João 11
Northern Tepehuan NT (NTP_TBL) vs ARA
1 Ʌmo cʌʌli Betaaniʌrʌ oidacami aliʌ coococatadai. Lázaru tʌʌgidu ʌgai. Daidʌ ʌLázaru susuculidʌ ʌrMaría dai Maaruta.
1 Estava enfermo Lázaro, de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 María ʌgai dai ʌʌquioma tʌi asaiti sigian uuvaicʌdʌ ʌSuusi ʌʌcasodʌ daama dai gʌcuupacʌdʌ gaqui.
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava enfermo, era a mesma que ungiu com bálsamo o Senhor e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Daidʌ María ʌʌmadu Maaruta ootoi ʌmo piooñi sai aagidana ʌSuusi sai aliʌ cooco ʌLázaru dai potʌtʌdai ʌpiooñi ʌSuusi: ―Gʌrbaitʌcʌaacamiga, aliʌ cooco gʌaamiiguga Lázaru ―tʌtʌdai ʌpiooñi.
3 Mandaram, pois, as irmãs de Lázaro dizer a Jesus: Senhor, está enfermo aquele a quem amas.
4 Tai mosmaí ʌSuusi daidʌ icaiti: ―Ʌgai oí coocodagai dai tomasi muuquiagi vʌʌscʌrʌ maisiu cascʌdʌ oí coocodagai. Ʌgai oí coocodagai sai poduucai gooquiʌrʌ mui oodami maatʌna issʌʌlicʌdʌ viaa guvucadagai Diuusi, dai sai ʌoodami maatʌna ʌʌpʌ isaliʌ cʌʌ tuiga aanʌ Diuusi maradʌ ―tʌtʌdai ʌSuusi.
4 Ao receber a notícia, disse Jesus: Esta enfermidade não é para morte, e sim para a glória de Deus, a fim de que o Filho de Deus seja por ela glorificado.
5 Tomasi ʌSuusi sʌʌlicʌdʌ oigʌdai Maaruta ʌʌmadʌ suculidʌ ʌʌmadu Lázaru
5 Ora, amava Jesus a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 vʌʌscʌrʌ anaasi vii ʌʌpʌ goo tasai.
6 Quando, pois, soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 Dai gooquiʌrʌ povʌrtʌtʌdai ʌgai aatʌmʌ: ―Timʌda ʌpamu Judeeamu ―gʌrtʌtʌdai.
7 Depois, disse aos seus discípulos: Vamos outra vez para a Judeia.
8 Tʌtai aatʌmʌ itʌtʌdai: ―Mamaatʌtuldiadami, maiquiaa daivusai mui tasai daidʌ ʌjudidíu mʌʌca Judeeʌrʌ ipʌliditadai isgʌmaicarsagi. ¿Ducatai ʌpamu mʌʌca imia ʌlidi aapi? ―tʌtʌdai aatʌmʌ.
8 Disseram-lhe os discípulos: Mestre, ainda agora os judeus procuravam apedrejar-te, e voltas para lá?
9 Taidʌ ʌSuusi povʌrtʌtʌdai: ―Tomali ʌmaadutai maitistutuidi isgiñmuaagi maiquiaa naatocai aanʌ giñaa duiñdaga.
9 Respondeu Jesus: Não são doze as horas do dia? Se alguém andar de dia, não tropeça, porque vê a luz deste mundo;
10 — ausente —
10 mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Gʌramiiguga Lázaru cooso dai aanʌ imia iñagai dai nʌñiituda iñagai ―gʌrtʌtʌdai ʌSuusi.
11 Isto dizia e depois lhes acrescentou: Nosso amigo Lázaro adormeceu, mas vou para despertá-lo.
12 Amaasi aatʌmʌ itʌtʌdai: ―Gʌrtʌaanʌdamiga, iscooso ʌgai aidʌ gia casi gʌtaumadaimi ʌgai ―tʌtʌdai aatʌmʌ.
12 Disseram-lhe, pois, os discípulos: Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Povʌrtʌtʌdai ʌSuusi potʌiya ʌliditai saidʌ Lázaru camuu. Dʌmos aatʌmʌ poʌliditadai isʌrvaavoi iscooso ʌgai.
