Atos 13

New Testament in Nkonya (GH:nko:Nkonya) (NKO_NTW) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Bulu ɔnɔ́sʋ́ atɔɩ́pʋ́ pʋ́ atɔ́ asunápʋ́ akʋ betsiá Antiokia ɔpasua ámʋtɔ. Amʋ́gyí: Barnaba, Simeon ánɩ́ bʋtɛtɩ́ mʋ Obibi, Lukio ánɩ́ otsú Kirene ɔmátɔ́, Manaen ánɩ́ bɛyaɩ́ mʋa Galilea ɔmásʋ́ ogyípʋ́ Herodenyɔ tsukʋlɛ pʋ́ Saulo.
1 Na igreja de Antioquia havia os seguintes profetas e mestres: Barnabé; Simeão, chamado “o Negro”; Lúcio, de Cirene; Manaém, que havia sido criado junto com o governador Herodes ; e Saulo.
2 Brɛ́á bɛklɩ́ ɔnɔ́, bʋdɛ anɩ Wíe súm á, Ɔŋɛ Wankɩ́hɛ́ lɛ́bláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩlɛ Barnaba mʋa Saulo ha mɩ, abʋyɔ agyʋ́má ámʋ́ʋ́ nɛtɩ amʋ́ mbɛ́ɛ bʋbɔ́yɔ ámʋ.”
2 Certa vez, quando eles estavam adorando o Senhor e jejuando, o Espírito Santo disse: — Separem para mim Barnabé e Saulo a fim de fazerem o trabalho para o qual eu os tenho chamado.
3 Mʋ́ sʋ brɛ́á bɛklɩ́ ɔnɔ́ ámʋ bɔ́ mpáɩ tá á, bɔpʋ ɩbɩ dɩ́nká amʋ́ nwunsʋ, sí amʋ́ ɔkpa.
3 Então eles jejuaram, e oraram, e puseram as mãos sobre Barnabé e Saulo. E os enviaram na sua missão.
4 Ɔŋɛ Wankɩ́hɛ́ lɔ́wa Barnaba mʋa Saulo sumbí. Bɔyɔ Seleukia wúlutɔ yótsu ntsusʋ-yibi fá yɔ́ ɔsʋlʋ́ʋ kʋá ɩbʋ ntsu nsɩnɛ́, bʋtɛtɩ́ mʋ́ Kiprosʋ.
4 Barnabé e Saulo, tendo sido enviados pelo Espírito Santo, foram até a cidade de Selêucia e dali embarcaram para a ilha de Chipre.
5 Brɛ́á bowie wúlu kʋá ɩbʋ ɩnʋ, bʋtɛtɩ́ mʋ́ Salamisʋ á, bɔyɔ Yudafɔ ofíakpa yɛ́da Bulu asʋ́n ámʋ ɔkan. Yohane ámʋ́ʋ́ bʋtɛtráa tɩ mʋ Marko amʋ ɛ́ lóbuo amʋ́ yɛ́tsa amʋ́ agyʋ́má yɔ.
5 Quando chegaram à cidade de Salamina, começaram a anunciar a palavra de Deus nas sinagogas . E eles tinham João Marcos para ajudá-los no trabalho missionário.
6 Bɛdalɩ Salami wúlutɔ, bɛnatɩ́ alɩɩ bowie ɔsʋlʋ́ʋ kʋá bʋtɛtɩ́ mʋ́ Pafosʋ. Ɩnʋ befia ɔfápʋ́ kpɔnkpɔntɩ ɔkʋá bʋtɛtɩ́ mʋ Bar-Yesu. Ogyi Yudayin, ɔtɔwá afunu ɔbɛ́ɛ Bulu ɔnɔ́sʋ́ ɔtɔɩ́pʋ́ mʋgyi.
