Atos 4
Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs ARIB
1 Brɛ́á Petro mʋa Yohane bʋbʋ mʋ́sʋ́ bʋdɛtɔɩ́ kplá ahá ámʋ a, Bulu igyí ahapʋ́ mʋ́a Bulu ɔtswɛ́kpa agyópʋ ɔhandɛ pʋ́ Sadukifɔ akʋ bɛba bɔtʋ amʋ́.
1 Enquanto eles estavam falando ao povo, sobrevieram-lhes os sacerdotes, o capitão do templo e os saduceus,
2 Ɔblɔ́ lɛkɩtá ahandɛ anfɩ. Tsúfɛ́ sumbí ayɔpʋ́ ámʋ bʋdɛ ahá ámʋ atɔ́ suná bɛɛ, Yesu lawú kʋ́sʋ́ tsú afúlitɔ. Mʋ́ sʋ wukʋ́sʋ́ bʋ ɩnʋ há ɔhagyíɔha.
2 doendo-se muito de que eles ensinassem o povo, e anunciassem em Jesus a ressurreição dentre os mortos,
3 Ahandɛ amʋ bɛkɩtá Petro mʋa Yohane. Owí dɛta sʋ bɔpʋ amʋ́ yɔ́wa obu yɛ́ha ɔyɩ kɛhɛ.
3 deitaram mão neles, e os encerraram na prisão até o dia seguinte; pois era já tarde.
4 Támɛ ahá ámʋ́ʋ́ bonu amʋ́ atosunáhɛ́ amʋtɔ ahá tsɔtsɔɔtsɔ bohogyi, bɛtsɩá ahógyipʋ amʋtɔ. Mʋ́ sʋ ahógyipʋ amʋtɔ ayin bɔbwɛ fɛ́ mpɩ́m-nu (5,000).
4 Muitos, porém, dos que ouviram a palavra, creram, e se elevou o número dos homens a quase cinco mil.
5 Ɔyɩ kɛhɛ nyankɩ a, Yudafɔ awíe, amʋ́ ahandɛ pʋ́ Mose mbla asunápʋ́ bɛba befia Yerusalem.
5 No dia seguinte, reuniram-se em Jerusalém as autoridades, os anciãos, os escribas,
6 Ahá ánfɩ pʋ́ ahandɛ ánɩ́ befia asʋ́n ámʋ asɩ gyí; Bulu igyí ɔhapʋ́ dɛhɛn Hana, mʋ wóyítɔ́ ahandɛ Kaiafa, Yohane, Aleksandro pʋ́ wóyí ámʋtɔ ahá fɛ́ɛ́.
6 e Anás, o sumo sacerdote, e Caifás, João, Alexandre, e todos quantos eram da linhagem do sumo sacerdote.
7 Bɛha bɔpʋ Petro mʋa Yohane bɛlɩɩ́ amʋ́ ansɩ́tɔ́, bɛfɩtɛ́ amʋ́ bɛɛ, “Ma túmitɔ ntɛ́ɛ ma dátɔ́ mlɩlɛ́tsa oyin ánfɩ?”
7 E, pondo-os no meio deles, perguntaram: Com que poder ou em nome de quem fizestes vós isto?
8 Ɩnʋ á, Ɔŋɛ Wankɩ́hɛ́ lɔbʋlá Petrotɔ. Mʋ́ sʋ ɩlɛha mʋ túmi ɔlɛbláa Yudafɔ awíe pʋ́ amʋ́ ahandɛ amʋ ɔbɛ́ɛ,
8 Então Pedro, cheio do Espírito Santo, lhes disse: Autoridades do povo e vós, anciãos,
9 “Ndɛ mʋ́ mlɩdɛ́ anɩ fɩtɛ́ tɔ́á sʋá anɩlawá awɩtɔlɛ há ɩbɔ anfɩ, tsá mʋ ɩlɔ?
