Lucas 15
Tenango Otomi NT (OTN_WBT) vs ARC
1 Gätho yø ngʉthäi 'nɛ̱'ʉ mi̱'da yø ja̱'i̱ t'ɛ̱mbi̱ ngue ja yø ts'oqui bi guarbʉ 'bähra̱ Jesús ngue øts'e te mma̱.
1 E chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Gue'a̱ ga̱ nnemhya̱ yø fariseo'a̱ 'nɛ̱hyø xännba̱te ngue ra̱ ley, bi 'yɛ̱na̱: ―Nu̱na̱ ra̱ n'yohʉ 'bʉcua, guehya yø ja̱'i̱ ja yø ts'oqui nne di̱ nya̱ui 'nɛ̱ 'dap'ʉ si̱hmɛ̱ui na̱.
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Ja̱na̱ngue ra̱ Jesús bi hyɛca̱ n'na ra̱ hya̱ bi xifi, bi 'yɛ̱mbi̱:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 ―Nu̱'a̱hʉ ya, xi'mø di 'bʉi to di si n'na ciento yø dɛ'yo, da̱ 'ue'a̱ n'na ndɛ'yo p'ʉya, ua̱ngui̱ da̱ zop'ʉ'ʉ goho 'däte ma̱'dɛ'ma̱ gʉto ndɛ'yo p'ʉ ja ra̱ da̱po. Da̱ ma da̱ honna̱ n'na ndɛ'yo xa̱ 'uegue asta̱ gue'mø bá̱ ti̱ni̱.
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e não vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Nu̱'mø bá̱ ti̱mp'ʉya, da̱di johya, da̱ hu̱xrá̱ xi̱xi̱, da̱ ɛ̱hɛ̱.
5 E, achando-a, a põe sobre seus ombros, cheio de júbilo;
6 Nu̱'mø bi zøp'ʉ ja rá̱ ngu̱, di pɛtyø amigo 'nɛ̱hyø besino, da̱ 'yɛ̱mbi̱: “Bá̱ ɛ̱hmʉ ya, 'da gda̱ johyathohʉ, porque ya dá̱ ti̱ngä ma̱ dɛ'yo xi̱ m'mɛdi”, da̱ 'yɛ̱na̱.
6 e, chegando à sua casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque perdida.
7 Njarbʉtho na̱ dí xi'a̱hʉ ya, ngue'mø bi hyɛp'ʉ ra̱ nts'o ga̱ 'yo n'na ra̱ ja̱'i̱ ja rá̱ ts'oqui. Ma̱n'na ra̱ ndøpähä bí ja ma̱hɛ̱ts'i̱, hi̱nda̱ gue'ʉ goho 'däte ma̱'dɛ'ma̱ gʉto nja̱'i̱ ɛ̱na̱ ngue yø hoja̱'i̱, hi̱n'yʉ yø ts'oqui.
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Xi n'na ra̱ xisu 'mø cʉ 'dɛt'a yø mɛ̱nyu̱, di 'bɛ'a̱ n'na p'ʉya, ua̱ngui̱ di sa̱cra̱ nyot'i da̱ gocrá̱ ngu̱, ma̱hotho di hyoni̱ asta̱ gue'mø bi di̱ni̱.
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até
9 Nu̱'mø bi di̱mp'ʉya, di pɛtyø amigo 'nɛ̱ mi̱'da yø besino, da̱ 'yɛ̱mbi̱: “Ma 'da gdá̱ johyathohʉ ya, porque dá̱ ti̱ngä ma̱ mɛ̱nyu̱ dá̱ 'bɛdi”, da̱ 'yɛ̱mbi̱.
9 E, achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Njarbʉtho na̱ ra̱ hya̱ dí xi'a̱hʉ ya, ngue bí ja ra̱ johya p'ʉ bí 'bʉhyø anxɛ Oja̱ ngue n'na ra̱ ja̱'i̱ ja rá̱ ts'oqui, da̱ hyɛp'ʉ ra̱ nts'o ga̱ 'yo.
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Mi̱ nya̱ ra̱ Jesús, bi 'yɛ̱na̱: ―Mi̱ si yoho yø ts'ʉnt'ʉ n'na ra̱ n'yohʉ.
