Atos 16
rhgc (RHGC) vs NTLH
1 Zaite-zaite Pául Darbi cóor ot foóñicce, baade Lusítara cóor ot. Héṛe Timóti nam or ezzon ummot accíl. Yóggwar maa óilde ezzon Yohúdi zibá imandár boinné, montor yóggwar baf accíl de Girík koum.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Lusítarat edde Ikóniyat asé de imandár báiyain de yóggwar nam goittó.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Pául ottu yóggwa re fúañti loizaitó monehoiyé, hétolla yóggwa re héṛiyar Yohúdi ókkol or zoriya ázomi goráil, kiyólla-hoilé yóggwar baf Girík koum de híyan ítara beggúne zainto.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Tará cóore-cóore zai hookkán niyom uúin mani bolla zanaidíl ziín Jerúsalem or sáhabi gúne edde buzurgó gúne zari goijjíl.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Héndilla góri zomát or manúc ókkol iman ot mozbut ówat accíl, aar ítarar dol dinbodin barát accíl.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Pául edde íbar sáañti ókkol Fergiya edde Galatíyar elaka báy zaat doijje, kiyólla-hoilé Pak-Ruh ye tará re Ecíyat tobolik no goittó maná goijjíl.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Tará Misíya elakar címat foóñsi baade Bitúniya zilár bútore zai bolla kucíc goijjíl, montor Isár Ruh ye tará re zaito nó deh.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Hétolla tará Misíya báy zai nise Toras cóor ot giiyégoi.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Héṛe Páule raitta ekkán dorcón ot dekér de, Makedóniyar ézzon manúce tíyai yore íba re bicí aros gorí hoór de, “Makedóniyat aái yore añára re modot gorógai.”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Páule dorcón nán dekí baade, añára Makedóniyat zai bolla éhon toiyar óigiyigoi, kiyólla-hoilé añára buzí faijjí de, ítarar hañse kúchóbor tobolik gorí bolla Alla ye añára re ḍaikké.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Hétolla añára Toras ottu zaáñs ot góri ruúru Samotarak ḍiyat giílam, aar tarfor din Niyapúlis cóor ot.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Baade héntu Filíppi cóor ot giiyí, ziyán Makedóniyar meén cóor aar Romi ókkol táke de zaga. Añára héṛe hooddin táikkilam.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Ebaadot-or-din añára cóor or geiṭ or baáre hál or hañsat giiyí, ṭáaijjilam de héṛe dua goittó ekkán zaga faiyum. Añára boói yore hodún beṛiyáin lói hotá hoóilam zetará héṛe zoma óiye.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Fúner de ítarar bútore Tuatíra cóor or Liídiya nam or eggwá mayafua accíl, zibá ye bayoinna rong or hoor besitó. Híba Allar ebaadotgár accíl. Pául or boiyan díyan dí fúni bolla Malike híbar dil kúlidil.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Zeñtté híba ye edde híbar gór ṭíya ye bápṭisma loiyé, híba ye añára re eén hoói nizor gór ot dawot dyíl, “Zodi tuáñra añré Malik or imandár bóuli ṭáaro, tóoile aái añr gór ot tákogai.” Héndilla hoói híba ye añára re mojbur goijjé.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Ek din añára duar zagat zair de októt eén óiye, añára re ek bañdi ye loot faiyé zibá re eggwá gonot bonar jine faiyé. Híba ye agun hotá hoói-hoói nizor girós ókkol olla bicí ṭiañ-foicá hamaitó.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Híba ye Pául or edde añárar fisé-fisé aái guzori hoór de, “Manúc itará óilde Alla Tálar gulam, zetará tuáñrar hañse nejat or rastar hotá boiyan gorér.”