9 se nós hoje somos inquiridos acerca do benefício feito a um enfermo, e do modo como foi curado,
10 Mʋ́mʋ́ tsú ndɛ mlɩa Israelfɔ fɛ́ɛ́ mlɩbɩ ánɩ́ Yesu Kristo, Nasaretyin amʋ túmi pʋ́ mʋ dátɔ́ oyin ánfɩ ɔ́lɩɩ́ mlɩ ansɩ́tɔ́ ánfɩ lanyá ɩlɔtsá. Mʋgyí ɔhá ámʋ́ʋ́ mlɩlɛ́da mántá oyikpalíhɛsʋ mɔ́ mʋ asa Bulu lɔ́kʋsʋ́a mʋ tsú afúlitɔ ámʋ nɩ.
10 seja conhecido de vós todos, e de todo o povo de Israel, que em nome de Jesus Cristo, o nazareno, aquele a quem vós crucificastes e a quem Deus ressuscitou dentre os mortos, nesse nome está este aqui, são diante de vós.
11 Yesu anfɩ ɩwɩ asʋ́n bɔwanlɩ́n wá Bulu asʋ́n ámʋtɔ bɛɛ,
11 Ele é a pedra que foi rejeitada por vós, os edificadores, a qual foi posta como pedra angular.
12 Yesu anfɩ nkʋlɛ pɛ́ gyí ɔhá ánɩ́ Bulu lɔ́pʋhá anɩ ɔyɩ́ ánfɩtɔ ɔbɛ́ɛ, atsʋ́ʋn mʋsʋ nya nkpa. Ɔhaa trá ɔma ɩnʋá ɔdʋn mʋ.”
12 E em nenhum outro há salvação; porque debaixo do céu nenhum outro nome há, dado entre os homens, em que devamos ser salvos.
13 Ɩ́nɩá Yudafɔ ahandɛ amʋ bʋyin ánɩ́ Petro mʋa Yohane bʋmɔkʋ́kásɩ́ ɔwʋlʋ́ kɩ, támɛ ifú mɛdɛ́ amʋ́ sʋ á, ɔnɔ́ lobwie amʋ́. Ɩlɔwankɩ́ amʋ́ ánɩ́ babuo Yesu kɩ.
13 Então eles, vendo a intrepidez de Pedro e João, e tendo percebido que eram homens iletrados e indoutos, se admiravam; e reconheciam que haviam estado com Jesus.
14 Ahandɛ amʋ bʋmenya asʋansʋ blɩ́. Tsúfɛ́ bowun ánɩ́ ɩbɔ amʋ́ʋ́ alanyá ɩlɔtsá ámʋ lɩ́ɩ́ Petro mʋa Yohane wá.
14 E vendo em pé com eles o homem que fora curado, nada tinham que dizer em contrário.
15 Mʋ́ sʋ bɛbláa Petro aná bɛɛ, bʋdálɩ asʋ́n ogyíkpá ɩnʋ kpalobí, abʋkɩta agywɩɩn. Mʋ́ʋ́ ahandɛ amʋ bɛfɩtɛ́ aba bɛɛ,
15 Todavia, mandando-os sair do sinédrio, conferenciaram entre si,
16 “Nkálɩ abɔ́bwɛ ahá ánfɩ? Ɔhagyíɔha labɩ́ Yerusalem wúlutɔ ánɩ́ amʋ́ labwɛ́ osúna kpɔnkpɔntɩ ánfɩ. Anɩmɛ́ɛtalɩ́ gyi mʋ́ nwɛ́ɛn.
16 dizendo: Que havemos de fazer a estes homens? porque a todos os que habitam em Jerusalém é manifesto que por eles foi feito um sinal notório, e não o podemos negar.
17 Támɛ alɩá ɩbɔ́bwɛ asʋ́n ánfɩ mɛ́ɛtrá klɛɩ́ á, mlɩha ada amʋ́ ɔlá kínkíínkín anɩaa bʋmátra bláa ɔhaa asʋansʋ Yesu dátɔ́ ɛ.”
17 Mas, para que não se divulgue mais entre o povo, ameacemo-los para que de ora em diante não falem neste nome a homem algum.
18 Ɩnʋ bɛlatɩ́ Petro mʋa Yohane ba obuto ɩnʋ, bɛda amʋ́ ɔlá bɛɛ, bʋmátra bláa ɔhaa asʋ́ngyíasʋ́n ntɛ́ɛ súná atɔ́ Yesu dátɔ́ ɛkɛkɛɛkɛ.
