Marcos 6
Diuusi ñiooquidʌ utuducami oodamicʌdʌ (NTPNT) vs ARA
1 Taidʌ ʌSuusi ii abiaadʌrʌ gʌdʌvʌʌragamu, ʌʌmadu gʌmamaatʌrdamiga.
1 Tendo Jesus partido dali, foi para a sua terra, e os seus discípulos o acompanharam.
2 Dai aidʌsi aayi ibʌstaragai tasʌrʌ, ʌSuusi gʌaagaca gamamaatʌtuldimi Diuusi ñiooquidʌ ʌjudidíu quiuupaigadʌrʌ. Dai muidutai ismaacʌdʌ caʌcatadai camaitʌʌ istumaasi gʌntʌtʌgitoagi daidʌ icaiti:
2 Chegando o sábado, passou a ensinar na sinagoga; e muitos, ouvindo-o, se maravilhavam, dizendo: Donde vêm a este estas coisas? Que sabedoria é esta que lhe foi dada? E como se fazem tais maravilhas por suas mãos?
3 Dai idiava ʌrʌuusi ivisumadami, María maradʌ daidʌ ʌrsiʌʌgidʌ ʌJacovo daidʌ ʌOsee daidʌ ʌUudasi ʌʌmadu ʌSimuñi, daidʌ ʌsusuculidʌ ooqui ʌʌpʌ tami gʌrsaagida oidaga ―ascaiti ʌoodami.
3 Não é este o carpinteiro, filho de Maria, irmão de Tiago, José, Judas e Simão? E não vivem aqui entre nós suas irmãs? E escandalizavam-se nele.
4 Dʌmos ʌSuusi itʌtʌdai:
4 Jesus, porém, lhes disse: Não há profeta sem honra, senão na sua terra, entre os seus parentes e na sua casa.
5 Dai maitidui mui istumaasi gʌgʌrducami ami mosdaama daarai gʌnoonovi chiʌʌqui coococoidadʌ dai duduaadi.
5 Não pôde fazer ali nenhum milagre, senão curar uns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Daidʌ ʌSuusi maitʌtʌgaitadai istumaasi gʌtʌgitoagi nʌiditai isʌoodami maivaavoitudai. Dai gooquiʌrʌ ii ʌSuusi vʌʌsi ami dʌvʌʌriʌrʌ aipaco uugidiana dai gaaagidimi Diuusi ñiooquidʌ.
6 Admirou-se da incredulidade deles. Contudo, percorria as aldeias circunvizinhas, a ensinar.
7 Dai amaasi vai ʌbaivustaama dan gooca gʌmamaatʌrdamiga, dai aipaco ootoi mosgoogocatai, dai maa guvucadagai sai vuvaididana Diaavora tʌtʌaañicarudʌ oodamiaiñdʌrʌ.
7 Chamou Jesus os doze e passou a enviá-los de dois a dois, dando-lhes autoridade sobre os espíritos imundos.
8 Dai aagidi sai maivuucaiña tomali istumaasi voiyʌrʌ vʌʌtarʌ, mosʌca gʌngigiica sai maivuucaiña tomali morarali, tomali biitugai tomali tumiñsi.
8 Ordenou-lhes que nada levassem para o caminho, exceto um bordão; nem pão, nem alforje, nem dinheiro;
9 Dai sai gʌnadacaiña sususacai maisiu sasaputusi, dai sai maivuucaiña aa yuucusi.
9 que fossem calçados de sandálias e não usassem duas túnicas.
10 Daidʌ itʌtʌdai:
10 E recomendou-lhes: Quando entrardes nalguma casa, permanecei aí até vos retirardes do lugar.
11 Dai mʌsajiagi ʌmapʌcʌrʌ mʌsiaaco maitʌnmiaadʌgidagi dai tomali maitʌncaʌca agadagi, vʌrai vuvaqui abiaadʌrʌ dai gigigida ʌdʌvʌʌrai gʌnʌcasuaiñdʌrʌ vai poduucai nʌijada ʌgai ismaicʌʌga idui. Sʌʌlicʌdʌ angʌnaagidi sai siʌʌscadʌ Diuusi nʌida agadagi ismaacʌdʌ ʌrcʌʌga ivuaadami dai ismaacʌdʌ maitʌʌrcʌʌga ivuaadami vaamioma soimaasi taatatuldamu ʌgai ʌoodami ismaacʌdʌ maitʌnmiaadʌgidagi siʌSodoomʌrʌ ʌʌmadu Gomoorʌrʌ oidacami ―astʌtʌdai ʌSuusi.
