Marcos 5
Diuusi ñiooquidʌ utuducami oodamicʌdʌ (NTPNT) vs ARA
1 Dai amaasi vaasadʌrʌ dʌgavusai ʌgai ʌgʌʌ suudagi dai aayi Gadara dʌvʌʌriʌrʌ.
1 Entrementes, chegaram à outra margem do mar, à terra dos gerasenos.
2 Dai aidʌsi tʌvai ʌSuusi vaarcuaiñdʌrʌ tai otoma ami divia ʌmo cʌʌli caposantuaiñdʌrʌ. Ʌcʌʌli viaacatadai ʌmo Diaavora tʌaañicarudʌ.
2 Ao desembarcar, logo veio dos sepulcros, ao seu encontro, um homem possesso de espírito imundo,
3 Ʌcʌʌli moscaposantuana oidacana vai tomali ʌmaadutai maitistutuidiña isvuracagi tomali cadeenacʌdʌ.
3 o qual vivia nos sepulcros, e nem mesmo com cadeias alguém podia prendê-lo;
4 Muiyoco imidagai vupuraiña aa oodami cadeenacʌdʌ noonovidʌ dai ʌʌcasodʌ dʌmos ʌgai otoma ʌʌquitudaiña vai tomali ʌmaadutai maitistutuidiña isdodoli daasacagi.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram quebradas por ele, e os grilhões, despedaçados. E ninguém podia subjugá-lo.
5 Dai tasʌrʌ dai tucarʌ oidigana dai caposantuana aimʌraitai iiñacaiña ʌgai dai saasasaiña gʌtuucuga ojoodaicʌdʌ.
5 Andava sempre, de noite e de dia, clamando por entre os sepulcros e pelos montes, ferindo-se com pedras.
6 Dʌmos aidʌsi tʌʌ ʌgai ʌSuusi mʌcasdʌrʌ vuidʌrʌ mʌʌ dai vuidʌrʌ gʌtootonacʌdʌ cʌquiva.
6 Quando, de longe, viu Jesus, correu e o adorou,
7 Dai iiñaquidatai itʌtʌdai:
7 exclamando com alta voz: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes!
8 Pocaiti ʌgai itʌtʌdaitai ʌSuusi:
8 Porque Jesus lhe dissera: Espírito imundo, sai desse homem!
9 Daidʌ ʌSuusi tʌcacai ʌDiaavora tʌaañicarudʌ daidʌ itʌtʌdai:
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Daidʌ ʌDiaavora tʌtʌaañicarudʌ daañimi ʌSuusi sai ʌgai maiootosana ami dʌvʌʌriaiñdʌrʌ.
10 E rogou-lhe encarecidamente que os não mandasse para fora do país.
11 Vai muiducatadai tataisoli ami giidʌrʌ daida cuaayitadai.
11 Ora, pastava ali pelo monte uma grande manada de porcos.
12 Taidʌ ʌDiaavora tʌtʌaañicarudʌ itʌtʌdai ʌSuusi:
12 E os espíritos imundos rogaram a Jesus, dizendo: Manda-nos para os porcos, para que entremos neles.
13 Taidʌ ʌSuusi maa oigaragai isvaapaquia ʌgai tataisoliʌrʌ, taidʌ ʌDiaavora tʌtʌaañicarudʌ vuvuaaja ʌcʌʌliaiñdʌrʌ dai tataisoliʌrʌ vaapa. Ʌtataisoli ʌrgoo milʌcatadai dai coidam voopoi dai gʌʌ suudarʌ suuli dai baicoi.
13 Jesus o permitiu. Então, saindo os espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada, que era cerca de dois mil, precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do mar, onde se afogaram.
14 Taidʌ ʌnuucadacami ʌtataisoli aliʌ dudaadimu dai voopoi dai mʌʌca gaaagidi quiiquiana dai dʌjiana. Tai dada ʌoodami dai nʌida agai astumaasi ʌpʌduitadai.
14 Os porqueiros fugiram e o anunciaram na cidade e pelos campos. Então, saiu o povo para ver o que sucedera.
15 Dai aidʌsi aayi ʌgai ami siaaco daacatadai ʌSuusi, tʌʌ ʌcʌʌli ismaacʌdʌ viaacatadai ʌDiaavora tʌtʌaañicarudʌ vai cacʌʌga dodoli daacatadai dai cacʌʌga yuucusu taidʌ ʌoodami aliʌ duduaadamu.
