quando lhe perguntaram: ‘Quem o nomeou líder e juiz?’. Por meio do anjo que apareceu a Moisés no arbusto em chamas, Deus o enviou para ser líder e libertador.

³⁶ وَانِيثَا إِسُّوفّغْ إِ-ثنْ زِي مِيصْرَا أَمْ إِڭَّا ڒعْڒَامَاثْ ذ ڒعْجَايبْ ذ ثْمڭَّا ثِيمقّْرَانِينْ ذِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا، غَارْ ڒبْحَارْ ن ؤُغَانِيمْ ؤُ ذِي ڒخْڒَا ڒْمِيجَاڒْ ن أَربْعِينْ ن إِسڭّْوُوسَا.

³⁶ Assim, com muitas maravilhas e sinais, ele os conduziu para fora do Egito, pelo mar Vermelho e pelo deserto, durante quarenta anos.

³⁷ وَا ذ مُوسَا ونِّي إِنَّانْ إِ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل: ’سِيذِي، أَربِّي نْومْ، أَذْ أَومْ د-إِسّْڭعّذْ إِجّْ ن ؤُنَابِي أَمْ نشّْ زِي ثَاوْمَاثْ نْومْ. إِ نتَّا ؤُمِي إِتّْخصَّا أَذْ ثسْڒَامْ!‘

³⁷ “Esse mesmo Moisés disse ao povo de Israel: ‘Deus levantará para vocês um profeta como eu do meio de seu povo’.

³⁸ وَانِيثَا ثُوغَا-ث ذِي ثْمسْمُونْثْ ن ڒْڭنْسْ ذِي ڒخْڒَا أَكْ-ذ لْمَالَاكْ ونِّي ثُوغَا أَكِيذسْ إِسَّاوَاڒنْ خْ وذْرَارْ ن سِينَا ؤُڒَا أَكْ-ذ ڒجْذُوذْ نّغْ. أَقَا نتَّا ثُوغَا إِتّطّفْ أَوَاڒنْ ن ثُوذَارْثْ حِيمَا أَذْ أَنغْ ثنْ يوْشْ.

³⁸ Moisés estava com nossos antepassados, a congregação do povo de Deus no deserto, quando o anjo lhe falou no monte Sinai, e ali Moisés recebeu palavras que dão vida, para transmiti-las a nós.

³⁹ مَاشَا ڒجْذُوذْ نّغْ وَارْ خْسنْ أَذْ أَسْ مَّارْسنْ إِخفْ نْسنْ، مَاشَا سّْثوّْجنْ ث خَاسنْ ؤُشَاعقْبنْ غَارْ مِيصْرَا ذڭْ وُوڒَاونْ نْسنْ.

³⁹ “Mas nossos antepassados se recusaram a obedecer a Moisés. Eles o rejeitaram e, em seu íntimo, voltaram ao Egito.

⁴⁰ مَاغَارْ نَّانْ إِ هَارُونْ: ’أڭّْ أَنغْ إِربِّيثنْ إِنِّي ذ أَنغْ إِ غَا إِزْوَارنْ، مِينْزِي مُوسَا وَانِيثَا ونِّي ذ أَنغْ إِڭوّْذنْ زِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا، وَارْ نسِّينْ مِينْ ذ أَسْ إِمْسَارنْ.‘

⁴⁰ Disseram a Arão: ‘Faça para nós deuses que nos guiem, pois não sabemos o que aconteceu com esse Moisés que nos tirou do Egito’.

⁴¹ ڭِّينْ إِجّْ ن ؤُفُونَاسْ ن صَّانَامْ إِ يِيخفْ نْسنْ ذڭْ وُوسَّانْ نِّي، سّْڭعّْذنْ ثِيغَارْصَا إِ لْ-أَصْنَامْ ؤُشَا فَارْحنْ س مِينْ ڭِّينْ إِفَاسّنْ نْسنْ.

⁴¹ Logo, fizeram um ídolo em forma de bezerro, ofereceram-lhe sacrifícios e começaram a celebrar o objeto que haviam criado.

⁴² أَربِّي إِوْشَا أَسنْ س وعْرُورْ ؤُشَا يَارَّا إِ-ثنْ أَذْعبْذنْ ڒْعسْكَارَاثْ ن ؤُجنَّا أَمْ مَامّشْ ثُوغَا ثُورَا ذڭْ وذْلِيسْ ن إِنَابِييّنْ:

⁴² Então Deus se afastou deles e os entregou para servirem as estrelas do céu como deuses, conforme está escrito no livro dos profetas: ‘Foi a mim que vocês trouxeram sacrifícios e ofertas durante aqueles quarenta anos no deserto, povo de Israel?