13 Jesus, porém, falara com respeito à morte de Lázaro; mas eles supunham que tivesse falado do repouso do sono.
14 Amaasi ʌSuusi sʌʌli gʌraagidi dai povʌrtʌtʌdai: ―Camuu Lázaru.
14 Então, Jesus lhes disse claramente: Lázaro morreu;
15 Dai cʌʌgadu ismaiʌʌmadu daacatadai aanʌ. Poduucai vaamioma cʌʌgaduca agai aapimʌ gʌnvʌʌtarʌ, vaamioma giñvaavoituda agai cascʌdʌ. Tiñda ―gʌrtʌtʌdai ʌSuusi.
15 e por vossa causa me alegro de que lá não estivesse, para que possais crer; mas vamos ter com ele.
16 Amaasi ʌTomás mʌsmaacʌdʌ cuate aagaiña povʌrtʌtʌdai: ―Tʌoidá cascʌdʌ ʌmapai cooyi aatʌmʌ ―gʌrtʌtʌdai ʌTomás.
16 Então, Tomé, chamado Dídimo, disse aos condiscípulos: Vamos também nós para morrermos com ele.
17 Tai mosaayi ʌSuusi Betaaniʌrʌ dai maí iscasi ʌpʌduitadai maaco tasai isyaasapi ʌLázaru.
17 Chegando Jesus, encontrou Lázaro já sepultado, havia quatro dias.
18 Betaaniaiñdʌrʌ miaaga Jerusaleenamu parʌ goo mil dan taan siento metro ʌʌsi.
18 Ora, Betânia estava cerca de quinze estádios perto de Jerusalém.
19 Dai mui judidíu caaayi dai daadiji Maaruta ʌʌmadu María camuucucai Lázaru.
19 Muitos dentre os judeus tinham vindo ter com Marta e Maria, para as consolar a respeito de seu irmão.
20 Aidʌsi ʌMaaruta maí isʌSuusi camiaadimi, ii ʌgai dai mʌʌ vuidʌrʌ ajia agai. Dʌmos ʌMaría anaasi quiiyʌrʌ vii.
20 Marta, quando soube que vinha Jesus, saiu ao seu encontro; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Daidʌ ʌMaaruta itʌtʌdai ʌSuusi: ―Giñtʌaanʌdamiga, istami daacamudai aapi maimuuquimudai giñsiʌʌgi.
21 Disse, pois, Marta a Jesus: Senhor, se estiveras aqui, não teria morrido meu irmão.
22 Dʌmos cʌʌ maatʌ aanʌ sai Diuusi iduñia agai tomastumaasi istumaasi aagida aapi ―tʌtʌdai ʌMaaruta.
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo quanto pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Taidʌ ʌSuusi itʌtʌdai: ―Gʌsiʌʌgi ʌpamu duaacamu ―tʌtʌdai ʌSuusi.
23 Declarou-lhe Jesus: Teu irmão há de ressurgir.
24 Taidʌ ʌMaaruta itʌtʌdai: ―Ʌjʌ, cʌʌga maatʌ aanʌ sai ʌpamu duaaca agai ʌgai siʌʌscadʌ aiyagi istuigaco duduaacagi vʌʌsi coidadʌ ―tʌtʌdai ʌMaaruta.
24 Eu sei, replicou Marta, que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Amaasi ʌSuusi itʌtʌdai: ―Aanʌanʌ ʌgai dai ʌpamu duduaacalda iñagai coidadʌ sitomastuigaco oidacamu ʌgai. Sioorʌ giñvaavoitudai tomasi muuquiagi vʌʌscʌrʌ tomastuigaco oidaca agai tʌvaagiʌrʌ.
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida. Quem crê em mim, ainda que morra, viverá;
26 Dai sioorʌ oidaga giñvaavoitudaitai ʌgai gia maiimia agai ʌDiaavora ʌʌmadu. ¿Vaavoitudaipʌsi aapi imaasi? ―tʌtʌdai ʌSuusi.
