Marcos 6
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs VC
1 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Yěsù nɨ́ɨvà ndɨ̀ ányɨ̀rɔ̌ rɔ̀, ndàrà ndɨ̀ ndavì ɔ̀ná kɨgɔ̀ ɔ̀, pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ ràdʉ̀ òwu owùna ɔ̌ ányɨ̀.
1 Depois, ele partiu dali e foi para a sua pátria, seguido de seus discípulos.
2 Nɨ́ sàbatʉ̀-ɨdhɔ̀ ɔ̌, kǎdɨ̀ ndàmbɛ dhu núdhe dɔ̌ ìndrǔ tɔ̀ unduta-dzà ɔ̌ rɔ̀. Nɨ́ ábhɔ̌ alɛ yà kà rʉ̌nɔna dhu ɨ̀rɨ rɨ́, nɨ́ ɨdhɔ nʉ́ʉkɔ atdídɔ̌. Abádhí ambɛ́nà àtɨ̀nà dɔ̌: «Kɔ́rɔ́ wɔ̀ ɔtɛ-tɨdɔ̀ nà kɨ̌rà àdhà rɔ̀? Wɔ̀rɨ́ dhu-ɔ̌nga t’óvòta-tɨdɔ̀ mà, ndɨrɔ̀ wɔ̀ wɨwɨ̀ nɔ́nzɨ kǎrɨ́ nɨ̌ ɔbɨ mànà dhu kǎbà àdhà?
2 Quando chegou o dia de sábado, começou a ensinar na sinagoga. Muitos o ouviam e, tomados de admiração, diziam: Donde lhe vem isso? Que sabedoria é essa que lhe foi dada, e como se operam por suas mãos tão grandes milagres?
3 Tɨ́ obhó ka ndɨ sàpàtɨ, Màrɨyà t’ídhùnà? Ka tɨ́ obhó Yàkɔbhɔ̀ mà, Yɔ̌sɛ̀ mà, Yudhà mà, Sìmonì mànà t’ádɔ̀nà? Ndɨrɔ̀ kà t’áwɛ́na t’óbhó òko atdíkpá ɨrɔ́ àlɛ̌ mànà?» Nɨ́ wɔ̀ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, ìndrǔ nóowúnà nzɨ̌ kà rʉ̌nɔna dhu ná’ù rɔ̌.
3 Não é ele o carpinteiro, o filho de Maria, o irmão de Tiago, de José, de Judas e de Simão? Não vivem aqui entre nós também suas irmãs? E ficaram perplexos a seu respeito.
4 Nɨ́ Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌: «Nabì nɨ́fʉ̌ ka karɨ́ kɔ́rɔ́ ngari ɔ̌. Pbɛ́tʉ̀, yà ndɨ̀ nyʉ́ ka kadhɨ̀ ɔ̀ná kɨgɔ̀ ɔ̌, ndɨrɔ̀ fɨ̀ndá alɛ nzínzì ɔ̌, ndɨrɔ̀ pbɨ̀ ɨdzá-bhà nzínzì ɔ̌ màtɨ́, ka karɨ́ nzɨ̌ kɨ̀fʉ̌.»
4 Mas Jesus disse-lhes: Um profeta só é desprezado na sua pátria, entre os seus parentes e na sua própria casa.
5 Yěsù náadʉ̀ nzá atdí wɨwɨ̀ mà nɔ́nzɨ̀ ányɨ̀rɔ̌, pbɛ́tʉ̀ kǎdʉ̀ ɔtsʉ́na nʉ́lɨ ngúfe andɨtálɛ dɔ̌ tɨ́, ɨ alɛ ràdʉ̀ ʉ̀gʉ fɨ̀yɔ́ andɨ ɔ̌ rɔ̀.
5 Não pôde fazer ali milagre algum. Curou apenas alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Nɨ́ ɨdhɔ nʉ́ʉkɔ Yěsù atdídɔ̌, ɨ̀mbǎ fɨ̀yɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ bhà rɨ̌’ɨ̀ a’uta nà dhu-okú dɔ̀ rɔ̀.
6 Admirava-se ele da desconfiança deles. E ensinando, percorria as aldeias circunvizinhas.
7 Nɨ́ kǎnzi pbɨ̀ndà atdí kumì dɔ̀ná ɔ́yɔ̌ nà ábhàlɨ̌, ndàdʉ̀ ndɔ̀pɛ̀ ndùvǐ abádhí ɔyɔ̌yɔ́ rɔ̀. Kǔví abádhí ɨwà ndɨ̀ ndàbhʉ nzɛ́rɛ-alafí nódì abádhí rǎdʉ̀ nɨ̌ ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ ɔbɨ fɨ̌yɔ̀ rɔ́rɔ̀.
