Atos 22

Ja ua ra̱ ʼdaʼyo cohi bi gomi̱ Oja̱ yø ja̱ʼi̱ (OTNNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 ―Ague n'yø'a̱hʉ, nu̱na̱ ra̱ hya̱ gda̱ nya̱ngä ua guí 'bʉhmʉ ya, da̱mi̱ 'yøhmʉ ha rá̱ nja ra̱ hya̱ ga̱ xi'a̱hʉ.
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Mi̱ 'yøhyø ja̱'i̱ p'ʉya ngue ga̱ ts'ofo conna̱ ebreo ga̱ ya̱ yø ja̱'i̱, ma̱n'natho ngue hi̱njondi̱ 'ya̱ni̱. Ra̱ Pablo p'ʉya bi 'yɛ̱mbi̱:
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 ―Nu̱gä drá̱ judíogä. Drá̱ mmɛ̱ngu̱gä p'ʉ Tarso ja ra̱ häi Cilicia. Pɛ bi̱ ma ma̱ tedegä ua Jerusalén. Ja dá̱ ogä ua ra̱ escuela, gue'a̱ ra̱ Gamaliel ma̱ xännba̱tegä. Bi xännga̱gui̱'a̱ ra̱ ley ma̱ni̱ n'yo ma̱ mboxitahʉ. Nu̱gä dá̱ ja ndu̱mmʉi ngue dá̱ su̱pä rá̱ xu̱di̱ Oja̱ co gätho ma̱ mmʉi, tengu̱tho guí øthʉ ra̱ pa ja p'ʉya.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Nu̱gä 'mø yø pa xa̱ thogui, xtá̱ sʉcä'ʉ yø ja̱'i̱ mi̱ ɛ̱c'ɛ̱i̱ ra̱ hoga̱ 'da'yo hya̱. Yø n'yohʉ 'nɛ̱hyø xisu di tu̱t'i̱ ngue di cot'i, 'nɛ̱ dí̱ nne ga̱ ho 'da.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Nu̱'a̱ rá̱ hmu̱ yø mmäcja̱, 'nɛ̱'ʉ yø n'yohʉ 'bɛt'o ngue yø judío, da̱ zä da̱ ma̱ hanja'ʉ, porque go bi 'dacä ra̱ sʉcua̱ dá̱ ca̱ts'i̱ ngue xca̱ni̱ däpä yø judío p'ʉ Damasco. Dá̱ magä p'ʉ ngue di hongä yø 'yɛ̱c'ɛ̱i̱, xca̱mbá̱ sigä ua Jerusalén ngue xti̱ n'ofädi.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 Pɛ nu̱p'ʉ ja ra̱ 'yu̱ p'ʉya, comma̱ hu̱xyadi ya ni̱ ma ga̱ søn'a̱ Damasco, nthambɛ̱ni̱tho bi yot'a̱ n'na ra̱ nyot'i ma̱ya̱ ngue bi gogba̱gui̱.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Dá̱ täcä häi p'ʉya, dá̱ øde ngue nzoqui, bi 'yɛ̱ngui̱: “Ague Saulo. Ague Saulo. ¿Hanja ngue ɛ̱mmɛ̱i̱ guí̱ nnu̱ ma̱n'ʉgui?” bi 'yɛ̱ngui̱.
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 Ya dí ɛ̱mbä p'ʉya: “¿Te'o'i p'ʉya grá̱ Hmu̱?” Hømbá̱ tha̱ p'ʉya, bi 'yɛ̱ngui̱: “Guecä drá̱ Jesús, drá̱ mmɛ̱ngu̱ Nazaret, ja̱njua̱ni̱ ngue guí̱ nnu̱ ma̱n'ʉgui”, bi 'yɛ̱ngui̱.
