2 Coríntios 7
Ja ua ra̱ ʼdaʼyo cohi bi gomi̱ Oja̱ yø ja̱ʼi̱ (OTNNT) vs NVI
1 Ague ma̱ zi cu̱'a̱hʉ, ngu̱na̱ ra̱ hya̱ di ya̱t'Oja̱ da̱ 'yørca̱hʉ ya. Ja̱na̱ngue ma ga̱ hɛhmʉ p'ʉ'a̱ te gäma̱ nts'o i ja. Ga̱ hɛhmʉ p'ʉ'ʉ te gäma̱ cosa di ts'onnga̱ ma̱ do'yohʉ. Ga̱ hɛhmʉ p'ʉ'ʉ te gäma̱ hya̱ di ts'onnga̱ ma̱ n'yomfɛ̱ni̱hʉ. Ma ga̱ ha̱hma̱ mmʉi ga̱ nnu̱ ma̱nsu̱hʉ Oja̱. Ma ga̱ u̱nma̱ mmʉihʉ Oja̱ para za̱ntho.
1 Amados, visto que temos essas promessas, purifiquemo-nos de tudo o que contamina o corpo e o espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Ague ma̱ zi cu̱'a̱hʉ, 'yo di ju̱nngä ni̱ mmʉihʉ, da̱mi̱ 'yøt'e ngue gui̱ ma̱cjʉ. Porque nu̱gä hi̱njondí̱ sʉi. Hi̱n tema̱ nts'oni̱ dí ørpa̱bi̱ n'na ra̱ ja̱'i̱, 'nɛ̱ hi̱njondi̱ här'ma̱ hya̱ ngue te ga̱ hannba̱bi̱ n'na ra̱ ja̱'i̱.
2 Concedam-nos lugar no coração de vocês. A ninguém prejudicamos, a ninguém causamos dano, a ninguém exploramos.
3 Nu̱na̱ ra̱ hya̱ dí̱ mma̱, hi̱njondi̱ hørpa̱ ra̱ hya̱ ngue ga̱ ɛ̱mbi̱ hi̱ngui̱ ho te ørque. Ya xtá̱ xi'a̱hʉ m'mɛt'o ngue nu̱gä da̱di̱ ma̱'a̱hʉ mɛ̱nte dí 'bʉi 'nɛ̱ asta̱ gue'mø dá̱ tu̱.
3 Não digo isso para condená-los; já lhes disse que vocês estão em nosso coração para juntos morrermos ou vivermos.
4 Nu̱gä dí pa̱'a̱ njua̱ni̱ ngue gui 'yøthʉ ya yø hya̱ dí xi'a̱hʉ. Nu̱gä dí ɛ̱ts'a̱hʉ 'mø dí ya̱'be yø ja̱'i̱, porque dí xifi te guí øthʉ. Ma̱da̱gue'a̱ dí sägä ra̱ n'ʉ, pɛ nu̱'mø bi zo ma̱ mmʉigä'a̱ te guí øthʉ, ya ma̱n'natho da̱di johya.
4 Tenho grande confiança em vocês, e de vocês tenho muito orgulho. Sinto-me bastante encorajado; minha alegria transborda em todas as tribulações.
5 Nu̱'mø ma̱ søcä ua ja ra̱ häi Macedonia, hi̱nja̱m'mø xtá̱ nzä xca̱ m'mʉmma̱ pähä. Porque ndap'ʉ bi zä mi̱ ja ra̱ sʉi. Ya bi du̱ ma̱ mmʉi dí ɛ̱na̱ ngue xtí ts'onyø ja̱'i̱ na̱ ra̱ hya̱ dí̱ mma̱.
5 Pois, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum descanso, mas fomos atribulados de toda forma: conflitos externos, temores internos.
6 Pɛ nu̱na̱ Oja̱, nu̱'ʉ yø ja̱'i̱ hi̱ngui̱ ha̱ ra̱ ts'ɛdi, go di ha̱tra̱ ts'ɛdi na̱. Ja̱na̱ngue nu̱'mø mi̱ zøcua ra̱ Tito, Oja̱ bi 'yøt'e ngue ma̱n'natho bi hya̱ ra̱ ts'ɛdi ma̱ mmʉi.