11 Se nalgum lugar não vos receberem nem vos ouvirem, ao sairdes dali, sacudi o pó dos pés, em testemunho contra eles.
12 Taidʌ ʌmamaatʌrdamigadʌ iji dai aagidimi ʌoodami sai gʌaagai isʌma duucai gʌntʌtʌgitoagi vuitapi Diuusi.
12 Então, saindo eles, pregavam ao povo que se arrependesse;
13 Dai vuvaitu ʌʌpʌ mui Diaavora tʌtʌaañicarudʌ oodamiaiñdʌrʌ, dai mui duduaadi coococoidadʌ mostʌiditai asaiti.
13 expeliam muitos demônios e curavam numerosos enfermos, ungindo-os com óleo.
14 Taidʌ ʌgʌʌ baitʌcʌaacami Eroodʌsi maí gomaasi aidʌsi cavʌʌsi aipaco gʌaagaitadai ʌSuusi. Vaidʌ ʌEroodʌsi icaiti:
14 Chegou isto aos ouvidos do rei Herodes, porque o nome de Jesus já se tornara notório; e alguns diziam: João Batista ressuscitou dentre os mortos, e, por isso, nele operam forças miraculosas.
15 Vai aa icaiti:
15 Outros diziam: É Elias; ainda outros: É profeta como um dos profetas.
16 Dai aidʌsidʌ ʌEroodʌsi caʌ imaasi icaiti:
16 Herodes, porém, ouvindo isto, disse: É João, a quem eu mandei decapitar, que ressurgiu.
17 ɅEroodʌsi ʌʌquioma gatʌjaitadai mʌsai bʌʌcaiña ʌVuaana dai maisacarui ʌrana vuunana cadeenacʌdʌ. ɅErodiiasi ʌrduñidʌcatadai. ɅErodiiasi ʌrooñigadʌcatadai ʌPiili Eroodʌsi suculidʌ. Dʌmos ʌEroodʌsi ʌʌsi gʌsuculi ooñigadʌ.
17 Porque o mesmo Herodes, por causa de Herodias, mulher de seu irmão Filipe (porquanto Herodes se casara com ela), mandara prender a João e atá-lo no cárcere.
18 Taidʌ ʌVuaana itʌtʌdai ʌEroodʌsi:
18 Pois João lhe dizia: Não te é lícito possuir a mulher de teu irmão.
19 Vai cascʌdʌ ʌErodiiasi cʌʌdaitadai ʌVuaana dai muaa ʌliditadai dʌmos maitistutuiditadai.
19 E Herodias o odiava, querendo matá-lo, e não podia.
20 ɅEroodʌsi cʌʌga maatʌcatadai isʌVuaana ʌrʌmoco cʌʌ tuigacami dai maitʌrsoimaasi ivuaadami. Dai ʌgai ʌʌbʌiditadai ʌVuaana cascʌdʌ maidadagitoitadai ʌgai issoimaasi iduiñdagi ʌErodiiasi ʌVuaana, tomasi maicʌʌga maatʌ caʌcatadai ʌEroodʌsi istumaasi aagaitadai ʌVuaana vʌʌscʌrʌ baigʌʌliaragacʌdʌ caʌcatadai.
20 Porque Herodes temia a João, sabendo que era homem justo e santo, e o tinha em segurança. E, quando o ouvia, ficava perplexo, escutando-o de boa mente.
21 Dʌmos ʌErodiiasi ʌmo imidagai tʌʌ isducatai muaagi ʌVuaana. Ʌmo imidagai tasagadʌrʌ ʌEroodʌsi, tai ʌgai idui ʌmo vagimi daidʌ idui cʌʌgaducami cuaadagai dai vapai gʌsonʌrguucacamiga, ʌʌmadu baitʌguucacamigadʌ ʌsandaaru, ʌʌmadu aa gʌnviipidacami Galileeʌrʌ oidacami.
