Marcos 5
Rohingya: Kitabul Mukaddos or Injil Córif (Bible) (RHG_CTW) vs NVT
1 Yárbaade ítara ḍiír okule Geraséni ókkol or mulluk ot foóñicce.
1 Assim, chegaram ao outro lado do mar, à região dos gerasenos.
2 Zeñtté Isá noow ttu laimmé, éhon-éhon ezzon hóraf jine-faiya manúc hobor ottu neeli aái Íba llói dola óiye.
2 Quando Jesus desembarcou, imediatamente um homem possuído por um espírito impuro saiu do cemitério e veio ao seu encontro.
3 Yóggwa tákito de óilde hobor ókkol ot; honókiye yóggwa re bañdí rakí no faitto, síyol lói úddwa no faitto.
3 Esse homem morava entre as cavernas usadas como túmulos e ninguém conseguia detê-lo, nem mesmo com correntes.
4 Yóggwa re boóut bar berí edde síyol lói bañdí raká gíyl, montor yóggwa ye síyol ókkol sírifelaito, aar berí ókkol hán-hán gorífelaito. Honókiye yóggwa re sóoñli rakí no faitto.
4 Sempre que era acorrentado e algemado, quebrava as algemas dos pulsos e despedaçava as correntes dos pés. Ninguém era forte o suficiente para dominá-lo.
5 Yóggwa hámica raite dine hobore-hobore edde faáre-faáre guzorat tákito, aar nizoré nize fattór lói haṛitó.
5 Dia e noite, vagava entre os túmulos e pelos montes, gritando e cortando-se com pedras.
6 Zeñtté yóggwa ye Isá re dur ottu lóti deikké, duñri zai Íba re sóida goijjé.
6 Quando o homem viu Jesus, ainda a certa distância, correu ao seu encontro e se curvou diante dele.
7 Yóggwa ye eggwá ḍoóñr abase guzori hoór de, “Ó Isá, Alla Tálar Fua, Tuáñr ttu añr llói kii ham asé? Allar wasté añré toziya no diyó.”
7 Então soltou um forte grito: “Por que vem me importunar, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Em nome de Deus, suplico que não me torture!”.
8 Kiyólla-hoilé Isá ye yóggwa re hoiyé de,
8 Pois Jesus já havia falado ao espírito: “Saia deste homem, espírito impuro!”.
9 Isá ye yóggwa ttu fusár gorér de,Yóggwa ye hoór de, “Añr nam Zák; kiyólla-hoilé añára boóut twa así.”
9 Jesus lhe perguntou: “Qual é o seu nome?”. Ele respondeu: “Meu nome é Legião, porque há muitos de nós dentro deste homem”.
10 Tarfore yóggwa ye Íba re becábicí fóriyat goijjé de, híin ore hé elaka ttu duñrai no di bolla.
10 E os espíritos impuros suplicaram repetidamente que ele não os enviasse a algum lugar distante.
11 Héṛe faár or hañsat ḍoóñr ek zák cúwor sorer de accíl.
11 Havia uma grande manada de porcos pastando num monte ali perto.
12 Bút tune Íba re fóriyat gorér de, “Añára re oh cúwor gún or bútore duñraido, zeéne añára híin or bútore góli fari.”
12 “Mande-nos para aqueles porcos”, imploraram os espíritos. “Deixe que entremos neles.”
13 Isá ye ezazot diyé rár, hóraf jin nún neeli cúwor gún or bútore góillegoi; tói zák kwa faár or haindá báy zure ḍiít duñrdiyé, aar héṛe ḍufí morigiyói. Hé zák kwat tokoriban dui ázar cúwor accíl.
13 Jesus lhes deu permissão. Os espíritos impuros saíram do homem e entraram nos porcos, e toda a manada, cerca de dois mil porcos, se atirou pela encosta íngreme do monte para dentro do mar e se afogou.
14 Cúwor soroya gún duñrdiyé, aar cóor ot edde gang zagat híyan hóbor díye. Baade manúc ókkole kii óiye de saitó neeillé.
14 Os que cuidavam dos porcos fugiram para uma cidade próxima e para seus arredores, espalhando a notícia. O povo correu para ver o que havia ocorrido.
