Atos 7

nmx (NMX) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Féyo limánégh ghéngén wárogh árom yémotai Stifen, “Yéné wátaranégh efalo em?”
1 Perguntou-lhe então o sumo sacerdote: É realmente assim?
2 Yéné ámoghmén yémo yawangoi, “Fútaréf a afaf, kénáyárangi tafafǃ Minde kwayaghafé téfene Ngánján nufaryéng kétán téfene áki Ebraamefaf njam fá mé témorwén Mesofotamiyan, táf fronde njam fá témorangérwén Aranan.
2 Respondeu ele: Irmãos e pais, escutai. O Deus da glória apareceu a nosso pai Abraão, quando estava na Mesopotâmia, antes de ir morar em Harã.
3 Ngánjánam yémndai, 'Téfrango fenjo yu a fenjo ár, a kuwano kétán árké mband yéndon so kémauyafon.'
3 E disse-lhe: Sai de teu país e de tua parentela, e vai para a terra que eu te mostrar {Gn 12,1}.
4 “Féyo yémon yéfrangoi Kaldia árfene mband a námnjoi Aranan. Yárefane kér soramé, Ngánjánam yéngwáfáretam fá yéné mbandot ánde fém sénonjo emor.
4 Ele saiu da terra dos caldeus, e foi habitar em Harã. Dali, depois que lhe faleceu o pai, Deus o fez passar para esta terra, em que vós agora habitais.
5 Ngánjánam yau yaramai ámb mband yéna. Wénde Ngánjánam unyéghofnar si yémndai fá, 'Fém a fene ákif fe soramé mband so tawaramangé.' Yéné efghon Ebraam ambumofnar témorwén.
5 Não lhe deu nela propriedade alguma, nem sequer um palmo de terra, mas prometeu dar-lha em posse, e depois dele à sua posteridade, quando ainda não tinha filho algum.
6 Ngánján korayau yáfaf yéné ende, 'Féfene ákif so em dabi ár ámb árfene ndimbal yuwon yau yéfenjo ndimbal yuwon, fá so em árfene faiofnar ásáfogh ár a so taftawét 400 yunjéf.
6 Eis como falou Deus: Tua descendência habitará em terra estranha e será reduzida à escravidão e maltratada pelo espaço de quatrocentos anos.
7 Wénde yéndon so tékrátan tékman yéné ndimbal yu faiofnar ásáfoghétro ár eyátotat, a soramé yuwon fá so kéntorngi yéné ndimbal yuta a so wáwefnotat ta yéné sifayan.'
7 Mas eu julgarei a nação que os dominar - diz o Senhor -, e eles sairão e me prestarão culto neste lugar {Gn 15,13s.; Ex 3,12}.
8 Ngánján a Ebraam si yéreinyéménd ghéngan néféghmén. Ebraam nénamndai Aiseke yárefé a ghéngan yanfai 8 efogh yáne áráfégh soramé. Soramé Aisek nénamndai Jeikofe yárefé, a Jeikof nénamndai 12 ambumafene yéferafé.
8 E deu-lhe a aliança da circuncisão. Assim, Abraão teve um filho, Isaac, e, passados oito dias, o circuncidou; e Isaac, a Jacó; e Jacó, os doze patriarcas.
9 “Jeikofene ambumam waramnjagh yafngoyénd yéfenngén Josef, yémofem fá yéramayénd Ijifét faiofnar ásáfogh ár. Wénde Ngánjánafé fá tárwén
9 Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para o Egito. Mas Deus estava com ele.
10 a Ngánjánam tambetau fá kétándmé méinyotio yánjo kértata. Farawa Ijifmén warsagh árom méndefé téfandau Josef ménamén Ngánjánam yaramai káfeté mwighé, yéné téfnan Farawam yémndai Ijif yu limánéghét a méinyotio yáne méngo.
10 Livrou-o de todas as suas tribulações e deu-lhe graça e sabedoria diante do faraó, rei do Egito, que o fez governador do Egito e chefe de sua casa.