21 E, chegando um dia favorável, em que Herodes no seu aniversário natalício dera um banquete aos seus dignitários, aos oficiais militares e aos principais da Galileia,
22 Taidʌ ʌErodiiasi maradʌ ooqui vaa ami siaaco gacuaadatadai ʌvapaidarsicʌdʌ dai gatuudai. Taidʌ ʌEroodʌsi ʌʌmadu ismaacʌdʌ ʌʌmadu gacuaadatadai oojoida tʌʌ ʌali ooqui. Taidʌ ʌEroodʌsi itʌtʌdai ʌali ooqui:
22 entrou a filha de Herodias e, dançando, agradou a Herodes e aos seus convivas. Então, disse o rei à jovem: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Daidʌ itʌtʌdai ʌpamu:
23 E jurou-lhe: Se pedires mesmo que seja a metade do meu reino, eu ta darei.
24 Taidʌ ʌali ooqui vuusai daidʌ itʌtʌdai gʌdʌʌ:
24 Saindo ela, perguntou à sua mãe: Que pedirei? Esta respondeu: A cabeça de João Batista.
25 Taidʌ ʌali ooqui otoma vaa ʌpamu siaaco daacatadai ʌraí Eroodʌsi, daidʌ itʌtʌdai:
25 No mesmo instante, voltando apressadamente para junto do rei, disse: Quero que, sem demora, me dês num prato a cabeça de João Batista.
26 Taidʌ ʌraí sʌʌlicʌdʌ soigʌʌʌli. Dʌmos caaagaitadai sai maatʌ Diuusi gʌvapaida vuitapi cascʌdʌ maitistutuiditadai ʌgai ismaimaquiagi istumaasi taanʌi ʌali ooqui.
26 Entristeceu-se profundamente o rei; mas, por causa do juramento e dos que estavam com ele à mesa, não lha quis negar.
27 Taidʌ ʌraí otoma ootoi ʌmo sandaaru dai aagidi sai vuaapidana ʌVuaana moodʌ.
27 E, enviando logo o executor, mandou que lhe trouxessem a cabeça de João. Ele foi, e o decapitou no cárcere,
28 Taidʌ ʌsandaaru ii maisacaruamu, dai mʌʌ guicuta ʌVuaana moodʌ dai ʌmo aasocoliana vuaa. Taidʌ ʌraí maa ʌali ooqui, taidʌ ʌali ooqui tʌʌgi gʌdʌʌ.
28 e, trazendo a cabeça num prato, a entregou à jovem, e esta, por sua vez, a sua mãe.
29 Dai aidʌsidʌ ʌVuaana mamaatʌrdamigadʌ maí imaasi, mʌʌ bʌi ʌVuaana tuucugadʌ dai bʌcai dai yaasa.
29 Os discípulos de João, logo que souberam disto, vieram, levaram-lhe o corpo e o depositaram no túmulo.
30 Tai gooquiʌrʌ ʌSuusi ojootosadʌ ʌpamu aayi siaaco daacatadai ʌSuusi dai aagidi vʌʌsi istumaasi idui, dai istumaasi gamamaatʌtuli ʌgai ʌoodami saagida.
30 Voltaram os apóstolos à presença de Jesus e lhe relataram tudo quanto haviam feito e ensinado.
31 Taidʌ ʌSuusi itʌtʌdai gʌmamaatʌrdamiga:
31 E ele lhes disse: Vinde repousar um pouco, à parte, num lugar deserto; porque eles não tinham tempo nem para comer, visto serem numerosos os que iam e vinham.
32 Taidʌ ʌSuusi ʌʌmadu gʌmamaatʌrdamiga ʌʌgi iji ʌmo vaarcuana ʌmapʌcʌrʌ siaaco maitiipu oidacami.
32 Então, foram sós no barco para um lugar solitário.
33 Dʌmos muidutai tʌʌ isiji ʌgai dai maí isʌrʌSuusi dai mosdʌvʌʌrapi sʌʌli voopai vʌʌsi aipadʌrʌ oidacami, dai ʌpʌga aayi isʌgai.
