2 Coríntios 1
Ja ua ra̱ ʼdaʼyo cohi bi gomi̱ Oja̱ yø ja̱ʼi̱ (OTNNT) vs ARC
1 Nu̱gä drá̱ Pablo, Oja̱ bi 'yɛ̱xqui̱ ngue drá̱ representantegä ra̱ Jesucristo. Nu̱gä ya, co 'nɛ̱hna̱ ma̱ zi cu̱hʉ ra̱ Timoteo da̱di zɛnguagä'be'ʉ yø ja̱'i̱ Oja̱ di̱ mpɛti p'ʉ ja ra̱ hni̱ni̱ Corinto, da̱ gue'ʉ mi̱'da yø ja̱'i̱ ya o rá̱ 'yɛ Oja̱ rá̱ m'mʉp'ʉ ja ra̱ häi Acaya da̱di zɛngua'be.
1 Paulo, apóstolo de Jesus Cristo pela vontade de Deus, e o irmão Timóteo, à igreja de Deus que está em Corinto, com todos os santos que estão em toda a Acaia:
2 Dí̱ nnegä'be ngue nu̱na̱ Oja̱ ma̱ Papáhʉ co 'nɛ̱hna̱ ma̱ Hmu̱hʉ Jesucristo di ja̱p'a̱hʉ 'nɛ̱ da̱ hyu̱t'a̱ ni̱ mmʉihʉ.
2 graça a vós e paz, da parte de Deus, nosso Pai, e da do Senhor Jesus Cristo.
3 Nu̱na̱ Oja̱ ngue rá̱ Oja̱ 'nɛ̱hrá̱ Papá ma̱ Hmu̱hʉ Jesucristo, ma ga̱ ja ma̱mma̱di̱hʉ na̱ya. Nu̱na̱ Oja̱ ma̱ Papáhʉ, di huɛ̱ga̱hʉ 'nɛ̱ di hoga̱ ma̱ mmʉihʉ na̱.
3 Bendito seja o Deus e Pai de nosso Senhor Jesus Cristo, o Pai das misericórdias e o Deus de toda consolação,
4 N'na ndi̱ ngu̱ n'na ndi̱ ga̱ sähʉ ra̱ n'ʉ, guehna̱ Oja̱ di hoga̱ ma̱ mmʉihʉ. Pɛ tengu̱tho bi 'yørca̱hʉ Oja̱ ngue bi hoga̱ ma̱ mmʉihʉ, i̱ nnepe ngue ga̱ jahʉ p'ʉ ma̱ mmi̱c'ɛ̱i̱hʉ ya. Nu̱'mø dí̱ nnu̱ ma̱ mmi̱c'ɛ̱i̱hʉ ngue sä ra̱ n'ʉ, xquet'a̱ ga̱ hojpa̱hʉ yø mmʉi.
4 que nos consola em toda a nossa tribulação, para que também possamos consolar os que estiverem em alguma tribulação, com a consolação com que nós mesmos somos consolados de Deus.
5 Nu̱'mø xa̱ngu̱ ra̱ n'ʉ dí sähʉ tengu̱tho ra̱ n'ʉ bi zä ra̱ Cristo, pɛ nu̱na̱ ra̱ Cristo ma̱thoguitho di hoga̱ ma̱ mmʉihʉ na̱.
5 Porque, como as aflições de Cristo são abundantes em nós, assim também a nossa consolação sobeja por meio de Cristo.
6 A nu̱yá, nu̱na̱ ra̱ n'ʉ dí sägä, guehna̱ di zäp'ʉ di̱ nhohni̱ mmʉihʉ na̱ 'nɛ̱ di̱ nya̱nni̱ tehʉ na̱ya. Nu̱'mø ngue di hogä ma̱ mmʉi Oja̱, xquet'a̱ da̱ zä gui ti̱ni̱ ha di̱ nhohni̱ mmʉihʉ 'nɛ̱ gui ti̱ni̱ ha di̱ nya̱nni̱ tehʉ. Porque nu̱'mø guí sähʉ ra̱ n'ʉ tengu̱tho xtá̱ sägä, dí̱ nne ngue gui sɛti xa̱nho te gä ra̱ n'ʉ ja ngue gui sähʉ.
6 Mas, se somos atribulados, é para vossa consolação e salvação; ou, se somos consolados, para vossa consolação é, a qual se opera, suportando com paciência as mesmas aflições que nós também padecemos.