15 Ítara Isár héṛe aiccé, aar dekér de, búte-faáil de, yáni jin or zák accíl de manúc cwa Íbar ḍáke boiṛá, hoor findá aar sóiyi úñice asé; hétunot ítara ḍooraigiyói.
15 Chegaram até onde Jesus estava e viram o homem que tinha sido possuído pela legião de demônios. Estava sentado ali, vestido e em perfeito juízo, e todos tiveram medo.
16 Zetará hé maamela gán deikké ítara búte-faáil de manúc cwar uore kii óiye de híyan manúc ítara re zanaiyé, héndilla cúwor gún or baabute yó zanaiyé.
16 Então os que presenciaram os acontecimentos contaram aos outros o que havia ocorrido com o homem possuído por demônios e com os porcos.
17 Baade manúc ókkole Isá re ítarar elaka ttu zaitogói bicí aros gorát doijje.
17 A multidão começou a suplicar que Jesus fosse embora da região.
18 Íba noow ot uṛérgoi de októt, búte-faáil de manúc cwa ye Íbar fúañti zai bolla fóriyat goijjíl.
18 Quando Jesus entrava no barco, o homem que tinha sido possuído por demônios implorou para ir com ele.
19 Lekin Isá ye yóggwa re ezazot nó deh, bólke hoiyé de,
19 Jesus, porém, não permitiu e disse: “Volte para sua casa e para sua família e conte-lhes tudo que o Senhor fez por você e como ele foi misericordioso”.
20 Baade yóggwa giiyégoi, aar Isá ye yóggwa lla ze ḍoóñr ham goijjé híin Dekapóliselakat boiyan gorát doijje; híin fúnile beggúne taajup óito.
20 Então o homem partiu e começou a anunciar pela região das Dez Cidades quanto Jesus havia feito por ele, e todos se admiravam do que ele dizia.
21 Zeñtté Isá abar noow ot gori ḍiír oh hañsat faráiye, ḍoóñr ek dol manúc Íba re gíri zoma óiye, aar Íba ḍiír hañsat accíl.
21 Jesus entrou novamente no barco e voltou para o outro lado do mar, onde uma grande multidão se juntou ao seu redor na praia.
22 Hétunot mujilíc-hánar sóddar ézzon héṛe aiccé, zibár nam Záiras. Yóggwa ye Isá re dekí Íbar foot foijjé,
22 Então chegou um dos líderes da sinagoga local, chamado Jairo. Quando viu Jesus, prostrou-se a seus pés e
23 aar fóriyat gorér de, “Añr gura zérfua wa moron-moron óiye; meérbani góri aái Tuáñr át tan híbar uore doogái, zeéne híba gom óizagoi aar basi táke.”
23 suplicou repetidas vezes: “Minha filhinha está morrendo. Por favor, venha e ponha as mãos sobre ela; cure-a para que ela viva!”.
24 Hétunot Isá yóggwar fúañti rowana loiyé. Ḍoóñr ek dol manúc Íbar fisá doijje aar sairókul ttu Íba re ṭélaṭeli gorér.
24 Jesus foi com ele, e todo o povo o seguiu, apertando-se ao seu redor.
25 Héṛe eggwá mayafua accíl, zibá ttu kúnzari zár de baró bosór óiye.
25 No meio da multidão estava uma mulher que havia doze anos sofria de hemorragia.
26 Híba ye boóut ḍakṭor ókkol or hañsóttu bicí tokolif bordac goijjíl, aar nizor ttu accíl de beggún hóssa gorífelai baade yo honó fáida nó óiyo, bólke biyaram aró barígilgoi.
26 Tinha passado por muitas dificuldades nas mãos de vários médicos e, ao longo dos anos, gastou tudo que possuía, sem melhorar. Na verdade, havia piorado.
27 Zeñtté híba ye Isár baabute fúinne, manúc or dol lwár bútore góli Isár fisór ttu aái Íbar hoor súiye,
27 Tendo ouvido falar de Jesus, aproximou-se por trás dele no meio da multidão e tocou em seu manto,
28 kiyólla-hoilé híba ye báippil de, “Añí siríf Íbar hoor súi faille gom óizaiyumboi.”
28 pois pensava: “Se eu apenas tocar em seu manto, serei curada”.
29 Tói éhon or bútore híbar kúnzari bon óigiyoi, aar híba biyaram ottu gom óigiyoi de híyan nizor jisím ot maásus gorí faijjé.
