Romanos 9

Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Krɨ́stɔ̀ nà mǎ mùngbò mǎ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, ma mɨ́ obhó dhu ʉ̀nɔ, ma mɨ́ nzɨ̌ tɨ̀tɔ̀ ʉ̀nɔ. Kàgàwà bhà Ɨ̀lɨ̌lǎ-Alafí rɨ̌ mʉnda nɨ́dhunɨ̌, afídu rɨ̌ ndɨ dhu ɨ̀tɛ̀ kpangba idù.
1 O que eu digo é verdade. Sou de Cristo e não minto; pois a minha consciência, que é controlada pelo Espírito Santo, também me afirma que não estou mentindo.
2 Ma mòzè mʉnɔ̀ dhu nɨ́, afídu ràrɨ̌’ɨ̀ ádrʉ̀ngbǎ ɨzʉ nà ndɨrɔ̀ ɨ̀nzɨ̌ ríku àpbɛ̀ nà.
2 Sinto uma grande tristeza e uma dor sem fim no coração
3 Ma màmbɛ̀nà òzèna dhu nɨ́ mɨ’ɨ̀ Kàgàwà ófù alɛ tɨ́ ndɨrɔ̀ Krɨ́stɔ̀-rɔ̌ rɔ̀ ndɨ̀ nɨ́ndà alɛ tɨ́, àbanɨ̌nzo, kǎkà atdí rʉ̀gànda tɨ́ mǎ mɨ́’ɨ̀ mànà tɔ́ ngari ɔ̌, ndɨ dhu bhěyi ma mɔ̀nzɨ̀ dhu dhu rǎdʉ̀ abádhí ɨ̀gʉ̌ nánɨ̌.
3 por causa do meu povo, que é minha raça e meu sangue. Para o bem desse povo, eu mesmo poderia desejar receber a maldição de Deus e ficar separado de Cristo.
4 Ɨ àbanɨ̌nzo nɨ́ Pbàìsràyélí, yà Kàgàwà náavò rɨ̀’ɨ̀ pbɨ̀ndà inzo tɨ́. Kɨ̌tɛ̀ pbɨ̀ndà ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ awáwʉ̀ abádhí tɔ̀, kǎnzɨ̀ ungbòta tɔ́ làká abádhí t’ábhúna mànà, kǎbhʉ̀ Ʉyátá abádhí tɔ̀ Músà-otù ɔ̌, kɨ̌tɛ̀ ndʉ̀lɛ abádhí rǎdʉ̀ tɨ́ dhu abádhí tɔ̀, ndɨrɔ̀ kǎkɔ̀ ábhɔ̌ dhu tɔ́ làká abádhí tɔ̀.
4 Eles são o povo escolhido por Deus; ele os tornou seus filhos e repartiu a sua glória com eles. Deus fez suas alianças com eles e lhes deu a lei , a verdadeira maneira de adorar e as promessas.
5 Abádhí nɨ́ àlɛ̌ t’ábhúna-nzɨ̀nzɨ̀ tɔ́ pbàdzʉkʉrʉ, ndɨrɔ̀ Krɨ́stɔ̀ ka kʉgʉ alɛ-ngbɔ̀ tɔ́ ɔ́fɔ̀ ɔ̌ abádhí-dhú nzínzì ɔ̌. Ndɨ Krɨ́stɔ̀ nɨ́ ndɨ Kàgàwà yà kɔ́rɔ́ dhu dɔ̌ arɨ́’ɨ̀ alɛ. Kàkǎ kilè dhòdhódhónganà! Àmɨ̀nà.
5 Eles são descendentes dos patriarcas ; e, como ser humano, Cristo pertence à raça deles. Que Cristo, que é o Deus que governa todos, seja louvado para sempre! Amém !
6 Ma màtɨ nzá Kàgàwà akɔ̀ làká ràkǎ nzá. Obhó tɨ́, ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ kɔ́rɔ́ alɛ yà Pbàìsràyélí ɔ̀ rɔ̀ úvò ndɨ obhóná Pbàìsràyélí,
6 Eu não estou dizendo que a promessa de Deus tenha falhado. De fato, nem todos os israelitas fazem parte do povo de Deus.
