Atos 23
New Testament in Nkonya (GH:nko:Nkonya) (NKO_NTW) vs ARA
1 Paulo lótsu ansɩ́ kɩ Yudafɔ asʋ́n agyípʋ́ amʋ díín. Mʋ́ʋ́ ɔlɛbláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ apíó Israelfɔ, nyin mɩ́ klʋntɔ ánɩ́ mmɔkʋ́tsíá nkpa laláhɛ Bulu ansɩ́tɔ́ bɔtʋ ndɛ.”
1 Fitando Paulo os olhos no Sinédrio, disse: Varões, irmãos, tenho andado diante de Deus com toda a boa consciência até ao dia de hoje.
2 Mʋ́ʋ́ igyí ɔhapʋ́ dɛhɛn Anania lɛ́bláa ahá ámʋ́ʋ́ bʋlɩɩ́ mantáa mʋ amʋ ɔbɛ́ɛ, bʋdáa mʋ ɔnɔ́sʋ́.
2 Mas o sumo sacerdote, Ananias, mandou aos que estavam perto dele que lhe batessem na boca.
3 Ɩnʋ Paulo lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Fʋ́ Bulu ɔbɛ́da. Fabwɛ́ ɩwɩ fɛ́ buntíiá bakpá mʋ́ afá futútú, fabetsiá asɩ fɛɛ fɔ́pʋ Mose Mbla gyi mɩ́ asʋ́n. Fʋdɛ ahá bláa fɛɛ bʋdá mɩ́ ansɩ́tɔ́. Fʋ́ mʋ́ megyí mbla ámʋ fatʋ́n a?”
3 Então, lhe disse Paulo: Deus há de ferir-te, parede branqueada! Tu estás aí sentado para julgar-me segundo a lei e, contra a lei, mandas agredir-me?
4 Aha akʋá bʋlɩɩ́ mantáa Paulo bɛfɩtɛ́ mʋ bɛɛ, “Bulu igyí ɔhapʋ́ dɛhɛn fʋdesia alɩ á?”
4 Os que estavam a seu lado disseram: Estás injuriando o sumo sacerdote de Deus?
5 Paulo lɛ́bláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ apíó, mmeyín mbɛ́ɛ, mʋgyí Bulu igyí ɔhapʋ́ dɛhɛn. Tsúfɛ́ bɔwanlɩ́n wá Bulu asʋ́n ámʋtɔ bɛɛ, ‘Máblɩ́ ɔhá ánɩ́ ɔdɛ fʋ́ ɔmásʋ́ gyí ɩwɩ asʋn laláhɛ.’ ”
5 Respondeu Paulo: Não sabia, irmãos, que ele é sumo sacerdote; porque está escrito: Não falarás mal de uma autoridade do teu povo.
6 Brɛ́á Paulo lówun ánɩ́ Yudafɔ asʋ́n agyípʋ́ amʋtɔ akʋ bʋgyi Sadukifɔ, akʋ ɛ́ bʋgyi Farisifɔ á, ɔlɔsʋrá okitikíti asʋ́n ogyíkpá ɩnʋ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ apíó, mɩ́ ánfɩ nlɩɩ́ á, Farisiyin ngyi. Mɩ́ anáin ɛ́ á, Farisifɔ bʋgyi. Mɩ́ ɛ́ nohogyi ánɩ́ awupʋ́ bɛ́lakʋ́sʋ́. Mʋ́ ndɛblɩ́ sʋ bakpá mɩ́ ba asʋ́n ogyíkpá nfɩ nɩ́.”
6 Sabendo Paulo que uma parte do Sinédrio se compunha de saduceus e outra, de fariseus, exclamou: Varões, irmãos, eu sou fariseu, filho de fariseus! No tocante à esperança e à ressurreição dos mortos sou julgado!
7 Olenya blɩ́ alɩ pɛ́, ahá tsɔtsɔɔtsɔ amʋtɔ leye anyɔ. Farisifɔ ámʋ pʋ́ Sadukifɔ ámʋ bɔwa aba nwɛ́ɛngyí bɩ.
7 Ditas estas palavras, levantou-se grande dissensão entre fariseus e saduceus, e a multidão se dividiu.
8 Tsúfɛ́ Sadukifɔ bʋtɛblɩ́ bɛɛ, kʋsʋ́ tsú afúlitɔ kʋkʋ má ɩnʋ. Bulu-abɔpʋ pʋ́ ɔŋɛ laláhɛ kʋkʋ ɛ́ ma ɩnʋ. Támɛ Farisifɔ mʋ́ bohogyi ánɩ́ ɩ́nɩ fɛ́ɛ́ bʋ ɩnʋ.
8 Pois os saduceus declaram não haver ressurreição, nem anjo, nem espírito; ao passo que os fariseus admitem todas essas coisas.
