Marcos 4
rhgc (RHGC) vs NTLH
1 Isá abar ḍiír hañsat taalim diyat doijje. Íbar héṛe manúc or ettór dol zoma óiye, zeén níki Íba ḍiít asé de ekkán noow ot uṛí boiccé; aar manúc cún beggún ḍiír kul or uore.
1 Jesus começou a ensinar outra vez na beira do lago da Galileia. A multidão que se ajuntou em volta dele era tão grande, que ele entrou e sentou-se num barco perto da praia, onde o povo estava.
2 Íba ye ítara re meésal ókkol dí boóut kessú cíkat doijje. Íba ye taalim ot ítara re hoór de,
2 Jesus usava parábolas para ensinar muitas coisas. Ele dizia:
3 “Fúno, ezzon bis cíñṛoya bis cíñṭṭo neeillé.
3 — Escutem! Certo homem saiu para semear.
4 Yóggwa ye cíñṛer de októt, hodún bis rastarhañsat foijjíl, aar faik ókkole aái híin háifelaiye.
4 E, quando estava espalhando as sementes, algumas caíram na beira do caminho, e os passarinhos comeram tudo.
5 Hodún bis cíl zobin ot foijjíl, zeṛé bicí meṛi nái. Mur meṛi nu accíl ísafe híin ot hára ges aiccé.
5 Outra parte das sementes caiu num lugar onde havia muitas pedras e pouca terra. As sementes brotaram logo porque a terra não era funda.
6 Montor beil uiṭṭé rár híin furigiyói, aar cíñyor nó gasá ísafe híin fúaigiyoi.
6 Mas, quando o sol apareceu, queimou as plantas, e elas secaram porque não tinham raízes.
7 Hodún bis keñṛabon ot foijjíl, keñṛabon barí uṛí híin ore sibi raikké ísafe híin ot fósol nó dóre.
7 Outras sementes caíram no meio de espinhos, que cresceram e sufocaram as plantas. Por isso nada produziram.
8 Lekin ar hodún bis gom zobin ot foijjíl, híin barí uṛí ḍoóñr ói fósol dóijjil: kessút tiríc gun, kessút háiṭ gun, ar kessút ek cót gun.”
8 Mas as sementes que caíram em terra boa brotaram, cresceram e produziram na base de trinta, sessenta e até cem grãos por um.
9 Tarfore Isá ye ítara re hoór de, “Zar ttu fúnibar han asé, yóggwa ye fúno.”
9 E Jesus terminou, dizendo:
10 Zeñtté Isá gaaga óigiyoi, Íbar sairókul or manúc cúne edde baró zon cárit tune Íba ttu meésal lun or baabute fusár goijjé.
10 Quando a multidão foi embora, as pessoas que ficaram ali começaram, junto com os doze discípulos, a fazer perguntas a Jesus sobre parábolas .
11 Íba ye ítara re hoór de, “Allar raijjor gufoni re zainto tuáñra re beh diya giyéh; montor baárgwa maincóre meésal dí etollá howá zah,
11 Jesus disse a eles:
12 zeéne,
12 para que olhem e não enxerguem nada e para que escutem e não entendam; se não, eles voltariam para Deus, e ele os perdoaria.
13 Tarfore Isá ye ítara ttu fusár gorér de, “Tuáñra e meésal lan or maáni nó buzó níki? Tóoile oinno meésal lun or maáni keéngori buzíba?
13 Então Jesus perguntou:
14 Cíñṛoya ye cíñṭṭe de híin óilde Allar kalam.
14 E continuou:
15 Hodún manúc rastar hañsat foijjé de bis híin or ḍóilla; ítara kalam fúnile Cóitan toratori aái ítarar bútore cíñṛa gíyeh de kalam loizagói.
15 Algumas pessoas que a ouvem são como as sementes que caíram na beira do caminho. Logo que ouvem, Satanás vem e tira a mensagem que foi semeada no coração delas.
16 Hodún manúc cíl zobin ot foijjé de bis híin or ḍóilla, zetará kalam fúnile mottor kúcir sáañte kobul goré,
16 Outras pessoas são como as sementes que foram semeadas onde havia muitas pedras. Quando ouvem a mensagem, elas a aceitam logo com alegria;
17 montor híin ot mozbut cíñyor nó gasá de hétolla hooddin beh ṭiki táke. Zeñtté hé kalam or zoriya mosibot yáh zulúm aiyé, ítara éhon fissá mare.
17 mas depois de pouco tempo essas pessoas abandonam a mensagem porque ela não criou raízes nelas. E, quando por causa da mensagem chegam os sofrimentos e as perseguições, elas logo abandonam a sua fé.
18 Ar hodún manúc keñṛabon ot foijjé de bis híin or ḍóilla; ítara kalam fúne,
18 Ainda outras são parecidas com as sementes que foram semeadas no meio dos espinhos. Elas ouvem a mensagem,
19 montor duniyair sintabáfaniye, dón-doulot or adore, edde oinno jiníc ókkol or lalóse hé kalam ore sibi raké, hétolla híin ot gula no dóre.
19 mas, quando aparecem as preocupações deste mundo, a ilusão das riquezas e outras ambições, estas coisas sufocam a mensagem, e ela não produz frutos.
20 Ar hodún manúc gom zobin ot foijjé de bis híin or ḍóilla; ítara kalam fúne edde kobul goré, aar gula dóra: kessú ye tiríc gun, kessú ye háiṭ gun, ar kessú ye ek cót gun.”
20 E existem aquelas pessoas que são como as sementes que foram semeadas em terra boa. Elas ouvem, e aceitam a mensagem, e produzem uma grande colheita: umas, trinta; outras, sessenta; e ainda outras, cem vezes mais do que foi semeado.