7 Então chamou os Doze e começou a enviá-los, dois a dois; e deu-lhes poder sobre os espíritos imundos.
8 Kǎdʉ̀ dhu nʉ́ya abádhí tɔ̀ ndàtɨ: «Àpɛ́ nyìdyi atdí dhu mà abhi tɔ̀, pbɛ́tʉ̀ nyùgu mùgǒ kɛ̀lɛ̌. Àpɛ́ nyùgu mʉ̀gatì mà, bhɔlɔ mà, fʉ̀rangà mà ngbɔ̌kʉ ɔ̌.
8 Ordenou-lhes que não levassem coisa alguma para o caminho, senão somente um bordão; nem pão, nem mochila, nem dinheiro no cinto;
9 Nyʉ̀fɔ̌ kàyìtò pfɔ̌kʉ rɔ̌, pbɛ́tʉ̀ àpɛ́ nyʉ̀fɔ̌ mbɛrʉ̀ ɔyɔ̌yɔ́ rʉ̀kʉ́.»
9 como calçado, unicamente sandálias, e que se não revestissem de duas túnicas.
10 Ndɨrɔ̀, kǎdʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌: «Nyɨ̌ ka kàkɔ atdí ɨdza ɔ̌ rɔ̀, nyɨ̌ nyowuna òko rɔ̌ ányɨ̀-dzá, ràrà àhʉ ányɨ̀rɔ̌ rɔ̀ nyɨ̌ nyúvò nyǒwù dhu ɔ̀.
10 E disse-lhes: Em qualquer casa em que entrardes, ficai nela, até vos retirardes dali.
11 Atdí pbanga ɔ̌ alɛ nóowuna gukyè ’ùvo rɔ̌ ɨ̀nzɨ̌ ’àkɔ nyɨ̌, ndɨrɔ̀ ɨ̀nzɨ̌ ’ɨ̀rɨ̀ nyɨ̌ nyʉ́nɔna dhu, nɨ́ nyɨ̌ nyowuna òwu rɔ̌ ányɨ̀rɔ̌ rɔ̀, nyǎdʉ̀ pfɔ̌kʉ-tsítsírɔ́ àhʉ̀ nɔ́’ɔ̀, ndɨ́nɨ̌ abádhí tɔ́ afátá nɨtɛ̀ tɨ́ abádhí tɔ̀.»
11 Se em algum lugar não vos receberem nem vos escutarem, saí dali e sacudi o pó dos vossos pés em testemunho contra ele.
12 Nɨ́ kɔ̌kɔ̀ ábhàlɨ̌ náawù Kàgàwà bhà Ídzì Màkʉ̌rʉ̀ nʉ́nɔ̀ ìndrǔ tɔ̀, ’òwù àtɨ̀nà rɔ̌, dhu ràkǎ abádhí rʉ̀gɛ̀rɛ̀ ɨ̀ ’ʉ̀bhà fɨ̀yɔ́ nzɛ́rɛnga.
12 Eles partiram e pregaram a penitência.
13 Abádhí nóowúnà ábhɔ̌ nzɛ́rɛ-alafí nípfo rɔ̌ ìndrǔ ɔ̀ rɔ̀, ’àdʉ̀ òwu andɨ nà ábhɔ̌ alɛ nútri rɔ̌ akyɛ nɨ̌, ɨ alɛ ràdʉ̀ ʉ̀gʉ.
13 Expeliam numerosos demônios, ungiam com óleo a muitos enfermos e os curavam.
14 Ádrʉ̀ngbǎ kamà Hɛ̀rɔdɛ̀ nɨ́ɨrɨ Yěsù dɔ̌ ka kʉ́nɔna dhu, kɔ̌vɔ̀ nɔ́tɔ̀ ndɨ̀ kɔ́rɔ́ ngari ɔ̌ nɨ́dhunɨ̌. Atdídhená alɛ nóowúnà àtɨ̀nà rɔ̌: «Bàtizò ùbho rɔ̌ arúbhi Yùwanɨ̀ nɨ́ngbɛ̀ wà ndɨ̀ ɔvɛ-bvʉ̀ rɔ̀. Ndɨ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀ nɨ́ ndɨ, kǎbà wɨwɨ̀ t’ɔ́nzɨta tɔ́ ɔbɨ.»
