Marcos 4
Rohingya: Kitabul Mukaddos or Injil Córif (Bible) (RHG_CTW) vs ARIB
1 Isá abar ḍiír hañsat taalim diyat doijje. Íbar héṛe manúc or ettór dol zoma óiye, zeén níki Íba ḍiít asé de ekkán noow ot uṛí boiccé; aar manúc cún beggún ḍiír kul or uore.
1 Outra vez começou a ensinar à beira do mar. E reuniu-se a ele tão grande multidão que ele entrou num barco e sentou-se nele, sobre o mar; e todo o povo estava em terra junto do mar.
2 Íba ye ítara re meésal ókkol dí boóut kessú cíkat doijje. Íba ye taalim ot ítara re hoór de,
2 Então lhes ensinava muitas coisas por parábolas, e lhes dizia no seu ensino:
3 — ausente —
3 Ouvi: Eis que o semeador saiu a semear;
4 — ausente —
4 e aconteceu que, quando semeava, uma parte da semente caiu à beira do caminho, e vieram as aves e a comeram.
5 — ausente —
5 Outra caiu no solo pedregoso, onde não havia muita terra: e logo nasceu, porque não tinha terra profunda;
6 — ausente —
6 mas, saindo o sol, queimou-se; e, porque não tinha raiz, secou-se.
7 — ausente —
7 E outra caiu entre espinhos; e cresceram os espinhos, e a sufocaram; e não deu fruto.
8 — ausente —
8 Mas outras caíram em boa terra e, vingando e crescendo, davam fruto; e um grão produzia trinta, outro sessenta, e outro cem.
9 Tarfore Isá ye ítara re hoór de,
9 E disse-lhes: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
10 Zeñtté Isá gaaga óigiyoi, Íbar sairókul or manúc cúne edde baró zon cárit tune Íba ttu meésal lun or baabute fusár goijjé.
10 Quando se achou só, os que estavam ao redor dele, com os doze, interrogaram-no acerca da parábola.
11 Íba ye ítara re hoór de,
11 E ele lhes disse: A vós é confiado o mistério do reino de Deus, mas aos de fora tudo se lhes diz por parábolas;
12 — ausente —
12 para que vendo, vejam, e não percebam; e ouvindo, ouçam, e não entendam; para que não se convertam e sejam perdoados.
13 Tarfore Isá ye ítara ttu fusár gorér de,
13 Disse-lhes ainda: Não percebeis esta parábola? como pois entendereis todas as parábolas?
14 — ausente —
14 O semeador semeia a palavra.
15 — ausente —
15 E os que estão junto do caminho são aqueles em quem a palavra é semeada; mas, tendo-a eles ouvido, vem logo Satanás e tira a palavra que neles foi semeada.
16 — ausente —
16 Do mesmo modo, aqueles que foram semeados nos lugares pedregosos são os que, ouvindo a palavra, imediatamente com alegria a recebem;
17 — ausente —
17 mas não têm raiz em si mesmos, antes são de pouca duração; depois, sobrevindo tribulação ou perseguição por causa da palavra, logo se escandalizam.
18 — ausente —
18 Outros ainda são aqueles que foram semeados entre os espinhos; estes são os que ouvem a palavra;
19 — ausente —
19 mas os cuidados do mundo, a sedução das riquezas e a cobiça doutras coisas, entrando, sufocam a palavra, e ela fica infrutífera.
20 — ausente —
20 Aqueles outros que foram semeados em boa terra são os que ouvem a palavra e a recebem, e dão fruto, a trinta, a sessenta, e a cem, por um.
21 Isá ye ítara re hoór de,
21 Disse-lhes mais: Vem porventura a candeia para se meter debaixo do alqueire, ou debaixo da cama? não é antes para se colocar no velador?
22 — ausente —
22 Porque nada está encoberto senão para ser manifesto; e nada foi escondido senão para vir à luz.
23 — ausente —
23 Se alguém tem ouvidos para ouvir, ouça.
24 Íba ye ítara re yián óu hoiyé,
24 Também lhes disse: Atendei ao que ouvis. Com a medida com que medis vos medirão a vós, e ainda se vos acrescentará.
25 — ausente —
25 Pois ao que tem, ser-lhe-á dado; e ao que não tem, até aquilo que tem ser-lhe-á tirado.
26 Isá ye aró hoór de,
26 Disse também: O reino de Deus é assim como se um homem lançasse semente à terra,
27 — ausente —
27 e dormisse e se levantasse de noite e de dia, e a semente brotasse e crescesse, sem ele saber como.
28 — ausente —
28 A terra por si mesma produz fruto, primeiro a erva, depois a espiga, e por último o grão cheio na espiga.
29 — ausente —
29 Mas assim que o fruto amadurecer, logo lhe mete a foice, porque é chegada a ceifa.
30 Isá ye aró hoór de,
30 Disse ainda: A que assemelharemos o reino de Deus? ou com que parábola o representaremos?
31 — ausente —
31 É como um grão de mostarda que, quando se semeia, é a menor de todas as sementes que há na terra;
32 — ausente —
32 mas, tendo sido semeado, cresce e faz-se a maior de todas as hortaliças e cria grandes ramos, de tal modo que as aves do céu podem aninhar-se à sua sombra.
33 Héndilla boóut meésal ókkol dí Isá ye ítara buzí fare de héddur mozin Allar kalam hoitó.
33 E com muitas parábolas tais lhes dirigia a palavra, conforme podiam compreender.
34 Íba ye meésal sára ítara re hotá no hoitó; montor Nizor cárit tun ore aiddone hárr kessú buzáidito.
34 E sem parábola não lhes falava; mas em particular explicava tudo a seus discípulos.
35 Hé din háñz óiye rár, Isá ye cárit tun ore hoór de,
35 Naquele dia, quando já era tarde, disse-lhes: Passemos para o outro lado.
36 Manúc or dol lwá re eri, ítara Isá ze noow ot accíl híyan ot góri Íba re fúañti loigiyé. Íbar fúañti aró noow ókkol óu giíl.
36 E eles, deixando a multidão, o levaram consigo, assim como estava, no barco; e havia com ele também outros barcos.
37 Asimbit héṛe eggwá ḍoóñr tuwán cúru óiye, aar eén ḍoóñr-ḍoóñr goir ókkol marat doijje, zeén níki noow gán faní lói bórizargoi.
37 E se levantou grande tempestade de vento, e as ondas batiam dentro do barco, de modo que já se enchia.
38 Montor Isá noow or fasíl ot eggwá balúc cítan ot dí gúm ot accíl. Ítara Íba re tulídi hoór de, “Ó Ustat, añára morizayrgói de híyan ot kí Tuáñr honó díyan nái?”
38 Ele, porém, estava na popa dormindo sobre a almofada; e despertaram-no, e lhe perguntaram: Mestre, não se te dá que pereçamos?
39 Tói Íba uṛí boiyar ore dóoñk díye, aar faní re hoór de,Hétunot boiyar bon óigiyoi, aar furafuri támaigiyoi.
39 E ele, levantando-se, repreendeu o vento, e disse ao mar: Cala-te, aquieta-te. E cessou o vento, e fez-se grande bonança.
40 Íba ye ítara re hoór de
40 Então lhes perguntou: Por que sois assim tímidos? Ainda não tendes fé?
41 Ítara bicí ḍooraigiyói aar ezzon ore ezzone hoór de, “Ibá hon? Boiyare edde faní ye úddwa de Ibár hotá mane!”
41 Encheram-se de grande temor, e diziam uns aos outros: Quem, porventura, é este, que até o vento e o mar lhe obedecem?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.