33 Muitos, porém, os viram partir e, reconhecendo-os, correram para lá, a pé, de todas as cidades, e chegaram antes deles.
34 Dai aidʌsi tʌvai ʌSuusi vaarcuaiñdʌrʌ tʌʌ mui oodami dai soigʌʌldan tadatu ʌgaicʌdʌ, ʌgai tʌgitocatadai sioorʌ aagidagi duucatai gʌaagai isoidacagi. Dai gʌaagacai mamaatʌtuldimi mui naana maasi.
34 Ao desembarcar, viu Jesus uma grande multidão e compadeceu-se deles, porque eram como ovelhas que não têm pastor. E passou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Dai aidʌsi casi ʌrurunococatadai taidʌ ʌmamaatʌrdamigadʌ ʌSuusi miaadʌrʌ guuquiva daidʌ itʌtʌdai:
35 Em declinando a tarde, vieram os discípulos a Jesus e lhe disseram: É deserto este lugar, e já avançada a hora;
36 Ootosañi gooodami vai iimʌna aali quiiquiamu siaaco miaaga dai savʌdana cuaadagai daida ugana, maitavuucati goovai istuma ugiagi ―astʌtʌdai mamaatʌrdamigadʌ ʌSuusi.
36 despede-os para que, passando pelos campos ao redor e pelas aldeias, comprem para si o que comer.
37 Dʌmos ʌSuusi aa noragi daidʌ itʌtʌdai:
37 Porém ele lhes respondeu: Dai-lhes vós mesmos de comer. Disseram-lhe: Iremos comprar duzentos denários de pão para lhes dar de comer?
38 Taidʌ ʌSuusi itʌtʌdai:
38 E ele lhes disse: Quantos pães tendes? Ide ver! E, sabendo-o eles, responderam: Cinco pães e dois peixes.
39 Tai amaasi ʌgai tʌjai ʌoodami sai vasoi saagida daraivana chʌchʌʌquiatai aipaco;
39 Então, Jesus lhes ordenou que todos se assentassem, em grupos, sobre a relva verde.
40 Taidʌ ʌoodami daraiva ʌʌmo siento dai tataucami siento.
40 E o fizeram, repartindo-se em grupos de cem em cem e de cinquenta em cinquenta.
41 Tai amaasi ʌSuusi vui ʌtaama paanʌ ʌʌmadu ʌgooca vatopa dai taí nʌnʌaava dai gamamagi dai saasasacai paana maa gʌmamaatʌrdamiga sai taacogidana ʌoodami. Dai ʌgooca vatopaiñdʌrʌ ʌʌpʌ taacogi vʌʌscatai.
41 Tomando ele os cinco pães e os dois peixes, erguendo os olhos ao céu, os abençoou; e, partindo os pães, deu-os aos discípulos para que os distribuíssem; e por todos repartiu também os dois peixes.
42 Dai vʌʌscatai gauu dai tatascovai.
42 Todos comeram e se fartaram;
43 Dai gooquiʌrʌ ʌmpagi baivustaama dan gooca aasarai susudacami paana saasaquigadʌ ʌʌmadu vatopa.
43 e ainda recolheram doze cestos cheios de pedaços de pão e de peixe.
44 Daidʌ ismaacʌdʌ gauu ʌtaama paanaiñdʌrʌ ʌrtaama mil cʌcʌʌli.
44 Os que comeram dos pães eram cinco mil homens.
45 Taidʌ ʌSuusi aagidi gʌmamaatʌrdamiga sai tʌtʌidʌna vaarcuʌrʌ dai dʌgavunʌna vaasadʌrʌ ʌgʌʌ suudagi dai aʌna Betasaida dʌvʌʌriʌrʌ ʌʌpʌga isʌgai. Dai ʌgai diosaidimi ʌoodami quiaa.
45 Logo a seguir, compeliu Jesus os seus discípulos a embarcar e passar adiante para o outro lado, a Betsaida, enquanto ele despedia a multidão.
