Lucas 8
Yesu Kerisoné So Whi̧ Tao Sere Kisi Fo Wisi (PPO) vs VC
1 Ai ala yóló kemetepa, Yesu a̧ doasi be huluaró sawa be huluatamopaae fóló kale fo wisi yó móturaalu, Kótóné tȩteróló kaae tare ao̧mó mole ala etérapóló yó maté kwȩyalepó. A̧ atéró kotere alata, ama yó matepa wosetere 12 whi̧rapekélé feapó.
1 Depois disso, Jesus andava pelas cidades e aldeias anunciando a boa nova do Reino de Deus.
2 Téró, take depe tua̧mó dowi keperape betepa wisirale sorapekélé, mepaae hepo daapa wisirale sorapekélé, fea a̧tamo felepó. So whi̧né Maktala be hulua sokó Mariapó du betere so felepó. Ai sota, take wȩikeró dowi keperape tepeyóló betepa, dóló ho̧konale sopó.
2 Os Doze estavam com ele, como também algumas mulheres que tinham sido livradas de espíritos malignos e curadas de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual tinham saído sete demônios;
3 Kale topo whi̧ Herot-né ama be ó o̧la o̧la fea kaae tanó̧póló, sóró beteró betere whi̧ Kusané soma Joanakélé, so me Susanakélé, mepaae sorapekélé, mo fea a̧tamo felepó. Ai sorape atima moninétei, Yesuró ama yó matere whi̧rapetamo tao sua yalepó.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes; Susana e muitas outras, que o assistiram com as suas posses.
4 Atéró so whi̧ fea beta̧paae tourótu betepa, mepaae kae kae doasi be huluamó betó mole so whi̧kélé wóló tourótu betalepó. Atépa, Yesuné ama i fo sale yalepó.
4 Havia se reunido uma grande multidão: eram pessoas vindas de várias cidades para junto dele. Ele lhes disse esta parábola:
5 “Whi̧ beta̧né o̧la wae ke ama kutómó terepeté kwȩyaairaalu, sóró felepó. Atéró furaalu, mepaae kerape tu̧mó sorokóta yóló mupa, so whi̧né ho̧lekené tȩiya tȩiya yalepó. Atépa, sikimó kotere barape dorowóló, kale kerape dósu yóló nalepó.
5 Saiu o semeador a semear a sua semente. E ao semear, parte da semente caiu à beira do caminho; foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Téró, kale whi̧né kutómó kerape terepeté kwȩyaletei, mepaae ti kane tómó dakere haemó taae doróló hapale holalepó. Téyaletei, kapo tómó dakere hae fȩ meiru, kale o̧la wae feleke doaló derepeniyóló, hapale séliyalepó.
6 Outra caiu no pedregulho; e, tendo nascido, secou, por falta de umidade.
7 Mepaae ke ti dowi ne eremó taae derepelepó. Atéyaletei, dowi netamo beta̧mó holóló kale ke o̧la wae wisi dowi nené bopeyóló aluralepó.
7 Outra caiu entre os espinhos; cresceram com ela os espinhos, e sufocaram-na.
8 Mepaae hae wisimó terepée derepele o̧la wae wisiyóló holóló, du oleyalepó. Ai o̧la u̧lumétepa sóró, 100 yorape fa̧analepó,” yalepó.
8 Outra, porém, caiu em terra boa; tendo crescido, produziu fruto cem por um. Dito isto, Jesus acrescentou alteando a voz: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça!
9 Tétepa, ama yó matere whi̧rapené a̧paae woseturaalu, “Naao ti yale fo sale noa betené yaleé?” yalepó.
9 Os seus discípulos perguntaram-lhe a significação desta parábola.
10 Ai fo depa, ama atimapaae duraalu, “Tale Kótóné tȩteróló kaae tare ao̧mó kinóló mole ala diaao̧ tuȩ́ yó̧póló, mené dia̧ sóró beteró beterapó. Téretei, mepaae ha̧le mo so whi̧paaeta, ti fo salené maaté du beterapó. Ti noatepae,
10 Ele respondeu: A vós é concedido conhecer os mistérios do Reino de Deus, mas aos outros se lhes fala por parábolas; de forma que vendo não vejam, e ouvindo não entendam.
11 I yale fo sale bete i ape. Kale o̧la wae keta, ti Kótóné fo wisipó.
11 Eis o que significa esta parábola: a semente é a palavra de Deus.
12 Kale o̧la wae ke tu̧mó taae doropóló mupa, barape dorowóló dósu yóló nale kaaeta, mepaae whi̧ de Kótóné fo wisi wosóló, atimané hosaa tua̧mó mulatepatei, dowi Satan wóló, kale fo wisi tokó̧ sua du beterapó. Aita ha̧le mei, kale fo wisi wosóló kisipa tiratepa, Kótóné atima tao sao̧sóró du beterapó.