6 Eles atravessaram toda a ilha, chegando até a cidade de Pafos. Ali encontraram um judeu que era mágico e falso
7 Mʋ nyawie gyí ɩnʋ ɔmásʋ́ ogyípʋ́ Sergio Paulo. Ɔmásʋ́ ogyípʋ́ anfɩ lɛ́tɩn ansɩ́. Ɔlɔwa bɛyɛ́tɩ Barnaba mʋa Saulo ba mʋ wóyítɔ́. Tsúfɛ́ odekléá mónu Bulu asʋ́n.
7 Ele era amigo de Sérgio Paulo, o governador da ilha, que era um homem muito inteligente. O Governador mandou chamar Barnabé e Saulo, pois queria ouvir a palavra de Deus.
8 Támɛ ɔfápʋ́ Bar-Yesu anfɩ́ mʋ dá asɩ gyí, Elima Griiki ɔblɩ́tɔ anfɩ mɛ́ha amʋ́ ɔkpa abʋbla ɔmásʋ́ ogyípʋ́ amʋ Bulu asʋ́n ámʋ. Ɔlɔbɔ mbɔ́dɩ́ ánɩ́ ɔmásʋ́ ogyípʋ́ amʋ mánu Yesu ɩwɩ asʋ́n ámʋ, fówun ɔmɔ́ɔhɔ mʋ́sʋ́ gyi.
8 Mas o mágico Elimas (este é o nome dele em grego ) era contra os apóstolos . Ele não queria que o Governador aceitasse a fé cristã.
9 Ɩnʋ Ɔŋɛ Wankɩ́hɛ́ lɔ́bʋlá Saulo amʋ́ʋ́ bʋdɛ mʋ tɩ Paulo amʋtɔ, olesi ɔlɩɩ́ ɔdɛ ɔfápʋ́ amʋ ansɩ́tɔ́ kɩ́ɩ.
9 Então Saulo, também conhecido como Paulo , cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para Elimas
10 Mʋ́ʋ́ ɔlɛbláa ɔfápʋ́ amʋ ɔbɛ́ɛ, “Ɔbʋnsám mʋ bi, fʋtekísí ɩtɔ wankláán kugyíkʋ. Fapʋ́ ahámlɛ́ pʋ́ lalahɛgyí bwɛ́ fʋ́ agyʋ́má. Mʋ́ sʋ fʋméesi Bulu ɔnɔkwalɩ amʋ afunutɔ wa?
10 e disse: — Filho do Diabo! Inimigo de tudo o que é bom! Homem mau e mentiroso! Por que é que você não para de torcer o verdadeiro ensinamento do Senhor?
11 Kɩ, Bulu ɔbɛ́bɩtɩ́ fʋ́ ɩsʋ. Fʋ́ ansíbi bóbwie. Fʋmɛ́ɛtrá wun ɔyɩ kɛhɛtɔ owí alɩɩ yɔ́fʋn brɛ́ kʋ.” Ɩnʋnʋ Elima ansɩ́tɔ́ loklun mʋ. Mʋ́ sʋ ɔlɔwa tatápʋ bɩ, ɔdɛ ɔkʋ dunká ɔkɩta mʋ oyítɔ́.
11 Agora escute! O Senhor vai castigá-lo. Você ficará cego e não verá a luz do sol por algum tempo. No mesmo instante Elimas sentiu uma nuvem escura cobrir os seus olhos e ele começou a se virar para todos os lados, procurando alguém que o guiasse pela mão.
12 Brɛ́á ɔmásʋ́ ogyípʋ́ amʋ lówun tɔ́á ɩlaba a, ɔlɔhɔ anɩ Wíe gyi. Anɩ Wíe ɩwɩ asʋ́n ámʋ́ʋ́ bʋdɛ mʋ suná ámʋ lɛha ɔnɔ́ lobwie mʋ.
12 Quando o Governador viu isso, creu e ficou muito admirado com os ensinamentos a respeito do Senhor Jesus.
13 Paulo mʋa mʋ aba ámʋ botsu ntsusʋ-yibi tsú Pafo wúlutɔ yɔ́ Perge ánɩ́ ɩbʋ Pamfilia ɔsʋlʋ́sʋ. Támɛ Yohane Marko mʋ́ léyinkí amʋ́ ɔma tsú ɩnʋ yɔ́ Yerusalem.
