Atos 17

Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Brɛ́á Paulo mʋa Silas bɛnatɩ́ tsú ɩnʋ bɔyɔ́ á, bʋna Amfipoli pʋ́ Apolonia awúlusʋ bɛba Tesalonika. Yudafɔ ofíakpa kʋ bʋ ɩnʋ.
1 E passando por Anfípolis e Apolônia, chegaram a Tessalônica, onde havia uma sinagoga de judeus.
2 Fɛ́ alɩá Paulo tɔbwɛ́ brégyíbrɛ́ á, ɔlɔyɔ ofíakpa ɩnʋ ɔkpʋ́nʋ́ ɔdakɛ́, mʋa amʋ́nyɔ bɔyɔ Bulu asʋn wanlɩ́nhɛ́ amʋtɔ. Ɔlɔbwɛ mʋ́ alɩ tse sa sɔ́ɔ́n.
2 E Paulo, como tinha por costume, foi ter com eles; e por três sábados disputou com eles sobre as Escrituras,
3 Ɔlɛlɛ Bulu asʋ́n ámʋtɔ súná amʋ́, dɩ́nká ibwi mʋ́sʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Ilehián ánɩ́ Kristo, (ɔhá ámʋ́ʋ́ Bulu ladá mʋ ofúli amʋ), obówun ɩwɩɔsɩn wú, lákʋ́sʋ́ tsú afúlitɔ.” Ɔlɔyɔ mʋ asʋ́n ámʋsʋ ɔbɛ́ɛ, “Yesu anfɩ́ ndɛ mʋ ɩwɩ asʋ́n blɩ́ ánfɩ gyí Kristo amʋ nɩ.”
3 Expondo e demonstrando que convinha que o Cristo padecesse e ressuscitasse dentre os mortos. E este Jesus, que vos anuncio, dizia ele, é o Cristo.
4 Paulo asʋ́n ánfɩ lɔwankɩ́ Yudafɔ ámʋtɔ akʋ. Mʋ́ sʋ bobuo mʋa Silas. Alɩ kɛ́n Griikifɔ Bulu asúmpʋ́ pʋ́ atsɩá obú bʋ amʋ́sʋ́ tsɔtsɔɔtsɔ ɛ́ bobuo amʋ́ nɩ́.
4 E alguns deles creram, e ajuntaram-se com Paulo e Silas; e também uma grande multidão de gregos religiosos, e não poucas mulheres principais.
5 Ɩ́nɩ lɛ́ha Paulo mʋa Silas ɩwɩ lɔ́wa Yudafɔ ámʋ olu. Mʋ́ sʋ bɛkpa aha laláhɛ akʋ buo ɩwɩ tsú brɔnʋsʋ, bɔpʋ ahá tsɔtsɔɔtsɔ yɛ́han agywɩɩn wúlu amʋtɔ. Betsií yɔ́ oyin ɔkʋá bʋtɛtɩ́ mʋ Yason wóyítɔ́, bʋdɛ Paulo mʋa Silas dunká abʋbɩtɩa amʋ́ ba ɔdɔm amʋ ansɩ́tɔ́.
5 Mas os judeus desobedientes, movidos de inveja, tomaram consigo alguns homens perversos, dentre os vadios e, ajuntando o povo, alvoroçaram a cidade, e assaltando a casa de Jasom, procuravam trazê-los para junto do povo.
6 Támɛ bʋmowun Paulo mʋa Silas. Mʋ́ sʋ bɛbɩtɩ́a Yason mʋa ahógyipʋ amʋ akʋ ya wúlu ahandɛ ansɩ́tɔ́, bʋdɛ okitikíti bɛɛ, “Ahá ánfɩ ná bʋdɛ agywɩɩn háan ɔyɩ́tɔ́ fɛ́ɛ́ nɩ́. Bawíé nfɩ,
6 E, não os achando, trouxeram Jasom e alguns irmãos à presença dos magistrados da cidade, clamando: Estes que têm alvoroçado o mundo, chegaram também aqui;
7 Yason lahɔ amʋ́ yáɩ́ mʋ wóyítɔ́. Amʋ́ fɛ́ɛ́ bʋdɛkʋsʋ́ lɩ́ɩ́ Roma Owíe Dɛhɛn mblasʋ. Tsúfɛ́ bʋdɛ ahá bláa bɛɛ, owíe bambá ɔkʋ bʋ ɩnʋ, mʋ dá gyí Yesu.”