21 Isá ye ítara re hoór de, “Serak ki báñir yáh falong or tole rakí bolla ané de né? Serak boiṛónir uore rakí bolla no né?
21 Jesus continuou:
22 Kiyólla-hoilé endilla luki asé de kessú nái ziín zahér no óibo, aar endilla lukai eijja honó kessú nái ziín kúlahala no óibo.
22 Pois tudo o que está escondido será descoberto, e tudo o que está em segredo será conhecido.
23 Zodi honókiyo ttu fúnibar han táke, yóggwa ye fúno.”
23 Se vocês têm ouvidos para ouvir, então ouçam.
24 Íba ye ítara re yián óu hoiyé, “Tuáñra ziín fúnor híin or uzu díyan dóh. Tuáñra ze mafe diiba, tuáñra re yó hé mafe diiya zaybo, tuáñra re óile aró diiya zaybo.
24 Disse também:
25 Kiyólla-hoilé zar ttu asé yóggwa re aró diiya zaybo, montor zar ttu nái yóggwa ttu asé de híin úddwa loiféla zaybo.”
25 Quem tem receberá mais; mas quem não tem, até o pouco que tem será tirado dele.
26 Isá ye aró hoór de, “Allar raijjo óilde endilla manúc or ḍóilla zee niki zobin ot bis cíñṭṭe,
26 Jesus disse:
27 yóggwa raitta gúm zah aar din ot seton táke, hé bis ottu ges aái keéngori ḍoóñr óigiyoi de yóggwa nize hoi no fare.
27 Quer ele esteja acordado, quer esteja dormindo, ela brota e cresce, sem ele saber como isso acontece.
28 Zobine toh nizorgá nize fósol dóra: age sara, baade aga, aar agat foona fósol.
28 É a própria terra que dá o seu fruto: primeiro aparece a planta, depois a espiga, e, mais tarde, os grãos que enchem a espiga.
29 Zeñtté fósol fagigiyói, yóggwa ye híin toratori hañsi loi haṛat doijje, kiyólla-hoilé fósol haṛibár ainda aáigiyoi.”
29 Quando as espigas ficam maduras, o homem começa a cortá-las com a foice, pois chegou o tempo da colheita.
30 Isá ye aró hoór de, “Añára Allar raijjo kiyór ḍóilla bóuli hoitám? Yáh kiyór meésal dí buzáitam?
30 Jesus continuou:
31 Híyan óilde eggwá hóroir danar ḍóilla; zibá re zobin ot lagaibárcot saité zobin or tamám bis or bútore ebbe cóñṛo,
31 Ele é como uma semente de mostarda, que é a menor de todas as sementes.
32 toóu yíba re lagailé, yíba barí kétir gas beggún or túaro ḍoóñr ói endilla ḍoóñr-ḍoóñr ḍéeila ókkol fáṛa, zeén níki faik ókkole yíbar sábar nise bahá bañdí fare.”
32 Mas, depois de semeada, cresce muito até ficar a maior de todas as plantas. E os seus ramos são tão grandes, que os passarinhos fazem ninhos entre as suas folhas.
33 Héndilla boóut meésal ókkol dí Isá ye ítara buzí fare de héddur mozin Allar kalam hoitó.
33 Assim, usando muitas parábolas como estas, Jesus falava ao povo de um modo que eles podiam entender.
34 Íba ye meésal sára ítara re hotá no hoitó; montor Nizor cárit tun ore aiddone hárr kessú buzáidito.
34 E só falava com eles usando parábolas, mas explicava tudo em particular aos discípulos.
35 Hé din háñz óiye rár, Isá ye cárit tun ore hoór de, “Aiyó, añára oh hañsat zai.”
35 Naquele dia, de tardinha, Jesus disse aos discípulos:
36 Manúc or dol lwá re eri, ítara Isá ze noow ot accíl híyan ot góri Íba re fúañti loigiyé. Íbar fúañti aró noow ókkol óu giíl.
36 Então eles deixaram o povo ali, subiram no barco em que Jesus estava e foram com ele; e outros barcos o acompanharam.
37 Asimbit héṛe eggwá ḍoóñr tuwán cúru óiye, aar eén ḍoóñr-ḍoóñr goir ókkol marat doijje, zeén níki noow gán faní lói bórizargoi.
37 De repente, começou a soprar um vento muito forte, e as ondas arrebentavam com tanta força em cima do barco, que ele já estava ficando cheio de água.
38 Montor Isá noow or fasíl ot eggwá balúc cítan ot dí gúm ot accíl. Ítara Íba re tulídi hoór de, “Ó Ustat, añára morizayrgói de híyan ot kí Tuáñr honó díyan nái?”
38 Jesus estava dormindo na parte detrás do barco, com a cabeça numa almofada. Então os discípulos o acordaram e disseram: — Mestre! Nós vamos morrer! O senhor não se importa com isso?
39 Tói Íba uṛí boiyar ore dóoñk díye, aar faní re hoór de, “Nizám ó, táma.” Hétunot boiyar bon óigiyoi, aar furafuri támaigiyoi.
39 Então ele se levantou, falou duro com o vento e disse ao lago: O vento parou, e tudo ficou calmo.
40 Íba ye ítara re hoór de “Tuáñra ḍoorór kiyá? Tuáñra ttu kí aijjó iman nái?”
40 Aí ele perguntou:
41 Ítara bicí ḍooraigiyói aar ezzon ore ezzone hoór de, “Ibá hon? Boiyare edde faní ye úddwa de Ibár hotá mane!”
41 E os discípulos, cheios de medo, diziam uns aos outros: — Que homem é este que manda até no vento e nas ondas?!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.