6 Deus, porém, que consola os abatidos, consolou-nos com a chegada de Tito,
7 Hi̱nga̱ hønt'a̱ dá̱ johya 'mø ma̱ nu̱ ra̱ Tito ma̱høn'a̱, sinoque ma̱n'natho dá̱ johya 'mø mi̱ xiqui ngue ɛ̱mmɛ̱i̱ gá̱ 'yørpa̱hʉ ma̱ su̱ mɛ̱nte bá̱ m'mʉp'ʉ guí 'bʉhmʉ. Porque ra̱ Tito ja̱njua̱ni̱ di johya conná̱ ngue'a̱hʉ. 'Nɛ̱ bi xiqui ngue tu̱ ni̱ mmʉihʉ ngue'a̱ te gni̱ ʉnnga̱hʉ ma̱ mmʉigä. I ɛ̱ngui̱ ngue ɛ̱mmɛ̱i̱ guí̱ mbɛ̱njʉ. Mi̱ zä ma̱ øcä na̱ ra̱ hya̱ na̱ p'ʉya, ma̱n'na ma̱thoguitho dá̱ johya.
7 e não apenas com a vinda dele, mas também com a consolação que vocês lhe ministraram. Ele nos falou da saudade, da tristeza e da preocupação de vocês por mim, de modo que a minha alegria se tornou ainda maior.
8 Nu̱'mø ma̱ pɛn'na̱hʉ p'ʉ ra̱ carta m'mɛt'o, bi du̱ ma̱ mmʉi ngue'a̱ te ra̱ hya̱ bi̱ mɛ ra̱ carta. Porque dí pa̱'a̱ njua̱ni̱ ngue da̱ du̱ ni̱ mmʉihʉ 'mø gá̱ nu̱hʉ'a̱ ra̱ hya̱ nt'ot'i. A nu̱yá, ya hi̱ngui̱ tu̱ ma̱ mmʉi ngue'a̱ ra̱ carta dá̱ pɛn'na̱hʉ p'ʉ. Porque dí pa̱di̱ ngue hi̱nxma̱ ma da̱ du̱ ni̱ mmʉihʉ.
8 Mesmo que a minha carta lhes tenha causado tristeza, não me arrependo. É verdade que a princípio me arrependi, pois percebi que a minha carta os entristeceu, ainda que por pouco tempo. 9 Agora, porém, me alegro, não porque vocês foram entristecidos, mas porque a tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês se entristeceram como Deus desejava, e de forma alguma foram prejudicados por nossa causa.
9 A nu̱yá, ja̱njua̱ni̱ da̱di johya. Pɛ hi̱ngue da̱di johya ngue bi du̱ ni̱ mmʉihʉ. Sinoque da̱di johya ngue nu̱'a̱ i du̱ ni̱ mmʉihʉ, bi̱ mpähni̱ n'yomfɛ̱ni̱hʉ. Oja̱ bi 'yøt'e ngue bi du̱ ni̱ mmʉihʉ ngue'a̱ te gmi̱ øthʉ, n'namhma̱ ngue nu̱'a̱ ra̱ carta dá̱ ot'i bi 'yøt'a̱hʉ ra̱ nho, hi̱ngue ma̱sque ra̱ nts'oni̱ bi 'yøt'a̱hʉ.
9 A tristeza segundo Deus produz um arrependimento que leva à salvação e não remorso, mas a tristeza segundo o mundo produz morte.
10 Porque nu̱ ra̱ ja̱'i̱ tär'ma̱n'ʉ rá̱ mmʉi ngue te ga̱ 'yo, ya di 'bätrá̱ mmʉi, da̱ hyɛp'ʉ ra̱ nts'o ga̱ 'yo. 'Nɛ̱ gue'a̱ nnu̱ ma̱nho Oja̱'a̱, gue'a̱ di̱ nya̱nná̱ te ra̱ ja̱'i̱'a̱. Pɛ nu̱'ʉ yø ja̱'i̱ njua̱ntho hi̱ngui̱ nne da̱ 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ Oja̱, ma̱da̱gue'a̱ ja'mø tu̱ yø mmʉi, pɛ hi̱ndi̱ nya̱nyø te.
10 Vejam o que esta tristeza segundo Deus produziu em vocês: que dedicação, que desculpas, que indignação, que temor, que saudade, que preocupação, que desejo de ver a justiça feita! Em tudo vocês se mostraram inocentes a esse respeito.