7 Os quais Jasom recolheu; e todos estes procedem contra os decretos de César, dizendo que há outro rei, Jesus.
8 Brɛ́á wúlu ahandɛ pʋ́ ɔdɔm amʋ bonu asʋ́n ánfɩ á, ɩlɛhɩɛ han amʋ́.
8 E alvoroçaram a multidão e os principais da cidade, que ouviram estas coisas.
9 Támɛ bɛbɩtɩ́ Yason mʋa mʋ aba ámʋ ɩsʋ, bɛka ɩkɔ, ká ntam bɛɛ bʋmɛ́ɛtrá han agywɩɩn, besi amʋ́ bɛnatɩ́.
9 Tendo, porém, recebido satisfação de Jasom e dos demais, os soltaram.
10 Besi owí lɛta, ahógyipʋ amʋ bɛha Paulo mʋa Silas bɛnatɩ́ yɔ́ Beroia wúlutɔ. Benya wíé ɩnʋ alɩ, bɔyɔ Yudafɔ ofíakpa.
10 E logo os irmãos enviaram de noite Paulo e Silas a Beréia; e eles, chegando lá, foram à sinagoga dos judeus.
11 Yudafɔá bʋbʋ wúlu anfɩtɔ botsulá hɔ asʋ́n ámʋ dʋn amʋ́á bʋbʋ Tesalonika. Bɔpʋ ansigyí hɔ Bulu asʋ́n ámʋ, tsíá yɔ́ Bulu asʋn wanlɩ́nhɛ́ amʋtɔ ekekegyíɛkɛ kɩ bɛɛ, ɔnɔkwalɩ Paulo dɛ́ amʋ́ bláa.
11 Ora, estes foram mais nobres do que os que estavam em Tessalônica, porque de bom grado receberam a palavra, examinando cada dia nas Escrituras se estas coisas eram assim.
12 Yudafɔ tsɔtsɔɔtsɔ pʋ́ Griikifɔ atsɩ mʋ́a ayin ánɩ́ obú bʋ amʋ́sʋ́ ɛ́ bɔhɔ asʋ́n ámʋsʋ gyi.
12 De sorte que creram muitos deles, e também mulheres gregas da classe nobre, e não poucos homens.
13 Yudafɔ ámʋ́ʋ́ bʋbʋ Tesalonika amʋ bonu ánɩ́ Paulo layɔ́ ɔdɛ Bulu asʋ́n ámʋ ɔkan da Beroia. Ɩ́nɩ sʋ begya ɔkpa yɔ́ ɩnʋ bʋdɛ ɩnʋfɔ ámʋ agywɩɩn yintá.
13 Mas, logo que os judeus de Tessalônica souberam que a palavra de Deus também era anunciada por Paulo em Beréia, foram lá, e excitaram as multidões.
14 Ɔsasʋ, ahógyipʋ amʋ bɛlɛ Paulo lɛ́ wúlu amʋtɔ ya ɔpʋ ɔnɔ́, támɛ Silas mʋa Timoteo mʋ́ besi bʋbʋ ɩnʋ.
14 No mesmo instante os irmãos mandaram a Paulo que fosse até ao mar, mas Silas e Timóteo ficaram ali.
15 Ahá ámʋ́ʋ́ beyési Paulo ɔkpa ámʋ bɛkpa mʋ alɩɩ yówie Atene wúlutɔ. Brɛ́á bʋdeyinkí á, Paulo lɔ́pʋ ɔmɛ sɩ́sɩ́ Silas mʋa Timoteo ɔbɛ́ɛ, bʋwáa ɔsa bɔtʋ mʋ.
15 E os que acompanhavam Paulo o levaram até Atenas, e, recebendo ordem para que Silas e Timóteo fossem ter com ele o mais depressa possível, partiram.
16 Brɛ́á Paulo lési otsie ogyo Silas mʋa Timoteo Atene wúlutɔ á, ɩnʋ tsiá lɛhɩɛ han mʋ. Tsúfɛ́ olowun ánɩ́ ɩkpɩ sɔ́ɔ́n bʋ wúlu amʋtɔ.
16 E, enquanto Paulo os esperava em Atenas, o seu espírito se comovia em si mesmo, vendo a cidade tão entregue à idolatria.
17 Mʋ́ sʋ nɩ́ ɔyɔ́ Yudafɔ ofíakpa ɩnʋ á, mʋa Yudafɔ pʋ́ Griikifɔ ámʋ́ʋ́ bʋdɛ Bulu súm ámʋ bʋtetsíá lɛ́ asʋ́ntɔ́ há aba. Alɩ kɛ́n mʋa dɩnsʋ atsiápʋ́ ɛ́ betsiá tɔ́ɩ́ tsú mʋ́ ɩwɩ nɩ́.