12 Os que estão à beira do caminho são aqueles que ouvem; mas depois vem o demônio e lhes tira a palavra do coração, para que não creiam nem se salvem.
13 Téró, mepaae kane tómó dakere haemó taae derepele o̧la waeta, i ala dere kaaepó. Kótóné fo hȩkesetamo wisiyóló woseteretei, atimané tuȩ́ tua̧mó mulótimipó. Sawa sukamó kisipa tiki tiró bitu, woseté fu betaalotei, sekȩi ala wale be dȩmó hapale dée nukua dapó.
13 Aqueles que a recebem em solo pedregoso são os ouvintes da palavra de Deus que a acolhem com alegria; mas não têm raiz, porque crêem até certo tempo, e na hora da provação a abandonam.
14 Kale dowi ne dolomó taae doropóló o̧la wae botokó̧ sóró honiyale kaaeta, i ape. Mepaae whi̧ de Kótóné fo wosólótei, tu̧mó furaalu, atima betere alamó doasi whaalia dere alakélé, tó tikiné felé yaaire alakélé, atimané kisipa tiki tua̧mó muló bitu, kale fo wisi botokó̧ sóró aluróló, du wisi oletimipó.
14 A que caiu entre os espinhos, estes são os que ouvem a palavra, mas prosseguindo o caminho, são sufocados pelos cuidados, riquezas e prazeres da vida, e assim os seus frutos não amadurecem.
15 Tépatei, hae wisimó taae derepele o̧la waeta, i ala dere kaaepó. Mepaae so whi̧né kale fo wisi kisipa wisitamo wosóló keteréni, atimané hosaa tua̧mó mulóló eró tareteiné, o̧la wae kaae holóló, kale fo wisi du oletua dapó,” yalepó.
15 A que caiu na terra boa são os que ouvem a palavra com coração reto e bom, retêm-na e dão fruto pela perseverança.
16 “So whi̧né lamp sa̧ dȩróló haené aleale nuku ao̧mó ó fitere kea ao̧mó kinóló munéni, so whi̧ feané koló̧póló dȩróló ha̧keamó mulótua dapó.
16 Ninguém acende uma lâmpada e a cobre com um vaso ou a põe debaixo da cama; mas a põe sobre um castiçal, para iluminar os que entram.
17 Ti so whi̧né kelao̧sóró mió hiróló muló betere ala fea take fopa ha̧keamó mulatepa, so whi̧ feané kelaalopó.
17 Porque não há coisa oculta que não acabe por se manifestar, nem secreta que não venha a ser descoberta.
18 Téyaalopa, mió diaao̧ wosetere fo wisi mo wisiyóló sya fóló, erótóró tawae. Ti noatepae, mepaae so whi̧ dené Kótóné fo wisi mo bete mulapóló tao tapa, atétere so whi̧paae Talené tómó beleróló mo dekéró melaalopó. Mepaae so whi̧ dené wosale fo wisi ama kisipané tare nisi du betereteikélé Kótóné fasó saalopó,” yalepó.
18 Vede, pois, como é que ouvis. Porque ao que tiver, lhe será dado; e ao que não tiver, até aquilo que julga ter lhe será tirado.
19 Téró etéyalepó. Yesuné ama hamaró nomarapetamo a̧ kelaai waletei, so whi̧ fea touraletikimó, a̧ daale felekepaae fenénipa, atima belamó kaae tawóló daae molepó.
19 A mãe e os irmãos de Jesus foram procurá-lo, mas não podiam chegar-se a ele por causa da multidão.
20 Atépa, mepaae whi̧né a̧paae duraalu, “Naao haeró nonaaorapetamo ya̧ kelaai wóló belamó daae mulapó,” yalepó.
20 Foi-lhe avisado: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora e desejam ver-te.
21 Ai fo depa, ama atimapaae duraalu, “Mepaae so whi̧ de Kótóné fo wosóló erótu betepa, ti ya̧lo haeró norapetamo ai ape,” yalepó.
21 Ele lhes disse: Minha mãe e meus irmãos são estes, que ouvem a palavra de Deus e a observam.
22 Téró me be dȩmó Yesuné ama yó matere whi̧rapepaae duraalu, “I wȩi kȩla uté tȩró faalopa fiépe,” yalepó. Atétepa, atima nuku tua̧paae biti̧ holóló, tȩ felepó.
22 Num daqueles dias ele subiu com os seus discípulos a uma barca. Disse ele: Passemos à outra margem do lago. E eles partiram.
23 Atéró, atima nukutamo wȩi tómó fu bituraalu, a̧ nuku salemó toró mulóló, noke firepó. Atéró wȩi tómó fu betalemó, doakale besȩ́ tikiró wȩi asyatamo wale tikimó, nuku dolopaae wȩi bó̧ dorowóló fa̧aturaalu, wȩiné atima mo felekemó aluratapó, du betalepó.
23 Durante a travessia, Jesus adormeceu. Desabou então uma tempestade de vento sobre o lago. A barca enchia-se de água, e eles se achavam em perigo.
24 Tétepa, ama yó matere whi̧rape fóló, a̧ turukuróló duraalu, “Doa whi̧-ó, mió wȩiné da̧ mo felekemó i aluratere ape,” yalepó.
24 Aproximaram-se dele então e o despertaram com este grito: Mestre, Mestre! Nós estamos perecendo! Levantou-se ele e ordenou aos ventos e à fúria da água que se acalmassem; e se acalmaram e logo veio a bonança.
25 Atéró, ama yó matere whi̧rapepaae duraalu, “Dia̧ kisipa tiki tiró bitini airapó,” yalepó.
25 Perguntou-lhes, então: Onde está a vossa fé? Eles, cheios de respeito e de profunda admiração, diziam uns aos outros: Quem é este, a quem os ventos e o mar obedecem?
26 Atéró, atima ai Kaleli wȩi kȩla tȩyóló, Kadarin hae kwiamó sókó felepó.
26 Navegaram para a região dos gerasenos, que está defronte da Galiléia.
27 Atéró, Yesu a̧ nuku taaróló hae tópaae taae felemó, ai be huluamó beta̧ dowi kepe tepeyóló betere whi̧ a̧tamo hokolaa yaai walepó. A̧ mo take bitiré woutei, kutikélé deréni, tiki ha̧le whi̧ dou tómótóró bitua yalepó.
27 Mal saltou em terra, veio-lhe ao encontro um homem dessa região, possuído de muitos demônios; há muito tempo não se vestia nem parava em casa, mas habitava no cemitério.
28 Atéyale whi̧né Yesu daale kolóló, keterȩ́ yóló ama hó ao̧mó deraapisa fóló fió mulu fo fakeyóló duraalu, “Mo taoró betere Tale Kótóné Naalema-ó, ya̧lo ya̧paae dapa, naao ȩ momó kae susupurao̧se,” yalepó.
28 Ao ver Jesus, prostrou-se diante dele e gritou em alta voz: Por que te ocupas de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te, não me atormentes!
29 Ti noatepae, Yesuné kale dowi kepepaae duraalu, ai whi̧ tua̧mó beteretei taaróló sókó fae dere fomó yalepó. Ti a̧ta, take mepaae whi̧né sein képiné dokóló mulótua yaletei, kale dowi kepené a̧ whi̧ bitinire tikipaae fó̧póló, ho̧kó fatua yalepó.
29 Porque Jesus ordenara ao espírito imundo que saísse do homem. Pois há muito tempo que se apoderara dele, e guardavam-no preso em cadeias e com grilhões nos pés, mas ele rompia as cadeias e era impelido pelo demônio para os desertos.
30 Yesuné a̧paae woseturaalu, “Naao doi deé?” depa ama duraalu, “Ya̧lo doita Lisanipó, ” yalepó. Ti noatepae, a̧ tua̧mó keperape mo ha̧le o̧la kaae woló, betó moleteinépó.
30 Jesus perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Ele respondeu: Legião! {Porque eram muitos os demônios que nele se ocultavam.}
31 Téró, kale dowi keperape atima betere tiki taaróló, mo apaae derepale dolopaae ho̧kó derao̧se yóló momó du, momó du, yalepó.
31 E pediam-lhe que não os mandasse ir para o abismo.
32 Ai du sorokó mole ao̧mó hupurape kimimó daae mupa, dowi keperapené Yesupaae woseturaalu, “Da̧ ai hupurape tua̧paae biti̧ faai dapa, naao da̧paae fae yaaloé? depa, Yesuné wisirapa téyae,” yalepó.
32 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos; rogaram-lhe os demônios que lhes permitisse entrar neles. Ele permitiu.
33 Atétepa, kale dowi keperape kale whi̧ tua̧mó betaletei taaróló, kale hupurape tua̧paae tepeyóló biti̧ felepó. Tétepa, kale hupurape botokó fele tikimó wȩiné sa̧ane kulamó doropóló, wȩiné soroko̧ fóló, fea sisiraae felepó.
33 Saíram, pois, os demônios do homem e entraram nos porcos; e a manada de porcos precipitou-se, pelo despenhadeiro, impetuosamente no lago e afogou-se.
34 Atétepa, kale hupu kaae tare whi̧rape wituraalu botokó fóló, doasi be huluaró ipu berapetamopaae fóló atimané kelale ala deté kwȩyalepó.
34 Quando aqueles que os guardavam viram o acontecido, fugiram e foram contá-lo na cidade e pelo campo.
35 Ai fo wosale so whi̧ feané noa ala yalerópóló kelaai felepó. Atéró, Yesu beteremó sókó felemó, dowi keperape tepeyóló betale whi̧tei tuȩ́ wisi muóló, mo whi̧ kaae kuti wisitamo betepa kilitu, atima wiyalepó.
35 Saíram eles, pois, a ver o que havia ocorrido. Chegaram a Jesus e acharam a seus pés, sentado, vestido e calmo, o homem de quem haviam sido expulsos os demônios; e tomados de medo,
36 Téró, mepaae ai ala depa, kelale so whi̧né ai wale so whi̧paae duraalu, “I whi̧ta, dowi keperape tepeyóló betale whi̧tei, mió a̧ wisiyóló mo sesȩre whi̧ kaae, ai beterapa kelae,” yalepó.
36 ouviram das testemunhas a narração desse exorcismo.
37 Téró, ai kale Kadarin hae kwiamó betó mole so whi̧ doasi wituraalu, Yesupaae atima taaróló fae yóló, sȩtu betalepó. Atétepa, a̧ faairaalu, wȩi nukupaae biti̧ holalepó.
37 Então todo o povo da região dos gerasenos rogou a Jesus que se retirasse deles, pois estavam possuídos de grande temor. Jesus subiu à barca, para regressar.
38 Tétepa, dowi keperape tepeyóló betale whi̧né Yesupaae a̧kélé ya̧tamo fȩnére? yóló wosalepó.
38 Nesse momento, pedia-lhe o homem, de quem tinham saído os demônios, para ficar com ele. Mas Jesus despediu-o, dizendo:
39 Tétepa, Yesuné a̧ dotȩyaai duraalu, “Ya̧ ȩtamo faalomeipa, Kótóné ya̧paae erale ala yó melaai naao bepaae fesaae fae,” yalepó. Atétepa, kale whi̧ a̧ fóló, Yesuné a̧paae erale alarape ai be huluamó betó mole so whi̧ feapaae yó melaté kwȩyalepó.
39 Volta para casa, e conta quanto Deus te fez. E ele se foi, publicando por toda a cidade essas grandes coisas...
40 Atéró, Yesu a̧ momó wȩi kȩla tȩyóló uté tȩró sókó fóló beteremó, a̧ wó̧póló kaae tawóló betó mole so whi̧ fea hȩkesetamo a̧ bopera̧le walepó.
40 À sua volta, Jesus foi recebido por uma multidão que o esperava.
41 Yesu atéró betepa, Kótóné fo wosetere be kaae tare whi̧ Jairus wóló, Yesu kelalemó, mo doasi whi̧pa, ama hó ao̧mó deraapisa fóló fió mulu, a̧paae mo miótóró ama bepaae faalopóló, wosetu betalepó.
41 O chefe da sinagoga, chamado Jairo, foi ao seu encontro. Lançou-se a seus pés e rogou-lhe que fosse à sua casa,
42 Aita ha̧le mei, 12 ba fo kemere senaale mo beta̧tóró beteretei mo felekemó suka̧ai depa yalepó.
42 porque tinha uma filha única, de uns doze anos, que estava para morrer. Jesus dirigiu-se para lá, comprimido pelo povo.
43 A̧ atéró sókó felemó, fa̧ke fu betepa 12 ba fo kemere so beta̧ walepó. Tétu betepatei, mo whi̧ beta̧nékélé ama ai kisi bete wisiraaire mo su̧nipó.
43 Ora, uma mulher que padecia dum fluxo de sangue havia doze anos, e tinha gasto com médicos todos os seus bens, sem que nenhum a pudesse curar,
44 Atére so a̧ so whi̧ kuamó Yesuné sisóró kikiti sókó wóló, ama tómó deró betere kuti salemó olaa yaletamotóró, ama samea fu betaletei tikalepó.
44 aproximou-se dele por detrás e tocou-lhe a orla do manto; e no mesmo instante lhe parou o fluxo de sangue.
45 Atétepa Yesuné atimapaae duraalu, “Ȩ né olaa yaleé?” yalepó. Téyalemó, ai so whi̧ feané atima meipó depa Pitané duraalu, “Doa whi̧-ó, so whi̧ feané ya̧ tȩ alu yóló ai daae mole ape,” yalepó.
45 Jesus perguntou: Quem foi que me tocou? Como todos negassem, Pedro e os que com ele estavam disseram: Mestre, a multidão te aperta de todos os lados...
46 Tétepa Yesuné duraalu, “Dia̧kó whi̧ beta̧né ȩ olaa yaletikimó, ya̧lo fotoko̧ sókó felepa, ȩ né olaa yaleé?” yalepó.
46 Jesus replicou: Alguém me tocou, porque percebi sair de mim uma força.
47 Téró, so whi̧né keletómó kale soné ama yale ala hiranénipa, a̧ Yesuné hó ao̧mó deraapisa fóló fió molepó. Atéru, ama kisi bete wisi yó̧póló kisipa mutu olaa yalemó, kisi bete mo hapale tétitóró wisiyalepo.
47 A mulher viu-se descoberta e foi tremendo e prostrou-se aos seus pés; e declarou diante de todo o povo o motivo por que o havia tocado, e como logo ficara curada.
48 Téró, kale sopaae duraalu, “Ti senaale-ó, naao kisipa tiki tiraleteiné ya̧ ai wisiyalepa, hosaa muni deyóló dua fae,” yalepó.
48 Jesus disse-lhe: Minha filha, tua fé te salvou; vai em paz.
49 Kale sotamo ai fo du betepatei, fo wosetere be kaae tare topo whi̧ Jairus-né ama be whi̧ wóló a̧paae duraalu, “Naao senaale mo ti ai suka̧le ape. Térapa, yó matere whi̧paae fo me kae ini taalae,” yalepó.
49 Enquanto ainda falava, veio alguém e disse ao chefe da sinagoga: Tua filha acaba de morrer; não incomodes mais o Mestre.
50 Ai dere fo wosóló, Yesuné kale whi̧ Jairus-paae duraalu, “Naao senaaleta wisiyaalopa, ya̧ fomoyóló whaaliani, kisipa tiki beta̧ tirae,” yalepó.
50 Mas Jesus o ouviu e disse a Jairo: Não temas; crê somente e ela será salva.
51 Atéró etéyalepó. A̧ kale fo wosetere be kaae tare topo whi̧ Jairus-né bemó sókó fóló duraalu, “Mepaae whi̧rape ȩtamo faai dapóló wao̧se. Pita, Jon, Jems, kale senaalené alimaró hamatamo beta̧ wó̧póló yae,” yalepó.
51 Quando Jesus chegou à casa, não deixou ninguém entrar com ele, senão Pedro, Tiago, João com o pai e a mãe da menina.
52 Atéró, sókó fóló kelalemó, kale senaale sukó̧ló mupa molóró fo tiki whaatamo du betepa, Yesuné atimapaae duraalu, “Ai senaaleta, sukuni noke firapa, diaao̧ fo tiki whaaró moló-utamo taalae,” yalepó.
52 Todos, entretanto, choravam e se lamentavam. Mas Jesus disse: Não choreis; a menina não morreu, mas dorme.
53 Ai fo depa, atima mo so whi̧né kisipané i senaaleta, mo ti sukunapóló, a̧ do̧ nanalepó.
53 Zombavam dele, pois sabiam bem que estava morta.
54 Tetepa, kale senaalené naasemó tao sóró duraalu, “Ti senaale-ó, ya̧ turukó holae,” yalepó.
54 Mas segurando ele a mão dela, disse em alta voz: Menina, levanta-te!
55 Atétepa, ama kepe bete a̧ tua̧paae momó biti̧ wouraalu, mo hapale tétitóró turukó holóló daayalepó. Tétepa, Yesuné atimapaae duraalu, “Me o̧lakó nó̧póló melae,” yalepó.
55 Voltou-lhe a vida e ela levantou-se imediatamente. Jesus mandou que lhe dessem de comer.
56 Atétere ala kolóló, kale senaalené ama alimaró hamatamo hokomó sókó furaalu, sirayalepó. Tétepa, Yesuné atimaamopaae fo mulótu duraalu, “I ala yalepóló, mepaae so whi̧paae momókó yao̧se,” yalepó.
56 Seus pais ficaram tomados de pasmo; Jesus ordenou-lhes que não contassem a pessoa alguma o que se tinha passado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.