14 O rei Herodes ouviu falar de Jesus, cujo nome se tornara célebre. Dizia-se: João Batista ressurgiu dos mortos e por isso o poder de fazer milagres opera nele.
15 Pbɛ́tʉ̀, ngʉ̌kpà alɛ owúnà àtɨ̀nà rɔ̌: «Ɛ̀lɨyà nɨ́ wɔ̀.» Ngʉ̌kpà ràdʉ̀ àtɨ̀nà tdɨ́tdɔ̌: «Angyí ɨ’ɨ̀ pbànábí nzínzì ɔ̌ atdí nabì bhěyi alɛ nɨ́ wɔ̀.»
15 Uns afirmavam: É Elias! Diziam outros: É um profeta como qualquer outro.
16 Nɨ́ wɔ̀ dhu ndɨ̀ ndɨ̀rɨ̀ rɔ̀, Hɛ̀rɔdɛ̀ atɨ: «Bàtizò ùbho rɔ̌ arúbhi Yùwanɨ̀ nɨ́ wɔ̀. Ma mábhʉ kàdɔ kɔtdɨ̀, nɨ́ ka nɨ́ wɔ̀ wà ndɨ̀ nɨ̀ngbɛ̀.»
16 Ouvindo isto, Herodes repetia: É João, a quem mandei decapitar. Ele ressuscitou!
17 Wɔ̀ ndɨ Hɛ̀rɔdɛ̀ nyʉ́ ndɨ̀tɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ ʉyátá nabhʉ̀ kosò Yùwanɨ̀, ndàdʉ̀ àbhʉnà kʉtsɨ̀, kadʉ̀ ɨ̀lɨnà imbi-dzà ɔ̀. Hɛ̀rɔdɛ̀ náanzɨ̀ ndɨ dhu, adɔ̀nà Fìlipò-fɔ́ rɔ̀ ndɨ̀ ndakɔ̀ tsìbhálɛ nóokú dɔ̀ rɔ̀. Ndɨ tsìbhálɛ-ɔvɔ̀ nɨ’ɨ̀ Hɛ̀rɔ̀diyà.
17 Pois o próprio Herodes mandara prender João e acorrentá-lo no cárcere, por causa de Herodíades, mulher de seu irmão Filipe, com a qual ele se tinha casado.
18 Kǎnzɨ̀ ndɨ dhu, Bàtizò nubhónà Yùwanɨ̀ nóongónà àdʉ̀ àtɨ̀nà kà nɨ̌, ɨnzá dhu ràkǎ kà ràkɔ adɔ̀nà-ve nɨ́dhunɨ̌.
18 João tinha dito a Herodes: Não te é permitido ter a mulher de teu irmão.
19 Hɛ̀rɔ̀diyà náakó atdídɔ̌ Yùwanɨ̀ rɔ̌, ndàdʉ̀ kòzè ndàbhʉ kohò. Pbɛ́tʉ̀, ndɨ dhu náadʉ̀ ɨ̀’ɨ̀ odú kà tɔ̀.
19 Por isso Herodíades o odiava e queria matá-lo, não o conseguindo, porém.
20 Obhó tɨ́, Hɛ̀rɔdɛ̀ nóongónà Yùwanɨ̀-ɔdɔ̀ nɔ́nzɨ̀ obhónángatálɛ tɨ́, ndɨrɔ̀ Kàgàwà-nyɨ̀kpɔ́ ɔ̌ ɨ́lǎ alɛ tɨ́ ndɨ̀ ndʉ̀nɨ ka dhu-okú dɔ̀ rɔ̀. Nɨ́ kǒngónà àdʉ̀ Yùwanɨ̀-ngbɔ̀ nɔ́dɔ̀ atdídɔ̌. Yùwanɨ̀ rʉ̌nɔna dhu nɨ́rɨ ndɨ̀ ndɨ́ rɔ̀, Hɛ̀rɔdɛ̀ bhà ɨrɛ̀ta nóongónà àdʉ̀ ndɨ̀nza atdídɔ̌, pbɛ́tʉ̀ kǒngónà àdʉ̀ kà rʉ̌nɔna dhu òzè ndɨ̀rɨ̀ atdídɔ̌.
20 Pois Herodes respeitava João, sabendo que era um homem justo e santo; protegia-o e, quando o ouvia, sentia-se embaraçado. Mas, mesmo assim, de boa mente o ouvia.