18 E, chamando-os, ordenaram-lhes que absolutamente não falassem nem ensinassem em nome de Jesus.
19 Mʋ́ʋ́ Petro mʋa Yohane bɛbláa amʋ́ bɛɛ, “Mlɩ onutó mlɩkɩ. Mɔmʋ bʋ alɛ́ Bulu ansɩ́tɔ́, ánɩ́ abónu mlɩ asʋ́n lóó, ntɛ́ɛ Bulu klɛ́?
19 Mas Pedro e João, respondendo, lhes disseram: Julgai vós se é justo diante de Deus ouvir-nos antes a vós do que a Deus;
20 Tsúfɛ́ anɩ mʋ́ anɩmɛ́ɛtalɩ́ sí tɔ́á anɩlawun pʋ́ asʋ́n ánɩ́ anɩlanú blɩ́.”
20 pois nós não podemos deixar de falar das coisas que temos visto e ouvido.
21 Bʋmɛtalɩ́ bɩ́tɩ́ amʋ́ ɩsʋ, tsúfɛ́ ahá ámʋ fɛ́ɛ́ bʋdɛ Bulu kanfʋ́ ofúla kpɔnkpɔntɩ ámʋ́ʋ́ alabwɛ́ ámʋ sʋ. Mʋ́ sʋ ahandɛ amʋ bɛtrá da amʋ́ ɔlá kínkíínkín, besi amʋ́ bɛnatɩ́.
21 Mas eles ainda os ameaçaram mais, e, não achando motivo para os castigar, soltaram-nos, por causa do povo; porque todos glorificavam a Deus pelo que acontecera;
22 Oyin ámʋ ɩlɔtsá lɔ́wa ifú, tsúfɛ́ alahɔ dʋn nfí adʋana (40) alɩ brɛ́ ámʋtɔ.
22 pois tinha mais de quarenta anos o homem em quem se operara esta cura milagrosa.
23 Yudafɔ ahandɛ amʋ benya sí amʋ́ alɩ, Petro mʋa Yohane beyinkí ba amʋ́ aba ahógyipʋ amʋ wá. Bɛbláa amʋ́ asʋ́n ánɩ́ Bulu igyí ahapʋ́ dɛhɛn pʋ́ Yudafɔ ahandɛ amʋ bɛblɩ́ fɛ́ɛ́.
23 E soltos eles, foram para os seus, e contaram tudo o que lhes haviam dito os principais sacerdotes e os anciãos.
24 Brɛ́á ahógyipʋ amʋ bonu asʋ́n ámʋ a, amʋ́ fɛ́ɛ́ bɔpʋ ɔmɛ kʋlɛ kʋ́lɩ́ Bulu bɛɛ, “Anɩ Wíe Bulu Otúmípʋ, fʋ́lɔ́bwɛ ɔsʋ́ fɔbwɛ asɩ, ɔpʋ mʋ́a ntsu pʋ́ mʋ́tɔ́ atɔ́ fɛ́ɛ́.
24 Ao ouvirem isto, levantaram unanimemente a voz a Deus e disseram: Senhor, tu que fizeste o céu, a terra, o mar, e tudo o que neles há;
25 Fɔtsʋn Ɔŋɛ Wankɩ́hɛ́sʋ há anɩ náin Dawid, ogyi fʋ́ osúmpʋ́ lɛ́blɩ́ ɔbɛ́ɛ,
25 que pelo Espírito Santo, por boca de nosso pai Davi, teu servo, disseste: Por que se enfureceram os gentios, e os povos imaginaram coisas vãs?
26 Ɔsʋlʋ́sʋ awíe badɩ́dá atɔ́.
26 Levantaram-se os reis da terra, e as autoridades ajuntaram-se à uma, contra o Senhor e contra o seu Ungido.
27 Petro lɔ́yɔ mʋ asʋ́nsʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Lɛ́lɛ́ á, asʋ́n ánfɩ laba mʋ́tɔ́. Owíe Herode mʋa Pontio Pilatoá bʋmegyí Yudafɔ pʋ́ Israelfɔ babwɛ́ kʋlɛ wúlu anfɩtɔ, kʋ́sʋ́ lɩ́ɩ́ Yesusʋ. Mʋgyí fʋ́ osúmpʋ́ wankɩ́hɛ́á fɛ́da mʋ ofúli nɩ.