13 Paulo e os seus companheiros navegaram da cidade de Pafos até Perge, uma cidade da província da Panfília. Porém João Marcos os deixou e voltou para Jerusalém.
14 Bɔkʋsʋ́ tsú Perge yɔ́ Antiokia ánɩ́ ɩbʋ Pisidia ɔsʋlʋ́sʋ. Ɔkpʋ́nʋ́ ɔdakɛ́ á, bɔyɔ ɩnʋ Yudafɔ ofíakpa yétsiá asɩ.
14 Eles continuaram a viagem, indo de Perge até a cidade de Antioquia, no distrito da Pisídia. No sábado entraram na sinagoga e sentaram-se.
15 Bɛkla atɔ́ tsú Mose Mbla pʋ́ Bulu ɔnɔ́sʋ́ atɔɩ́pʋ́ nwʋlʋ́tɔ́ ta á, ofíakpa amʋ ahandɛ bɔwa abí bɛyɛ́bláa Paulo aná bɛɛ, “Apíó, nɩ́ mlɩdɛ́ asʋankʋá mlɛ́blɩ́ pʋ́wá ahá ánfɩ ɔwʋnlɩ́n á, ɔkpa da.”
15 Depois da leitura da Lei de Moisés e dos livros dos Profetas , os chefes da sinagoga mandaram dizer a eles: — Irmãos, se vocês têm alguma palavra para animar o povo, podem falar agora.
16 Mʋ́ʋ́ Paulo lɔ́kʋsʋ́ lɩ́ɩ́, ɔlɔbwɛ amʋ́ ɩbɩ ɔbɛ́ɛ bʋkásʋ. Mʋ́ʋ́ ɔlɛbláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Apíó Israelfɔ pʋ́ ɔmá bámbásʋ́fɔá mlɩtenyá Bulu ifú, mlɩyaa asʋ amlɩnu.
16 Então Paulo se levantou, fez um sinal com a mão, pedindo silêncio, e começou a dizer: — Homens de Israel e todos vocês não judeus que
17 Israel Bulu lɛ́lɛ anɩ anáin bwɛ́ mʋ ahá. Ɔlɛha bɛklɛɩ́ brɛ́á bʋgyi afɔɔ́ Egyipte ɔsʋlʋ́sʋ. Ɔlɔpʋ mʋ túmi kpɔnkpɔɔnkpɔntɩ kpá amʋ́ dalɩ ɔmá ámʋtɔ.
17 O Deus do povo de Israel escolheu os nossos antepassados quando moravam na terra do Egito e fez deles um grande povo. Ele os tirou de lá com grande poder
18 Olenya klʋn kpá amʋ́ nfí adʋana (40) kɛ́kɛ́ dimbí ámʋsʋ.
18 e, no deserto, aguentou aquela gente durante quarenta anos.
19 Oleyintá ɔmá asienɔ́ kɛ́kɛ́ Kanaan ɔsʋlʋ́sʋ, oleye amʋ́ ɔsʋlʋ́ʋ amʋ pʋ́bwɛ́ siadɩɛ há anɩ anáin.
19 Ele destruiu sete povos na terra de Canaã, e o povo de Israel se tornou dono das terras deles.
20 Nfí lafana aduenu (450), ɔlɔpʋbwɛ́ ɩ́nɩ fɛ́ɛ́ há amʋ́. “Mʋ́ ɔma a, ɔlɛha asʋ́n agyípʋ́ bɛkpa amʋ́ alɩɩ bɔtʋ Bulu ɔnɔ́sʋ́ ɔtɔɩ́pʋ́ Samuel.
20 Tudo isso levou uns quatrocentos e cinquenta anos. — Depois disso Deus lhes deu juízes, até o tempo de Samuel.
21 Brɛ́á bɛbláa Bulu bɛɛ ɔyáɩ awíe ha amʋ́ á, Bulu lɛ́yaɩ́ Kis mʋ bi Saulo owíe há amʋ́. Saulo otsú Benyamin abusuantɔ. Olegyi iwíe nfí adʋana (40).
