Apocalipse 6

Diuusi ñiooquidʌ utuducami oodamicʌdʌ (NTPNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Amaasi tʌʌ aanʌ isʌgai ismaacʌdʌ Cañiiru aagaiña ʌvaavoitudadami maigovai daí ʌseera ʌmapʌcʌrʌ ismaacʌdʌcʌdʌ arastudi ʌliiru. Dai caʌ aanʌ iscavami ñioo ʌmaadutai ʌmaacova cʌcʌisi. Dai ʌpan caiti copondami dai povaiñtʌtʌdai:
1 E vi quando o Cordeiro abriu um dos sete selos, e ouvi um dos quatro seres viventes dizer numa voz como de trovão: Vem!
2 Antai gaamucu nʌnʌava aanʌ dai tʌʌ ʌmo cavayo tojacami vai dan daitugai ʌmo cʌʌli dai gʌnooviʌrʌ bʌcati ʌmo uus gaatoi. Dai ʌgai gʌcʌʌsati ʌmo coronai mʌsmaacʌdʌ maa dai maiduadicuitai imʌi dai ʌpamu gamaitʌquimi cocodiʌrʌ.
2 Olhei, e eis um cavalo branco; e o que estava montado nele tinha um arco; e foi-lhe dada uma coroa, e saiu vencendo, e para vencer.
3 Aidʌsi ʌgai ismaacʌdʌ Cañiiruu aagaiña ʌvaavoitudadami maigo daí ʌseera ʌʌpʌ ʌmapʌcʌraiñdʌrʌ ismaacʌdʌcʌdʌ arastudi ʌliivru caʌ aanʌ iscaiti ʌgooquirdadʌ cʌisi dai povaiñtʌtʌdai:
3 Quando ele abriu o segundo selo, ouvi o segundo ser vivente dizer: Vem!
4 Dai gaamucu nʌnʌava aanʌ dai tʌʌ ʌmo cavayo vʌgicami dai dan daitugai ʌmo cʌʌli. Mʌtai ʌcʌʌli maa ʌmo gʌʌ mastai dai maa sʌʌlicami sai cocotuldiña oodami tami oidigi daama oidacami dai sai aipacoga gʌncoodaiña.
4 E saiu outro cavalo, um cavalo vermelho; e ao que estava montado nele foi dado que tirasse a paz da terra, de modo que os homens se matassem uns aos outros; e foi-lhe dada uma grande espada.
5 Dai ʌgai ismaacʌdʌ Cañiiru aagaiña ʌvaavoitudadami maigo daí ʌseera ʌʌpʌ ʌmapʌcʌraiñdʌrʌ ismaacʌdʌcʌdʌ arastudi ʌliivru, dai caʌ aanʌ iscaiti ʌmai cʌisi dai povaiñtʌtʌdai:
5 Quando abriu o terceiro selo, ouvi o terceiro ser vivente dizer: Vem! E olhei, e eis um cavalo preto; e o que estava montado nele tinha uma balança na mão.
6 Dai caʌ aanʌ ʌmo ñiooqui ʌmaacova cʌcʌisi saagidaiñdʌrʌ vai pocaiti:
6 E ouvi como que uma voz no meio dos quatro seres viventes, que dizia: Um queniz de trigo por um denário, e três quenizes de cevada por um denário; e não danifiques o azeite e o vinho.
7 Dai ʌgai mʌsmaacʌdʌ Cañiiru aagaiña maigo daí ʌseera ʌʌpʌ ʌmapʌcʌraiñdʌrʌ ismaacʌdʌcʌdʌ arastudi ʌliivru dai caʌ aanʌ iscaiti ʌgʌmai cʌisi dai povaiñtʌtʌdai:
7 Quando abriu o quarto selo, ouvi a voz do quarto ser vivente dizer: Vem!
8 Antai gaamucu nʌnʌava aanʌ dai tʌʌ ʌmo cavayo vuaamacami dai dan daitugai ʌmo cʌʌli ismaacʌdʌ viaa sʌʌlicami iscoodadagi oodami. Dai ʌgai gooquiʌrʌ imʌi ʌmai ismaacʌdʌ viaa sʌʌlicami isvaidaquiagi oodami mʌʌca siaaco ajioopai ʌcoidadʌ.
8 E olhei, e eis um cavalo amarelo, e o que estava montado nele chamava-se Morte; e o inferno seguia com ele; e foi-lhe dada autoridade sobre a quarta parte da terra, para matar com a espada, e com a fome, e com a peste, e com as feras da terra.