21 Nɨ́ atdíku, Hɛ̀rɔ̀diyà náabà Yùwanɨ̀ àbhʉ̌ ndɨ̀ ndɨ́ kohò ɔ̀ná otu. Ndɨ dhu nɨ’ɨ̀ yà Hɛ̀rɔdɛ̀ rɨ̌ ndɨ̀ ka kadhɨ̀ ɔ̀ná ɨdhɔ nɨ́rɛ̀ ɔ̀ná mʉ̀hɛndʉ̀-ɨdhɔ̀ ɔ̌ dhu. Nɨ́ Hɛ̀rɔdɛ̀ unzi rìwǔ ndɨ mʉ̀hɛndʉ̀ ɔ̀ alɛ nɨ’ɨ̀: yà ɨ̀ arɨ́ kasʉ ɔ̀nzɨ mànà ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mà, pbɨ̀ndà pbànówí tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mà, ndɨrɔ̀ Gàlìlayà tɔ́ pbìrì ɔ̌ pbangá-nzo ɔ̀nǎ arɨ́’ɨ̀ ɨfʉta nà atdídɔ̌ alɛ mànà.
21 Chegou, porém, um dia favorável em que Herodes, por ocasião do seu natalício, deu um banquete aos grandes de sua corte, aos seus oficiais e aos principais da Galiléia.
22 Nɨ́ Hɛ̀rɔ̀diyà bhà tsìbhíngba náatsù mʉ̀hɛndʉ̌-dzà ɔ̀, ndàdʉ̀ ɔ̀bɛ̀ atdídɔ̌. Ndɨ ɔbɛ́ náafɔ̀ Hɛ̀rɔdɛ̀-nyɨ̀kpɔ́ atdídɔ̌ yà ndɨ̀ ndùnzìnà alɛ mànà. Nɨ́ ádrʉ̀ngbǎ kamà Hɛ̀rɔdɛ̀ adʉ̀ àtɨ̀nà wɔ̀ tsìbhíngba-ɔwʉ́ nɨ̌: «Ónzi afínʉ òzè dhu fudú, nɨ́ ma mɨ́ ndɨ dhu àbhʉ̌ àbhʉ̌ ɨndʉ̀.»
22 A filha de Herodíades apresentou-se e pôs-se a dançar, com grande satisfação de Herodes e dos seus convivas. Disse o rei à moça: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Kǎdʉ̀ dhu nɔ́tsɔ̀ ndɨ tsìbhíngba-ɔ̀nzɨ̌ ndàtɨ: «Ma mɔ̀tsɔ̀ wà dhu ndɨ́nɨ̌ ma mabhʉ̀ tɨ́ nyɨ nyónzina dhu ɨndʉ̀, ɨ̀mbǎ ɨ’ɨna yà idzi ma mɔ́nyʉ̀ dɔ̀ná pbìrì tɔ́ atdínga ɔ́yɔ̌ dɔ̌ mà nábhʉ̌ ma mɨ́ ɨndʉ̀ dhu màtɨ́.»
23 E jurou-lhe: Tudo o que me pedires te darei, ainda que seja a metade do meu reino.
24 Nɨ́ wɔ̀ tsìbhíngba náahʉ̀ àwú-dza rɔ̀, ndàdʉ̀ dhu nívu ɨ́yànà-tsʉ̌ ndàtɨ: «Ádhu ndɨ ma màkǎ monzì?» Nɨ́ kà-tsánà adʉ̀ dhu àdu ndàtɨ: «Bàtizò núbhǒ arɨ́ Yùwanɨ̀-dɔ.»
24 Ela saiu e perguntou à sua mãe: Que hei de pedir? E a mãe respondeu: A cabeça de João Batista.
25 Nɨ́ tsìbhíngba náangbó ndɨ̀ kòmbómbí ádrʉ̀ngbǎ kamà-tɨ’ɔ̀, ndàdʉ̀ dhu ònzì fɔná ndàtɨ: «Ma mòzè nyibhò Bàtizò ùbhǒ arɨ́ Yùwanɨ̀-dɔ kòmbí fudú tsàlɨ̀tsalɨ̀ dɔ̌ rɔ̀.»
25 Tornando logo a entrar apressadamente à presença do rei, exprimiu-lhe seu desejo: Quero que sem demora me dês a cabeça de João Batista.
26 Nɨ́ ɨzʉ nʉ́ʉka ádrʉ̀ngbǎ kamà atdídɔ̌ nyʉ́. Pbɛ́tʉ̀, kà rɨ̌ ndùvǒ Yùwanɨ̀-dɔ rɔ̌ dhu nɨ́ɨ’ɨ̀ ɔbɨ tɨ́, yà ndɨ̀ ndùnzìnà alɛ-ɔ̀nzɨ̌ rɔ̀ ndɨ̀ ndɔ̀tsɔ̀nà dhu dhu-okú dɔ̀ rɔ̀.