21 Quando o povo pediu um rei, ele lhes deu Saul, filho de Quis, da tribo de Benjamim, para ser rei deles durante quarenta anos.
22 Brɛ́á Bulu lɛ́kplɩ́ mʋ a, ɔlɛha bɛyaɩ́ Dawid obíásʋ́ há amʋ́. Asʋ́n ánfɩ Bulu lɛ́blɩ́ tsú mʋ ɩwɩ nɩ́. Ɔbɛ́ɛ, ‘Yisai mʋ bi Dawid gyí ɔhá ánɩ́ mɩ́ klʋn dɩn mʋsʋ, tsúfɛ́ ɔbɔ́bwɛ tógyítɔ́á nɛ́bláa mʋ mbɛ́ɛ ɔbwɛ́ɛ.’
22 Depois que tirou Saul, Deus pôs Davi como rei e disse isto a respeito dele: “Encontrei em Davi, filho de Jessé, o tipo de pessoa que eu quero e que vai fazer tudo o que eu desejo.”
23 “Dawid anfɩ abí-anátɔ́ Bulu labɛlɛ Yesu tsú há Israelfɔ ɔbɛ́ɛ, ɔbwɛ́ɛ amʋ́ Ɔlɛpʋ́ fɛ́ alɩá ɔlɛhɩɛ yáɩ́.
23 Um dos descendentes de Davi foi Jesus, a quem Deus pôs como Salvador de Israel, como havia prometido.
24 Asa Yesu lɛ́bá a, Asú Ɔbɔpʋ́ Yohane légyankpá dá ɔkan súná Israelfɔ fɛ́ɛ́ ɔbɛ́ɛ, bʋdámli klʋntɔ, abʋha mʋ ɔbɔ amʋ́ asú.
24 Antes da vinda de Jesus, João Batista anunciou a sua mensagem a todo o povo de Israel, dizendo que eles deviam se arrepender e ser batizados.
25 Brɛ́á Yohane ɔbá bɔmɔ mʋ agyʋ́má ɔnɔ́ á, ɔlɛfɩtɛ́ ahá ámʋ ɔbɛ́ɛ, ‘Ma mlɩdésusúu mlɩaa ngyi? Megyí mɩ́gyí ɔhá ámʋ́ʋ́ mlɩdɛ́ ɔkpa kɩ́ɩ amʋ. Mʋ mʋ́ ɔbɛ́ba mɩ́ ɔma. Mmɔfʋn ánɩ́ nɔ́wɔɩ́ mʋ ntʋkʋta.’
25 Mas, quando João estava terminando a sua missão, disse ao povo: “Quem é que vocês pensam que eu sou? Eu não sou aquele que vocês estão esperando. Mas escutem! Ele vem depois de mim, porém eu não mereço a honra de tirar as sandálias dos pés dele.”
26 “Mɩ́ apíó, Abraham abí-aná pʋ́ ɔmá bámbásʋ́fɔá mlɩtenyá Bulu ifú, mlɩyaa asʋ amlɩnu. Anɩgyí ahá ánɩ́ Bulu lɔ́pʋ nkpahɔ́ɔ asʋ́n ámʋ sɩ́sɩ́.
26 Paulo continuou: — Meus irmãos, descendentes de Abraão, e também vocês não judeus que temem a Deus, escutem! Essa mensagem de salvação foi mandada para todos nós.
27 Yerusalem atsiápʋ́ pʋ́ amʋ́ ahandɛ bʋmɛbɩ ánɩ́ Yesu gyí Ɔlɛpʋ́. Bʋmonu Bulu ɔnɔ́sʋ́ atɔɩ́pʋ́ amʋ asʋ́n ánɩ́ bɔwanlɩ́n tswɩ asɩ. Bʋtɛkla mʋ́ ɔkpʋ́nʋ́ ɔdakɛ́ kugyíkʋ. Támɛ begyi Yesu asʋ́n, há mʋ ɩpɔ́n, mɔ́ mʋ; ɩlɛha Bulu ɔnɔ́sʋ́ atɔɩ́pʋ́ amʋ asʋ́n ánfɩ lɛba mʋ́tɔ́.