11 “Féyo káukáu nuyai Ijif a Kanan yuwon, káukáuam yénérsam ndimbal yauyau njamke téfnan a téfene ákif njamkefnar náyátoyénd.
11 Sobreveio depois uma fome a todo o Egito e Canaã. Grande era a tribulação, e os nossos pais não achavam o que comer.
12 Njam Jeikof náyárayéng ndené rais kété tamorwén Ijifén, yémo ewáfáretam yáne ambum efe téfene náyátoyénd ákif fronde yafoghan.
12 Mas quando Jacó soube que havia trigo no Egito, enviou pela primeira vez os nossos pais para lá.
13 Yéfene yénamayo yafoghan, Josefém ewaufroi yánafet efe fá témorwén, a Farawa mat náyátoi Josefene mérénmén.
13 Na segunda, foi José reconhecido por seus irmãos, e foi descoberta ao faraó a sua origem.
14 Yéné soramé, Josefem ewáfáretam yárefé Jeikofeyot a yáne méinyotio mérén, 75 méinyotio.
14 Enviando mensageiros, José mandou vir seu pai Jacó com toda a sua família, que constava de setenta e cinco pessoas.
15 Féyo Jeikof néwanoi Ijifét, ánde Jeikof a téfene ákif kér emormén.
15 Jacó desceu ao Egito e morreu ali, como também nossos pais.
16 Yéfene fifi enwangotaménd kétán Sekemét a ekmayénd mbéwé méngon Ebraamém árké yanayéng Amorene ambumta Sekemmén manie.
16 Seus corpos foram trasladados para Siquém, e foram postos no sepulcro que Abraão tinha comprado, a peso de dinheiro, dos filhos de Hemor, de Siquém.
17 “Efogh kaka kénáyátotau Ngánjánam yánjo si efalo sái tiyátongai Ebraamefaf, téfene ár marat té náyáto Ijifén.
17 Aproximava-se o tempo em que devia realizar-se a promessa que Deus havia jurado a Abraão. O povo cresceu e se multiplicou no Egito
18 Féyo totér warsagh ár efe mat yau témorwén Josefenemén nénamndai warsagh ár Ijifén.
18 até que se levantou outro rei no Egito, o qual nada sabia de José.
19 Yémon yaufiyam tawafrotau téfene ár a tawasérmbotau téfene ákif wáfareghe tawáfáretau ménát yéfene totér ráfégh ambumtértér wighét krot.
19 Este rei, usando de astúcia contra a nossa raça, maltratou nossos pais e obrigou-os a enjeitar seus filhos para privá-los da vida.
20 “Yéné efghon Moses náráftam a Ngánjánene ghékfan fá kéretau mer ambum. Nambio ghérare kénjún yémon tarawenau yárefane méngon.
20 Por este mesmo tempo, nasceu Moisés. Era belo aos olhos de Deus e por três meses foi criado na casa paterna.
21 Njam yémon yénmutoryéng, Farawane mérsom yérnyai yandio ambumot.
21 Depois, quando foi exposto, a filha do faraó o recolheu e o criou como seu próprio filho.
22 Moses méinyotio káfeté mwighé yatametaménd Ijif árém a témorwén wafté kér ro sian a wafroghan.
22 Moisés foi instruído em todas as ciências dos egípcios e tornou-se forte em palavras e obras.
23 “Njam Moses témorwén 40 yunjéf, yémon mwighé yaitotam yafoghét yánjo Israil árfefaf.
23 Quando completou 40 anos, veio-lhe à mente visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Mosesém yinjoi ámb ár Israilmén Ijifmén árom tusérmbotau, féyo fá nuwanoi yá wáutárghét a fai wangoghét Ijifmén ár yésmetam.