7 A nu̱yá, dí pa̱'a̱ njua̱ni̱ ngue gä gui pømma̱nhohʉ ya, porque dí pa̱cä ngue nu̱'mø ya gdi sähʉ ra̱ n'ʉ tengu̱tho xtá̱ sägä, nu̱na̱ Oja̱ xquet'a̱ di hoc'a̱ ni̱ mmʉihʉ tengu̱tho i hoga̱ ma̱ mmʉi.
7 E a nossa esperança acerca de vós é firme, sabendo que, como sois participantes das aflições, assim o sereis também da consolação.
8 Ague ma̱ zi cu̱'a̱hʉ, nu̱'ʉ yø xɛqui jap'ʉ ja ra̱ häi Asia, da̱mi̱ pa̱hmʉ ya ngue xa̱ndøngu̱ ra̱ n'ʉ xtá̱ sägä p'ʉ. Ja̱njua̱ni̱ ngue dá̱ m'mʉ mma̱n'ʉ. Ya di ɛ̱na̱ ngue hi̱n xca̱bá̱ sɛti te gä ra̱ n'ʉ dá̱ thogui. Porque ya ja ngue xta̱bá̱ thogui.
8 Porque não queremos, irmãos, que ignoreis a tribulação que nos sobreveio na Ásia, pois que fomos sobremaneira agravados mais do que podíamos suportar, de modo tal que até da vida desesperamos.
9 Nu̱p'ʉ ngue nná̱ bɛ̱ni̱, ɛ̱na̱ gue ya xi ts'änni̱ ngue da̱ thogui. Pɛ nu̱na̱ te gä ra̱ n'ʉ dá̱ thocä, i̱ nja na̱ para ngue ma̱n'natho ga̱ hon'Oja̱ ngue da̱ ya̱ngui̱. Porque Oja̱ i sä da̱ 'yøt'e ngue di bɛ̱nna̱te yø ánima. Ya hi̱nda̱ zä da̱ 'yɛ̱nna̱ ja̱'i̱ ngue dá̱ hyonsɛ ha di̱ nya̱nna̱te.
9 Mas já em nós mesmos tínhamos a sentença de morte, para que não confiássemos em nós, mas em Deus, que ressuscita os mortos;
10 Pɛ nu̱'mø ra̱ ora mi̱ ja ngue xta̱bá̱ thogui, dí ha̱xa̱ njua̱ni̱ ngue guehna̱ Oja̱ bi ya̱ngui̱. Asta̱ guehya i fäxqui. Da̱ guehya dí ha̱xa̱ njua̱ni̱ ngue nu̱'mø ni̱mantho ga̱ sä ra̱ n'ʉ di sigue da̱ ya̱ngui̱.
10 o qual nos livrou de tão grande morte e livrará; em quem esperamos que também nos livrará ainda,
11 Pɛ i jatho gui fäxca̱hʉ ya ngue gui̱ mmarca̱hʉ Oja̱. Nu̱ hangu̱ ga̱ngu̱ yø ja̱'i̱ da̱ marca̱gui̱ Oja̱, nu̱'mø bi̱ nu̱ yø ja̱'i̱ ngue di ja̱jpa̱gui̱ Oja̱, gä gue'ʉ di ja ma̱mma̱di̱ Oja̱'ʉ.
11 ajudando-nos também vós, com orações por nós, para que, pela mercê que por muitas pessoas nos foi feita, por muitas também sejam dadas graças a nosso respeito.
12 I jap'ʉ ma̱n'na ra̱ hya̱ ya ngue ma̱n'na ma̱ da̱tho nná̱ johya. Porque da̱di̱ u̱nna̱ güɛnda ua ja ma̱ n'yomfɛ̱ni̱ ngue ma̱jua̱ni̱ da̱di̱ mporta xa̱nho ua ja ra̱ xi̱mhäi. Pɛ nu̱ te gä dí øt'e, ma̱jua̱ni̱ ngue ma̱ mmʉi nná̱ øt'e. Nu̱na̱ ra̱ hya̱ dí xi'a̱hʉ ya, guehna̱ dá̱ n'yogä 'mø ma̱ magä p'ʉ guí 'bʉhmʉ na̱ya. Pɛ gue bi 'dacrá̱ ma̱te Oja̱, go bi 'yøt'a̱ ngue ngu̱'a̱ dá̱ n'yo. Hi̱nga̱ sä ga̱ ɛ̱na̱ ngue dí pa̱sɛ te nná̱ 'yo.