27 De fato, os moradores de Jerusalém e os seus líderes não entenderam que Jesus é o Salvador. E também não compreenderam as palavras dos livros dos Profetas, que são lidos todos os sábados. Mesmo assim, ao condenarem Jesus, eles estavam cumprindo essas profecias .
28 Bʋmenya Yesu ɩwɩ asʋ́n kʋkʋá bɛ́lɩɩ́ mʋ́sʋ́ mɔ́ mʋ, támɛ bɛbláa Pilato bɛɛ ɔhá abʋmɔ mʋ.
28 E, embora não encontrassem nenhuma razão para condená-lo à morte, pediram a Pilatos que mandasse matá-lo.
29 Mʋ́ sʋ brɛ́á bɔbwɛ tɔ́á bɔwanlɩ́n tsú mʋ ɩwɩ fɛ́ɛ́ tá á, bɛlɛ mʋ tsú oyikpalíhɛ amʋsʋ yópulá mʋ.
29 Depois de fazerem tudo o que as Escrituras Sagradas falam a respeito dele, eles o tiraram da cruz e o puseram num túmulo.
30 Támɛ Bulu lɔ́kʋsʋ́a Yesu tsú afúlitɔ.
30 Mas Deus o ressuscitou,
31 Mʋ́ ɔma a, oletsiá lɛ ɩwɩ súná ahá ámʋ́ʋ́ mʋa amʋ́nyɔ bɛnatɩ́ tsú Galilea yɔ́ Yerusalem amʋ brɛ́ tsɔtsɔɔtsɔtɔ. Ahá ánfɩ gyí ahá ánɩ́ bʋdɛ mʋ ɩwɩ adánsɩɛ gyí suná Israelfɔ nɩ́.
31 e durante muitos dias ele apareceu às pessoas que o tinham acompanhado da Galileia até Jerusalém. Agora essas pessoas são testemunhas que falam a respeito de Jesus ao povo de Israel.
32 “Anɩ mʋ́ anɩdɛ́ mlɩ asʋn wankláán ámʋ bláa. Mʋ́gyí, Bulu labwɛ́ tɔ́ ámʋ́ʋ́ ɔlɛhɩɛ anɩ anáin amʋ há amʋ́ abí-aná. Amʋ́gyí anɩ á. Tsúfɛ́ alakʋ́sʋ́a Yesu tsú afúlitɔ há anɩ, fɛ́ alɩá bɔwanlɩ́n wá Israelfɔ ɩlʋ nyɔɔsɩtɔ bɛɛ,
32 — E nós estamos aqui para trazer o evangelho a vocês.
33 — ausente —
33 Deus fez agora para nós o que havia prometido aos nossos antepassados: ele ressuscitou Jesus, como está escrito no Salmo número dois: “Você é o meu Filho; hoje eu me tornei o seu Pai.”
34 Bulu lɛ́trá tɔɩ́ tsú Yesu kʋsʋ́ tsú afúlitɔ pʋ́ mʋ ɔyʋlʋ́ʋ amʋ́ʋ́ ɩmɔ́ɔplɔ́ wá ɔbɔ́tɔ́ ɛkɛkɛɛkɛ ámʋ ɩwɩ ɔbɛ́ɛ,
34 — E foi isto o que Deus disse a respeito da ressurreição de Jesus, afirmando que ele nunca seria destruído pela morte: “Eu vou dar a vocês as bênçãos sagradas e certas que prometi a Davi.”