26 O rei entristeceu-se; todavia, por causa da sua promessa e dos convivas, não quis recusar.
27 Nɨ́ ányɨ̀rɔ̌ rɔ̀ tɨ́, kǎdʉ̀ ngbɔ̌na nɔ́dɔ arɨ́ pbànówí nzínzì ɔ̌ atdí mùnowì nóvì, ndʉ̀yǎ dhu fɨ̌ndà ndɨ́nɨ̌ ɨra tɨ́ Yùwanɨ̀-dɔ nà fɔná. Nɨ́ wɔ̀ mùnowì nɨ́ɨvà ndɨ̀ ndàrà imbi-dzà ɔ̀, ndìtsì Yùwanɨ̀-dɔ nɔ́kɛ̀rɛ̀.
27 Sem tardar, enviou um carrasco com a ordem de trazer a cabeça de João. Ele foi, decapitou João no cárcere,
28 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kǎdʉ̀ ɨ̀rà ndɨ alɛ-dɔ nà tsàlɨ̀tsalɨ̀ dɔ̌ rɔ̀, ndàdʉ̀ àbhʉnà wɔ̀ tsìbhíngba-fɔ́, ndɨ tsìbhíngba ràdʉ̀ àbhʉnà ɨ́yànà-fɔ́.
28 trouxe a sua cabeça num prato e a deu à moça, e esta a entregou à sua mãe.
29 Nɨ́ Yùwanɨ̀ bhà ábhàlɨ̌ níitdègu wɔ̀ dhu nɨ́rɨ, nɨ́ abádhí adʉ̀ ìwu, ’àdʉ̀ kǎ-bvò nídyì ’òwù ɔ̀tdʉ̀nà.
29 Ouvindo isto, os seus discípulos foram tomar o seu corpo e o depositaram num sepulcro.
30 Yěsù bhà uvitatálɛ náandu ɨ̀ kà-tɨ́, ’àdʉ̀ yà ɨ̀ ɔ̀nzɨ̀ kɔ́rɔ́ dhu mà, ndɨrɔ̀ yà ɨ̀ ùdhe ìndrǔ tɔ̀ kɔ́rɔ́ dhu mànà dhu náwɛ kà tɔ̀.
30 Os apóstolos voltaram para junto de Jesus e contaram-lhe tudo o que haviam feito e ensinado.
31 Wɔ̀ ndɨ kàsʉmɨ̀ ɔ̌, abádhí-tɨ’ɔ̀ ríwu alɛ mà, abádhí tɨ́ ɔ̀ rɔ̀ rɨ́ ’àdǔ alɛ mànà nɨ́ɨ’ɨ̀ abhɔ nyʉ́, ɔ̀nyʉ̀ nɔ́nyʉ abádhí rɨ̌ ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ mà ràdʉ̀ ɨ̀’ɨ̀ mbǎ. Nɨ́ Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà pbɨ̀ndà uvitatálɛ nɨ̌: «Nyìwǔ rʉ̀ngʉ̀ tɨ́ rɨ́’ɨ̀ atdí ngari ɔ̀, ndɨ́nɨ̌ nyɨ̌ nyaso tɨ́ nyɨ̌ akɛ.»
31 Ele disse-lhes: Vinde à parte, para algum lugar deserto, e descansai um pouco. Porque eram muitos os que iam e vinham e nem tinham tempo para comer.
32 Nɨ́ abádhí náadʉ̀ òwu vǐyà dɔ̌ rɔ̀ ibhú ɔ̌ rʉ̀ngʉ̀ tɨ́ rɨ́’ɨ̀ atdí ngari ɔ̀.
32 Partiram na barca para um lugar solitário, à parte.
33 Pbɛ́tʉ̀, ábhɔ̌ alɛ nyʉ́ náala abádhí rǒwu dhu, ’àdʉ̀ abádhí rǒwu ɨ nga nʉ́nɨ. Nɨ́ ìndrǔ náadʉ̀ ’ɨ̀và kɔ́rɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀nǎ rɔ̀, ’òwù tsàkàtsàkà nyʉ́ pfɔ̌ya dɔ̌ ányɨ̀, ’àdʉ̀ òwu ùvò angyi abádhí rɔ̌.
33 Mas viram-nos partir. Por isso, muitos deles perceberam para onde iam, e de todas as cidades acorreram a pé para o lugar aonde se dirigiam, e chegaram primeiro que eles.