15 Indo ter com Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido, em perfeito juízo; e temeram.
16 Dai ʌgai ismaacʌdʌ nʌiditadai isducatai ʌpʌdui ʌcʌʌlicʌdʌ ismaacʌdʌ viaacatadai ʌDiaavora tʌtʌaañicarudʌ daidʌ ʌtataisolicʌdʌ aagidi ʌoodami gomaasi.
16 Os que haviam presenciado os fatos contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado e acerca dos porcos.
17 Taidʌ ʌoodami goguama oi ʌSuusi sai imʌna abiaadʌrʌ.
17 E entraram a rogar-lhe que se retirasse da terra deles.
18 Dai aidʌsi tʌsai ʌSuusi ʌpamu vaarcuʌrʌ vaidʌ ʌcʌʌli ismaacʌdʌ viaacatadai ʌDiaavora tʌtʌaañicarudʌ daañimi ʌSuusi sai dagitona isoidagi.
18 Ao entrar Jesus no barco, suplicava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Dʌmos ʌSuusi maimaa oigaragai, baiyoma itʌtʌdai:
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas ordenou-lhe: Vai para tua casa, para os teus. Anuncia-lhes tudo o que o Senhor te fez e como teve compaixão de ti.
20 Taidʌ ʌcʌʌli ii dai mʌʌca gaaagidi Decápolisi dʌvʌʌriʌrʌ vʌʌsi istumaasi idui ʌSuusi ʌgaicʌdʌ vai vʌʌscatai maitʌtʌgaitadai isducatai gʌntʌtʌgitoagi caʌcatai istumaasi aagidi ʌgai.
20 Então, ele foi e começou a proclamar em Decápolis tudo o que Jesus lhe fizera; e todos se admiravam.
21 Dai aidʌsi vaasadʌrʌ ʌgʌʌ suudagi divia ʌSuusi ʌpamu tai ami dada mui oodami siaaco daacatadai ʌgai. Taidʌ ʌSuusi anaasi vii ʌgʌʌ suudagi ugidiana.
21 Tendo Jesus voltado no barco, para o outro lado, afluiu para ele grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Tai amaasi ami divia ʌmo baitʌcʌaacami ʌjudidíu quiuupaigadʌrʌ Jairo tʌʌgiducami; dai aidʌsi mostʌʌ ʌgai ʌSuusi gʌtootonacʌdʌ cʌquiva ʌSuusi ʌʌcasodʌ abaana.
22 Eis que se chegou a ele um dos principais da sinagoga, chamado Jairo, e, vendo-o, prostrou-se a seus pés
23 Dai sʌʌlicʌdʌ daañimi daidʌ itʌtʌdai:
23 e insistentemente lhe suplicou: Minha filhinha está à morte; vem, impõe as mãos sobre ela, para que seja salva, e viverá.
24 Taidʌ ʌSuusi oi ʌJairo; vai mui oodami oidatucuitadai ʌSuusi, dai asta nuitusquimi ʌgai ʌSuusi.
24 Jesus foi com ele. Grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Daidʌ ʌoodami saagida imʌitadai ʌmo ooqui ismaacʌdʌ cabaivustaama dan gooca uumigi coococatadai gʌʌʌracʌdʌ.
25 Aconteceu que certa mulher, que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia
26 Dai sʌʌlicʌdʌ soimaa taatacatadai ʌgai mosʌʌ mui duduaaidiadami ʌʌmadu aimʌraitai dai casiaa dodai vʌʌsi istuma viaacatadai. Dai vʌʌscʌrʌ maidueeyi, baiyoma vaamuimi ʌgai.
26 e muito padecera à mão de vários médicos, tendo despendido tudo quanto possuía, sem, contudo, nada aproveitar, antes, pelo contrário, indo a pior,
27 Aidʌsi cajioma ʌooqui siʌSuusi gaduduaaidiña, miaadʌrʌ cʌquiva ʌoodami saagida dai gooquiamadʌrʌ taata ʌgai ʌSuusi yuucusidʌ.
27 tendo ouvido a fama de Jesus, vindo por trás dele, por entre a multidão, tocou-lhe a veste.