24 Viu que um deles era maltratado; tomou-lhe a defesa e vingou o que padecia a injúria, matando o egípcio.
25 Moses kéma kemnau ndené yánjo árém kar so tayamngongayénd ndené Ngánjánam fá télimndau yéfe wanjarghét, wénde yémofem yau yáyámngoyénd.
25 Ele esperava que os seus irmãos compreendessem que Deus se servia de sua mão para livrá-los. Mas não o entenderam.
26 Ámb kwéfon Moses yénmormén sómbio Israilmén ár ewinjeyai ásméghan. Yémon yéta krufrát taramwéng yéné sie, 'Ár sómbár, fémro ere fútarfé, fém némamén nawaghanét?'
26 No dia seguinte, dois dentre eles brigavam, e ele procurou reconciliá-los: Amigos, disse ele, sois irmãos, por que vos maltratais um ao outro?
27 “Wénde yéné árom efe tusérmbotau yá fútar, yémon yéférngotai Moses téndot a norayai, 'Emo fém niyátoi limánégh árot a téfe ghékéf fayoghét?
27 Mas o que maltratava seu compatriota o repeliu: Quem te constituiu chefe ou juiz sobre nós?
28 Fémo yénd krot wafngo ndenéyame Ijifmén ár káye fémon yénau tésmete?'
28 Porventura queres tu matar-me, como ontem mataste o egípcio?
29 Njam Mosesém yéné si náyárai, fá nuwanoi Midian mbandot dábi náyátoi nawerai amaf sómbio ambumafé náyátoi.
29 A estas palavras, Moisés fugiu. E esteve como estrangeiro na terra de Madiã, onde teve dois filhos.
30 “40 yunjéf soramé, njafar si résagh ár nufaryéng Mosesefaf kéghat fés kánkékánké kénjúmé fanfne yuwon mband tunakéf yétkwén Sainai kaka.
30 Passados quarenta anos, apareceu-lhe no deserto do monte Sinai um anjo, na chama duma sarça ardente.
31 Njam Mosesém yéné fés yinjoyéng, fá sélngwél yémormén. Njamandio fá yéngmormén kaka fandaghét, yémon náyárai Yurane kém:
31 Moisés, admirado de uma tal visão, aproximou-se para a examinar. E a voz do Senhor lhe falou:
32 'Yénd wém Ngánján endeyot táwefnotawét féfene ákiam, Ebraam, Aisek, a Jeikof.' Moses ngernger témorwén férférafé fandaghét.
32 Eu sou o Deus de teus pais, o Deus de Abraão, de Isaac, de Jacó. Moisés, atemorizado, não ousava levantar os olhos.
33 “Féyo Yuram yémndai, 'Tafitrar fenjo sandol, yéné sifayé ánde fém némakai siyém njúnnjúnofnar mband.
33 O Senhor lhe disse: Tira o teu calçado, porque o lugar onde estás é uma terra santa.
34 Yéndon té téfandan tane árfene tékrát Ijifén tekfifi. Yénd té kénáyáretan yéfene ye ke a yéné téfnan yénd néneworén yéfe wanjarghét. Sénonjo kuwano, yéndon so kémangon Ijifét.'
34 Considerei a aflição do meu povo no Egito, ouvi os seus gemidos e desci para livrá-los. Vem, pois, agora e eu te enviarei ao Egito.
35 “Yéné Mosesyo féu yém efe yémofem yékenayénd yéné siafé, 'Emo fém téfene limánégh ár a ghékéf fayogh ár niyáto?' Ngánjánam yáfáretam yéfe limánéghét a wanjarghét, njafar si résagh ár kénjúmé efe nufaryéng yáfaf kéghatan.
35 Este Moisés que desprezaram, dizendo: Quem te constituiu chefe ou juiz?, a este Deus enviou como chefe e libertador pela mão do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Mosesém enéutoryéng Ijifta, sélngwélafé yam a ufarogh yam tawafrotau Ijif kénjún, kété Férkat Árákafan a fanfne yuwon 40 yunjéf.