11 E disse:
12 Nu̱na̱ ra̱ ts'ʉnt'ʉ cohi bi 'yɛ̱mbrá̱ papá: “Ague papá, da̱mi̱ 'dac'a̱ te ma̱ mmɛti di tocagui̱”, bi 'yɛ̱mbi̱. Nu̱na̱ rá̱ papá p'ʉya, bi u̱nni̱ n'na ngu̱ n'na yø ts'ʉnt'ʉ'a̱ te di tocabi.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte da fazenda que por eles a fazenda.
13 Hi̱mma̱ ya'atho yø pa p'ʉya, nu̱na̱ ra̱ ts'ʉnt'ʉ cohi, bi pɛti gätho'a̱ te rá̱ mmɛti, bi hya̱ts'i̱, bi̱ ma ma̱n'na ra̱ häi yap'ʉtho. Ja bi ʉmma̱ ʉni̱tho p'ʉ rá̱ mɛ̱nyu̱ p'ʉya.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua e ali desperdiçou a sua fazenda, vivendo dissolutamente.
14 Pɛ nu̱'mø mi̱ hyäti gä bi ʉnná̱ mɛ̱nyu̱, nu̱p'ʉ ja ra̱ häi 'bʉi, bi̱ nja n'na ra̱ thu̱hu̱. Ya hi̱n'yʉ te da̱ zi p'ʉya.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Bi̱ map'ʉ 'bʉ'a̱ n'na ra̱ n'yohʉ ngue bi 'yänna̱ 'bɛfi p'ʉya. Nu̱na̱ ra̱ n'yohʉ p'ʉya, bi 'bɛpi ngue da̱ märpa̱ yø ts'ʉdi p'ʉ bí ja rá̱ häi.
15 E foi e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 I̱ nne da̱ za'ʉ yø jʉza sa yø ts'ʉdi p'ʉya, pɛ hi̱njondi̱ u̱nni̱.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Ya ɛ̱mp'ʉya: “Nu̱p'ʉ ja rá̱ ngu̱ ma̱ papágä, xa̱ngu̱ yø hmi̱qui̱ di̱ mpɛp'ʉ, pɛ mbongui̱tho te da̱ zi. Nu̱gä p'ʉya, dí tu̱gä ra̱ thu̱hu̱ ua.
17 E, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Ma ga̱ pengä p'ʉ bí 'bʉhma̱ papá ya. Ga̱ ɛ̱mbi̱: Ague papá, ra̱ ts'oqui dá̱ øt'a̱'i̱, xquet'a̱ ra̱ ts'oqui dá̱ ørpa̱bi̱ Oja̱.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti.
19 Ya hi̱nni̱ 'yu̱p'ʉ gui 'yɛ̱na̱ ngue ni̱ ba̱si̱gui̱ ya. Gui 'yø'ni̱ güɛnda ngue nu̱gä tengu̱tho'ʉ ni̱ mɛfi guí si, di̱ njarbʉtho p'ʉ gdi bɛ̱ngui̱, ga̱ ɛ̱mbi̱”.
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus trabalhadores.
20 Bi hya̱ ra̱ 'yu̱ p'ʉya bi̱ mengui̱, i̱ ma rá̱ ngu̱ rá̱ papá. Nu̱'mø tobe yap'ʉtho bá̱ ɛ̱ p'ʉya, bi hyandrá̱ papá, bi huɛ̱qui̱. Bi̱ ma p'ʉya ngue di c'at'ui, asta̱ hʉfi 'nɛ̱ di u̱nna̱ beso.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Nu̱na̱ ra̱ ts'ʉnt'ʉ p'ʉya, bi 'yɛ̱mbrá̱ papá: “Ague papá, ra̱ ts'oqui dá̱ øt'a̱'i̱, xquet'a̱ ra̱ ts'oqui dá̱ ørpa̱bi̱ Oja̱. Ya hi̱nni̱ 'yu̱p'ʉ gui 'yɛ̱ngui̱ ngue ni̱ ba̱si̱gui̱ ya”.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Nu̱'a̱ rá̱ papá p'ʉya, ɛ̱mbyø hmi̱qui̱: “N'nahma̱ntho bá̱ ca̱hmi̱ ra̱ u̱lu ta̱te xa̱nho, da̱mi̱ hetui. Da̱mi̱ hyu̱rpa̱ui n'na ra̱ mfo'yɛ rá̱ 'yɛ. Da̱mi̱ u̱nnui yø 'boxthi̱ da̱ di̱t'i̱.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão e sandálias nos pés,