11 Bi̱ nu̱ ma̱nho Oja̱ te gá̱ 'yøthʉ, porque mi̱ zä gmi̱ nu̱hʉ ra̱ carta dá̱ pɛn'na̱hʉ p'ʉ ngue'a̱ ra̱ ts'oqui bi̱ nja, bi du̱ ni̱ mmʉihʉ p'ʉya. Ya guí̱ nnu̱hʉ te bi̱ nja m'mɛfa mi̱ zä gmi̱ pa̱hmʉ'a̱ te bi̱ nja. Gá̱ mbøcuɛhʉ p'ʉya, porque guí su̱hʉ ra̱ castigo da̱ ja Oja̱. Ja̱na̱ngue gá̱ hya̱ ra̱ ts'ɛdi ga̱ hɛjpa̱hʉ'a̱ bi 'yøtra̱ ts'oqui. Ya di̱ nɛ̱qui̱ ngue hi̱n ga̱di hothohʉ'a̱ ra̱ ts'oqui bi̱ nja. A nu̱yá, ja̱njua̱ni̱ guí̱ nne gui̱ nnu̱jʉ ya.
11 Assim, se lhes escrevi, não foi por causa daquele que cometeu o erro nem daquele que foi prejudicado, mas para que diante de Deus vocês pudessem ver por si próprios como são dedicados a nós.
12 Nu̱'mø ma̱ ot'ä na̱ ra̱ carta dá̱ pɛn'na̱hʉ p'ʉya, hi̱nga̱ høntho dí̱ nnegä ngue di̱ njapra̱ castigo'a̱ to bi 'yøtra̱ ts'oqui, ni̱ xi̱ndi̱ fäts'i to ts'ʉi. Sinoque pa̱ Oja̱ te dá̱ bɛ̱ngä, porque dá̱ negä ngue da̱ di̱nni̱ mmʉihʉ ngue nu̱na̱ ra̱ hya̱ dí xi'a̱hʉ, guehna̱ ra̱ hya̱ guí̱ nnu̱ ma̱nsu̱hʉ na̱.
12 Por isso tudo fomos revigorados.
13 Gue'a̱ i̱ nhohma̱ mmʉigä'a̱ ya.
13 de encorajados, ficamos mais contentes ainda ao ver como Tito estava alegre, porque seu espírito recebeu refrigério de todos vocês.
14 Nu̱'mø tobe hi̱mma̱ni̱ map'ʉ ra̱ Tito ya, nu̱gä dí ɛ̱mbi̱: “Dí̱ pa̱cä njua̱ni̱ ngue da̱ 'yørpa̱bi̱ ma̱su̱ yø ja̱'i̱ na̱ ra̱ hya̱ ga̱ pɛnnba̱bi̱ ya”, dí ɛ̱mbi̱. Pɛ nu̱ te dá̱ xicä ra̱ Tito, ma̱jua̱ni̱ ngue gue'a̱ gá̱ 'yøthʉ'a̱. Ja bi bømp'ʉ ma̱jua̱ni̱ te dá̱ xicä ra̱ Tito ya, tengu̱tho 'mø dá̱mbá̱ m'mʉcä p'ʉ guí 'bʉhmʉ ya, gä ma̱jua̱ni̱ ra̱ hya̱ dá̱ xi'a̱hʉ.
14 Eu lhe tinha dito que estava orgulhoso de vocês, e vocês não me decepcionaram. Da mesma forma como era verdade tudo o que lhes dissemos, o orgulho que temos de vocês diante de Tito também mostrou-se verdadeiro.
15 Dí pa̱'a̱ njua̱ni̱ ngue ma̱n'natho di̱ ma̱'a̱hʉ ra̱ Tito ya, porque mbɛ̱ndya ngue gä gá̱ 'yørpa̱hʉ ma̱su̱ yø hya̱ bi xi'a̱hʉ, 'nɛ̱ nu̱'ʉ yø hya̱ bi xi'a̱hʉ, gá̱ ja ndu̱mmʉi ga̱ 'yøthʉ'ʉ.
15 E a afeição dele por vocês fica maior ainda, quando lembra que todos vocês foram obedientes, recebendo-o com temor e tremor.
16 A nu̱yá, ja̱njua̱ni̱ da̱di johya, porque nu̱'a̱ te gä guí øthʉ, gä gue'a̱, hi̱nte di 'bɛdi. Ya hi̱ndí̱ yobɛ̱ni̱ co nu̱'a̱hʉ ya.
16 Alegro-me por poder ter plena confiança em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.