7 ndɨrɔ̀ ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ Àbràhamʉ̀-dhú ɔ̀ rɔ̀ úvò alɛ kɔ́rɔ́ ɨ obhóná Àbràhamʉ̀ bhà inzo. Obhó tɨ́, Kàgàwà akɔ̀ làká Àbràhamʉ̀ tɔ̀, ndàtɨ: «Ìsakà-otù ɔ̌ nga nɨ́ ndɨ nyɨ nyabáya pbʉ̀kʉ̀ dhu tɨ́ ka kɔ́zʉ̀na pbàdzʉkʉrʉ nɨ̌.»
7 Nem todos os descendentes de Abraão são filhos de Deus. Pois Deus disse a Abraão: “Por meio de Isaque é que você terá os descendentes que eu lhe prometi.”
8 Kà-tɨ̀ nɨ́, ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ kɔ̌kɔ̀ ka kʉgʉ àdhàdhɨ̀ ìndrǔ ʉ̀gʉ ka karɨ́ dhu bhěyi nzónzo ɨ ka kɔ́zʉ̀na rɨ̀’ɨ̀ Kàgàwà bhà inzo tɨ́, pbɛ́tʉ̀ kɔ̌kɔ̀ ka kʉgʉ Kàgàwà akɔ̀ làká-otù ɔ̌ nzónzo nɨ́ ɨ ka kɔ̀zʉ̀ rɨ̀’ɨ̀ kàbhà obhóná pbàdzʉkʉrʉ tɨ́.
8 Isso quer dizer que os que são considerados como os verdadeiros descendentes de Abraão são aqueles que nasceram como resultado da promessa de Deus, e não os que nasceram de modo natural .
9 Yàrɨ́ nɨ́ ndɨ Kàgàwà akɔ̀ làká, ndàtɨ: «Yà dhu bhěyi kàsʉmɨ̀ ɔ̌, ma mɨ́rà tdɨ́tdɔ̌, nɨ́ Sárà rɨ̌ kpatsìbhá ngbángba nʉ́gʉ.»
9 Pois, quando fez a promessa, Deus disse a Abraão o seguinte: “No tempo certo eu voltarei, e Sara, sua mulher, terá um filho.”
10 Ndɨrɔ̀, ɨ̀’ɨ̀ rɨ́’ɨ̀ nɨ́ nzɨ̌ wɔ̀ dhu kɛ̀lɛ̌. Rʉ̀bhɛkà rɨ̌’ɨ̀ ìnè átɔ̀. Ɨ́yàdhíyà nʉ́ʉgʉ ɔ́yɔ̌ ozó-nzo Ɛ̀sawʉ̀ mà Yàkɔbhɔ̀ nà, atdí àba, àlɛ̌ t’ábhunà Ìsakà tɔ̀.
10 E mais ainda: os dois filhos de Rebeca tinham o mesmo pai, o nosso antepassado Isaque. Mas, para que a escolha de um deles fosse completamente de acordo com o plano de Deus, o próprio Deus disse a Rebeca: “O mais velho será dominado pelo mais moço.” Disse isso antes de eles nascerem e antes de fazerem qualquer coisa, boa ou má. Assim ficou confirmado que é de acordo com o seu plano que Deus escolhe aqueles que ele quer chamar , sem levar em conta o que eles tenham feito.
11 Pbɛ́tʉ̀, ɨnzá ka kàpɛ̀ ɨ nzónzo mà nʉ́gʉ rɔ́rɔ̀, ndɨrɔ̀ ɨnzá ɨ nzónzo àpɛ̀ atdí ídzì dhu mà ndɨrɔ̀ atdí nzɛ́rɛ dhu mà nɔ́nzɨ rɔ́rɔ̀, ndɨ́nɨ̌ Kàgàwà udhé dhu náaká tɨ́, àdhàdhɨ̀ kǎrɨ́ dhu òvò ɔ̀ná ɔ́fɔ̀ ɔ̌,
11 — ausente —
12 ndɨ ɔ́fɔ̀ nɨ ɨnzá nga nàndà ìndrǔ-kàsʉ̌ nà, pbɛ́tʉ̀ kàndà nga yà indrǔ nunzi Kàgàwà-afí òzè dhu kɛ̀lɛ̌ nà. Nɨ́ Kàgàwà avɔ̀ dhu Rʉ̀bhɛkà tɔ̀ ndàtɨ: «Ádrʉ̀ngbǎ-ɨngba nɔ́ɔnzɨya kasʉ olù-ɨngba tɔ̀.»