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 A nu̱'ʉ ma̱ amigo nmi̱ n'yo'be p'ʉya, ma̱jua̱ni̱ ngue bi̱ nu̱ ra̱ nyot'i, pɛ bi̱ zu̱. Pɛ hi̱mbi̱ mmɛ̱ya ma̱ amigo te 'bɛ'a̱ xicä'a̱ nzoqui.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Nu̱gä p'ʉya, dí ɛ̱mbi̱: “Ague grá̱ Hmu̱, ¿te 'bɛ'a̱ ja ngue ga̱ øt'ä p'ʉya?” Nu̱'a̱ ra̱ Hmu̱ p'ʉya, bi 'yɛ̱ngui̱: “Da̱mi̱ nangui̱, guí thogui gdi̱ ma Damasco. Nu̱p'ʉ ja da̱ni̱ si'i p'ʉ te gä ja ngue gui 'yøt'e”.
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Bi xädägui'a̱ ra̱ nyot'i dá̱ nthɛ'be. Bi cʉnnga̱gui̱'ʉ ma̱ n'yo'be, gä dá̱ søn'a̱ Damasco.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 Nu̱p'ʉ Damasco p'ʉya, mi̱ 'bʉp'ʉ n'na ra̱ n'yohʉ ni̱ hu̱ ngue ra̱ Ananías. Gue'a̱ n'na ra̱ n'yohʉ ngue mi̱ øt'e gätho'a̱ te mma̱mp'ʉ ja rá̱ ley Oja̱. 'Nɛ̱ di̱ nnu̱ ma̱nhoui gätho yø judío.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Bá̱ ɛ̱hɛ̱ bi̱ nu̱gä na̱ ra̱ Ananías. Mi̱ zøp'ʉ dí 'bʉi, bi 'yɛ̱ngui̱: “Ague ma̱ zi cu̱'i̱ Saulo, di̱ nzø ni̱ dä ya”, bi 'yɛ̱ngui̱. 'Bexque'a̱ ra̱ ora'a̱ p'ʉya, bi̱ nzø ma̱ dä, dá̱ hɛ̱ti̱ ha 'bäi.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 Bi 'yɛ̱ngui̱: “Nu̱na̱ Oja̱ mi̱ tha̱nne ma̱ mboxitahʉ ya, ya ma̱m'mɛt'o xpa̱ huan'na̱'i̱ ngue guí pa̱rpa̱bi̱ rá̱ pähä. Bi̱ ne ngue guí̱ nnu̱rpa̱bi̱ rá̱ hmi̱'a̱ rá̱ Ts'ʉnt'ʉ Oja̱ nu̱na̱ gä ra̱ nho øt'e, 'nɛ̱ gui 'yø'a̱ ra̱ hya̱ bi̱ ma̱.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 A nu̱yá, ndap'ʉ bi zä guí ja hma̱jua̱ni̱ gätho yø ja̱'i̱ na̱ ra̱ hya̱ dí xi'i ya. Guí xihyø ja̱'i̱ te gá̱ nu̱ ya, 'nɛ̱ guí xihyø ja̱'i̱ tema̱ hya̱ gá̱ 'yøde.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Xiya, ¿te guí tøm'ya? Da̱mi̱ nangui̱, guí̱ nxixya̱ nts'ɛdi, n'namhma̱ di̱ nɛ̱qui̱ ngue guí ɛ̱c'ɛ̱i̱ ra̱ Hmu̱ Jesús, 'nɛ̱ di pu̱n'na̱'i̱ ni̱ ts'oqui”, bi 'yɛ̱ngui̱.
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 Dá̱mbá̱ pengä p'ʉya, ngue dá̱ sø'a̱ Jerusalén. Dá̱ map'ʉ ja ra̱ ni̱ja̱ ngue dá̱ mat'Oja̱. Bi̱ mpähma̱ nthandi̱ p'ʉya.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Dá̱ nu̱gä ra̱ Jesús ngue ɛ̱ngui̱: “Da̱mi̱ xøni̱ guí pøn'a̱ nts'ɛdi ua Jerusalén, porque hi̱nda̱ t'ørpa̱ ma̱su̱ ra̱ hya̱ guí̱ mma̱ conná̱ nguecä”, bi 'yɛ̱ngui̱.