12 Porque a nossa glória é esta: o testemunho da nossa consciência, de que, com simplicidade e sinceridade de Deus, não com sabedoria carnal, mas na graça de Deus, temos vivido no mundo e maiormente convosco.
13 Nu̱ya yø hya̱ da̱di cuatä ua ja ra̱ sʉcua̱, hi̱n tema̱ ma̱n'na ma̱ hya̱ ma̱ ua̱nts'ibi, gä gue'a̱ te mma̱nna̱ sʉcua̱. Nu̱na̱ ra̱ hya̱ guí ti̱mhmʉ p'ʉ ja ra̱ sʉcua̱, guehna̱ ra̱ hya̱ dí̱ nne ga̱ xi'a̱hʉ na̱ya, nu̱gä hi̱ndi̱ hä'a̱hʉ. Ɛ̱mmɛ̱i̱ dí̱ nnegä ngue da̱ di̱nni̱ mmʉihʉ xa̱ndønho ngue gä gue'a̱ te dí øt'e.
13 Porque nenhumas outras coisas vos escrevemos, senão as que já sabeis ou também reconheceis; e espero que também até ao fim as reconhecereis,
14 Porque nu̱yá, hi̱nga̱ gä ti̱nni̱ mmʉihʉ xa̱nho hanja te dí øt'e. Pɛ dí̱ nnegä ngue da̱ di̱nni̱ mmʉihʉ xa̱nho te dí øt'e, n'namhma̱ ngue nu̱'mø ra̱ pa da̱ ɛ̱p'ʉ ra̱ Hmu̱ Jesús, ya da̱ zäp'ʉ gui 'yɛ̱spa̱hʉ'a̱ tengue nná̱ 'yogä. Dagueque, xquet'a̱ ga̱ ɛ̱spa̱bi̱'a̱ tengue gni̱ 'yohʉ p'ʉya.
14 como também já em parte reconhecestes em nós, que somos a vossa glória, como também vós sereis a nossa no Dia do Senhor Jesus.
15 Nu̱gä nu̱p'ʉ nná̱ bɛ̱ni̱, dí ɛ̱na̱ ngue ya guí̱ nnu̱ ma̱nhojʉ, ja̱na̱ngue dá̱ sännä'a̱ rá̱ yondi̱ ngue xca̱ map'ʉ ngue xca̱bi zɛngua'a̱hʉ.
15 E, com essa confiança, quis primeiro ir ter convosco, para que tivésseis uma segunda graça;
16 Porque dá̱ ne ngue nu̱'mø xca̱ ma Macedonia, xca̱ni̱ nthocä p'ʉ guí 'bʉhmʉ. Nu̱'mø xca̱bá̱ pengä Macedonia p'ʉya, ma̱høn'a̱ xca̱bá̱ thocä p'ʉ guí 'bʉhmʉ. Dí ɛ̱ngä ngue gui fäxca̱hʉ te ga̱ honi̱ ngue gdá̱ thop'ʉ ja ra̱ häi Judea.
16 e por vós passar à Macedônia, e da Macedônia ir outra vez ter convosco, e ser guiado por vós à Judeia.
17 Pɛ ya hi̱mbi̱ zä dá̱ map'ʉ. ¿Ua guí ɛ̱mhmʉ ya ngue hi̱mma̱ jua̱ni̱ te dí̱ mma̱ngä 'mø ma̱ sänni̱ ngue ga̱ mmap'ʉ? Nu̱na̱ ra̱ hya̱ dá̱ ma̱ ngue xca̱ øt'e 'nɛ̱ ya hi̱mbi̱ nja, ¿ua sä gui 'yɛ̱mhmʉ ngue 'da'igu̱ nna̱ ya̱gä'be yø ja̱'i̱ 'bʉcua ja ra̱ xi̱mhäi? Porque yø ja̱'i̱ i̱ mma̱ ngue da̱ 'yøt'a̱ n'na ra̱ hya̱, 'nɛ̱ pa̱di̱ xa̱nho ngue nu̱ ra̱ hya̱ i̱ mma̱, hi̱nda̱ 'yøt'e.
17 E, deliberando isso, usei, porventura, de leviandade? Ou o que delibero, o delibero segundo a carne, para que haja em mim sim, sim e não, não?
