Apocalipse 14

Rohingya: Kitabul Mukaddos or Injil Córif (Bible) (RHG_CTW) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Baade añí saái deikkí de, Bérasóol-or-Sóo wa Síyon Faár or uore tíyai asé, Íbar fúañti ek lak salic sair ázar manúc óu asé, zetarár kuwal ot Íbar edde Íbar Baf or nam leikká asé.
1 Eu vi ainda: o Cordeiro estava de pé no monte Sião, e perto dele cento e quarenta e quatro mil pessoas que traziam escritos na fronte o nome dele e o nome de seu Pai.
2 Tarfore añí asman ottu endilla eggwá abas fúinni zibá bicí fanír holholanir edde ḍoóñr góri mate de ṭáṛal or abas or ḍóilla. Añí ze abas swá fúinni yíba fúinte bina-bazoya ókkole bina baár de abas or ḍóilla laiggé.
2 Ouvia, entretanto, um coro celeste semelhante ao ruído de muitas águas e ao ribombar de potente trovão. Esse coro que eu ouvia era ainda semelhante a músicos tocando as suas cítaras.
3 Hé manúc cúne toktó gán or, sairó zandár gún or edde murubbi-neta gún or muúntu eggwá noya seér gaiyé. Hé seér gwá re honókiye cíki nó fare, siríf hé ek lak salic sair ázar manúc zetará re duniyai ttu kiniféla gíyeh ítara beh faijjé.
3 Cantavam como que um cântico novo diante do trono, diante dos quatro Animais e dos Anciãos. Ninguém podia aprender este cântico, a não ser aqueles cento e quarenta e quatro mil que foram resgatados da terra.
4 Ítara óilde uitará zetará mayafuain loi milmilab goijjé de nái, ítara nizoré nafak nó goré bólke pak raikké. Ítara óilde uitará zetará Bérasóol-or-Sóo wa zeṛé-zeṛé zaa héṛe-héṛe Íbar fisé-fisé zaa. Ítara re insán-zatir bútottu foóila fósol or ḍóilla Alla lla edde Bérasóol-or-Sóo wa lla kiniféla gíyeh.
4 Estes são os que não se contaminaram com mulheres, pois são virgens. São eles que acompanham o Cordeiro por onde quer que vá; foram resgatados dentre os homens, como primícias oferecidas a Deus e ao Cordeiro.
5 Ítara honódin misá hotá hoiyé de nái; ítara behosúr.
5 Em sua boca não se achou mentira, pois são irrepreensíveis.
6 Tarfore añí ar eggwá fírista deikkí, zibá uore asman ot urer, zibá ttu duniyair bácinda ókkol or hañse tobolik goríbar ofúrani kúchóbor asé, yáni hárr decóitta, háandan, zuban ola edde koum or hañse.
6 Vi, então, outro anjo que voava pelo meio do céu, tendo um evangelho eterno para anunciar aos habitantes da terra e a toda nação, tribo, língua e povo.
7 Íba ye eggwá ḍoóñr abase hoór de, “Alla re ḍooro, aar Íbar mohíma goró, kiyólla-hoilé Íba ye bisar goríbar októ aáigiyoi. Íbar ebaadot goró zibá ye asman, zobin, doijja, edde fanír zónna ókkol foida goijjé.”
7 Clamava em alta voz: Temei a Deus, e dai-lhe glória, porque é chegada a hora do seu julgamento. Adorai aquele que fez o céu e a terra, o mar e as fontes.
8 Tarfore fírista foóila wa baade ar eggwá fírista aái hoór de, “Forigiyói, ḍoóñr cóor Babilon forigiyói, ziyáne nizor zenákarir azzur córab tamám koum ókkol ore háa baiyé.”
8 Outro anjo seguiu-o, dizendo: Caiu, caiu a grande Babilônia, por ter dado de beber a todas as nações do vinho de sua imundície desenfreada.
9 Hé duní wa baade tisára eggwá fírista aái ḍoóñr abase hoór de, “Honókiye zodi hé háyowan ore edde yíbar mutti re fuñza goré, aar nizor kuwal ot yáh át ot yíbar nicán kobul goré,
9 Um terceiro anjo seguiu-os, dizendo em alta voz: Se alguém adorar a Fera e a sua imagem, e aceitar o seu sinal na fronte ou na mão,
10 íte yó Allar guccár córab háibo, ziín ore Íbar gozzob or fiyalat mazé honó miyál sára ḍálidiya gíyeh. Ítare pak fírista ókkol or muúntu edde Bérasóol-or-Sóo war muúntu ooin edde gónḍok lói azab diya zaybo.
