Atos 26
nmx (NMX) vs VC
1 Féyo Agrifa norayai Folefaf, “Koraya sénonjo.”
1 Agripa disse a Paulo: Tens permissão de fazer a tua defesa. Paulo então fez um gesto com a mão e começou a sua justificação:
2 “Warsagh ár Agrifa, yénd áuwéghafé wém fe sáfrére sénonjo táf yéndon norayan awamarogh si méinyotio Ju árfene wánangoghmén,
2 Julgo-me feliz de poder hoje fazer a minha defesa, na tua presença, ó rei Agripa, de tudo quanto me acusam os judeus,
3 ménamén fém mer mat ném ndernáye Ju ár emor a yéfene fénatayam. Féyo fém náyáreta tafaf métare!
3 porque tu conheces perfeitamente os seus costumes e controvérsias. Peço-te, pois, que me ouças com paciência.
4 “Méinyotio Ju ár mat em tanemén kétándmayo yénd tosé. Fá mat em némé sáfot ghérsafé yénd kwémorangérwén tanjo yuwon a ndenáyo Jerusalemén.
4 Minha vida, desde a minha primeira juventude, tem decorrido no meio de minha pátria e em Jerusalém, e é conhecida dos judeus.
5 Fá mat té tamorwén tanemén tekefifi. Fá so nafrotat ndené yénd kwémorwén Farasi ár. Yéndo mbarkánde ewaitotan Ngánjánene nák ndenanit méinyotio Farasi árém kés ewafrotat.
5 Sabem eles, desde longa data, e se quiserem poderão testemunhá-lo, que vivi segundo a seita mais rigorosa da nossa religião, isto é, como fariseu.
6 Tane méghmégh siyém ménáyan némé Ngánjánam té nénorayai téfene ákiafefaf, yéné téfnan yénd ufoghan wém sénonjo.
6 Mas agora sou acusado em juízo, por esperar a promessa que foi feita por Deus a nossos pais,
7 Ngánjánam unyéghofnar si norayam ndimbal yammén kétán téfene 12 Israil ár mérénfaf. Yéndfem méinyotio yánjetam ménát so tanangém némé Ngánjánam unyéghofnar si néngorayai téfefaf. Yéné téfnan yéndfem Ju árém túmén yáwefnotam Ngánjáne sémbár a efogh. Ndené yéné Ju ár sem yéna, yéndo efalo yiyátotan Ngánjánene unyéghofnar si. Wénde yéné yém téfén ndené fá nawatarnat tafaf.
7 e a qual as nossas doze tribos esperam alcançar, servindo a Deus noite e dia. Por essa esperança, ó rei, é que sou acusado pelos judeus.
8 Ngánjánam so taméindangé kér ár sái kanongi ghérsat wéikor. Fémofem so efalo wiyátotati yénd njam norayan yéné si.
8 Que pensais vós? É coisa incrível que Deus ressuscite os mortos?
9 “Yénd yéndio ménde kwémorwén sái kásáfotawén tékarotawén Yesu Najaretmén.
9 Também eu acreditei que devia fazer a maior oposição ao nome de Jesus de Nazaré.
10 Yéné fiyém yéndon némé tafrotawén Jerusalemén. Limánégh ghéngén wárogh árfene si muyayan, yéndon efalo yátogh ár tárfár takmetawén kwéfkwéf méngot. Njam téfene limánégh árém korayangayénd, 'Yéné efalo yátogh ár táf kér em,' Yéndon yéfene mwighé ámbiro tiyátongayén.
10 Assim procedi de fato em Jerusalém e tenho encerrado muitos irmãos em cárceres, havendo recebido para isso poder dos sumos sacerdotes; quando os sentenciavam à morte, eu dava a minha plena aprovação.
11 Tárfár mbinotma yénd kwiyotau Ju árfene áumengégh méngomé ménát yéfe tékrátan kémghét. Yéndon tawáfáretawén fá yaufi siot Ngánjánefaf. Yéndon tawakeindawén nékw kwémorwén yéfefaf a tawifnawén dábi árfene tesenamé.
11 Muitas vezes, perseguindo-os por todas as sinagogas, eu os maltratava para obrigá-los a blasfemar. Enfurecendo-me mais e mais contra eles, eu os perseguia até no estrangeiro.
12 “Ámb efghon yénd álighan kwémorwén Damaskosét limánégh ghéngén wárogh árfene si muyafé a wáfáretayénd.
12 Nesse intuito, fui a Damasco, com poder e comissão dos sumos sacerdotes.
13 Warsagh ár Agrifa, séite karéfta, njam yénd kwéngmorwén endmé, yéndo yinjoyén kwayaghé njafarta, yau ndené efogh kwayaghé, wénde yéné yáindai, a warendai yénd a yéndfé áligh ár.
13 Era meio-dia, ó rei. Eu estava a caminho quando uma luz do céu, mais fulgurante que o sol, brilhou em torno de mim e dos meus companheiros.
14 Yénd méinyotio nuyáyém mbandot, a yénd náyárayén kém korayau Ibru sie, 'Sol, Sol, némamén fémo yénd wesmete? Fémo njam kafkaf tautar wím minan, fémon ndémke so yéfande.'
14 Caímos todos nós por terra, e ouvi uma voz que me dizia em língua hebraica: Saulo, Saulo, por que me persegues? Dura coisa te é recalcitrar contra o aguilhão.
15 “Féyo yéndon yémotayén, 'Efe fém ném, Yuré?'
15 Então eu disse: Quem és, Senhor? O Senhor respondeu: Eu sou Jesus, a quem persegues.
16 Kano a kokai fenjo kafkafe. Yénd té nufarén fefaf fém némuyafon tane ásáfoghét a fandagh ár. Fémon so ewaufrote tanemén némé fémon téfande a so mé yéngfande.