9 Ɩ́nɩ lɛ́ha nwɛ́ɛn amʋ ɔnɔ́ lɛhɩɛ wá ɔnlɩn. Mbla asunápʋ́á bʋgyi Farisifɔ bɔkʋsʋ́ lɩ́ɩ́ blɩ́ bɛɛ, “Anɩmɔ́kʋ́wun tsitsa kʋkʋ oyin ánfɩ ɩwɩ. Fíalɩ ɔŋɛ́ kʋ ntɛ́ɛ Bulu-ɔbɔpʋ ɔkʋ lɛ́bláa mʋ.”
9 Houve, pois, grande vozearia. E, levantando-se alguns escribas da parte dos fariseus, contendiam, dizendo: Não achamos neste homem mal algum; e será que algum espírito ou anjo lhe tenha falado?
10 Nwɛ́ɛn amʋ ɔnɔ́ lɛhɩɛ wa ɔnlɩn, ideklé imli ɩkɔ́. Ɩnʋ ɩsá akɔpʋ́ ɔhandɛ amʋ lénya ifú ánɩ́ bɔ́bwɛ tɩ́tɩ Paulo. Mʋ́ sʋ ɔlɛbláa ɩsá akɔpʋ́ ámʋ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩwa ɔsa kpa Paulo ya mlɩ otsiákpá ɩnʋ.”
10 Tomando vulto a celeuma, temendo o comandante que fosse Paulo espedaçado por eles, mandou descer a guarda para que o retirassem dali e o levassem para a fortaleza.
11 Mʋ́ onyé á, anɩ Wíe lɛ́bɛlɩɩ́ Paulo wá, bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Wa klʋn! Alɩ ánfɩ fagyi mɩ́ ɩwɩ adánsɩɛ Yerusalem nfɩ á, alɩ kɛ́n fʋyégyi mʋ́ Roma wúlutɔ ɛ́ nɩ́.”
11 Na noite seguinte, o Senhor, pondo-se ao lado dele, disse: Coragem! Pois do modo por que deste testemunho a meu respeito em Jerusalém, assim importa que também o faças em Roma.
12 Mʋ́ ɔyɩ kɛhɛ a, Yudafɔ ámʋ akʋ befia, kɩ́tá Paulo ɩwɩ agywɩɩn. Bɛka ntam bɛɛ nɩ́ bʋmɔkʋ́mɔ́ Paulo bʋméegyi atɔ́, bʋmóonu ntsu.
12 Quando amanheceu, os judeus se reuniram e, sob anátema, juraram que não haviam de comer, nem beber, enquanto não matassem Paulo.
13 Ahá ámʋ́ʋ́ bɛka ntam amʋ bʋdʋn adʋana (40).
13 Eram mais de quarenta os que entraram nesta conspirata.
14 Bɔyɔ Bulu igyí ahapʋ́ dɛhɛn pʋ́ Yudafɔ ahandɛ wá, yɛ́bláa amʋ́ bɛɛ, “Anɩlahɩ́ɛ́ ká ntam anɩaa, nɩ́ anɩmɔ́kʋ́mɔ́ Paulo anɩmɛ́ɛda tɔtɔ ɔnɔ́.
14 Estes, indo ter com os principais sacerdotes e os anciãos, disseram: Juramos, sob pena de anátema, não comer coisa alguma, enquanto não matarmos Paulo.
15 Mʋ́ sʋ tɔ́á anɩdéklé anɩaa fʋ́a Yudafɔ asʋ́n agyípʋ́ amʋ mlɩbwɛ́ɛ ha anɩ gyí, mlɩkɩ ansɩ́ wa abí sɩsɩ ɩsá akɔpʋ́ ɔhandɛ amʋ mlɩaa, ɔpʋ́ʋ Paulo ba, amlɩlanu mʋ asʋ́ntɔ́. Anɩladá ɩwɩsʋ anɩaa, obótsutsúa obowie nfɩ anɩlamɔ́ mʋ.”
15 Agora, pois, notificai ao comandante, juntamente com o Sinédrio, que vo-lo apresente como se estivésseis para investigar mais acuradamente a sua causa; e nós, antes que ele chegue, estaremos prontos para assassiná-lo.
16 Paulo mʋ bitɛpʋ ɔkʋ lónu asʋ́n ánfɩ fɛ́ɛ́. Mʋ́ sʋ ɔlɛsrɩ́ yɔ́ ɩsá akɔpʋ́ otsiákpá ɩnʋ yówi tsá Paulosʋ.
16 Mas o filho da irmã de Paulo, tendo ouvido a trama, foi, entrou na fortaleza e de tudo avisou a Paulo.
17 Ɩnʋ Paulo lɛ́tɩ ɩsá akɔpʋ́ ɔhandɛ ɔkʋ, bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Kpa ɔyasubi ánfɩ ya mlɩ ɔhandɛ wá. Ɔdɛ asʋankʋ, ɔbɛ́bláa mʋ.”