10 há de beber também o vinho da cólera divina, o vinho puro deitado no cálice da sua ira. Será atormentado pelo fogo e pelo enxofre diante dos seus santos anjos e do Cordeiro.
11 Aar ítarar hé azab or dúañ uormikká abadulabad hámica uṛát tákibo. Zetará háyowan nwá re edde yíbar mutti wa re fuñza goré, edde zetará yíbar nam or nicán kobul goré, ítara dine raite honó aram no faibo.”
11 A fumaça do seu tormento subirá pelos séculos dos séculos. Não terão descanso algum, dia e noite, esses que adoram a Fera e a sua imagem, e todo aquele que acaso tenha recebido o sinal do seu nome.
12 Híyane dahá de, Allar pak bonda zetará Allar hókum ókkol amól goré edde Isár uore iman raké, ítara ttu sobór tákar zorur.
12 Eis o momento para apelar para a paciência dos santos, dos fiéis, aos mandamentos de Deus e à fé em Jesus.
13 Yárbaade añí asman ottu endilla hoór de eggwá abas fúinni, “Yián lek: yala lóti zetará Malik or ummot ísafe more ítara mubarek!” Pak-Ruh ye hoór de, “Ói, ítara nizor meénnot ottu aram faibo, kiyólla-hoilé ítarar amól ókkol ítarar fisé-fisé zaibo.”
13 Eu ouvi uma voz do céu, que dizia: Escreve: Felizes os mortos que doravante morrem no Senhor. Sim, diz o Espírito, descansem dos seus trabalhos, pois as suas obras os seguem.
14 Baade añí saái deikkí de, ekkán dóla miyúla, hé miyúlar uore moniccór ḍóilla honnwággwa boiṛá asé. Íbar matát cúnar eggwá tas asé, aar Íbar át ot ékkan dár hañsi asé.
14 Eu vi ainda uma nuvem branca, sobre a qual se sentava como que um Filho do Homem, com a cabeça cingida de coroa de ouro e na mão uma foice afiada.
15 Tarfore ar eggwá fírista ebaadot-hána ttu neeliaiccé, zibá miyúlar uore boiṛá asé Íba re ḍoóñr abase ḍak mari-mari endilla hoói-hoói, “Tuáñr hañsi át ot looi daifélo, kiyólla-hoilé daibar ainda aáigiyoi; duniyai toh fagigiyói.”
15 Outro anjo saiu do templo, gritando em voz alta para aquele que estava assentado na nuvem: Lança a tua foice e ceifa, porque é chegada a hora de ceifar, pois está madura a seara da terra.
16 Tói zibá miyúlar uore boiṛá asé Íba ye duniyait Íbar hañsi solaiyé, aar duniyai daiya óigiyoi.
16 O Ser que estava assentado na nuvem lançou então a foice à terra, e a terra foi ceifada.
17 Yárbaade asman ot asé de ebaadot-hána ttu ar eggwá fírista neeliaiccé, aar íba ttu yó ekkán dár hañsi asé.
17 Outro anjo saiu do templo do céu. Tinha também uma foice afiada.
18 Baade aró éggwa fírista kurbani-gáñ ttu neeliaiccé, zibá ttu ooin or uore kémota asé. Íba ye ze fírista wa ttu dár hañsi asé íba re ḍoóñr abase ḍák mari hoór de, “Tuáñr dár hañsi estemal gorí duniyair anggur-gasswá ttu sóra gún haṛi zoma gorífelo, kiyólla-hoilé yíbar anggur fagigiyói.”
18 E outro anjo, aquele que tem poder sobre o fogo, saiu do altar e bradou em alta voz para aquele que tinha a foice afiada: Lança a foice afiada e vindima os cachos da vinha da terra, porque maduras estão as suas uvas.
19 Tói hé fírista wa ye nizor hañsi gán duniyait solaiyé, aar duniyair anggur-gas swá ttu sóra gún haṛi zoma gorífelaiye. Baade híin ore anggur or roc neela de ḍoóñr gañrát félaidiye, zibá óilde Allar gozzob or gañrá.
19 O anjo lançou a sua foice à terra e vindimou a vinha da terra, e atirou os cachos no grande lagar da ira de Deus.
20 Híin ore cóor or baáre hé gañrá wat úñra gíyl, aar hé gañrá ttu edún lou neeillíl, zeén níki híin uormikká gúra ókkol or lehan or héddur uiṭṭé, aar duré dui cót mail foijjonto giiyé.
20 O lagar foi pisado fora da cidade, e do lagar saiu sangue que atingiu até o nível dos freios dos cavalos pelo espaço de mil e seiscentos estádios.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.