35 Owíe Dawid ɛ́ lɛ́trá lawánlɩ́n wá Israelfɔ Ɩlʋ bámbátɔ́ ɔbɛ́ɛ,
35 E em outra parte das Escrituras lemos também: “Tu não deixarás que o teu dedicado servo apodreça na sepultura.”
36 Owíe Dawid lósum Bulu mʋ nkpatɔ, bwɛ́ Bulu apɛ́ tá á, olowu, bopulá mʋ mʋ anáintɔ, ɔlɔplɔ́.
36 E Paulo disse ainda: — Na verdade, Davi, no seu tempo, cumpriu os planos de Deus. Depois morreu, foi sepultado ao lado dos seus antepassados e apodreceu na sepultura.
37 Támɛ Yesu anfɩ́ Bulu lɔ́kʋsʋ́a tsu afúlitɔ ánfɩ mʋ́ mɔ́plɔ.
37 Mas isso não aconteceu com aquele que Deus ressuscitou. Meus irmãos, todos vocês precisam saber com certeza que é por meio de Jesus que a mensagem do perdão de pecados é anunciada a vocês. Precisam saber também que quem crê é libertado de todos os pecados dos quais a Lei de Moisés não pode livrar.
38 Mʋ́ sʋ apíó, mlɩnu asʋ́n ánfɩ anɩdɛ́ mlɩ bláa anfɩ asɩ. Yesu anfɩ nkʋlɛsʋ mlɔ́tsʋn nya lakpansikíé. Mose mbla mɛ́talɩ́ há amlɩgyi asʋ Bulu ansɩ́tɔ́. Támɛ ɔhagyíɔha ánɩ́ alahɔ Yesu anfɩ gyi obégyi asʋ Bulu ansɩ́tɔ́.
38 — ausente —
40 Mʋ́ sʋ mlɩkɩ wankláán, mɛ́nɩ asʋ́n ámʋ́ʋ́ Bulu ɔnɔ́sʋ́ atɔɩ́pʋ́ bɛblɩ́ tswɩ amʋ mɛ́ɛba mlɩsʋ.
40 Portanto, tenham cuidado para que não aconteça o que os profetas disseram:
41 Asʋ́n ámʋ gyí,
41 “Prestem atenção, vocês que zombam de Deus! Fiquem espantados e morram. Pois o que vou fazer agora é uma coisa em que vocês não acreditariam, mesmo que alguém explicasse.”
42 Brɛ́á Paulo mʋa Barnaba bʋdɛdalɩ Yudafɔ ofíakpa ɩnʋ á, ahá ámʋ bɔkʋlɩ́ amʋ́ bɛɛ bʋbá ɔkpʋ́nʋ́ ɔdakɛ́ ámʋ́ʋ́ ɩbá ámʋ, abʋtra bɔtɔɩ́ tsu asʋ́n ámʋ ɩwɩ suna amʋ́.
42 Quando Paulo e Barnabé estavam saindo da reunião, as pessoas pediram com insistência que eles voltassem no sábado seguinte a fim de falarem sobre o mesmo assunto.
43 Brɛ́á ahá ámʋ bɛdalɩ Yudafɔ ofíakpa ɩnʋ á, Yudafɔ tsɔtsɔɔtsɔ pʋ́ ɔmá bámbátɔ́ abí ánɩ́ bawíé Yudafɔ osúmtɔ́ bɛkplá buo Paulo mʋa Barnaba. Mʋ́ sʋ sumbí ayɔpʋ́ ánfɩ bɔtɔɩ́ kplá amʋ́ bɛɛ, bʋpʋ́ʋ ansɩ́ dɩnka Bulu awɩtɔlɛsʋ.
43 Depois da reunião, muitos judeus e outras pessoas convertidas ao Judaísmo acompanharam Paulo e Barnabé, que falavam com eles e animavam todos para que continuassem firmes na graça de Deus.
44 Ɔkpʋ́nʋ́ ɔdakɛ́ amʋ́ʋ́ bɛbláa amʋ́ bɛɛ bʋbá amʋ lɔ́fʋn a, ilesi kpalobí tɛkɩ ahá bɛta wúlu amʋtɔ. Amʋ́ fɛ́ɛ́ bɛba Bulu asʋ́n onukpá Yudafɔ ofíakpa ɩnʋ.