17 Então, este, chamando um dos centuriões, disse: Leva este rapaz ao comandante, porque tem alguma coisa a comunicar-lhe.
18 Ɩsá akɔpʋ́ ɔhandɛ amʋ lɛ́kpa ɔyasubi ámʋ ya amʋ́ ɔhandɛ wá, yɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Obu ɔdɩpʋ́ Paulo ɔbɛ́ɛ, nkpá ɔyasubi ánfɩ ba fʋ. Ɔdɛ asʋankʋ, ɔbɛ́bláa fʋ.”
18 Tomando-o, pois, levou-o ao comandante, dizendo: O preso Paulo, chamando-me, pediu-me que trouxesse à tua presença este rapaz, pois tem algo que dizer-te.
19 Ɔhandɛ amʋ lɛ́kɩtá ɔyasubi ámʋ ɩbɩ, kpá mʋ yáa ɩtsɛ́tɔ́ yɛ́fɩtɛ́ mʋ ɔbɛ́ɛ, “Amansʋ fʋbʋ ánɩ́ fɛ́bláa mɩ?”
19 Tomou-o pela mão o comandante e, pondo-se à parte, perguntou-lhe: Que tens a comunicar-me?
20 Ɔyasubi ámʋ lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Yudafɔ ahandɛ babwɛ́ agywɩɩn bɛɛ bépina wa abí fʋ́ wá bɛɛ, fʋkpá Paulo ba obowun amʋ́ ɔkɛ, abʋlanu mʋ asʋ́n ámʋtɔ wankláán.
20 Respondeu ele: Os judeus decidiram rogar-te que, amanhã, apresentes Paulo ao Sinédrio, como se houvesse de inquirir mais acuradamente a seu respeito.
21 Támɛ máhɔ mʋ́sʋ́ gyi, tsúfɛ́ amʋ́ ayin ánɩ́ bʋdʋn adʋana (40) bɛɛ béŋaín ɔkpatɔ gyo Paulo, mɔ́ mʋ. Amʋ́ fɛ́ɛ́ baká ntam bɛɛ, tɔtɔ mɛ́ɛda amʋ́ ɔnɔ́, kpɛ́fʋn brɛ́á bamɔ́ mʋ. Fʋ́ nkʋlɛ bʋgyo séi ánɩ́ fótsulá kpá mʋ ba.”
21 Tu, pois, não te deixes persuadir, porque mais de quarenta entre eles estão pactuados entre si, sob anátema, de não comer, nem beber, enquanto não o matarem; e, agora, estão prontos, esperando a tua promessa.
22 Mʋ́ʋ́ ɔhandɛ amʋ lɛ́da ɔyasubi ámʋ ɔlá ɔbɛ́ɛ, “Máyɛ́bláa ɔhaa fɛɛ fawí asʋ́n ánfɩ tsá mɩ́sʋ́.” Olesi mʋ ɔkpa.
22 Então, o comandante despediu o rapaz, recomendando-lhe que a ninguém dissesse ter-lhe trazido estas informações.
23 Ɩnʋ ɔhandɛ amʋ lɛ́tɩ ɩsá akɔpʋ́ ahandɛ abanyɔ́, ɔlɛbláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩlɛ ɩsá akɔpʋ́ lafanyɔ (200), mpɔnkɔsʋ adɩnkápʋ́ aduesienɔ́ (70) pʋ́ pɩ́a atswɩ́pʋ lafanyɔ (200) abʋkʋsʋ onyenɩ dokwebátɔ́ yɔ Kaesarea.
23 Chamando dois centuriões, ordenou: Tende de prontidão, desde a hora terceira da noite, duzentos soldados, setenta de cavalaria e duzentos lanceiros para irem até Cesareia;
24 Mlɩha Paulo mpɔnkɔ, odɩnká amʋ́sʋ́ yɔ. Mlɩkpa mʋ, amlɩha mʋ oyowie ɔmásʋ́ ogyípʋ́ Felike wá pisii.”
24 preparai também animais para fazer Paulo montar e ir com segurança ao governador Félix.
25 Ɔhandɛ amʋ lɔ́wanlɩ́n ɔwʋlʋ́ mántá mʋsʋ ɔbɛ́ɛ,
25 E o comandante escreveu uma carta nestes termos:
26 “Mɩ́ Klaudio Lisia dɛ́ ɔwʋlʋ́ ánfɩ wanlɩ́n sɩ́sɩ́ fʋ́, ɔmásʋ́ ogyípʋ́ onumnyampʋ Felike. Ndɛ fʋ́ itsiá ha.