26 e todo o que vive e crê em mim não morrerá, eternamente. Crês isto?
27 Taidʌ ʌMaaruta itʌtʌdai: ―Ʌjʌ, vaavoitudiana isaapi ʌrʌCristo, Diuusi maradʌ ismaacʌdʌ tʌvai tʌvaagiaiñdʌrʌ. Ʌgai vaa ismaacʌdʌ tʌvʌpi nʌnʌracatadai aatʌmʌ ―tʌtʌdai ʌMaaruta.
27 Sim, Senhor, respondeu ela, eu tenho crido que tu és o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Caaagidi ʌMaaruta gomaasi dai ii dai duudusali aagidi gʌsuculi María dai potʌtʌdai: ―Gʌrmamaatʌtuldiadami cadivia dai gʌvaidi ―astʌtʌdai ʌMaaruta.
28 Tendo dito isto, retirou-se e chamou Maria, sua irmã, e lhe disse em particular: O Mestre chegou e te chama.
29 Amaasi mosmaí ʌgai gomaasi dai cʌquiva dai ii dai mʌʌ viaatuli ʌSuusi.
29 Ela, ouvindo isto, levantou-se depressa e foi ter com ele,
30 Maiquiaa vaatadai ʌSuusi caayʌrʌ. Quiaa momʌʌca cʌaacatadai ʌgai siaaco aayi ʌMaaruta.
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta se avistara com ele.
31 Aidʌsi ʌjudidíu ismaacʌdʌ quiiyʌrʌ daraacatadai ʌʌmadu ʌMaría tʌʌ isʌgai todian duucai cʌquiva dai otoma vuusai oidi ʌgai ʌMaría. Ʌgai povʌnʌliditadai isimia agai ʌgai mʌʌca siaaco yaasapi ʌsiʌʌgidʌ dai ami suaacada agai.
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, supondo que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Amaasi aʌcai ʌMaría mʌʌca siaaco cʌaacatadai ʌSuusi gʌtootonacʌdʌ cʌquiva ʌgai ʌSuusi vuidʌrʌ daidʌ itʌtʌdai: ―Giñbaitʌcʌaacamiga istami daacamudai aapi maimuuquimudai giñsiisi ―tʌtʌdai ʌMaría.
32 Quando Maria chegou ao lugar onde estava Jesus, ao vê-lo, lançou-se-lhe aos pés, dizendo: Senhor, se estiveras aqui, meu irmão não teria morrido.
33 Mostʌʌgacai ʌSuusi issuanʌi ʌjudidíu ʌʌmadu ʌMaría sʌʌlicʌdʌ soigʌʌli ʌgai.
33 Jesus, vendo-a chorar, e bem assim os judeus que a acompanhavam, agitou-se no espírito e comoveu-se.
34 Daidʌ itʌtʌdai: ―¿Vaaco yaasa aapimʌ ʌgai? ―tʌtʌdai ʌSuusi. Tai ʌgai itʌtʌdai: ―Gʌrtʌaanʌdamiga tiñda pai nʌida ―tʌtʌdai ʌgai.
34 E perguntou: Onde o sepultastes? Eles lhe responderam: Senhor, vem e vê!
35 Taidʌ ʌSuusi sosoa.
35 Jesus chorou.
36 Amaasi ʌjudidíu icaiti: ―Dañi sʌʌlicʌdʌ oigʌdaitadai goovai ―caiti ʌjudidíu.
36 Então, disseram os judeus: Vede quanto o amava.
37 Dʌmos ʌʌmoco icaiti: ―Idi cʌʌli nʌnʌaavatu ʌmaiñʌaadami. Cʌʌga istuidimudai goovai issoiñagi ʌLázaru simaimuuquimudai ʌgai ―caiti ʌgai.
37 Mas alguns objetaram: Não podia ele, que abriu os olhos ao cego, fazer que este não morresse?
38 Taidʌ ʌSuusi ʌpamu soigʌʌli aidʌsi caaijimi ʌtʌjovai siaaco yaasapi ʌLázaru. Dai ʌtʌjovai vaacʌaacʌrʌ daja ʌmo odai gʌducami.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, encaminhou-se para o túmulo; era este uma gruta a cuja entrada tinham posto uma pedra.