⁴³ أَقَا ثِيوْيمْ-د ثَازذِّيغْثْ ن مَالْكُومْ،

⁴³ Não, vocês carregaram o santuário de Moloque, a estrela de seu deus Renfã, e as imagens que fizeram para adorá-los. Por isso eu os enviarei para o exílio, para além da Babilônia’.

⁴⁴ ثَازذِّيغْثْ ن شّْهَاذثْ ن ڒجْذُوذْ نّغْ ثُوغَا-ت ذِي ڒخْڒَا أَمْ مَامّشْ ثُوغَا يُومُورْ نتَّا ونِّي ثُوغَا إِسَّاوَاڒْ أَكْ-ذ مُوسَا مَاحنْذْ أَذْ ت إِڭّْ خْ ؤُمذْيَا إِ ذ أَسْ إِسّْشنْ.

⁴⁴ “Nossos antepassados levaram com eles pelo deserto o tabernáculo, construído de acordo com o modelo que Deus havia mostrado a Moisés.

⁴⁵ ڒجْذُوذْ نّغْ أَكْ-ذ يَاشُووَا سِّيذْفنْ ثَازذِّيغْثْ-أَ غَارْ ثمُّورْثْ نِّي ذ أَسنْ إِوْشَا أَربِّي ذ ڒْوَارْثْ زِي ڒڭْنُوسْ، ڒڭْنُوسْ نِّي إِسُّوفّغْ إِ-ثنْ أَربِّي قِيبَاتْشْ إِ ؤُغمْبُوبْ نْسنْ، ؤُ نِيثْنِي أَرْبُونْ ت أَڒْ وُوسَّانْ ن ذَاوُوذْ.

⁴⁵ Anos depois, quando Josué comandou nossos antepassados nas batalhas contra as nações que Deus expulsou desta terra, foi levado com eles para seu novo território e ali ficou até o tempo do rei Davi.

⁴⁶ وَانِيثَا يُوفَا أَرْضَا غَارْ أَربِّي ؤُشَا إِتَّارْ أَسْ أَذْ يَافْ إِشْثْ ن ثْزذِّيغْثْ إِ أَربِّي ن يَاعْقُوبْ.

⁴⁶ “Davi encontrou favor diante de Deus e pediu para construir um templo permanente para o Deus de Jacó,

⁴⁷ مَاشَا سُولِيمَانْ إِبْنَا أَسْ ثَادَّارْثْ.

⁴⁷ mas foi Salomão quem o construiu.

⁴⁸ مَاشَا أَمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي وَارْ إِزدّغْ ذڭْ إِشْثْ ن ثْزذِّيغْثْ إِ إِتّْوَاڭّنْ س إِفَاسّنْ ن إِوْذَانْ أَمْ مَامّشْ إِقَّارْ ؤُنَابِي:

⁴⁸ O Altíssimo, porém, não habita em templos feitos por mãos humanas. Como diz o profeta:

⁴⁹ ’أَجنَّا ذ ڒْعَارْشْ إِنُو

⁴⁹ ‘O céu é meu trono, e a terra é o suporte de meus pés. Acaso construiriam para mim um templo assim tão bom?’, diz o Senhor. ‘Que lugar de descanso me poderiam fazer?

⁵⁰ مَا وَارْ إِڭِّي ؤُفُوسْ إِنُو مَانْ أَيَا مَارَّا؟‘

⁵⁰ Acaso não foram minhas mãos que criaram o céu e a terra?’.

⁵¹ أَ كنِّيوْ إِنِّي إِتّْغنَّانْ ذ يِينِّي وَارْ إِتّْوَاخثْننْ ن وُوڒْ ذ ؤُثسْڒِي، ڒبْذَا ثتّمْعَاڒَامْ خْ أَرُّوحْ إِقدّْسنْ. أَمْ مَامّشْ ڭِّينْ ڒجْذُوذْ نْومْ، أَمُّو إِ ثتّڭّمْ ؤُڒَا ذ كنِّيوْ.

⁵¹ “Povo teimoso! Vocês têm o coração incircuncidado e são surdos para a verdade. Resistirão para sempre ao Espírito Santo? Foi o que seus antepassados fizeram, e vocês também o fazem!