29 No mesmo instante, a hemorragia parou, e ela sentiu em seu corpo que tinha sido curada da enfermidade.
30 Aar éhon-éhon Isá ye zani faijjé de, Íba ttu kudurut neeillé. Íba ye manúc or dol or bútore sairómikka saái hoór de,
30 Jesus imediatamente percebeu que dele havia saído poder; por isso, virou-se para a multidão e perguntou: “Quem tocou em meu manto?”.
31 Íbar cárit tune hoór de, “Tuñí toh dekór, manúc ókkole Tuáñre ṭélaṭeli gorér de, aar Tuñí keéngori hoór de, ‘Añré hone súiye?’ ”
31 Seus discípulos disseram: “Veja a multidão que o aperta de todos os lados. Como o senhor ainda pergunta: ‘Quem tocou em mim?’”.
32 Lekin hé ham goijjé de híba re sai bolla Isá sairómikka saát accíl.
32 Jesus, porém, continuou a olhar ao redor para ver quem havia feito aquilo.
33 Montor mayafua wa ye nizor hálot kii óiye de zani, ḍoore hafi-hafi aái Isár muúntu uúiñtoi foijjé, aar Íba re fura hákikot zanaáil.
33 Então a mulher, assustada e tremendo pelo que lhe tinha acontecido, veio e, ajoelhando-se diante dele, contou o que havia feito.
34 Isá ye híba re hoór de,
34 Jesus lhe disse: “Filha, sua fé a curou. Vá em paz. Seu sofrimento acabou”.
35 Íba hotá howát accíl de októt, mujilíc-hánar sóddar gwar gór ottu hoozzon manúc aái hoór de, “Tuáñr zíi zuraigiyói;Ustat ore ar kiyá ferecan gorór?”
35 Enquanto Jesus ainda falava com a mulher, chegaram mensageiros da casa de Jairo, o líder da sinagoga, e lhe disseram: “Sua filha morreu. Para que continuar incomodando o mestre?”.
36 Montor Isá ye ítarar hotár uzu díyan no di mujilíc-hánar sóddar gwá re hoór de,
36 Jesus, porém, ouviu essas palavras e disse a Jairo: “Não tenha medo. Apenas creia”.
37 Tarfore Íba ye Fitor, Yakub, edde Yakub or bái Yohánna re bade ar honókiyo re Íbar fúañti zaito nó deh.
37 Então Jesus deteve a multidão e não deixou que ninguém o acompanhasse, exceto Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Ítara zeñtté mujilíc-hánar sóddar gwar gór ot foóñicce, Íba ye dekér de, héṛe holholar, aar manúc ókkole ḍoóñr-ḍoóñr góri hañdahaṛi edde bilak gorér.
38 Quando chegaram à casa do líder da sinagoga, Jesus viu um grande tumulto, com muito choro e lamentação.
39 Íba ye bútore zai ítara re hoór de,
39 Então entrou e perguntou: “Por que todo esse tumulto e choro? A criança não morreu; está apenas dormindo”.
40 Hétunot ítara Íba re lói áñcat doijje, lekin Íba ye beggún ore neelaidi mayafuar bafmaa re edde Íbar fúañti accíl de cárit tun ore lói, fua wa asé de kamárat góille.
40 A multidão riu de Jesus. Ele, porém, fez todos saírem e levou o pai e a mãe da menina e os três discípulos para o quarto onde ela estava deitada.
41 Aar zérfua war át dóri híba re hoór de,ziyán or torjuma óilde,
41 Segurando-a pela mão, disse-lhe: “ Talita cumi! ”, que quer dizer “Menina, levante-se!”.
42 Éhon zérfua wa uṛí áñṛat doijje, kiyólla-hoilé híbar boc accíl baró bosór. Híyane ítara ebbe taajup óigiyoi.
42 A menina, que tinha doze anos, levantou-se de imediato e começou a andar. Todos ficaram muito admirados.
43 Íba ye ítara re horagori hókum díye de, híyan or baabute honókiyo re no zanai bolla, aar hoiyé de, háito híba re kessú dii bolla.
43 Jesus deu ordens claras para que não contassem a ninguém o que havia acontecido e depois mandou que dessem alguma coisa para a menina comer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.