39 Taidʌ ʌSuusi itʌtʌdai: ―Maigovaiavʌr daasa goodai ―tʌtʌdai ʌSuusi. Taidʌ ʌMaaruta suculidʌ ʌmuuquiadʌ itʌtʌdai: ―Giñtʌaanʌdamiga, casi ʌpʌdui maaco tasai ismuu goovai dai galiuvai goovai nai iñʌlidi aanʌ ―tʌtʌdai ʌMaaruta.
39 Então, ordenou Jesus: Tirai a pedra. Disse-lhe Marta, irmã do morto: Senhor, já cheira mal, porque já é de quatro dias.
40 Dʌmos ʌSuusi itʌtʌdai: ―¿Maitasi ʌrvaavoi saidʌ gʌaagidi aanʌ isvaavoitudagi aapi nʌidagi isDiuusi sʌʌlicʌdʌ viaa guvucadagai? ―tʌtʌdai ʌSuusi.
40 Respondeu-lhe Jesus: Não te disse eu que, se creres, verás a glória de Deus?
41 Amaasi maigovai daí ʌgai ʌoodai. Taidʌ ʌSuusi taí nʌnʌaava daidʌ itʌtʌdai Diuusi gʌooga: ―Giñooga, baigiñʌlidi aanʌ aapicʌdʌ isgiñcaʌcana aapi siuu duucu gʌñiooquiada aanʌ.
41 Tiraram, então, a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse: Pai, graças te dou porque me ouviste.
42 Cʌʌga maatʌ aanʌ isvʌʌscʌrʌ giñcaʌcana aapi dʌmos sivi poduucai gʌaagidi aanʌ sai vʌʌsi idi oodami ismaacʌdʌ tanasi guuca vaavoitudagi isaapi giñootoi ―tʌtʌdai ʌSuusi.
42 Aliás, eu sabia que sempre me ouves, mas assim falei por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Dai capotʌʌcai ʌSuusi cavami iña daidʌ itʌi: ―¡Lázaru vuusaiñi! ―tʌtʌdai.
43 E, tendo dito isto, clamou em alta voz: Lázaro, vem para fora!
44 Tai vuusai ʌmuuquiadʌ dai quiaa biisapicatadai noonovidʌ dai ʌʌcasodʌ ʌmo icusi tʌvʌʌducamicʌdʌ. Daidʌ vuivasadʌ ʌʌpʌ quiaa biisapi ʌmo icusicʌdʌ. Taidʌ ʌSuusi itʌtʌdai: ―Uupanavurai vaidʌ istuidʌ aimʌraiña ―tʌtʌdai ʌSuusi.
44 Saiu aquele que estivera morto, tendo os pés e as mãos ligados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então, lhes ordenou Jesus: Desatai-o e deixai-o ir.
45 Dai muidutai ʌjudidíu ismaacʌdʌ oidatucuitadai ʌMaría vaavoitu ʌSuusi nʌiditai isʌpan duaacali ʌSuusi Lázaru.
45 Muitos, pois, dentre os judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que fizera Jesus, creram nele.
46 Dʌmos ʌʌmoco ʌjudidíu ismaacʌ vuidʌrʌ vʌʌtʌ ʌSuusi iji dai nʌida agai ʌfariseo dai aagidi istumaasi idui ʌSuusi.
46 Outros, porém, foram ter com os fariseus e lhes contaram dos feitos que Jesus realizara.
47 Amaasi ʌfariseo ʌʌmadu ʌtʌtʌaanʌdamigadʌ ʌpapaali gʌnʌmapagi ʌjudidíu dudunucami daidʌ itʌtʌdai: ―¿Tuma duuna aatʌmʌ? Idi cʌʌli ivueeyi mui naana maasi gʌgʌrducami.