9 Aidʌsi ʌgai ismaacʌdʌ Cañiiru aagaiña ʌvaavoitudadami maigo daí ʌseera ʌʌpʌ ʌmapʌcʌraiñdʌrʌ ismaacʌdʌcʌdʌ arastudi ʌliivru tʌʌ aanʌ ʌaltar siaaco siaa duutudai oodami Diuusi dai ʌaltar uta daraaja ʌiibʌadʌ ʌcoidadʌ ismaacʌdʌ gʌcooditu vaavoitudaitai Diuusi ñiooquidʌ dai gaaagiditai Diuusi ñiooquidʌ.
9 Quando abriu o quinto selo, vi debaixo do altar as almas dos que tinham sido mortos por causa da palavra de Deus e por causa do testemunho que deram.
10 Dai ʌgai cavami ñioocai dai pocaiti:
10 E clamaram com grande voz, dizendo: Até quando, ó Soberano, santo e verdadeiro, não julgas e vingas o nosso sangue dos que habitam sobre a terra?.
11 Amaasi baitʌcʌaacamigadʌ ʌgai maa ʌvaavoitudadami iibʌadʌ yuucusi tootoacami dai potʌtʌdai sai gʌniibʌstana ʌʌpʌ chʌʌqui tasai. Dai sai quiaa oidaga oidigi daama ʌʌmoco aaduñdʌ vaavoitudadami ismaacʌdʌ ivueeyi Suusi Cristo aa duiñdadʌ. Dai sai ʌmaivaavoitudadami cooda agai ʌgai ʌʌpʌ poduucai isduucai gʌncooditu ʌgai sai cascʌdʌ gʌaagai isnʌnʌraca ʌgai ʌʌpʌ chʌʌqui tasai.
11 E foram dadas a cada um deles compridas vestes brancas e foi-lhes dito que repousassem ainda por um pouco de tempo, até que se completasse o número de seus conservos, que haviam de ser mortos, como também eles o foram.
12 Dai nʌidi aanʌ aidʌsi ʌgai ismaacʌdʌ Cañiiru aagaiña ʌvaavoitudadami maigo daí ʌseera ʌʌpʌ ʌmapʌcʌraiñdʌrʌ ismaacʌdʌcʌdʌ arastudi ʌliivru. Dai tʌʌ aanʌ iscavami gigivuli oidigi daidʌ isʌtasai tucutu ʌpan maasi icuusi tuucucami. Daidʌ ʌmasaadai ʌʌrai gʌdui vʌʌsi,
12 E vi quando abriu o sexto selo, e houve um grande terremoto; e o sol tornou-se negro como saco de cilício, e a lua toda tornou-se como sangue;
13 daidʌ ʌsisiaavugai suuli mʌtan dʌvʌʌrapi poduucai isduucai suuligʌi uusi iibiadʌ siʌʌscadʌ cavami ʌvʌrdagi.
13 e as estrelas do céu caíram sobre a terra, como quando a figueira, sacudida por um vento forte, deixa cair os seus figos verdes.
14 Dai tʌvaagi gʌbiisa ʌpan duucai ʌmo papeli dai maitʌmaastu. Dai vʌʌsi gigiidi sibʌacoga guuquiva dai vʌʌsi ʌʌmapʌcʌrʌ siaaco sicolimadi suudagi sibʌacoga guuquiva.
14 E o céu recolheu-se como um livro que se enrola; e todos os montes e ilhas foram removidos dos seus lugares.
15 Daidʌ ʌraraí oidigi daama oidacami gʌnʌsto tʌʌtʌjovai dai vaapavuli saagida ʌʌmadu aa tʌtʌaanʌdami, dai ʌriricu, dai ʌsandaaru tʌtʌaanʌdamigadʌ, dai ismaacʌdʌ viaa sʌʌlicami, dai ʌpipiooñi, dai ismaacʌdʌ maitʌrpipiooñi ʌʌpʌ.
15 E os reis da terra, e os grandes, e os chefes militares, e os ricos, e os poderosos, e todo escravo, e todo livre, se esconderam nas cavernas e nas rochas das montanhas;
16 Dai vʌʌscatai ʌgai potʌtʌdaiña ʌgigiidi dai ʌvaapavuli:
16 e diziam aos montes e aos rochedos: Caí sobre nós, e escondei-nos da face daquele que está assentado sobre o trono, e da ira do Cordeiro;
17 Caaayi istuigaco Diuusi soimaasi gʌrtaatatulda agai dai tomali ʌmaadutai aatʌmʌ maitistutuidi iscʌʌgacʌrʌ vuvaquiagi ―tʌtʌdai ʌgai.
17 porque é vindo o grande dia da ira deles; e quem poderá subsistir?

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.