Atos 27
Nəkwəkwə imərhakə kape kughen: nɨrpenien vi (NWI) vs VC
1 Kɨni kɨmɨni ta mə jakhavən apa Rom, kɨmɨkɨr Pol mɨne narmamə tɨksɨn mɨn yamə mɨne kwəraptərəkɨn-ta əriə, kɨvəhsi-pən əriə ye kwermɨ yamehuə kape mobael mɨnə kɨrik, nhagɨn e Julias. Kafan e mobael mɨnə kamni kɨmə, “Mobael kape Sisa.”
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Rao kɨrik rɨmatərhav apa Adramitiam, muə, mamor apnəpenə mə tukrɨvən mɨvhiak apa yerkwanu mɨnə Tarki ipakə tuk nɨkar-kar tahik. Kɨni yɨmnhavən ye rao a mhavirə. Kɨni yemə Masedonia kɨrik rɨmɨkwasɨg kɨn əmawə. Nhagɨn e Aristakas. Iman apa Tesalonaeka.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Kəni rɨkwamer kɨn, yɨmnhavhiak mɨn apa Saedon. Kɨni Julias a, rɨmnor huvə pən kɨmi Pol, kɨni meighaan kɨn mə tukrɨvhiak məm in mɨnə tɨksɨn apaikɨn, mə iriə tuksasitu iran.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Kɨni ai yɨmɨsarar, mhatərhav mɨn mhavirə. Yɨmnharəhpɨkɨn nɨmətag, kɨni mhakurao-pən ye tanə a Saepras, mhavən ye tahik yame rəmərinu.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Yɨmnhakurao-pən iruə ye tanə mir a Silisia mɨne Pamfilia, kɨni mhavhiak apa yerkwanu a Maera ye provins a Lisia.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Ikɨn aikɨn a, yamehuə kape mobael mɨnə rɨmnəm rao kɨrik yame rɨmatərhav apa yerkwanu a Aleksandria, mamvən apa Rom. Kɨni rɨvəhsi-pən əmawə ye rao a.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Kɨni yakhavirə mɨn, mərɨg nɨpɨg fam rao a ramaiyu mar, nɨpɨg rehuə ramarkut pɨk tuk nɨvhiakien ipakə tuk yerkwanu a Nidas. Aikɨn a, nɨmətag rehuə pɨk, mamətapɨg kɨn əmawə, yɨmɨseinein nhavhiakien. Aikɨn, yɨmɨsarar, mɨsaiyu mhavən ye tanə a Krit. Mɨsaiyu, mhakurao ye kwənmhaan a Salmone, mɨsaiyu pirə ye nɨkarɨn pən.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Yɨmvsaiyu ipakə tuk nɨkar-kar tahik; yɨmɨsarkut pɨk, mərɨg yakhavhiak ikɨn kɨrik kamni kɨmə “Ikɨn rəmərinu ikɨn,” yame ipakə tuk yerkwanu a Lasea.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Kɨmawə yɨmɨsoriah nɨpɨg rɨpsaah, kɨni nɨpɨg kape tahik raməsəsao iran ruauə ipakə. Kɨni Pol ramor kwirɨg kɨmi narmamə mɨnə mɨmə,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 “Yo mɨnə tɨksɨn. Yakəm yakɨrkun mə tukmə kɨtawə khavirə pɨk, nɨmətag ehuə ravən, rao tukrəməteih, rao mɨne narmamə mɨne narɨmnar tuksəmnɨm.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Mərɨg yamehuə kape mobael mɨnə rɨpəh nətərɨg-pɨkien kɨn Pol, mamətərɨg əmə kɨn kapten kape rao mɨne yermamə e kafan a rao.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Kɨni nɨkar-kar tahik a, rahas tuk nɨvhiakien aikɨn ye nɨpɨg kape nɨmətag. Ror pən, iriə khapsaah khamə kɨmawə jakhavirə mamhavən mɨsarkut tuk nɨvhiakien apa tanə a Krit. Kwənmhan kɨrik aikɨn rəmərinu ikɨn, kamni kɨmə Finiks. Nəpag nɨmrɨ tanə a ramor nəkwan kɨraru ye tahik rɨmɨvhiak ikɨn: Kɨrik rɨvaag-pən ye nɨkarɨn pihiu ikɨn; kɨrik rɨvaag-pən ye nɨkarɨn prah ikɨn.