⁵² مَانْ ونْ زڭْ إِنَابِييّنْ وَارْ ثنْ مَارّْثنْ ؤُ وَارْ ثنْ نْغِينْ ڒجْذُوذْ نْومْ، أَقَا إِنِّي إِزْوَارنْ بَارّْحنْ خْ ثْوَاسِيثْ ن ؤُمْسڭَّاذْ، ونِّي ثْسلّْممْ، ثنْغِيمْ ث كنِّيوْ،

⁵² Que profeta seus antepassados não perseguiram? Mataram até aqueles que predisseram a vinda do Justo, a quem vocês traíram e assassinaram!

⁵³ كنِّيوْ إِنِّي إِكْسِينْ شَّارِيعَا س ڒُومُورْ ن لْمَالَاكَاثْ مَاشَا وَارْ ذَايسْ ثطِّيفمْ.“

⁵³ Vocês desobedeceram à lei de Deus, embora a tenham recebido das mãos de anjos”.

⁵⁴ ؤُمِي سْڒِينْ أَيَا، دُّوقّْزنْ نِيثْنِي س ؤُخيّقْ،غژّنْ ثِيغْمَاسْ نْسنْ غَارسْ.

⁵⁴ Os líderes judeus se enfureceram com a acusação de Estêvão e rangiam os dentes contra ele.

⁵⁵ مَاشَا أَمْ ثُوغَا إِشُّورْ س لْ-إِيمَانْ ذ أَرُّوحْ إِقدّْسنْ، إِكسِّي نتَّا ثِيطَّاوِينْ نّسْ ذڭْ ؤُجنَّا، إِژْرَا أَعُودْجِي ن أَربِّي، ذ يَاسُوع إِبدّْ غَارْ يفُوسْ ن أَربِّي،

⁵⁵ Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para o céu e viu a glória de Deus, e viu Jesus em pé no lugar de honra, à direita de Deus.

⁵⁶ إِنَّا: ”خْزَارْ، تّْوَاڒِيغْ إِجنْوَانْ أَرْزْمنْ ؤُ مِّيسْ ن بْنَاذمْ إِبدّْ غَارْ يفُوسْ ن أَربِّي.“

⁵⁶ “Olhem!”, disse ele. “Vejo os céus abertos e o Filho do Homem em pé no lugar de honra, à direita de Deus!”

⁵⁷ مَاشَا نِيثْنِي، أَمْ سْغُويُّونْ س إِشْثْ ن ثْمِيجَّا ذ ثَامقّْرَانْثْ، قّْننْ إِمجَّانْ نْسنْ ؤُشَا هجْمنْ خَاسْ مَارَّا.

⁵⁷ Eles taparam os ouvidos e, aos gritos, lançaram-se contra ele.

⁵⁸ ثْطْفنْ ث، سُّوفّْغنْ ث بَارَّا إِ ثنْذِينْثْ، بْذَانْ تّْحجَّارنْ ث ؤُ ڒشْهُوذْ سَّارْسنْ أَرُّوضْ نْسنْ غَارْ إِضَارنْ ن إِجّْ ن ؤُبْڒِيغْ قَّارنْ أَسْ شَاوُولْ.

⁵⁸ Arrastaram-no para fora da cidade e começaram a apedrejá-lo. Seus acusadores tiraram os mantos e os deixaram aos pés de um jovem chamado Saulo.

⁵⁹ ثُوغَا تّْحجَّارنْ سْثِيفَانُوسْ أَمْ إِتّْڒَاغَا، إِقَّارْ: ”أَ سِيذِيثْنغْ يَاسُوع، طّفْ أَرُّوحْ إِنُو.“

⁵⁹ Enquanto atiravam as pedras, Estêvão orou: “Senhor Jesus, recebe o meu espírito”.

⁶⁰ خنِّي إِوْضَا خْ إِفَادّنْ نّسْ، إِسْغُويْ س إِشْثْ ن ثْمِيجَّا ثجْهذْ، إِنَّا: ”أَ سِيذِيثْنغْ، وَارْ ذ أَسنْ تّْحَاسَابْ دّْنُوبْ-أَ!“ أَوَارْنِي ڒَامِي إِنَّا أَيَا، إِطّصْ س يِيضسْ ن ڒْموْثْ.

⁶⁰ Então caiu de joelhos e gritou: “Senhor, não os culpes por este pecado!”. E, com isso, adormeceu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Atos 7 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →