Atos 16
Estado de México Otomi NT (OTS_WBT) vs VC
1 Diguebbʉ ya, car Pablo co car Silas bi zøtihui jar jñi̱ni Derbe cja̱ pé gá mɛhui pʉ jar jñi̱ni Listra. Nu pʉ Listra, már bbʉh hnar ba̱jtzi hñøjø, mí e̱me̱ car evangelio, mí ju̱ cár tju̱ju̱ múr Timoteo. Cár me múr judia, cja̱ guejti‑ca̱ ya xquí hñe̱me̱ car Jesucristo, hne̱je̱. Nu cár ta ya, múr gentile‑cá̱.
1 Chegou a Derbe e depois a Listra. Havia ali um discípulo, chamado Timóteo, filho de uma judia cristã, mas de pai grego,
2 Cʉ cjua̱da̱ cʉ már bbʉh pʉ Listra co ni pʉ Iconio, mí i̱htzibijʉ car Timoteo, mí ma̱jmʉ már zö cár vida.
2 que gozava de ótima reputação junto dos irmãos de Listra e de Icônio.
3 Car Pablo mí ne di zix car Timoteo pa di mötzi co cár bbɛfi ca Ocja̱. Nu cʉ judio cʉ mí bbʉh pʉ Listra co cʉ pé dda jñi̱ni cʉ mí nzøtitjohui, göhtjo mí pa̱dijʉ, múr gentile cár ta car Timoteo. Pa jin di ntsjeya cʉ cja̱hni‑cʉ́, car Pablo bi cjajpi car Timoteo car seña gá circuncisión, pa di jogui di zitzi gá möxte pʉ jabʉ mí ne di má.
3 Paulo quis que ele fosse em sua companhia. Ao tomá-lo consigo, circuncidou-o, por causa dos judeus daqueles lugares, pois todos sabiam que o seu pai era grego.
4 Diguebbʉ ya, bi bøn car Pablo co ni car Silas cja̱ co car Timoteo, bi tjojmʉ cʉ pé dda jñi̱ni pʉ jabʉ mí bbʉ hermano, bi xih cʉ gentile cʉ xquí hñe̱me̱jʉ, ter bɛh ca̱ mí ma̱n car carta ca xquí dyøti car Santiago, yojmi cʉ pé dda apóstole cja̱ co cʉ tita cʉ mí pɛhtzi cár cargojʉ entre cʉ hermano pʉ Jerusalén.
4 Nas cidades pelas quais passavam, ensinavam que observassem as decisões que haviam sido tomadas pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.
5 Cja̱ bbʉ mí dyødejʉ cʉ hermano‑cʉ́, bi ntiendejʉ rá zö ja i ncja nʉr evangelio, cja̱ bi zɛh ca mír hñe̱me̱jʉ. Cja̱ göhtjo ʉr pa, má ngu̱jqui cár número cʉ cja̱hni cʉ mí e̱me̱.
5 Assim as igrejas eram confirmadas na fé, e cresciam em número dia a dia.
6 Car Espíritu Santo bi ccax car Pablo co car Silas pa jin di ma̱n cár palabra ca Ocja̱ pʉ jar jöy Asia. Nubbʉ́, bi mbe̱nihui di ma pʉ jar jöy Bitinia. Cja̱ bi tjojtihui pʉ Frigia co hne̱h pʉ Galacia. Guejtjo bi tjojtihui pʉ Misia, bi zøtihui jár lindero car jöy Bitinia. Cja̱ mí ne di tjojmi pʉ Bitinia, di predicahui pʉ hne̱je̱. Nu car Espíritu Santo pé bi ccahtzihui, jin gá jiɛgui di ñʉtihui pʉ.
6 Atravessando em seguida a Frígia e a província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra de Deus na {província da} Ásia.
7 — ausente —
7 Ao chegarem aos confins da Mísia, tencionavam seguir para a Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.
8 Nubbʉ́, pé gá ngojmi, gá tjojtihui pʉ jar jöy Misia, cja̱ bi zøtihui jar jñi̱ni Troas, pʉ jár nttza̱ni car mar.
8 Depois de haverem atravessado rapidamente a Mísia, desceram a Trôade.
9 Bbʉ ya xi már bbʉbi pʉ, ca hnaxu̱y bi wi̱ car Pablo. Bi wi̱ hnar hñøjø, múr mi̱ngu̱ Macedonia, mír hmöh hnanguadi, mí nzoh car Pablo, mí xifi: “Gui tjoh tzʉ hua nʉr jöy Macedonia, pa gui föxquije,” bi hñi̱mbi ncjapʉ. Nubbʉ́, bi jña̱ ʉr huɛnda car Pablo, ca Ocja̱ mír nzofo por rá ngue ca bi cca̱hti bbʉ már wi̱.
9 De noite, Paulo teve uma visão: um macedônio, em pé, diante dele, lhe rogava: Passa à Macedônia, e vem em nosso auxílio!
10 Diguebbʉ ya dú mpɛguije, dú pønije dá möjme Macedonia, como dú pa̱dije ntju̱mʉy xquí nzojquije ca Ocja̱ pa gua möjme grí tʉnguije car evangelio pʉ jar estado Macedonia. Car estado‑cá̱ i pertene car jöy Grecia.
10 Assim que teve essa visão, procuramos partir para a Macedônia, certos de que Deus nos chamava a pregar-lhes o Evangelho.
11 Nubbʉ́, dú pønije pʉ Troas, pé dú ddaxije car már, dú möjme derecho jar isla Samotracia. Cja̱ diguebbʉ ya, car jiax ya‑cá̱, pé dú ddaxije, dá tzøtije pʉ Neápolis.
11 Embarcados em Trôade, fomos diretamente à Samotrácia e no outro dia a Neápolis;
12 Ma ya, dú pønije jar jñini Neápolis, dá möjme pʉ jar jñi̱ni Filipos. Car jñi̱ni‑cá̱ más mí jmeya digue göhtjo cʉ jñi̱ni pʉ jar estado Macedonia. Cʉ autoridad cʉ mí mandado pʉ, mí pertene car gobierno pʉ Roma. Cja̱ dú hmʉpje pʉ Filipos tengu̱ tzi mpa.
12 e dali a Filipos, que é a cidade principal daquele distrito da Macedônia, uma colônia {romana}. Nesta cidade nos detivemos por alguns dias.
13 Ca hnar pa gá nttzöya, dú pønije jár goxtji car jñi̱ni, dá möjme jar da̱tje, como mí jmu̱ntzi pʉ jar neda̱tje cʉ cja̱hni cʉ mí e̱me̱jʉ ca Ocja̱. Guehpʉ mí nzojmʉ ca Ocja̱ pʉ. Dú cuatije cʉ bbɛjña̱ cʉ xquí jmuntzi pʉ, dú mi̱pje, dú ña̱je‑cʉ́. Dú xijme car evangelio.
13 No sábado, saímos fora da porta para junto do rio, onde pensávamos haver lugar de oração. Aí nos assentamos e falávamos às mulheres que se haviam reunido.
14 Már øh ca hnar bbɛjña̱, mí ju̱ cár tju̱ju̱ múr Lidia. Nucá̱ múr mi̱ngu̱ Tiatira, pʉ jar jöy Asia, cja̱ mí pö da̱jtu̱ már ncjʉjpöy cja̱ mí tzi fino. Car Lidia mí i̱htzibi ca Ocja̱, cja̱ guegue‑ca̱ bi nzojtibi cár tzi mʉy bbʉ már øh cár palabra. Bi dyøde rá zö car palabra ca mbá ja̱ car Pablo. Exque bi hñe̱me̱ car Jesucristo car pa‑cá̱.
14 Uma mulher, chamada Lídia, da cidade dos tiatirenos, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava. O Senhor abriu-lhe o coração, para atender às coisas que Paulo dizia.
15 Cja̱ bi xixtje car Lidia, göhtjo co quí familia. Nubbʉ, bi dyöjquije favor, bi hñi̱na̱: ―Bbʉ guí ma̱nguɛjʉ, cierto xtú e̱me̱ car Tzi Jmu̱ Jesucristo gui cʉtijʉ pʉ jam ngu̱gö, cja̱ gui hmʉjtijʉ pʉ.― Bi za̱mbiguije ncjapʉ.
15 Foi batizada juntamente com a sua família e fez-nos este pedido: Se julgais que tenho fé no Senhor, entrai em minha casa e ficai comigo. E obrigou-nos a isso.
16 Ca hnajpa, bbʉ ya xi ndár möjme, gua má nzojme ca Ocja̱, dú ntjɛje hnar ba̱jtzi bbɛjña̱, múr dyøti‑tjoni. Mí yojmi hnar demonio gá adivinador, cja̱ nucá̱ mí cjajpi göhtjo te di ba̱di. Mí bbʉh quí jmu̱ cʉ mí pɛjpi, cja̱ car bbɛjña̱ mí ta̱ domi rá ngu̱. Gue quí jmu̱ mí ttu̱n car domi ca mí ta̱ja̱.
16 Certo dia, quando íamos à oração, eis que nos veio ao encontro uma moça escrava que tinha o espírito de Pitão, a qual com as suas adivinhações dava muito lucro a seus senhores.
17 Bbʉ ndú ntjɛje car bbɛjña̱‑cá̱, bi mʉdi bi dɛnguigöje. Bi ña̱ nzajqui, bi hñi̱na̱: ―Yʉ hñøjø‑yʉ́, í mɛfi ca Ocja̱ ca i mandado pʉ jar ji̱tzi. Nuyʉ́, i xihquijʉ ja grí tötijʉ car nzajqui ca jin da tjegue.― Segue mí ma̱ ncjapʉ car bbɛjña̱‑ca̱.
17 Pondo-se a seguir a Paulo e a nós, gritava: Estes homens são servos do Deus Altíssimo, que vos anunciam o caminho da salvação.
18 Dé mí tɛnguije, rá ngu̱ mpa, mí ma̱ ncjapʉ, hasta bi zøti ʉ́r mʉy car Pablo. Nubbʉ́, bi bböti car Pablo, bi huɛnti car ttzonda̱ji̱ ca mí yojmi car bbɛjña̱, bi hñi̱mbi: ―Dí mandadoqui por rá ngue cár tju̱ju̱ car Jesucristo, gui wenguɛ nttzɛdi jár mʉy nʉr bbɛjña̱‑nʉ́.― Cja̱ exque, gue car hora‑cá̱, bi wen car demonio.
18 Repetiu isto por muitos dias. Por fim, Paulo enfadou-se. Voltou-se para ela e disse ao espírito: Ordeno-te em nome de Jesus Cristo que saias dela. E na mesma hora ele saiu.
19 Nu quí jmu̱ car bbɛjña̱‑ca̱, bbʉ mí ba̱dijʉ, ya jí̱ mí tzö di da̱ domi guegue, bi tsjeyabijʉ car Pablo co car Silas. Bi ma bú tzʉjmʉ bbʉ, bi dyɛnijʉ jar juzgado pʉ jabʉ már bbʉh cʉ nzöya.
19 Vendo seus amos que se lhes esvaecera a esperança do lucro, pegaram Paulo e Silas e levaram-nos ao foro, à presença das autoridades.
20 Bi presentabi cʉ nzöya cja̱ bi xijmʉ: ―Yʉ hñøjø‑yʉ́, judio‑yʉ́. Ngu̱ rí hñe̱jmʉ hua, hne̱ da storbabi nʉm jñi̱nijʉ, como i i̱hmi yʉ cja̱hni da huɛnijʉ.
20 Em seguida, apresentaram-nos aos magistrados, acusando: Estes homens são judeus; amotinam a nossa cidade.
21 Nuyʉ́, i xij yʉ cja̱hni cʉ dda mandamiento cʉ jí̱ rí ntzöhui gu e̱me̱jʉ, cja̱ jí̱ rí ntzöhui gu tɛnijʉ, como dí romanogöjʉ.― Ncjapʉ gá ma̱n quí jmu̱ car bbɛjña̱ ca múr dyøti‑tjoni jma̱ja̱.
21 E pregam um modo de vida que nós, romanos, não podemos admitir nem seguir.
22 Cja̱ bi ndo ntsjeya cʉ cja̱hni cʉ már øjmʉ, mí ne di ʉnijʉ car Pablo co car Silas. Nu cʉ nzöya bi mandado di bbøjquibi quí da̱jtu̱ cʉ mí jehui cja̱ di tjʉtihui co za.
22 O povo insurgiu-se contra eles. Os magistrados mandaram arrancar-lhes as vestes para açoitá-los com varas.
23 Bbʉ ya xquí ndo jiʉtijʉ, bi dyɛtijʉ jar födi, bi bbɛjpi car hñøjø ca már föh car födi di goti rá zö.
23 Depois de lhes terem feito muitas chagas, meteram-nos na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.
24 Cja̱ guegue bi dyøte ncja ngu̱ gá hmɛjpi, bi dyɛtihui jar födi pʉ más ya mbo. Bi dyʉhtibi quí huahui hnar za mí bbʉh quí ojqui. Jí̱ mí tzö di hña̱nihui.
24 Este, conforme a ordem recebida, meteu-os na prisão inferior e prendeu-lhes os pés ao cepo.
25 Bbʉ mí zʉ madé ʉr xu̱y, már mahtihui ca Ocja̱ car Pablo co car Silas, már xödihui tsjödi, cja̱ cʉ pé dda preso már ødejʉ.
25 Pela meia-noite, Paulo e Silas rezavam e cantavam um hino a Deus, e os prisioneiros os escutavam.
26 Nubbʉ́, bi hna hñodi hnar hña̱mijöy, sta mí ndo jua̱n quí cimiento car födi. Cja̱ diguebbʉ ya, xní hna xojtsjɛ göhtjo cʉ goxtji, cja̱ xní jiø göhtjo cʉ cadena.
26 Subitamente, sentiu-se um terremoto tão grande que se abalaram até os fundamentos do cárcere. Abriram-se logo todas as portas e soltaram-se as algemas de todos.
27 Cja̱ bi hna zö car guardia. Bi cca̱hti, ya xi már xojti cʉ goxtji jar födi. Xní ccohtzi hnar ndo cjuaytsjɛ, mí ne di mpöhtitsjɛ, ngá ma̱, ya göhtjo xquí bøn cʉ preso, xquí ddagui.
27 Acordou o carcereiro e, vendo abertas as portas do cárcere, supôs que os presos haviam fugido. Tirou da espada e queria matar-se.
28 Nu car Pablo bi mahti nzajqui, bi hñi̱mbi: ―Jin gui má gui mpöhtitsjɛ. Dí göhtjoje drá bbʉjtije hua.― Bi xifi ncjapʉ.
28 Mas Paulo bradou em alta voz: Não te faças nenhum mal, pois estamos todos aqui.
29 Nubbʉ́, car hñøjø ca mí föh car födi bi dyöh hnar tzibi, bi ñʉti pʉ mbo, mí ndo ntzu̱ sta mí jua̱. Bi nda̱ndiña̱jmu̱ pʉ jáy hua car Pablo co car Silas.
29 Então o carcereiro pediu luz, entrou e lançou-se trêmulo aos pés de Paulo e Silas.
30 Ma ya, bi gʉjquihui pʉ tji cja̱ bi dyönihui: ―Nuquɛhui, tada, ¿ter bɛh ca̱ gu pɛj ya bbʉ, pa da perdonagui ca Ocja̱ cʉ rá nttzo cʉ xtú øte?― Bi ma̱ ncjapʉ car guardia.
30 Depois os conduziu para fora e perguntou-lhes: Senhores, que devo fazer para me salvar?
31 Cja̱ gueguehui bi hñi̱mbihui: ―Gui hñe̱me̱ car Tzi Jmu̱ Jesucristo, nuquɛ, cja̱ co göhtjo cʉ i bbʉh pir ngu̱, cja̱ xta ttahquijʉ car nzajqui ca jin da tjegue.―
31 Disseram-lhe: Crê no Senhor Jesus e serás salvo, tu e tua família.
32 Nubbʉ́, bi xijmi car palabra digue cam Tzi Jmu̱jʉ Jesús, bi xih car guardia cja̱ co göhtjo quí familia.
32 Anunciaram-lhe a palavra de Deus, a ele e a todos os que estavam em sua casa.
33 Cja̱ mismo car hora‑cá̱, car guardia bi zix car Pablo co ni car Silas, bi ma bú xʉjquibi quí xʉtjahui, pʉ jabʉ xquí bbɛhtibihui. Diguebbʉ ya, bi xixtje guegue cja̱ co göhtjo quí familia.