36 Ele os fez sair do Egito, operando prodígios e milagres na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, por espaço de quarenta anos.
37 “Yéné Moses fiyém emo tawaufrotau Israil árét, 'Ngánjánam so yénmáfárete féfeyot Ngánjánene mat yátogh ár ndené yénd swém féfenjo árta.'
37 Foi este Moisés que disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre os vossos irmãos um profeta como eu.
38 Fá fiyém efe témorwén Israil árfé káumendawét fanfne yuwon; fá témorwén téfene ákiafé njam njafar si résagh ár efe korayau yáfaf Sainai Mband tunakfan, a yémon Ngánjánene akegh si ewinjoi a téfeyot ewafnamoi.
38 Este é o que esteve entre o povo congregado no deserto, e com o anjo que lhe falara no monte Sinai, e com os nossos pais; que recebeu palavras de vida para no-las transmitir.
39 “Wénde téfene ákif yau námyoyénd wafroghét a yémofem yékenayénd a fá ménde tamorwén Ijifét angoghét.
39 Nossos pais não lhe quiseram obedecer, mas o repeliram. Em seus corações voltaram-se para o Egito,
40 “Yémofem yémndayénd Aron, 'Téfe ténmawafrota némbne ngánján efe so yém téfene limánégh ár. Ménamén yéné ár Moses emo yénmutoryéng yénd Ijifta, yénd mat yau yéném némé nufrotam yáfafǃ'
40 dizendo a Aarão: Faze-nos deuses, que vão diante de nós, porque quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que foi feito dele.
41 “Yéné efghon yémofem yafrotaménd unyéghunyégh mewang ndenanit kau. Yémofem ghéngén tanérsawét kétán a téménd yafrotaménd utmanéghafé némé yéfenjo ngángaye tafrotawét.
41 Fizeram, naqueles dias, um bezerro de ouro e ofereceram um sacrifício ao ídolo, e se alegravam diante da obra das suas mãos.
42 Wénde Ngánjánam sém ewawengoi a engéumyoi kénd, ghérare, a efogh wáwefnoghét. Ndenaye fété nátém némé té yéfarotaménd Ngánjánene mat yátogh árfene bukan,
42 Mas Deus afastou-se e os abandonou ao culto dos astros do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura, casa de Israel, vós me oferecestes vítimas e sacrifícios por quarenta anos no deserto?
43 Fémofem té térsati Molek mewangoene némbne farai méngo
43 Aceitastes a tenda de Moloc e a estrela do vosso deus Renfão, figuras que vós fizestes para adorá-las! Assim eu vos deportarei para além da Babilônia {Am 5,25ss.}.
44 “Téfene ákifem térsawét Farai méngo Ngánján ánde korayau fanfne yuwomé. Yéné ásáfogh témorwén Ngánjánam némé yauyafotam Mosese wafroghét.
44 A Arca da Aliança esteve com os nossos pais no deserto, como Deus ordenou a Moisés que a fizesse conforme o modelo que tinha visto.
45 Ámb yunjéf soramé, téfene ákifem emofem yanayénd farai méngo kétándmé yéferafafeta térsawét yémafé fá njam tayotau Josuwafé a yanayénd mband kétándmé ndimbal yuta árké Ngánjánam ewitérmboi yéfene sáfrére. A kété tékmangérwén kétánotio Deifidene efogh nawerai.
45 Recebendo-a nossos pais, levaram-na sob a direção de Josué às terras dos pagãos, que Deus expulsou da presença de nossos pais. E ali ficou até o tempo de Davi.