12 — ausente —
13 Ɨ̀lɨ̌lǎ Andítá rɨ̌ dhu ɔ̀vɔ, ndàtɨ: «Ma mózè Yàkɔbhɔ̀, madʉ̀ Ɛ̀sawʉ̀ nɔ́ndrɔ̀.»
13 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu escolhi Jacó, mas rejeitei Esaú.”
14 Nɨ́rɔ̀, ádhu àlɛ̌ kàkǎ àlɛ̌ rʉ̀nɔ̀? Tɨ́ ɨ̀nzɨ̌ Kàgàwà rarɨ́ obhónánga ɔ̀nzɨ? Ɨ̀nzɨ̌ akɛkpá màtɨ́!
14 O que vamos dizer, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 Obhó tɨ́, kǎvɔ̀ dhu Músà tɔ̀, ndàtɨ: «Ma mɨ́ ɨzʉ àbà dɔ̀ná nɨ́ ma mòzè mabà ɨzʉ dɔ̀ná alɛ, ndɨrɔ̀ ma mɨ́ ídzìnga ɔ̀nzɨ fɨ̌ndà nɨ́ ma mòzè mɔnzɨ̀ ídzìnga fɨ̌ndà alɛ.»
15 Pois ele disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser; terei pena de quem eu desejar.”
16 Nɨ́rɔ̀, Kàgàwà bhà ídzìnga nándà nzá nga ìndrǔ òzè dhu nà ndɨrɔ̀ ndɨ alɛ rɔ̌nzɨna dhu nà, pbɛ́tʉ̀ kàndà nga kà rɨ̌ ɨzʉ àbà ìndrǔ dɔ̌ dhu nà.
16 Portanto, tudo isso depende não do que as pessoas querem ou fazem, mas somente da misericórdia de Deus.
17 Ɨ̀lɨ̌lǎ Andítá ɔ̀, Kàgàwà rɨ̌ dhu ɔ̀vɔ Mísrì tɔ́ pbìrì ɔ̌ ádrʉ̀ngbǎ kamà tɔ̀, ndàtɨ: «Ma mɨ́dɨ̀ nyɨ nyɨ’ɨ̀ ádrʉ̀ngbǎ kamà tɨ́, ndɨ́nɨ̌ ma mɨtɛ̀ tɨ́ pbàkà ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ ɔbɨ otùnʉ ɔ̌, ndɨrɔ̀ ndɨ́nɨ̌ ìndrǔ ɨgá tɨ́ ɔvɔ̀du yà adzɨ ɔ̌ kɔ́rɔ́ ngari ɔ̀nǎ.»
17 Porque, como está escrito nas Escrituras Sagradas, Deus disse a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu pus você como rei, para mostrar o meu poder e fazer com que o meu nome seja conhecido no mundo inteiro.”
18 Nɨ́rɔ̀, Kàgàwà arɨ́ ɨzʉ àbà ndɨ̀ ndòzè ndàbà ɨzʉ dɔ̀ná alɛ-dɔ̌, ndɨrɔ̀ kǎrɨ́ ndɨ̀ ndòzè afína rɔ̀’ɔ̀ odú alɛ-afí àbhʉ̌ rɔ̀’ɔ̀ odú.
18 Portanto, Deus tem misericórdia de quem ele quer e endurece o coração de quem ele quer.
19 Wɔ̀ dhu bhěyi Kàgàwà arɨ́ dhu ɔ̀nzɨ rɔ̀, nyɨ nyínè nyatɨ ɨma nɨ̌: «Ádhu Kàgàwà rɔ̌rʉ̀ nɨ̌ ìndrǔ dɔ̌ tdɨ́tdɔ̌ okúna dɔ̀ rɔ̀? Atdí alɛ mà tɨ́’ɨ̀ ìnè ndʉ̀wʉ kà-afí òzè ndɔ̀nzɨ̀ dhu?»
19 Algum de vocês vai me dizer: “Se é assim, como é que Deus pode encontrar culpa nas pessoas? Quem pode ir contra a vontade de Deus?”