34 Nɨ́ Yěsù náhʉ ibhú ɔ̀ rɔ̀ rɔ̀, kǎla wɔ̀ ádrʉ̀ngbǎ ihé-yà, abádhí-ɨzʉ̀ ràdʉ̀ ndàlʉ atdídɔ̌, ɨ̀mbǎ ʉ̀ndana rɨ́ alɛ rɨ̌’ɨ̀ tàmà tɔ́ màhò bhěyi abádhí nʉ́lɨ ɨ̀ nɨ́dhunɨ̌. Yěsù adʉ̀ àdɨ ndàmbɛ ábhɔ̌ dhu nyʉ́ núdhe dɔ̌ abádhí tɔ̀.
34 Ao desembarcar, Jesus viu uma grande multidão e compadeceu-se dela, porque era como ovelhas que não têm pastor. E começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Ɨnga rǎtɨ dhu níitdègu ndìndù, nɨ́ kàbhà ábhàlɨ̌ níindri kà-tɨ’ɔ̀, ’àdʉ̀ àtɨ̀nà kà nɨ̌: «Ɨrɔ́ nga rɨ̌’ɨ̀ rʉ̀ngʉ̀ tɨ́, ndɨrɔ̀ ɨnga nátɨ wà.»
35 A hora já estava bem avançada quando se achegaram a ele os seus discípulos e disseram: Este lugar é deserto, e já é tarde.
36 Nɨ́, ávǐ kɔ̌kɔ̀ alɛ ròwù ɨnga nóbhì ka karɨ́ ɔ̀yà ngari ɔ̀, ndɨrɔ̀ kyɛ̀rɔ̀kyɛ̀rɔ̀ rɨ́’ɨ̀ pbanga ɔ̀, ndɨ́nɨ̌ ɔ̀nyʉ̀ nudzí tɨ́ fɨ̌yɔ̀.
36 Despede-os, para irem aos sítios e aldeias vizinhas a comprar algum alimento.
37 Yěsù adʉ̀ ɔtɛ nádu abádhí tɔ̀ ndàtɨ: «Nyàbhʉ ɔ̀nyʉ̀ abádhí tɔ̀ nyɨ̌-tɨ́rɔ̀!» Nɨ́ ábhàlɨ̌ náadʉ̀ dhu nívu Yěsù-tsʉ̌ ’àtɨ: «Nyɨ nyòzè tɨ́ mǒwù mʉ̀gatì nódzì ɔ́yɔ̌ mɨyà dɨ̀narɨ̀ rɔ̌, ndɨ́nɨ̌ mǎ mabhʉ̀ tɨ́ abádhí rɔ̀nyʉ̀?»
37 Mas ele respondeu-lhes: Dai-lhes vós mesmos de comer. Replicaram-lhe: Iremos comprar duzentos denários de pão para dar-lhes de comer?
38 Nɨ́ Yěsù adʉ̀ dhu nívu abádhí-tsʉ̌, ndàtɨ: «Ífe mʉ̀gatì nyɨ̌ nyɨ́’ɨ̀ nà? Nyàndà pɛ́ ka.» Nɨ́ kà-bvʉ ɨ̀ ʉ̀nɨ rɔ̀, abádhí adʉ̀ dhu nádu kà tɔ̀ àtɨ: «Mǎ mɨ́’ɨ̀ imbò mʉ̀gatì nà, ndɨrɔ̀ ɔ́yɔ̌ ɨ̀bhɛ̀ nà.»
38 Ele perguntou-lhes: Quantos pães tendes? Ide ver. Depois de se terem informado, disseram: Cinco, e dois peixes.
39 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Yěsù avì pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ ràbhʉ kɔ́rɔ́ alɛ ròkò tsʉ̀na rɔ̌ obvò ɨrɨ́ dɔ̌.
39 Ordenou-lhes que mandassem todos sentar-se, em grupos, na relva verde.
40 Abádhí adʉ̀ òko tsʉ̀na tɨ́: atdídhená ngari ɔ̌ atdátdí mɨyà alɛ, ndɨrɔ̀ ngʉ̌kpà ngari ɔ̌ imbìmbó kumì alɛ.
40 E assentaram-se em grupos de cem e de cinqüenta.
41 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ Yěsù núugu kɔ̌kɔ̀ imbò mʉ̀gatì, ɔ́yɔ̌ ɨ̀bhɛ̀ mànà ndʉ̀lʉ̌ fɔná. Nɨ́, ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̀ nga àndà ndɨ̀ ndɨ́ rɔ́rɔ̀, kǎdʉ̀ ɔ̀tsɔ̀ nábhʉ Kàgàwà tɔ̀. Kǎdʉ̀ mʉ̀gatì-ɔ̌nga nʉ́kɔ, ndùbho pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌-fɔ́, ndɨ́nɨ̌ abádhí nʉ́ʉndɔ tɨ́ ìndrǔ tɔ̀. Kǎdʉ̀ kɔ̌kɔ̀ ɔ́yɔ̌ ɨ̀bhɛ̀ nʉ́ndɔ̀ átɔ̀ abádhí-fɔ́ kɔ́rɔ́.