46 Deifidém tayamnetau Ngánjánene ménde a yémotai ndené yéndon so yéfrendan Jeikofene Ngánjánene ámnjogh sifayé.
46 Este encontrou graça diante de Deus e pediu que pudesse achar uma morada para o Deus de Jacó.
47 Wénde Solomon yémormén emo méngo yérametam yáyot.
47 Salomão foi quem lhe edificou a casa.
48 “Wénde Minde tukén Ngánján yau yémor ár wafroghmén méngon. Ndené Ngánjánene mat yátogh ár noraye,
48 O Altíssimo, porém, não habita em casas construídas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 “'Yuré noraye, 'Njafar siyém tane limánégh ámnjogh sifayé,
49 O céu é o meu trono, e a terra o escabelo dos meus pés. Que casa me edificareis vós?, diz o Senhor. Qual é o lugar do meu repouso?
50 Tane ngángayam ewafrotam méinyotio rokar.'
50 Acaso não foi minha mão que fez tudo isto {Is 66,1s.}?
51 “Fém áyáréghofnar árǃ Fém sem tikéf táikér a téngan dudu efalo sifaf. Fém ndené fété em féferafaf kés em. Fémofem túmén Ngánján Mbérmbér yékarotatiǃ
51 Homens de dura cerviz, e de corações e ouvidos incircuncisos! Vós sempre resistis ao Espírito Santo. Como procederam os vossos pais, assim procedeis vós também!
52 Féfene ákifem esmetaménd méinyotio Ngánjánene mat yátogh árǃ Ndenéyameyo yémofem esmetaménd fá efe korayawét Mbarkánd Ároene álighmén, Keriso efe fémofem yékenangi a yesmangi krotio.
52 A qual dos profetas não perseguiram os vossos pais? Mataram os que prediziam a vinda do Justo, do qual vós agora tendes sido traidores e homicidas.
53 Fém yéné féyém Ngánjánene nák ewanayénd njafar si résagh ároene kénjúmé wénde yau námyoyénd wafroghét.”
53 Vós que recebestes a lei pelo ministério dos anjos e não a guardastes...
54 Njam stifén noyarai ndené, Ju sénko ár nékw nawérayénd a sén tangsotawét.
54 Ao ouvir tais palavras, esbravejaram de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Wénde Stifen témorwén Ngánján Mbérmbér afoghkaf, njafar tuk téfandau a Ngánjánene ndimbal kwayaghé yinjoi, a Yesu takayongérwén Ngánjáne tambén.
55 Mas, cheio do Espírito Santo, Estêvão fitou o céu e viu a glória de Deus e Jesus de pé à direita de Deus:
56 Fá norayai, “Kéretangi, yéndon yéfandan njafar tuk sauréghkaf a Ároene Ambum yakai Ngánjáne tambénǃ”
56 Eis que vejo, disse ele, os céus abertos e o Filho do Homem, de pé, à direita de Deus.
57 Féyo Yémofem ngángaye ewamoyénd téngan a kutnawét tukén, méinyotio ár nénguférmoyénd yáfaf,
57 Levantaram então um grande clamor, taparam os ouvidos e todos juntos se atiraram furiosos contra ele.
58 tutonawét tesenta a wíme tafiyátotawét. Yéné efghon ghékéf fandagh árém yéfenjo farun sáláme tafitérnawét a totér ambum Solene kafkaf mbanmbanan takmetawét.
58 Lançaram-no fora da cidade e começaram a apedrejá-lo. As testemunhas depuseram os seus mantos aos pés de um moço chamado Saulo.
59 Njam fá tafiyátotawét wíme, Stifen Ngánjánafé koraiwét, “Yuré Yesu, tane mbérmbér tumyo.”
59 E apedrejavam Estêvão, que orava e dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 Féyo Stifen budme niyai nutnai, “Yuré, kémawalindangé yéfene yaufiyam.” Fá njam norayai yéné, kér yémormén. Árém wíme tafiyatotawét Stifen, Solém téfandau (Acts 7.58-60)|src="IB04183gr.tif" size="col" copy="Farid Faadil. © Biblica, Inc. Used with permission. All rights reserved worldwide." ref="7.58-60"
60 Posto de joelhos, exclamou em alta voz: Senhor, não lhes leves em conta este pecado... A estas palavras, expirou.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.