20 Nɨ́ kòmbí, ɨnyɨ nɨ́ àdhɨ ndɨ́nɨ̌ nyɨ nyagò tɨ́ nyɨ Kàgàwà nà? Adzɨ nɨ̌ ka kɔ̀bhɔ̀lɔ̀ wɨ̀tʉ̀ tɨ́ àdʉ̀ àtɨ̀nà àtɨ ndɨ̀ nɔ́bhɔ̀lɔ̀ alɛ nɨ̌: «Ádhu nyɨ nyɔ̀bhɔ̀lɔ̀ ɨma wɔ̀ dhu bhěyi nɨ̌?»
20 Mas quem é você, meu amigo, para discutir com Deus? Será que um pote de barro pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 Ɨ̀tǎ ɔ̀rʉ arɨ́ alɛ tɨ́ nzɨ̌ àdʉ̀ ndɨ̀ ndòzè ndɔ̀nzɨ̀ dhu ɔ̀nzɨ̀ pbɨ̀ndà anzɨ nɨ̌? Ndɨ atdí anzɨ-adɨ̀ nɨ̌ tɨ́, kà tɨ́ nzɨ̌ àdʉ̀ ɨfʉta nà àkǎ wɨ̀tʉ̀ ɔ̀bhɔ̀lɔ̀, ndàdʉ̀ yà bìlǐnganà ka karɨ́ ngbɔ̌ya ɔ̀kɔ wɨ̀tʉ̀ ɔ̀bhɔ̀lɔ̀ átɔ̀?
21 Pois o homem que faz o pote tem o direito de usar o barro como quer. Do mesmo barro ele pode fazer dois potes: um pote para uso especial e outro para uso comum.
22 Ndɨ dhu bhěyi tɨ́, Kàgàwà rɨ̌’ɨ̀ ìnè ndɔ̀nzɨ̀ dhu ndɨ̀ ndòzè dhu bhěyi pbɨ̀ndà alɛ nɨ̌. Kǎzè ndɨ̀tɛ̀ pbɨ̀ndà nàwí yà àkǎkǎnà ndɨ̀tdɨ̀ ànyǎya alɛ tɔ̀, ndɨ́nɨ̌ pbɨ̀ndà ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ ɔbɨ nɨtɛ̀ tɨ́. Pbɛ́tʉ̀ kǎdʉ̀ ɨ alɛ tɔ́ dhu-dzi òndù atdídɔ̌.
22 E foi isso o que Deus fez. Ele quis mostrar a sua ira e tornar bem-conhecido o seu poder. Assim suportou com muita paciência os que mereciam o castigo e que iam ser destruídos.
23 Kǎzè átɔ̀ ndɨ̀tɛ̀ pbɨ̀ndà ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ awáwʉ̀ tɔ́ ábhɔ̌nga yà ɨzʉ ndɨ̀ ndábà dɔ̀yá alɛ tɔ̀. Ɨ alɛ kǎbhɔ̀lɔ̀ angyangyɨ ndɨ́nɨ̌ otsúya tɨ́ ndɨ pbɨ̀ndà ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ awáwʉ̀ ɔ̀.
23 Ele quis também mostrar como é grande a sua glória , que ele derramou sobre nós, que somos aqueles de quem ele teve pena e a quem ele já havia preparado para receberem a sua glória.
24 Ɨ alɛ nɨ́ àlɛ̌’ɨ. Kǔnzì nzá àlɛ̌ Pbàyàhúdí nzínzì ɔ̌ rɔ̀ tɨ́, pbɛ́tʉ̀ kǔnzì àlɛ̌ ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ Pbàyàhúdí nzínzì ɔ̌ rɔ̀ átɔ̀.
24 Pois nós somos aqueles que Deus chamou , não somente os que são judeus, mas também os não judeus.
25 Ndɨ dhu rɨ̌’ɨ̀ àdhàdhɨ̀ yà nabì Ɔ̀sɛyà bhà bhǔkù ɔ̀ Kàgàwà avɔ̀ dhu bhěyi. Kǎtɨ:
25 Isso é o que ele diz no Livro de Oseias: “Aqueles que não eram meu povo eu chamarei de ‘meu Povo’. A nação que eu não amava chamarei de ‘minha Amada’.
26 Ndɨrɔ̀ abádhí tɔ̀ ka kavɔ̀ dhu ɔ̀ná rɔ̀ ngari, katɨ: ‹Nyɨ̌ nɨ́ nzɨ̌ pbàkà alɛ,›
26 E no mesmo lugar onde foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali eles serão chamados de ‘os filhos do Deus vivo’.”