41 Então tomou os cinco pães e os dois peixes e, erguendo os olhos ao céu, abençoou-os, partiu-os e os deu a seus discípulos, para que lhos distribuíssem, e repartiu entre todos os dois peixes.
42 Ányɨ̀rɔ̌ ɨ̀’ɨ̀ kɔ́rɔ́ alɛ náanyʉ̀ dhu ’ùlè nɨ̌.
42 Todos comeram e ficaram fartos.
43 Yěsù bhà ábhàlɨ̌ náadʉ̀ ɔ̀dɨ̀ ɔ̀dɨ̀ mʉ̀gatì-go-tsʉ̀ núndu, ɨ̀bhɛ̀-go mànà, ’àdʉ̀ atdí kumì dɔ̀ná ɔ́yɔ̌ nà sɛ̌ngɛ̀ nɨ́ra nɨ̌.
43 Recolheram do que sobrou doze cestos cheios de pedaços, e os restos dos peixes.
44 Ndɨ mʉ̀gatì nanyʉ̀ alɛ nzínzì ɔ̌, kpabhálɛ nɨ́ɨ’ɨ̀ imbò lʉfʉ̀ tɨ́.
44 Foram cinco mil os homens que haviam comido daqueles pães.
45 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌ tɨ́, Yěsù náabhʉ̀ pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ rùpò ibhú ɔ̀, ndɨ́nɨ̌ ada tɨ́ angyi fɨ̌ndà rɛ̀rʉ̀-adzè, Bɛ̀tɛ̀sàyidà tɔ́ kɨgɔ̀ ɨnǎ rɔ̀, yà ndɨ̀ nyʉ́ tɨ́rɔ̀ ndɨ̀ ndɨ́ ihé-yà návǐ ròwù ɨbha ɔ̀nanǎ.
45 Imediatamente ele obrigou os seus discípulos a subirem para a barca, para que chegassem antes dele à outra margem, em frente de Betsaida, enquanto ele mesmo despedia o povo.
46 Ihé-yà nà ɨ̀ ʉ̀bhǎ ɨ̀ dhu-dzidɔ̌, kǎdʉ̀ àrà pbìrì dɔ̀, ndàrà ndɨ̀tsɔ̀.
46 E despedido que foi o povo, retirou-se ao monte para orar.
47 Ɨnga nátɨ rɔ̀, ibhú nɨ́ɨ’ɨ̀ rɛ̀rʉ̀-alìkpa ɔ̀ ábhàlɨ̌ nà, Yěsù ràdʉ̀ ndʉ̀bhà atdírɔ̀ olù ɨdha-adzè.
47 À noite, achava-se a barca no meio do lago e ele, a sós, em terra.
48 Nɨ́ Yěsù ala ɔbɨ tɨ́ ibhú t’ɔ́tʉ̀ta rɨ̌’ɨ̀ pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ tɔ̀ dhu, tʉ̀mbà tɨ́ awɛ rǒpili abádhí-nyɨ̀kpa rɔ̌ nɨ́dhunɨ̌. Nɨ́ à’ʉ̌-akpà-ɔ̀ngɔ̌ ɔ̌, kǎrà pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌-tɨ’ɔ̀, ndàmbɛ ùbhi dɔ̌ ɨdha dɔ̌. Kǎdʉ̀ dhu ɔ̀nzɨ̀ angyi ndʉ́da abádhí tɔ̀ dhu bhěyi.
48 Vendo-os se fatigarem em remar, sendo-lhes o vento contrário, foi ter com eles pela quarta vigília da noite, andando por cima do mar, e fez como se fosse passar ao lado deles.