17 De sorte que disputava na sinagoga com os judeus e religiosos, e todos os dias na praça com os que se apresentavam.
18 Mʋa atɩansɩpʋ akʋá botsu Epikuro pʋ́ Stoak ɔpasuatɔ ba ɩnʋ ɛ́ betsiá bɩ́tɩ́ asʋ́n ánfɩ. Amʋ́tɔ́ akʋ bɛfɩtɛ́ bɛɛ, “Ntɔ ɔkan ɔnɔ́tɔ́ ɔkapʋ́ ánfɩ dɛ́da?”
18 E alguns dos filósofos epicureus e estóicos contendiam com ele; e uns diziam: Que quer dizer este paroleiro? E outros: Parece que é pregador de deuses estranhos; porque lhes anunciava a Jesus e a ressurreição.
19 Mʋ́ʋ́ bɛkɩtá Paulo, kpá mʋ ya Areopago, igyi amʋ́ wúlu ahandɛ ofíakpa. Ahandɛ amʋ bɛbláa Paulo bɛɛ, “Anɩdéklé anɩaa, fʋtɔ́ɩ tsu fʋ́ atosunáhɛ́ pɔpwɛ amʋ ɩwɩ suna anɩ.
19 E tomando-o, o levaram ao Areópago, dizendo: Poderemos nós saber que nova doutrina é essa de que falas?
20 Anɩmɔ́kʋ́nú asʋ́n ánfɩ kɩ. Mʋ́ sʋ anɩdéklé anɩaa, fʋlɛ́ɛ mʋ́tɔ́ suna anɩ.”
20 Pois coisas estranhas nos trazes aos ouvidos; queremos pois saber o que vem a ser isto
21 Tsúfɛ́ Atenefɔ pʋ́ afɔɔ́á bʋbʋ ɩnʋ fɛ́ɛ́ bʋtamabwɛ́ tɔtɔ dʋn asʋ́n ánɩ́ ɩlaba nu pʋ́ mʋ́ blɩ́.
21 (Pois todos os atenienses e estrangeiros residentes, de nenhuma outra coisa se ocupavam, senão de dizer e ouvir alguma novidade).
22 Ɩnʋ Paulo lɔ́kʋsʋ́ lɩ́ɩ́ afíapʋ amʋ ansɩ́tɔ́ ɔbɛ́ɛ, “Atenefɔ, nawun ánɩ́ mlɩtɛhɩ́ɛ́ tswɛ ɩkpɩ.
22 E, estando Paulo no meio do Areópago, disse: Homens atenienses, em tudo vos vejo um tanto supersticiosos;
23 Tsúfɛ́ ɩ́nɩá ndeki wúlu anfɩtɔ fɛ́ɛ́ á, nawun ntobí oduá mlɩtɔtswɛ. Nawun afɔdɩɛ-asubwi kʋá bɔwanlɩ́n dɩ́nká mʋ́sʋ́ bɛɛ, ‘Buluá Anɩméyín Mʋ.’ Mʋ́ sʋ Bulu ámʋ́ʋ́ mlɩdésum, mlɩméyín mʋ dá ámʋ ɩwɩ ɔkan ndɛda súná mlɩ á.
23 Porque, passando eu e vendo os vossos santuários, achei também um altar em que estava escrito: AO DEUS DESCONHECIDO. Esse, pois, que vós honrais, não o conhecendo, é o que eu vos anuncio.
24 Bulu lɔ́bwɛ ɔyɩ́ pʋ́ mʋ́tɔ́ atɔ́ fɛ́ɛ́. Mʋgyí ɔsʋ́ mʋ́a asɩ Owíe. Ɔtamatsíá ɔtswɛ́kpa ánɩ́ anyánkpʋ́sa ɩbɩ léyi mʋ́tɔ́.
24 O Deus que fez o mundo e tudo que nele há, sendo Senhor do céu e da terra, não habita em templos feitos por mãos de homens;
25 Ɔtamadúnká tɔtɔ tsú ɔhaa wá, mɛ́nɩ ɩbwɛ fɛ́ tɔkʋ tehían mʋ. Tsúfɛ́ mʋtɛ́há ahá fɛ́ɛ́ nkpa, ɔŋɛ́ pʋ́ tógyítɔ́á itehían amʋ́.
25 Nem tampouco é servido por mãos de homens, como que necessitando de alguma coisa; pois ele mesmo é quem dá a todos a vida, e a respiração, e todas as coisas;
26 Mʋlɛ́ha sʋ ahá fɛ́ɛ́ bɛlɩn tsu ɔbakʋ́lɛ pɛ́tɔ́, ɔlɛha bɛklɛɩ́ wá ɔyɩ́tɔ́ fɛ́ɛ́. Mʋlɛ́ha ɔmá kugyíkʋ ɔtɩ́nɛ́á bʋtsie pʋ́ brɛ́á bétsiá yɔ́fʋn.