46 Dai aidʌsi cadiosagi ʌgai ii ʌmo giidiamu dai gamamada agai.
46 E, tendo-os despedido, subiu ao monte para orar.
47 Dai aidʌsi cadidiaimi ʌvaarcu caʌran ʌʌsi imʌitadai ʌgʌʌ suudagi vaidʌ ʌSuusi ʌʌgi ugidiana cʌaacatadai.
47 Ao cair da tarde, estava o barco no meio do mar, e ele, sozinho em terra.
48 Dai tʌʌ ʌgai siʌmamaatʌrdamigadʌ camaitistutuiditadai isimitudagi ʌvaarcu vuidʌrʌ vustaitai ʌʌvʌʌli. Dai casiaalimodʌ ʌSuusi caaijimitadai gʌmamaatʌrdamiga mossuudagi daama imʌitai dai mosdaivuñia ʌliditadai.
48 E, vendo-os em dificuldade a remar, porque o vento lhes era contrário, por volta da quarta vigília da noite, veio ter com eles, andando por sobre o mar; e queria tomar-lhes a dianteira.
49 Dai aidʌsi tʌʌ ʌmamaatʌrdamigadʌ issuudagi daama imʌitadai ʌgai poʌliditadai ʌgai sidʌ ʌrʌmo suiñali dai vʌʌscatai ijiña tʌʌgacai.
49 Eles, porém, vendo-o andar sobre o mar, pensaram tratar-se de um fantasma e gritaram.
50 Vʌʌscatai tʌʌ ʌgai cascʌdʌ aliʌ duduaadimu. Dʌmos ʌSuusi ñiooqui daidʌ itʌtʌdai:
50 Pois todos ficaram aterrados à vista dele. Mas logo lhes falou e disse: Tende bom ânimo! Sou eu. Não temais!
51 Dai tʌsai ʌvaarcuʌrʌ ismaacʌdʌrʌ iimʌitadai ʌgai tai otoma gʌʌpitu ʌʌvʌʌli. Vaidʌ ʌmamaatʌrdamigadʌ maitʌtʌʌgaitadai isducatai gʌntʌtʌgitoagi.
51 E subiu para o barco para estar com eles, e o vento cessou. Ficaram entre si atônitos,
52 Dai aidʌ maiquiaa tʌtʌʌgaitadai ʌgai isducatai idui ʌSuusi ʌpaanacʌdʌ, aidʌ maiquiaa cʌʌga vaavoitudai ʌgai cascʌdʌ.
52 porque não haviam compreendido o milagre dos pães; antes, o seu coração estava endurecido.
53 Dai vaasadʌrʌ dʌgavusai ʌgai ʌgʌʌ suudagi dai aayi Genesareta dʌvʌʌriʌrʌ, dai ʌgʌʌ suudagi ugidiana vuu ʌgai ʌvaarcu.
53 Estando já no outro lado, chegaram a terra, em Genesaré, onde aportaram.
54 Dai aidʌsi mostʌaapai ʌgai ʌvaarcuaiñdʌrʌ, taidʌ ʌoodami maí ʌSuusi.
54 Saindo eles do barco, logo o povo reconheceu Jesus;
55 Dai ootoma voopoi dai uusiʌrʌ vuaapaimi ʌcoococoidadʌ siaaco cajiomacatadai ʌgai isdaacatadai ʌSuusi.
55 e, percorrendo toda aquela região, traziam em leitos os enfermos, para onde ouviam que ele estava.
56 Dai tomasiaaco siaaco daacagi ʌSuusi gʌgʌrʌ quiiquiana siʌpʌ ali quiiquiana siʌpʌ dʌjiana ʌoodami vuvaidiña ʌcoococoidadʌ cacaayana dai daanʌiña ʌgai ʌSuusi sai gʌdagitona istaatagi ʌcoococoidadʌ tomasi mosʌcaasi yuucusidʌ, dai vʌʌscatai ismaacʌdʌ mostaata dodoi.
56 Onde quer que ele entrasse nas aldeias, cidades ou campos, punham os enfermos nas praças, rogando-lhe que os deixasse tocar ao menos na orla da sua veste; e quantos a tocavam saíam curados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.