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 A nu̱gä p'ʉya, dí ɛ̱mbi̱: “Ague grá̱ Hmu̱, ya pa̱hyø ja̱'i̱ ngue nmi̱ pagä p'ʉ ja yø ni̱ja̱, da̱mbi sigä yø ja̱'i̱ ɛ̱c'ɛ̱i̱'i̱ ngue di cot'i, 'nɛ̱ da̱di ʉni̱.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Nu̱'mø mi̱ tho na̱ ni̱ mɛfi ra̱ Teba bi xihyø ja̱'i̱ ni̱ hya̱, dí 'bäcä p'ʉ 'mø, xquet'a̱ dá̱ negä ngue bi du̱ na̱. Nu̱'mø mi̱ tho na̱, dá̱ färpa̱gä yø tu̱hu̱'ʉ to bi hyo”.
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 Pɛ ra̱ Jesús bi 'yɛ̱ngui̱: “Ga̱ 'yohma̱. Nu̱gä yap'ʉtho ga̱ pɛn'na̱'i̱, guí̱ mmap'ʉ rá̱ m'mʉhyø ja̱'i̱ hi̱ngyø judío”, bi 'yɛ̱ngui̱.
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Bi 'yøxhyø ja̱'i̱ p'ʉ bá̱ fʉdi ngue bi̱ nya̱, asta̱ gue'mø mi̱ ma̱nna̱ ra̱ hya̱ ngue ɛ̱na̱ da̱ map'ʉ 'bʉhyø ja̱'i̱ hi̱ngyø judío. Bi̱ mʉhra̱ hmafi yø ja̱'i̱ p'ʉya, bi 'yɛ̱na̱:
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Mɛ̱nte mafi, mɛ̱nte ca̱cyø tu̱hu̱, ɛn'a̱ häi. 'Nɛ̱ ɛns'ma̱ya̱ yø fonthäi ngue ra̱ cuɛ.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Bi̱ ma̱nda na̱ rá̱ hmu̱ yø soldado p'ʉya ngue bi̱ ma ma̱cʉt'i mbo ra̱ cuarte ra̱ Pablo. 'Nɛ̱ bi̱ ma̱nda ngue bi 'bɛi, bi̱ njapi da̱ ma̱ hanja ngue sʉhyø ja̱'i̱.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Pɛ nu̱'mø mi̱ du̱t'i̱ ngue da̱ mɛi, nu̱na̱ ra̱ Pablo bi 'yɛ̱mbra̱ capita 'bäp'ʉ:
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Nu̱'mø mi̱ 'yø'a̱ ra̱ hya̱ sihra̱ capita p'ʉya, bi̱ ma bá̱ xi'a̱ rá̱ hmu̱ nne di̱ mfɛte, bi 'yɛ̱mbi̱:
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Nu̱'a̱ ra̱ hmu̱ p'ʉya, bi guarbʉ 'bähra̱ Pablo, bi 'yɛ̱mbi̱:
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Nu̱'a̱ ra̱ hmu̱ p'ʉya, ma̱hømbi 'yɛ̱mbi̱:
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Co nu̱na̱ ra̱ hya̱ na̱ p'ʉya, bi zop'ʉ ra̱ Pablo'ʉ mi̱ nne xtí̱ mfɛte. Da̱ guehna̱ ra̱ hmu̱, xquet'a̱ bi zop'ʉ 'mø mi̱ hya̱xa̱ njua̱ni̱ ngue ra̱ romano. Bi̱ nsu̱ p'ʉya ngue xi du̱t'i̱.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Mi̱ hyaxpʉya, nu̱'a̱ rá̱ hmu̱ yø soldado bi̱ ne xta̱ hya̱ts'i̱ xa̱nho ra̱ güɛnda teni̱ 'bɛ'a̱ gui ya̱pyø judío na̱ ra̱ Pablo. Bi xojpa̱ yø cadena ma̱ ntha̱t'i̱ p'ʉya, bi̱ ma̱nda ngue bi̱ ma ma̱pɛti yø hmu̱ yø mmäcja̱. Bi̱ nja ra̱ da̱junta. Bá̱ njʉcra̱ Pablo p'ʉya, bi̱ ma ma̱'bä'mi̱ p'ʉ 'bʉhyø ja̱'i̱.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.