27 Nabì Ìsayǎ na náavɔ̀ dhu kpangba Pbàìsràyélí-okú dɔ̀ rɔ̀, ndàtɨ: «Ɨ̀mbǎ Pbàìsràyélí àmbɛ̀nà ɨ̀’ɨ̀ abhɔ àdhàdhɨ̀ ádrʉ̀ngbǎ rɛ̀rʉ̀-bɨdɔ̌ ɔsɔkpɔ́ bhěyi màtɨ́, nɨ́ ngúfe alɛ kɛ̀lɛ̌ abádhí nzínzì ɔ̌ rɨ̌ ndɨ ʉ̀gʉ.
27 E Isaías disse a respeito de Israel: “Mesmo que o povo de Israel seja tão numeroso como os grãos de areia da praia do mar, somente alguns deles serão salvos.
28 Obhó tɨ́, Ádrʉ̀ngbǎlɛ Kàgàwà rɨ̌ yà adzɨ ɔ̌ alɛ-ànyǎ ɨ̀tdɨ̀ àkǎkǎ dhu bhěyi, yà ndɨ̀ nyʉ́ ndɨ̀ ndʉnɔ ka dhu bhěyi, ndɨrɔ̀ kà rɨ̌ ndɨ dhu ɔ̀nzɨ ɨnzá ndɨ̀ ndɔ̀dɔ̀ nga ádzǐ rɔ́rɔ̀.»
28 Pois o Senhor julgará logo e de uma vez o mundo inteiro.”
29 Ndɨrɔ̀ ndɨ nabì Ìsayà náavɔ̀ dhu angyinǎ rɔ̀ átɔ̀ ndàtɨ:
29 Como o próprio Isaías tinha dito antes: “Se o Senhor Todo-Poderoso não nos tivesse deixado alguns descendentes, seríamos agora como a cidade de Sodoma, estaríamos destruídos como Gomorra.”
30 Nɨ́rɔ̀, ádhu ndɨ àlɛ̌ kàkǎ àlɛ̌ rʉ̀nɔ̀? Ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ Pbàìsràyélí yà ɨnzá dhu nanɛ̀ Kàgàwà rɔ̀zʉ̀ ɨ̀ obhónángatálɛ tɨ́ alɛ, nɨ́ kɔ̀zʉ̀ wà obhónángatálɛ tɨ́ a’uta-otù ɔ̌.
30 O que vamos dizer, então? Vamos dizer isto: os não judeus, que não procuravam ser aceitos por Deus, foram aceitos por meio da fé.
31 Pbɛ́tʉ̀ Pbàìsràyélí, yà Ʉyátá t’ɨ́fʉta-otù ɔ̌ Kàgàwà rɨ̌ ’ɔ̀zʉ̀ obhónángatálɛ tɨ́ dhu ɔ̀nɛ̀ rɔ̌ ubhínà alɛ, náawù nzá ùvò ndɨ bhěyi ka rɨ̌ ’ɔ̀zʉ̀ dhu ɔ̀.
31 Porém o povo de Israel, que procurava uma lei para ser aceito por Deus, não encontrou o que estava procurando.
32 Ádhu-okú dɔ̀ rɔ̀? Abádhí anɛ̀ nzá ndɨ obhónánga a’uta-otù ɔ̌, pbɛ́tʉ̀ abádhí anɛ̀ ka yà ɨ̀ ɔ́nzɨna kasʉ-otù ɔ̌ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀. Abádhí-pfɔ̀ onzi abɛ̀ wɔ̀ ìndrǔ-pfɔ̀ àbhʉ̌ arɨ́ onzi rɔ̀bɛ̀ odu rɔ̌,
32 E por que não? Porque eles procuravam alcançar isso por meio das suas ações e não por meio da fé. Eles tropeçaram na “pedra de tropeço”,
33 àdhàdhɨ̀ Kàgàwà rʉ̌nɔna Ɨ̀lɨ̌lǎ Andítá ɔ̀ dhu bhěyi. Kà rǎtɨna:
33 como dizem as Escrituras Sagradas : “Vejam! Estou colocando em uma pedra em que eles vão tropeçar, a rocha que vai fazê-los cair. Mas quem crer nela não ficará desiludido.”

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.