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Kɨni nɨmətag kɨrik rɨsɨ-pihiu mamavən, rɨpəh nehuə-pɨkien. Kɨni kɨsəm, khamə tuksəri-pən nərɨgien kapəriə, mhavi haktə angka, mhavirə mɨsaiyu ipakə tuk nɨkar-kar tahik apa Krit.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Kɨni rɨpəh norien tu, nɨmətag ehuə kɨrik ravən. Nɨmətag a kamni kɨmə, “Notis.” Nɨmətag a rɨsɨ-fiak
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 mɨrəh əmawə, kɨni muh rao. Kɨni rao reinein naiyuyen mɨrəhpɨkɨn nɨmətag. Yaksəpəh, mɨsəta ye nɨmətag rɨrəh əmawə mɨvən.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Kɨni yɨmnhakurao ye kwaji tanə a kamni kɨmə Kaoda, ye nɨkarɨn pihiu. Aikɨn a yɨmɨserkwaig kəskəh, mɨsarkut pɨk tuk nhavi-tərəkɨnien kwaji bot kape rao ehuə a,
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 mərɨg narmamə kape rao mɨnə kɨsarkut pɨk, mharəh-si haktə kwaji bot a ye nəkwai rao ehuə, mharəh nərəus, mɨseiwaiyu-pən ye nəkwai rao ehuə a apa ye tanə, mharkwəji kwaji bot. Mhagɨn pɨk, meinai iruə ye tanə a Sirtis, tahik rɨpəh nəmnɨmien. Khamə ta-mə rao tukrɨrəhpɨkɨn nɨpakɨr. Ror pən, kharəhsi-əhu sel kape rao, mhapəh nɨmətag ramrəh əmə rao mamvən.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Kəni rɨkwamer kɨn, nɨmətag rɨmoh pɨk əmawə, yɨmɨsarakikɨn-pən narɨmnar yamə mɨne rao rampɨk ye nəkwai tahik.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Kəni rɨkwamer mɨn kɨn, kɨmɨsarakikɨn narɨmnar kape rao rəmhen kɨn nərəus mɨnə ye nəkwai tahik.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Kɨni nɨmətag a rɨmnamavən nɨpɨg rɨpsaah, mɨpəh norien infamien. Yɨmnhapəh nɨsəmien mɨrh. Mɨne yenaiyu mɨnə, yɨmnhapəh nɨsəmien kəmhau mɨnə. Kɨni kɨmawə yaksərɨg yakhamə to yakhapəh nhamraghien.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Ye nɨpɨg a, kɨmawə fam yɨmnhapəh nɨsəvɨgɨnien nɨpɨg rɨpsaah, kɨni Pol rɨmnərer ye nɨmrɨmawə mɨmə, “Yo mɨnə tɨksɨn. To nakpisərɨg nəgkiarien kafak mɨsəkupən, kɨni mɨpihapəh nɨsəpəhyen tanə a Krit, to kɨpihapəh nɨsarəyen ye nahasien e. Narɨmnar ye nəkwai rao to rɨpiamswin huvə əmə.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Mərɨg taktəkun ai yakamni-pre tuk əmiə mɨmə rɨkimiə tukrɨhuvə əmə. To kɨtawə kɨrik rɨpəh nɨmhəyen. Rao əmə e tukrahas.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Səm-ru. Yenaiyu e, kafak Kughen, yame yakaməhuak kɨmin, rɨmnher-pə kɨn agelo kɨrik kafan rɨmauə məm yo
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 mamni-pə tuk yo mɨmə, ‘Pol, takpəh nɨgɨnien. Takaməkeikei mɨvən mərer ye nɨmrɨ Sisa. Kughen, rɨkin ragien mə tukrɨvəh mɨragh narmamə fam yamə mɨnə kasarə kɨmiə miriə ye nəkwai rao, meinai In rhuvə pɨk.’”