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Híba ye héndilla boóut din fán gorát accíl. Ahérit Pául ottu bezar laiggíl, aar fíri hé jin nwá re hoór de, “Añí toré Isá Mosihr name hókum dír, tui ibáhr bútottu neelizagói.” Hétunot jin nwá híbar bútottu neeligiyói.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Montor hé bañdir girós ókkole dekér de, ítara ṭiañ hamai faribár acá ar nái, hétunot ítara Pául edde Sílas ore dóri somónit adikari ókkol or hañse ṭani-ṭani loigiyé.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Ítara tará re Romi bisarhar ókkol or hañse aní hoór de, “Manúc iíne añárar cóor ot úrussul foida gorér; itará óilde Yohúdi;
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 itará eén rosóm ókkol cíkar ziín añára Romi ókkol olla gosón yáh manon zayes no.”
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Awam ókkol óu Pául edde Sílas or hélaf ítarar bóng ot góille. Tói bisarhar gúne hókum díye de, tarár gair or hoor fáṛifelai tará re bet mari bolla.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Ítara tará re bicígori mari baade ziyól ot díyl, aar tará re mozbut gori faáradi bolla ziyól or zimmadar ore hókum díyl.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Tói zimmadar gwá ye hé hókum fai yore tará re ziyól or ebbere bútor or kamárat raikké, aar tarár ṭéng gun berít gólaidiye.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Baade tokoriban adá raitta Pául edde Sílas dua gorér edde Allar taarif or seér gaár, aar baki hodi ókkole híin fúnat accíl.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Atíkka héṛe eggwá ettór ḍoóñr búsal aiccé, zeén níki ziyól-hánar guijja úddwa tóttoraiye. Hétukkun ot ziyól or doroza beggún edde hodir síyol lun kúligiyoi.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Zeñtté ziyól or zimmadar gwá gúm ottu tám faiyé, yóggwa ye ziyól or doroza gún kúla deikké rár súri neelai nizoré nize marifélaito saiyé, kiyólla-hoilé yóggwa ye ṭáaijjil de, hodi ókkol dáigiyegoi.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Montor Páule eggwá ḍoóñr abase ḍák mari hoór de, “Nizoré hóti no goijjó; añára beggún eṛé así.”
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Hétunot yóggwa ye batti magai duñri bútore giiyé, aar hafi-hafi Pául edde Sílas or ṭéng or gurat foijjé.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Baade yóggwa ye tará re baáre aní fusár gorér de, “Jii, nejat faite añr ttu kii gorá foribó?”
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Tará zuwab der de, “Malik Isár uore iman anó, tói tuñí edde tuáñr gór ṭíya ye nejat faiba.”
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Tarfore tará yóggwa re edde yóggwar gór or beggún ore Malik or kalam fúnaiye.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Hé rait or hé októt ziyól or zimmadar gwá ye tará re loizai tarár zohóm ókkol dúifelaiye, baade yóggwa ye edde yóggwar gór ṭíya ye éhon bápṭisma loiyé.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Tarfore yóggwa ye tará re nizor gór ot aní hána diiyé. Allar uore iman aní yóggwa edde yóggwar gór ṭíya bicí kúci óiye.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Tarfor din biínna óiye rár, bisarhar gúne ziyól or zimmadar or hañse fulic ókkol difeṛái hoór de, “Manúc cún ore hálas gorí doh.”
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Hétunot ziyól or zimmadar gwá ye Pául ore hoór de, “Tuáñra duní zon ore hálas gorídi bolla bisarhar ókkole hókum díye. Tuáñra yala zaigói faribá; cántir sáañte zoogói.”
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Montor Páule fulic cún ore hoór de, “Añára hódun Romi manúc ói baade yo ítara añára re bisar ot no tulí beggún or muúntu bet mari ziyól ot díye, aar ehón ítara añára re nizám or sáañte hálas gorí dér de níki? Héndilla bilkúl ói no faribó; ítara nizebaze aái añára re hálas goróukgai.”
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Baade fulic cúne hotá híin bisarhar gún ore zanaiyé, aar Pául edde Sílas Romi manúc de fúni ítara ḍooraigiyói.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Ítara aái tará ttu maf saiyé, aar tará re ziyól or baáre aní aros gorér de, “Meérbani góri cóor gán ottu zoogói.”
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Tará ziyól ottu hálas ói baade Liídiyar gór ot giiyé; héṛe tará imandár báiboináin ókkol lói dola óiye, aar ítara re hímmot díye. Tarfore tará héntu giiyégoi.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.