27 Porque verdadeiramente se ajuntaram, nesta cidade, contra o teu santo Servo Jesus, ao qual ungiste, não só Herodes, mas também Pôncio Pilatos com os gentios e os povos de Israel;
28 Támɛ bʋmɛbɩ ánɩ́ tɔ́á fɛhɩhɩ́ɛ yaɩ́ fɛɛ ɩbɛ́ba mʋ́tɔ́ fʋ́ apɛ́ pʋ́ fʋ́ túmitɔ dodo babwɛ́ á.
28 para fazerem tudo o que a tua mão e o teu conselho predeterminaram que se fizesse.
29 Anɩ Wíe Bulu, kɩ alɩá baká anɩsʋ, afʋkpa fʋ́ asúmpʋ́, mɛ́nɩ abɛ́talɩ́ blɩ́ fʋ́ asʋ́n ámʋ, anɩméenya ifú.
29 Agora pois, ó Senhor, olha para as suas ameaças, e concede aos teus servos que falem com toda a intrepidez a tua palavra,
30 Tsa ahá ɩlɔ fʋ́ túmitɔ, afʋha abwɛ ofúla pʋ́ osúna fʋ́ osúmpʋ́ wankɩ́hɛ́ Yesu dátɔ́.”
30 enquanto estendes a mão para curar e para que se façam sinais e prodígios pelo nome de teu santo Servo Jesus.
31 Brɛ́á bɔbɔ mpáɩ ánfɩ tá á, amʋ́ ofíakpa ɩnʋ fɛ́ɛ́ ɩlɔkpɩnkɩ́. Ɔŋɛ Wankɩ́hɛ́ lɔ́bʋlá amʋ́tɔ́. Mʋ́ sʋ bɔwa klʋn dá Bulu asʋ́n ámʋ ɔkan.
31 E, tendo eles orado, tremeu o lugar em que estavam reunidos; e todos foram cheios do Espírito Santo, e anunciavam com intrepidez a palavra de Deus.
32 Ahógyipʋ amʋ fɛ́ɛ́ bɔpʋ klʋn kʋlɛ mʋ́a agywɩɩn kʋlɛ tsíá. Ɔkʋkʋ mɛ́blɩ́ ɔbɛ́ɛ tɔ́á mʋbʋ igyi mʋ nkʋlɛ klɛ́. Mboún okugyíɔkʋ atɔ́ lɔbwɛ amʋ́ fɛ́ɛ́ klɛ́.
32 Da multidão dos que criam, era um só o coração e uma só a alma, e ninguém dizia que coisa alguma das que possuía era sua própria, mas todas as coisas lhes eram comuns.
33 Sumbí ayɔpʋ́ ámʋ bɔpʋ túmi kpɔnkpɔɔnkpɔntɩ gyi anɩ Wíe Yesu ɩwɩ adánsɩɛ bɛɛ, Bulu lakʋ́sʋ́a mʋ tsú afúlitɔ. Bulu lɛ́hɩɛ wá awɩtɔlɛ há ahógyipʋ amʋ fɛ́ɛ́.
33 Com grande poder os apóstolos davam testemunho da ressurreição do Senhor Jesus, e em todos eles havia abundante graça.
34 Amʋ́tɔ́ ɔkʋkʋ mégyi ohian, tsúfɛ́ amʋ́á bʋbʋ ɔsʋlʋ́ʋ pʋ́ wóyí betsiá fɛ́ mʋ́, pʋ́ mʋ́ ɔnɔ́ kɔ́ba ba
34 Pois não havia entre eles necessitado algum; porque todos os que possuíam terras ou casas, vendendo-as, traziam o preço do que vendiam e o depositavam aos pés dos apóstolos.
35 sumbí ayɔpʋ́ ámʋ, betsiá ye mʋ́ há ɔhagyíɔha alɩá ilehián mʋ.
35 E se repartia a qualquer um que tivesse necessidade.
36 — ausente —
36 Então José, cognominado pelos apóstolos Barnabé {que quer dizer, filho de consolação}, levita, natural de Chipre,
37 — ausente —
37 possuindo um campo, vendeu-o, trouxe o preço e o depositou aos pés dos apóstolos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.