44 No sábado seguinte quase todos os moradores da cidade foram ouvir a palavra do Senhor.
45 Brɛ́á Yudafɔ bowun ɔdɔm amʋ a, Paulo aná ɩwɩ lɔ́wa amʋ́ olu. Ɩ́nɩ sʋ begyi Paulo asʋn blɩ́hɛ́ amʋ nwɛ́ɛn, síá mʋ.
45 Quando os judeus viram aquela multidão, ficaram com muita inveja. Então começaram a dizer o contrário do que Paulo dizia e o insultaram.
46 Támɛ Paulo mʋa Barnaba bɔwa klʋn bláa ahá ámʋ bɛɛ, “Tɛkɩ mlɩ lehián ánɩ́ abégyankpá bláa Bulu asʋ́n ánfɩ. Támɛ ɩ́nɩá mlɩlékiná mʋ́ nu, mlɩdɛ́ mlɩ ɩwɩ kɩ́ɩ mlɩaa, mlɩméhián nkpa ánɩ́ ɩtamatá ámʋ sʋ á, anɩlayínkí ayɔ́ ɔmá bámbásʋ́fɔ wá.
46 Porém Paulo e Barnabé falaram com mais coragem ainda. Eles disseram: — Era necessário que a palavra de Deus fosse anunciada primeiro a vocês que são judeus. Mas, como vocês não querem aceitá-la e acham que não merecem receber a vida eterna, então agora nós vamos anunciar a palavra aos não judeus.
47 Tsúfɛ́ alɩ́ Bulu lɔ́wa anɩ nɩ́. Ɔbɛ́ɛ,
47 Pois esta é a ordem que o Senhor Deus deu a nós, o seu povo: “Eu coloquei você como luz para os outros povos, a fim de que você leve a salvação ao mundo inteiro.”
48 Brɛ́á ɔmá bámbásʋ́fɔ ámʋ bonu asʋ́n ánfɩ á, ansɩ́ legyi amʋ́, bɛ́kanfʋ́ anɩ Wíe asʋ́n ámʋ. Ɩnʋ ahá ánɩ́ Bulu lalɛ́ ɔbɛ́ɛ, bʋnyáa nkpa ánɩ́ ɩtamatá bɔhɔ asʋ́n ámʋsʋ gyi.
48 Quando os não judeus ouviram isso, ficaram muito alegres e começaram a dizer que a palavra do Senhor era boa. E creram todos os que tinham sido escolhidos para ter a vida eterna.
49 Anɩ Wíe asʋ́n ámʋ ɩlɛklɛɩ́ wíé ɔmá ámʋtɔ ɔtɩ́nɛgyíɔtɩ́nɛ́.
49 A palavra do Senhor se espalhou por toda aquela região.
50 Támɛ Yudafɔ ámʋ pʋ́ atsɩá bʋbʋ Yudafɔ osúmtɔ́, obú bʋ amʋ́sʋ́ pʋ́ wúlu ahandɛ bɔkʋsʋ́ lɩ́ɩ́ Paulo mʋa Barnabasʋ, gya amʋ́ lɛ́ ɔmá ámʋtɔ.
50 Mas os judeus atiçaram as mulheres não judias da alta sociedade convertidas ao Judaísmo e também os homens mais importantes da cidade. E começaram a perseguir Paulo e Barnabé e os expulsaram daquela região.
51 Sumbí ayɔpʋ́ ámʋ bɛkpakpáa amʋ́ ayabitɔ-ɩsɩ wʋ́lɩ́ amʋ́ nwunsʋ, bɛnatɩ́ yɔ́ Ikonion wúlutɔ.
51 Então os apóstolos sacudiram a poeira das suas sandálias, em sinal de protesto contra eles, e foram para a cidade de Icônio.
52 Támɛ Ɔŋɛ Wankɩ́hɛ́ pʋ́ ansigyí lɔbʋlá Antiokia akasɩ́pʋ́ amʋtɔ.
52 E os cristãos de Antioquia continuaram muito alegres e cheios do Espírito Santo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.