26 Cláudio Lísias ao excelentíssimo governador Félix, saúde.
27 Ndɛ fʋ́ ɩbɩ ha ánɩ́ Yudafɔ lɛ́kɩtá oyin ánfɩ, bʋdekléá bɔ́mɔ mʋ, támɛ mɩ́a ɩsá akɔpʋ́ tsɔtsɔɔtsɔ anɩlɔ́yɔ́hɔ mʋ lɛ́ amʋ́ ɩbɩ. Tsúfɛ́ nonu ánɩ́ Romayin ogyi.
27 Este homem foi preso pelos judeus e estava prestes a ser morto por eles, quando eu, sobrevindo com a guarda, o livrei, por saber que ele era romano.
28 Ndeklé mbɛ́ɛ, nɛ́bɩ tɔ́á ɔlɔbwɛ. Mʋ́ sʋ nɔpʋ mʋ ya amʋ́ Yudafɔ asʋ́n agyípʋ́ ansɩ́tɔ́.
28 Querendo certificar-me do motivo por que o acusavam, fi-lo descer ao Sinédrio deles;
29 Ɩnʋ nowun ánɩ́ amʋ́ mbla ɩwɩ nwɛ́ɛn bʋdegyí. Mʋ́ sʋ ɔmɔkʋ́bwɛ́ lakpan kʋkʋá bɔ́mɔ mʋ, ntɛ́ɛ bɔ́wa mʋ obu.
29 verifiquei ser ele acusado de coisas referentes à lei que os rege, nada, porém, que justificasse morte ou mesmo prisão.
30 Támɛ ɔkʋ laba bowi tsá mɩ́sʋ́ ɔbɛ́ɛ, Yudafɔ ámʋ akʋ babwɛ́ agywɩɩn bɛɛ bɔ́mɔ mʋ. Ɩnʋ́ nɔbwɛ agywɩɩn mbɛ́ɛ, nɔ́pʋ mʋ sɩ́sɩ́ fʋ́. Nabláa mʋ anyabá ámʋ ɛ́ mbɛ́ɛ bʋpʋ́ʋ amʋ́ asʋ́n ba fʋ. Nafʋn nfɩ. Nɛhá fʋ́ itsiá gyágyáágyá.”
30 Sendo eu informado de que ia haver uma cilada contra o homem, tratei de enviá-lo a ti, sem demora, intimando também os acusadores a irem dizer, na tua presença, o que há contra ele. [Saúde.]
31 Ɩsá akɔpʋ́ ámʋ bɔbwɛ dɩ́nká amʋ́ ɔhandɛ asʋn blɩ́hɛ́sʋ. Onyé-onyé ámʋ bɛkpa Paulo kɔnkɔɔnkɔn alɩɩ yówie Antipatri wúlutɔ.
31 Os soldados, pois, conforme lhes foi ordenado, tomaram Paulo e, durante a noite, o conduziram até Antipátride;
32 Brɛ́á ɔyɩ́ lɛkɛ a, bɛha mpɔnkɔsʋ adɩnkápʋ́ amʋ bɛkpa mʋ yáa Kaesarea, ayabitɔ anatɩ́pʋ́ amʋ beyinkí yɔ́ amʋ́ otsukpá.
32 no dia seguinte, voltaram para a fortaleza, tendo deixado aos de cavalaria o irem com ele;
33 Brɛ́á mpɔnkɔsʋ adɩnkápʋ́ amʋ boyówie ɩnʋ a, bɔpʋ Paulo pʋ́ ɔwʋlʋ́ ámʋ wá ɔmásʋ́ ogyípʋ́ amʋ ɩbɩtɔ.
33 os quais, chegando a Cesareia, entregaram a carta ao governador e também lhe apresentaram Paulo.
34 Ɔmásʋ́ ogyípʋ́ amʋ lɛ́kla ɔwʋlʋ́ ámʋ, ɔlɛfɩtɛ́ Paulo ɔbɛ́ɛ, “Nkʋ́nʋ yin fʋgyi?” Brɛ́á ɔlɛbɩ ánɩ́ Kilikia ɔmátɔ́ Paulo otsú á,
34 Lida a carta, perguntou o governador de que província ele era; e, quando soube que era da Cilícia,
35 ɔlɛbláa Paulo ɔbɛ́ɛ, “Nɩ́ fʋ́ anyabá ámʋ bɛbá á, nónu fʋ́ ɔnɔ́ asʋ́n.” Ɩnʋ ɔlɛbláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, bʋpʋ́ʋ Paulo yɔwa Owíe Herode wóyítɔ́, abʋgyo mʋ ɩwɩ.
35 disse: Ouvir-te-ei quando chegarem os teus acusadores. E mandou que ele fosse detido no pretório de Herodes.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.