26 E de um só sangue fez toda a geração dos homens, para habitar sobre toda a face da terra, determinando os tempos já dantes ordenados, e os limites da sua habitação;
27 Ɔlɔbwɛ mʋ́ alɩ, mɛ́nɩ nyankpʋsa obódunká mʋ wun mʋ. Támɛ tɛkɩ ɔma ɩfɔ́ anɩtɔ ɔkʋkʋ wá.
27 Para que buscassem ao Senhor, se porventura, tateando, o pudessem achar; ainda que não está longe de cada um de nós;
28 Tsúfɛ́ ɔkʋ lɛ́blɩ́ ɔbɛ́ɛ, ‘Bulu sʋ anɩtsie nkpa. Mʋ sʋ́ anɩtɛkán ɩwɩ, anɩgyí alɩá anɩgyí.’ Fɛ́ alɩá mlɩ ɩlʋ awapʋ́ akʋ bɛblɩ́ bɛɛ, ‘Bulu ahá anɩ ɛ́ anɩgyí.’
28 Porque nele vivemos, e nos movemos, e existimos; como também alguns dos vossos poetas disseram: Pois somos também sua geração.
29 “Ɩ́nɩá Bulu ahá anɩgyí sʋ á, anɩmákɩ anɩaa, Bulu gyí fɛ́ tunkuá nyankpʋsa lapʋ́ sika pɛpɛ, sika futútú ntɛ́ɛ ibwi pwɛ́ mʋ́ alɩá odeklé.
29 Sendo nós, pois, geração de Deus, não havemos de cuidar que a divindade seja semelhante ao ouro, ou à prata, ou à pedra esculpida por artifício e imaginação dos homens.
30 Bɩ́mbɩ́ ámʋ a, ahá bʋmɛbɩ alɩá Bulu gyí. Bulu lóbun ansíbi mʋ́sʋ́, támɛ séi mʋ́ á, alabláa anyánkpʋ́sa fɛ́ɛ́ ɔbɛ́ɛ, bʋdámli klʋntɔ.
30 Mas Deus, não tendo em conta os tempos da ignorância, anuncia agora a todos os homens, e em todo o lugar, que se arrependam;
31 Bulu lalɛ́ ɛkɛ yáɩ́ ánɩ́ ɔbɔ́tsʋn ɔhá ámʋ́ʋ́ alalɛ́ yáɩ́ ámʋsʋ gyi ɔyɩ́tɔ́ ɔhagyíɔha asʋ́n ɔnɔkwalɩsʋ. Odeklé ɔbɛ́ɛ ahá bʋbɩ́ɩ ánɩ́ ɔnɔkwalɩ igyi. Mʋ́ sʋ́ ɔlɔkʋsʋ́a ɔhá ámʋ tsú afúlitɔ nɩ́.”
31 Porquanto tem determinado um dia em que com justiça há de julgar o mundo, por meio do homem que destinou; e disso deu certeza a todos, ressuscitando-o dentre os mortos.
32 Ɩ́nɩá Paulo lɔ́tɔɩ́ tsú afúlikʋsʋ́ ɩwɩ sʋ á, akʋ bɔmɔsɩ́ mʋ. Támɛ amʋ́tɔ́ akʋ bɛblɩ́ bɛɛ, “Anɩdéklé anɩaa, fʋtráa ba afʋbɛbláa anɩ asʋ́n ánfɩ kʋ ɛ́.”
32 E, como ouviram falar da ressurreição dos mortos, uns escarneciam, e outros diziam: Acerca disso te ouviremos outra vez.
33 Ɩnʋ Paulo lɔ́kʋsʋ́ dálɩ ofíakpa ɩnʋ.
33 E assim Paulo saiu do meio deles.
34 Támɛ ahá kpalobí kʋ bɔhɔ Paulo asʋ́n ámʋsʋ gyi, bobuo mʋ. Amʋ́tɔ́ ɔkʋlɛ dá gyí Dionisio, oletsiá wúlu ahandɛ amʋtɔ. Mʋa ɔtsɩ ɔkʋá bʋtɛtɩ́ mʋ Damari pʋ́ aha akʋ ɛ́.
34 Todavia, chegando alguns homens a ele, creram; entre os quais foi Dionísio, areopagita, uma mulher por nome Dâmaris, e com eles outros.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.