23 Bá̱ siui n'na ra̱ nda̱ni̱ xa̱noqui ga̱ hohʉ. Ma ga̱ n'øt'a̱ ngohʉ, ga̱ nsi̱hmɛ̱hʉ.
23 e trazei o bezerro cevado, e matai-
24 Porque nu̱na̱ ma̱ ts'ʉnt'ʉgä 'bʉcua, tengu̱tho 'mø xi du̱ na̱, a nu̱yá, tengu̱tho 'mø ma̱'da'yo bi̱ m'mʉi. Ya xi̱ m'mɛdi, pɛ ma̱høndá̱ nu̱hʉ ya”. Bi̱ mʉdi bi̱ n'øt'a̱ngo p'ʉya.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 Ma̱mbí 'yo ra̱ 'bɛfi'a̱ rá̱ ts'ʉnt'ʉ ma̱ da̱p'ʉya. Nu̱'mø ni̱ ma da̱ zøp'ʉ ja ra̱ ngu̱'a̱ ra̱ ts'ʉnt'ʉ ma̱mbí 'yo ra̱ 'bɛfi p'ʉya, bi 'yøde ngue ja yø 'bida, 'bʉhyø nɛ̱i̱.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e, quando veio e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Bi zonhna̱ n'na'ʉ yø hmi̱qui̱ p'ʉya, bi 'yänni̱ te 'bɛ'a̱ ma̱ ngo i ja.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Nu̱'a̱ ra̱ hmi̱qui̱ p'ʉya bi 'yɛ̱mbi̱: “Ni̱ papá'a̱ øt'a̱ngo ngue ni̱ n'yohʉ xa̱ nzøhø. Xa̱ ma̱nda ngue xa̱ tho n'na ra̱ nda̱ni̱ ya xi̱ noqui, porque nnu̱ rá̱ ts'ʉnt'ʉ ngue hi̱nte di ja”.
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Bi̱ mbøcuɛ p'ʉya, hi̱ngui̱ nne da̱ yʉt'a̱mbo. Bá̱ pønna̱ papá p'ʉya, bi xifi ngue da̱ yʉt'a̱mbo.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. E, saindo o pai, instava com ele.
29 Pɛ nu̱'mø mi̱ da̱ p'ʉya, bi 'yɛ̱mbrá̱ papá: “Ya xa̱ mma yø jɛya dí øt'a̱ ni̱ 'bɛfi, nu̱gä hi̱nja̱m'mø xtá̱ fɛts'i te guí̱ mma̱. Pɛ hi̱nja̱m'mø xcá̱ 'daca̱ n'na ra̱ zichivo ngue ga̱ nsänni̱go'be ma̱ amigo.
29 Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo
30 Pɛ nu̱yá, nu̱'mø mi̱ zøhna̱ ni̱ ts'ʉnt'ʉ bi ʉn'na̱ ni̱ mɛ̱nyu̱ ngue yø 'uɛsi, go xcá̱ hyopra̱ nda̱ni̱ na̱ya”.
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou a tua fazenda com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Nu̱na̱ rá̱ papá p'ʉya, bi 'yɛ̱mbrá̱ ts'ʉnt'ʉ: “Ague ts'ʉnt'ʉ, nu̱'i̱ ya 'daua dí 'bʉhmi̱. Nu̱'a̱ te gä dí pɛts'ä, gä ni̱ mmɛti.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas
32 Pɛ nu̱yá, xa̱nhotho ngue di̱ njajʉ mpähä, ga̱ øthʉ ra̱ ngo. Porque nu̱na̱ ni̱ n'yohʉ, tengu̱tho 'mø ya xi du̱ na̱, ma̱'da'yo ngue bi̱ m'mʉi. Ya xi̱ m'mɛdi, pɛ ma̱høndá̱ nu̱hʉ ya”.
32 Mas era justo alegrarmo- porque este teu irmão estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.