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Kɨni Pol rɨmə, “Yo mɨnə tɨksɨn, takhapəh nhagɨnien. Yo yakamni nəfrakɨsien ye Kughen mɨmə, narɨmnar yamə mɨne agelo a rɨmɨni tukror nəfrakɨsien kɨn.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Mərɨg kupən ikɨn, nɨmətag tukraməkeikei mɨrəh rao kapətawə mɨvhiak ye tanə kɨrik, məwhan-pən ye nɨkar-kar tahik.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Yɨmɨsarə ye nahasien a mɨseriaji nɨpɨg fotin, nɨmətag ramrəh rao ye tahik a kamni kɨmə “Mediterenian.” Kɨni yenpɨg əru, narmamə kape rao mɨnə khamə ta-mə rao ravhiak ipakə tuk nɨkar-kar tahik.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Kɨmnharuk-pən nar kɨrik yame rɨpam ye nərəus mɨsarkwəhu kɨn ye nəkwai tahik mə tuksəm-ru mə rəmnɨm uə rətəpeikə. Kɨni mɨsəm mə rəmnɨm rəmhen kɨn toti seven meta. Mɨsaiyu kəskəh, mɨsəm mə rəmnɨm rəmhen kɨn twenti eit meta.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Kɨni kɨmnhagɨn pɨk, mhamə rao a tukrɨrəhpɨkɨn kapier. Kɨni kharəh angka iriə kuas, mɨsarkwəhu kɨn apa ye kwasɨg ye rao. Kɨni masəhuak kɨmi kapəriə kughen mɨnə mə tukrɨraan aihuaa əmə.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Kɨni narmamə kape rao mɨnə kɨsarkut mə tuksap ta kɨn rao ehuə a. Knɨmnhavi kwaji bot reiwaiyu, maseikuə mhamə tukhavən əmə mɨsarkwəhu kɨn angka tɨksɨn apa kupən ye rao ehuə.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Mərɨg Pol rɨni-pən tuk yamehuə kape mobael mɨnə mɨne mobael kafan mɨnə mɨmə, “Tukmə narmamə mɨnə a khapəh nɨsəmɨrien ye nəkwai rao ehuə e, Kughen tukrɨpəh nɨvəh-mɨraghien ətawə.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Ror pən, mobael mɨnə kɨmnhavən mɨsərəru nərəus ye kwaji bot a, rɨmavən mɨrkək.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Ipakə əmə rɨraan, kɨni Pol raməkeikei kɨmi əriə mɨmə tukasəkeikei mɨsəvɨgɨn. Mamni mɨmə, “Nɨpɨg fotin ruauə ta muavən, kɨmiə nakamhagɨn pɨk, mɨsatuakəm, masəpəh nəvɨgɨnien.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Ror pən yakaməkeikei kɨmi əmiə m-fam mə taktəkun ai takasəkeikei mɨsəvɨgɨn. Meinai in a nɨmraghien kapəmiə. !Səvɨgɨn! To kɨmiə kɨrik rɨpəh nɨmhəyen.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Pol rɨmnəgkiar ta, kɨni mɨrəh nɨpar bred ye nɨmrɨriə, mɨni vi vi Kughen tukun. Makapɨr, mən.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Kɨni nərɨgien kapəriə rhuvə mɨn, khavən mɨsəvɨgɨn.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Kɨmawə m-fam tu handred seventi sikis ye nəkwai rao a.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Kɨmɨəsəvɨgɨn rəmhen, kɨni mhavən, mhapɨk ye rhav bag flaoa yamə mɨnə e kamhaswin ye nəkwai rao, mɨsarak-ərhav kɨn ye nəkwai tahik, mhamə rao tukrəruvəruvə mɨn.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Kɨni ruəraan, narmamə kape rao mɨnə kɨsəm mə yakwənhavhiak ye tanə kɨrik. Mərɨg kɨseinein mə hiə. Kɨni kɨsəm nɨkar-kar tahik kɨrik, nɨpakɨr in əmə in əmə. Kɨni kɨsərɨg mhamə to kharəh rao mhavən mhavhiak aikɨn.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Kɨni khavən mɨsərəru nərəus ye angka mɨnə a kɨsəmnɨm. Kɨni mharɨsɨn ta nərəus yamə mɨne kɨmnərkɨs ətərəkɨn niveiyə ehuə kɨn. Kɨni mhavi haktə sel apa kupən, mə nɨmətag tukrɨrəh rao mɨvən mɨvhiak.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Mərɨg in aikɨn a, tahik rɨpəh nəmnɨmien ikɨn, kɨni kupən ye rao rɨmɨrəhpɨkɨn nɨpakɨr, meinein nɨkiu-kiuyen. Peao-peao ramuh kwasɨg ye rao, moteih-oteih.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Kɨni mobael mɨnə khapəh nɨsorkeikeiyen mə narmamə yamə mɨne kɨmɨpɨk-pən əriə ye kalabus tukseiai mɨsap, kɨni masərer matuk mə tukshopni-hopni əriə.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Mərɨg yamehuə kape mobael mɨnə rorkeikei mə tukrɨvəh mɨragh Pol, kɨni mɨni-əhu nərɨgien kape mobael mɨnə. Kɨni mɨni-pən tuk narmamə yamə mɨne kharkun neaiyen mə tuksəkupən mhaviə-viə mɨseiai mhavhiak.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Kɨni mɨni-pən tuk narmamə tɨksɨn aikɨn mɨmə tukharəh nɨpar-par nai yamə mɨne tahik rɨmnakapɨr-ta ye rao, mɨseiai kɨn. Ror pən kɨmawə fam yɨmnhavhiak, mɨsarə huvə.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.