49 Nɨ́, kà rǔbhi ɨdha dɔ̌ dhu ɨ̀ àla rɔ̀, abádhí náadʉ̀ kàtɨ̀ mɨ̀gɨ̀ngɔ̀ tɨ́, ’àdʉ̀ ’ɔ̀pɛ̀ ’ùkǔ,
49 À vista de Jesus, caminhando sobre o mar, pensaram que fosse um fantasma e gritaram;
50 ábhɔ̌ ɔdɔ nyʉ́ nà kàlǎ rɨ́ kɔ́rɔ́ alɛ nɨ́ɨ’ɨ̀ nɨ́dhunɨ̌. Pbɛ́tʉ̀ ʉrɔ́ rɔ̀ tɨ́, Yěsù adʉ̀ tǔna àpfò abádhí tɔ̀ ndàtɨ: «Nyòtù afíkʉ, ɨma nɨ́ yà! Ɨ̀nzɨ̌ nyɔ̀nzɨ ɔdɔ!»
50 pois todos o viram e se assustaram. Mas ele logo lhes falou: Tranqüilizai-vos, sou eu; não vos assusteis!
51 Tdɨ́tdɔ̌, kǎdʉ̀ ùpo ibhú ɔ̀ abádhí-tɨ’ɔ̀, awɛ ràdʉ̀ opilita nʉ́bhà atdídɔ̌. Nɨ́ ɨdhɔ nʉ́ʉkɔ abádhí atdídɔ̌ nyʉ́.
51 E subiu para a barca, junto deles, e o vento cessou. Todos se achavam tomados de um extremo pavor,
52 Obhó tɨ́, Yěsù ɔ̀nzɨ̀ wɨwɨ̀, ndɨ̀trɔ̌ mʉ̀gatì dhu náalʉ́ nzá abádhí-dɔ: abádhí tɔ́ ɨrɛ̀ta rɨ̌ ndɨ dhu-tɨ̀ nálʉ̌ dhu nɨ́ɨ’ɨ̀ odú.
52 pois ainda não tinham compreendido o caso dos pães; os seus corações estavam insensíveis.
53 Yěsù mà pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ mànà níitdègu rɛ̀rʉ̀ náda, nɨ́ abádhí náasò fɨ̀yɔ́ ibhú kìfukù ɔ̌, ’àdʉ̀ òtsù Gɛ̀nɛ̀zàretì tɔ́ pbìrì ɔ̀.
53 Navegaram para o outro lado e chegaram à região de Genesaré, onde aportaram.
54 Nɨ́ ibhú ɔ̀ rɔ̀ abádhí núvò rɔ́rɔ̀ tɨ́, ìndrǔ náadʉ̀ Yěsù nʉ́nɨ.
54 Assim que saíram da barca, o povo o reconheceu.
55 Nɨ́ abádhí náadʉ̀ àngɨlɨ kɔ́rɔ́ ndɨ pbìrì ɔ̀nǎ, ’àdʉ̀ ’ɔ̀pɛ̀ ’ʉ̀mbà andɨtálɛ, ’òwù òwu rɔ̌ nà ótdù dɔ̌, Yěsù-bvʉ ka kɔ̀’ɨ̀ ɔ̀yà kɔ́rɔ́ ngari ɔ̀na nǎ.
55 Percorrendo toda aquela região, começaram a levar, em leitos, os que padeciam de algum mal, para o lugar onde ouviam dizer que ele se encontrava.
56 Ndɨrɔ̀, kɔ́rɔ́ ngari ɔ̌ Yěsù rǔbhi ɨnanǎ, pbanga ɔ̀nǎ, kɨgɔ̀ ɔ̀nǎ, ndɨrɔ̀ ɨnga nóbhì ka karɨ́ ɨnǎ màtɨ́, ìndrǔ nóowúnà ìwu rɔ̌ andɨtálɛ nà, ’ʉ̀lɨ pbanga-tsidɔ̌ ìndrǔ náarɨ́ ’ùndǔ ɔ̀yá ngari ɔ̌. Abádhí adʉ́nà òwu Yěsù nónzì rɔ̌ rʉ̀bhà ɨ alɛ rʉ̀pbàlǎ rɔ̀ná mʉ̀dzarʉ̀-bɨdɔ̀-ngbɔ̀ kɛ̀lɛ̌. Nɨ́ ɨ̀ngbàtɨ́ ɨ́lɨ ndɨ̀ alɛ mà yà kàbhà mʉ̀dzarʉ̀-bɨdɔ̀-ngbɔ̀ nàpbàlǎ, náaránà ɔ̀gʉ̀ rɔ̌ dòtsí.
56 Onde quer que ele entrasse, fosse nas aldeias ou nos povoados, ou nas cidades, punham os enfermos nas ruas e pediam-lhe que os deixassem tocar ao menos na orla de suas vestes. E todos os que tocavam em Jesus ficavam sãos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.