47 Então, os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio; e disseram: Que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Ismosdagitu aatʌmʌ dai maitiduñiagi tomali ʌmo istumaasi muidutai vaavoituda agai ʌgai daidʌ ʌtʌtʌaanʌdamigadʌ ʌromamanu dadimu dai daitudamu gʌrquiuupaiga gʌducʌdʌ dai gʌrcoodamu ―tʌtʌdai ʌjudidíu.
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Dʌmos ʌmoco ʌvaamioma tʌtʌaanʌdamigadʌ ʌjudidíu saagida ismaacʌdʌ Caifási tʌʌgidu dai aidʌ uumiʌrʌ ʌgai ʌrbaitʌcʌaacamigadʌ ʌpapaali aa noragi daidʌ itʌtʌdai: ―Vupuiirugami aapimʌ, maimaatʌ tomali ʌmo istumaasi.
49 Caifás, porém, um dentre eles, sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: Vós nada sabeis,
50 Maimaatʌ aapimʌ isvaamioma ʌrcʌʌgai aatʌmʌ gʌrvʌʌtarʌ ismuuquiagi ʌmo cʌʌli vʌʌsi oodami vʌʌtarʌ dai poduucai maiugitimu vʌʌsi ʌoodami ―astʌtʌdai Caifási.
50 nem considerais que vos convém que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 Dʌmos Caifási pocaiti maisiu poduucai tʌgitoitai ʌʌgi ʌgai baiyoma ʌgai ʌrʌbaitʌcʌaacamigadʌ ʌpapaali cascʌdʌ Diuusi poduucai tʌgitoli ʌgai ismuuquiagi ʌSuusi ʌjudidíu vʌʌtarʌ.
51 Ora, ele não disse isto de si mesmo; mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação
52 Dai maisiu mosʌcaasi ʌjudidíu vʌʌtarʌ muuquia agaitadai ʌSuusi baiyoma vʌʌsi oodami ismaacʌdʌ aipa oidaga vʌʌsi oidigʌrʌ.
52 e não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Aidʌ tasʌrʌ abiaadʌrʌ tʌtʌaanʌdamigadʌ ʌjudidíu gagaagaimi isducatai muaagi ʌSuusi.
53 Desde aquele dia, resolveram matá-lo.
54 Cascʌdʌ ʌSuusi camaiaimʌrai caayana ʌjudidíu saagida. Baiyoma ii ʌgai Judeeaiñdʌrʌ mʌʌ Efraiinamu ʌmo ali quiiyʌrʌ oidigana ugidana. Dai movaasi daraaja aatʌmʌ ʌʌmadu ʌSuusi.
54 De sorte que Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim; e ali permaneceu com os discípulos.
55 Aidʌ camiaadimitadai ʌsiaa duudagai istuigaco ʌjudidíu tʌtʌgitoiña aidʌsi Diuusi cʌʌgacʌrʌ vuvaitu cajiudadʌ Ejiipituaiñdʌrʌ. Ʌsiaa duudagai pascua tʌʌgidu. Dai mui oodami ʌaali quiiquiaiñdʌrʌ iji Jerusaleenamu dai ami iduñi agai istumaasi gʌaagaitadai siduñiagi maiquiaa aʌcai ʌgʌʌ siaa duudagai.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus; e muitos daquela região subiram para Jerusalém antes da Páscoa, para se purificarem.
56 Gagaagaimi ʌoodami ʌSuusi dai ʌgʌʌ quiuupiʌrʌ guucacatadai dai aipaco gʌntʌcacai daidʌ icaiti: ―¿Tumaasi tʌtʌgitoi aapimʌ? ¿Bais divimu ʌSuusi sivi siaa duudagʌrʌ? ―ascaiti.
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: Que vos parece? Não virá ele à festa?
57 Ʌfariseo ʌʌmadu ʌtʌtʌaanʌdamigadʌ ʌpapaali gaaagidi sai sioorʌ matiagi siaaco daja ʌSuusi sai aagidaña vaidʌ ʌjudidíu bʌʌjiagi ʌSuusi.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para, se alguém soubesse onde ele estava, denunciá-lo, a fim de o prenderem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.