28 Dai poʌlidi ʌooqui: “Tomasi mosʌca yuucusidʌ taata aanʌ cascʌdʌ caduaadian tada aanʌ”, asʌliditadai ʌooqui.
28 Porque, dizia: Se eu apenas lhe tocar as vestes, ficarei curada.
29 Dai aidʌsi mostaata ʌgai otoma uu ʌʌradʌ dai otoma maatʌ taata ʌgai gʌtuucugʌrʌ iscamaigo ii coocodadʌ.
29 E logo se lhe estancou a hemorragia, e sentiu no corpo estar curada do seu flagelo.
30 Taidʌ ʌSuusi maí isduaadi ʌgai ʌmaadutai gʌguvucadacʌdʌ dai amaasi gooquiamaco nʌnʌaava ʌgai daidʌ icaiti:
30 Jesus, reconhecendo imediatamente que dele saíra poder, virando-se no meio da multidão, perguntou: Quem me tocou nas vestes?
31 Taidʌ ʌmamaatʌrdamigadʌ itʌtʌdai:
31 Responderam-lhe seus discípulos: Vês que a multidão te aperta e dizes: Quem me tocou?
32 Dʌmos ʌSuusi aipaaco nʌʌjimi dai nʌida agai soorʌ taata.
32 Ele, porém, olhava ao redor para ver quem fizera isto.
33 Vaidʌ ʌooqui gigivuquimi duaadimucai dai maatʌcatadai ʌgai isducatai ʌpʌduitadai ʌgaicʌdʌ, ii dai gʌtootonacʌdʌ cʌquiva ʌSuusi vuidʌrʌ, dai aagidi vʌʌsi isducatai ʌpʌduitadai.
33 Então, a mulher, atemorizada e tremendo, cônscia do que nela se operara, veio, prostrou-se diante dele e declarou-lhe toda a verdade.
34 Taidʌ ʌSuusi itʌtʌdai ʌooqui:
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz e fica livre do teu mal.
35 Dai quiaa ñioocaitadai ʌSuusi tai dada ojootosicami Jairo quiidiaiñdʌrʌ daidʌ itʌtʌdai ʌali ooqui oogadʌ:
35 Falava ele ainda, quando chegaram alguns da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: Tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Dʌmos ʌSuusi moscaʌ istumaasi aagaitadai ʌgai daidʌ itʌtʌdai ʌgai ʌbaitʌcʌaacami ʌjudidíu quiuupaigadʌrʌ:
36 Mas Jesus, sem acudir a tais palavras, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Daidʌ ʌSuusi maidagito ʌoodami isoidagi mosʌcaasi ʌPiiduru dai Jacovo daidʌ ʌVuaana Jacovo suculidʌ.
37 Contudo, não permitiu que alguém o acompanhasse, senão Pedro e os irmãos Tiago e João.
38 Dai aidʌsi aayi ʌgai ʌbaitcʌcʌaacami quiidiʌrʌ, caí ʌgai ʌoodami vai siaa caiti gʌgʌrʌ suaanʌi dai iiñacai.
38 Chegando à casa do chefe da sinagoga, viu Jesus o alvoroço, os que choravam e os que pranteavam muito.
39 Taidʌ ʌSuusi vaa daidʌ itʌtʌdai ʌoodami:
39 Ao entrar, lhes disse: Por que estais em alvoroço e chorais? A criança não está morta, mas dorme.
40 Vaidʌ ʌoodami parunai pocaititai ʌSuusi. Taidʌ ʌSuusi vuvaitu vʌʌsi ʌoodami abiaadʌrʌ, dai mosʌca ʌali ooqui dʌʌdʌdʌ dagito isvaapaquiagi ʌʌmadu ʌcʌcʌʌli ismaacʌdʌ vaidaticatadai ʌgai. Dai vaapa siaaco caatʌcatadai ʌali ooqui.
40 E riam-se dele. Tendo ele, porém, mandado sair a todos, tomou o pai e a mãe da criança e os que vieram com ele e entrou onde ela estava.
41 Taidʌ ʌSuusi noviaiñdʌrʌ bʌi ʌali ooqui daidʌ itʌtʌdai:
41 Tomando-a pela mão, disse: Talitá cumi!, que quer dizer: Menina, eu te mando, levanta-te!
42 Tai otoma vañi ʌali ooqui dai gʌaagacai aimʌrai. Baivustaama dan gooca uumigi viaacatadai ʌgai. Taidʌ ʌoodami maitʌʌ isducatai gʌntʌtʌgitoagi.
42 Imediatamente, a menina se levantou e pôs-se a andar; pois tinha doze anos. Então, ficaram todos sobremaneira admirados.
43 Taidʌ ʌSuusi sʌʌlicʌdʌ daí ʌoodami sai maiaagidiña tomali ʌmaadutai gomaasi. Dai gatʌjai biidaragai ʌali ooqui.
43 Mas Jesus ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que dessem de comer à menina.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.