18 Pɛ i pa̱ Oja̱ ngue hi̱nja̱m'mø dí̱ mma̱ ngue ga̱ øt'ä n'na ra̱ hya̱ nu̱'a̱ dí pa̱di̱ ngue hi̱nda̱ zä ga̱ øt'e.
18 Antes, como Deus é fiel, a nossa palavra para convosco não foi sim e não.
19 Hi̱nga̱ gue'a̱ dí øt'ä'a̱, porque dí tɛnnä ra̱ Jesucristo rá̱ Ts'ʉnt'ʉ Oja̱. A nu̱gä ya, conna̱ Silvano, conna̱ Timoteo, ya xtá̱ xi'a̱he ha̱nja na̱ ra̱ Jesucristo. Nu̱na̱, hi̱nja̱m'mø bi̱ ma̱n'a̱ n'na ra̱ hya̱ ngue da̱ 'yøt'e, 'nɛ̱ pa̱di̱ ngue hi̱nda̱ 'yøt'e. Porque nu̱na̱ ra̱ Cristo gätho ma̱jua̱ni̱ te bi̱ ma̱.
19 Porque o Filho de Deus, Jesus Cristo, que entre vós foi pregado por nós, isto é, por mim, e Silvano, e Timóteo, não foi sim e não; mas nele houve sim.
20 Nu̱ te gäma̱ hya̱ xa̱ ya̱t'Oja̱ ngue di̱ nja, go gue'a̱ ra̱ Cristo øt'e ngue gä di̱ nja. Ja̱na̱ngue ya dí ɛ̱spa̱hʉ Oja̱ 'mø dí ɛ̱mhmʉ ngue ma̱jua̱ni̱'a̱ te mma̱nná̱ hya̱ Oja̱. Porque nu̱'a̱ te mi̱ hma̱ ngue da̱ tho ra̱ Jesucristo, ya bi̱ nja.
20 Porque todas quantas promessas há de Deus são nele sim; e por ele o Amém, para glória de Deus, por nós.
21 A nu̱gä ya, xi̱mma̱ ngu̱'a̱hʉ, guehna̱ Oja̱ di ha̱cjʉ ra̱ ts'ɛdi ngue hi̱nha gdá̱ hɛhmʉ ra̱ Cristo. Nu̱na̱ Oja̱, ya bi 'yøt'e ngue yø ja̱'i̱ga̱hʉ.
21 Mas o que nos confirma convosco em Cristo e o que nos ungiu é Deus,
22 Ya dí ohʉ rá̱ 'yɛ Oja̱ ya. Ya bá̱ 'bɛnnga̱hʉ ra̱ Espíritu Santo ngue ga̱ n'yohʉ. Ja̱na̱ngue ya dí ha̱xhʉ njua̱ni̱ ya ngue gätho mi̱'da yø hya̱ xa̱ ya̱t'Oja̱ ngue ra̱ nho di 'dacjʉ, gä di̱ nja.
22 o qual também nos selou e deu o penhor do Espírito em nossos corações.
23 Nu̱'a̱ ngue hi̱ndá̱ magä p'ʉ Corinto tengu̱tho nmi̱ sänni̱ ngue xca̱ map'ʉ, nu̱gä dí ɛ̱na̱ ngue go ni̱ nhohʉ ngue hi̱ndá̱ magä p'ʉ. I pa̱ Oja̱ ngue ma̱jua̱ni̱ te dí xi'a̱hʉ. A nu̱'mø guí ɛ̱mhmʉ ngue hi̱mma̱ jua̱ni̱ te dí̱ mma̱, nu̱gä da̱di̱ n'u̱ni̱ ngue ma̱da̱ zʉcä Oja̱ 'mø.
23 Invoco, porém, a Deus por testemunha sobre a minha alma, que, para vos poupar, não tenho até agora ido a Corinto;
24 Hi̱ndí̱ nne ga̱ mma̱ ngue ja ga̱ sänni̱ ha gdi japni̱ nt'ɛ̱c'ɛ̱i̱hʉ, ya dí pa̱di̱ ngue dʉ ni̱ nt'ɛ̱c'ɛ̱i̱hʉ. A nu̱na̱ ra̱ hya̱ dí̱ nne ga̱ øt'e̱, guehna̱ ngue ma̱n'natho gui johyahʉ 'mø di ya̱hʉ.
24 não que tenhamos domínio sobre a vossa fé, mas porque somos cooperadores de vosso gozo; porque pela fé estais em pé.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.