16 Mas levanta-te e põe-te em pé, pois eu te apareci para te fazer ministro e testemunha das coisas que viste e de outras para as quais hei de manifestar-me a ti.
17 Yéndon so kémanjarén kétamé Ju ár a Téndo ár. Yéndon némáfáretan téndo árfefaf
17 Escolhi-te do meio do povo e dos pagãos, aos quais agora te envio
18 ménát yéfene ghékéf sauréghét a so ewangote kwéfkwéfta kwayaghat, kétamé Sáiféroene waftata kétán Ngánjánefaf. Féyo yémofem so tanangi yaufiyam wighét yaufita a sifayé tawaramangi Ngánjánene árfefaf emofem yénd efalo wiyátotat.'
18 para abrir-lhes os olhos, a fim de que se convertam das trevas à luz e do poder de Satanás a Deus, para que, pela fé em mim, recebam perdão dos pecados e herança entre os que foram santificados.
19 “Féyo warsagh ár Agrifa, yénd áyárégh kwémorwén ghékéf waingégh yaman njafarmén.
19 Desde então, ó rei, não fui desobediente à visão celestial.
20 Fronde ewaufrotan kétán efe tamorwén Damaskosén, ndenáyo yéfefaf Jerusalemét a méinyotio Judiat a méinyotio Téndo árfefaf. Yéndon táitotawén ménát fá so nawengotat yaufita Ngánjánefaf a so yufarotat yéfenjo awengogh yam wafroghe
20 Preguei primeiramente aos de Damasco e depois em Jerusalém e por toda a terra da Judéia, e aos pagãos, para que se arrependessem e se convertessem a Deus, fazendo dignas obras correspondentes.
21 Yéné téfnan ámb Ju árém wérayénd wáwefnogh méngo sifayan a kwérametawét ngiot.
21 Por isso, os judeus me prenderam no templo e tentaram matar-me.
22 Wénde Ngánjánam kwáutáne ta méinyotio efogh kétánotio sénonjo. Féyo yénd wakai yéna a nafrotan efalo si yétkwénofnar ár a yétkwénafé árfefaf. Yéndo yéné norayan némé Ngánjánene mat yátogh ár a Moses korayau so nufrotat:
22 Mas, assistido do socorro de Deus, permaneço vivo até o dia de hoje. Dou testemunho a pequenos e a grandes, nada dizendo senão o que os profetas e Moisés disseram que havia de acontecer,
23 Kerisom so tékrát yáyárete, a fronde so yém anoghét kétamé kérta, so yénérse si kwayaghé yánjo árfefaf a Téndo árfefaf.”
23 a saber: que Cristo havia de padecer e seria o primeiro que, pela ressurreição dos mortos, havia de anunciar a luz ao povo judeu e aos pagãos.
24 Njam Folém mé korayau, Festusém nutnai, “Fol, fém onon ném! Fenjo ndimbal otamegham néméinde ononot!”
24 Dizendo ele essas coisas em sua defesa, Festo exclamou em alta voz: Estás louco, Paulo! O teu muito saber tira-te o juízo.
25 Folém yawangoi, “Minde utmanéghafé Festus. Yénd yau onon wém. Yénd némé norayan siyém efalo a fifiyafé.
25 Paulo, então, respondeu: Não estou louco, excelentíssimo Festo, mas digo palavras de verdade e de prudência.
26 Warsagh ár mat yéné yammén yém. Yénd so norayan férférofnaye fefaf. Yénd mat wém ndené warsagh ár mat yém némé yénd norayan, ménamén yéné yam yau nufrotam átnoghe kwéndkwéndan.
26 Pois dessas coisas tem conhecimento o rei, em cuja presença falo com franqueza. Sei que nada disso lhe é oculto, porque nenhuma dessas coisas se fez ali ocultamente.
27 Warsagh ár Agrifa, fémon efalo té eyátote Ngánjánene mat yátogh ár? Yénd mat fémo fété.”
27 Crês, ó rei, nos profetas? Bem sei que crês!
28 Féyo Agrifa norayai Folefaf, “Fém ndené nemne yéné tekofnare fémon so kwiyáto wékeye yénd ndené fété efalo yátogh ár?”
28 Disse então Agripa a Paulo: Por pouco não me persuades a fazer-me cristão!
29 Folém yawangoi, “Ténjfi o tombé kéráye, tane orayégh Ngánjánefaf feyot a méinyotio emofem wiyáretat yénd sénonjo so kénamndangi efalo yátogh ár ndené yénd swém, wénde yénd yau ménde wém fém sái kamndangi kwéfkwéf méngo ár ndené yénd.”
29 Respondeu Paulo: Prouvera a Deus que, por pouco e por muito, não somente tu, senão também quantos me ouvem, se fizessem hoje tal qual eu sou... menos estas algemas!
30 Warsagh ár, gafana, Bernis a méinyotio efe tamorangérwén yémafé fá nokayoyénd.
30 Então o rei, o governador, Berenice e os que estavam sentados com eles se levantaram.
31 Soramé yémofem yéfrangoyénd a fá nufngoyénd si yéfe kénjúnro, “Yéné árom némé yau tafrote némndafi árkémamén krot so tékmangi o kwéfkwéf méngot tényawangi.”
31 Retirando-se, comentavam uns com os outros: Esse homem não fez coisa que mereça a morte ou prisão.
32 Agrifa norayai Festusefaf, “Njam yéné ár yau té norayai Kaisarefaf ménát sái káyáretau yane si, féyo yéndfem so téngwurtongém.”
32 Agripa ainda disse a Festo: Ele poderia ser solto, se não tivesse apelado para César.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 26, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.