33 Então, naquela mesma hora da noite, ele cuidou deles e lavou-lhes as chagas. Imediatamente foi batizado, ele e toda a sua família.
34 Ma ya, car guardia pé bi zix car Pablo co car Silas pʉ jár ngu̱, cja̱ bú wi̱nihui. Cja̱ bi mpö guegue, göhtjo co quí familia, porque ya xi mí e̱me̱jʉ ca Ocja̱. Diguebbʉ ya, pé bi ma bú tzoh car Pablo co ni car Silas pʉ jar födi.
34 Em seguida, ele os fez subir para sua casa, pôs-lhes a mesa e alegrou-se com toda a sua casa por haver crido em Deus.
35 Bbʉ mí jiax ya, cʉ nzöya bi gu̱pjʉ cʉ nzʉttabi, bi xijmʉ: ―Xojquijʉ ya cʉ hñøjø‑cʉ́ pa da ma.―
35 Quando amanheceu, os magistrados mandaram os lictores dizer: Solta esses homens.
36 Cja̱ car hñøjø ca mí föh car födi bi xih car Pablo ca xquí ma̱n cʉ nzöya, bi hñi̱mbi: ―Xpá mɛjni ʉr jña̱ cʉ nzöya, øde, nuya da tsjoquihui ya, pa gui pøxihui, gui mɛhui rá zö.―
36 O carcereiro transmitiu essa mensagem a Paulo: Os magistrados mandaram-me dizer que vos ponha em liberdade. Saí, pois, e ide em paz.
37 Nu car Pablo bi da̱di, bi hñi̱na̱: ―Ji̱na̱‑cá̱, como xí jiʉbiguibbe delante cʉ cja̱hni, siendo dí ciudadano romanobbe, cja̱ jí̱ bbe mí hñöni tema asunto dár e̱bbe. Xí ngojquitjobbe jar födi. Cja̱ nuya, i ne da fonguibbe gá ntta̱guitjo. Nesta du e̱tsjɛ da xoguibbe.― Bi da̱di ncjapʉ car Pablo.
37 Mas Paulo replicou: Sem nenhum julgamento nos açoitaram publicamente, a nós que somos cidadãos romanos, e meteram-nos no cárcere, e agora nos lançam fora ocultamente... Não há de ser assim! Mas venham e soltem-nos pessoalmente!
38 Diguebbʉ ya cʉ nzʉttabi bi ma gá ngoji, bú xih cʉ nzöya ca xcuí ma̱n car Pablo. Cja̱ cʉ nzöya bi zu̱jʉ bbʉ mí dyødejʉ mí ciudadano romano car Pablo co car Silas.
38 Os lictores deram parte dessas palavras aos magistrados. Estes temeram, ao ouvir dizer que eram romanos.
39 Nubbʉ́, bú e̱h cʉ nzöya, bbʉ, bi johtijʉ car Pablo, bi gʉjquijʉ, yojmi car Silas, cja̱ bi dyödijʉ di bønihui tzʉ jar jñi̱ni‑cá̱.
39 Foram e lhes falaram brandamente. Pedindo desculpas, rogavam-lhes que se retirassem da cidade.
40 Nu car Pablo co car Silas, bbʉ mí bøxihui jar fö̱di, bi mɛhui gá ñʉtihui jár ngu̱ car bbɛjña̱ ca mí tsjifi ʉr Lidia. Bi cca̱htihui cʉ pé dda cjua̱da̱ cja̱ bi jñu̱htibihui quí mʉyjʉ. Cja̱ diguebbʉ ya, bi bønihui jar jñi̱ni Filipos.
40 Saindo do cárcere, entraram em casa de Lídia, onde reviram e consolaram os irmãos. Depois partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.