Lucas 7
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs BKJ
1 Yěsù níitdègu yà ndɨ̀ ndúbhi ʉ̀nɔ̀nà rɔ̌ ìndrǔ tɔ̀ dhu t’ʉ́nɔta nɨ́tɔ, nɨ́ kǎdʉ̀ àrà Kàpɛ̀rnàwumù tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀.
1 Ora, quando ele acabou todos os seus discursos aos ouvidos do povo, entrou em Cafarnaum.
2 Ányɨ̀, Pbàrɔ́má tɔ́ pbìrì ɔ̌ atdí mɨyà pbànówí dɔ̌ ádrʉ̀ngbǎlɛ bhà kasʉtálɛ nɨ́ɨ’ɨ̀ afína rɔ̌ ka kɔ́dɔna rɔ́. Ndɨrɔ̀ ndɨ kasʉtálɛ nɨ’ɨ̀ atdídɔ̌ kǒzè.
2 E o servo de um certo centurião, que era querido para ele, estava doente, prestes a morrer.
3 Nɨ́ wɔ̀ ádrʉ̀ngbǎlɛ níitdègu Yěsù dɔ̌ ka kʉ́nɔna dhu nɨ́rɨ, nɨ́ kǎvì Pbàyàhúdí nzínzì ɔ̌ ngúfe pbàkʉ̀rʉ̌ ròwù Yěsù nánzì, ndɨ́nɨ̌ ɨra tɨ́ pbɨ̀ndà kasʉtálɛ nɨ́gʉ.
3 E quando ele ouviu falar de Jesus, enviou-lhe os anciãos dos judeus, suplicando-lhe que viesse curar o seu servo.
4 Kɔ̌kɔ̀ pbàkʉ̀rʉ̌ náawù ùvò Yěsù-tɨ’ɔ̀, ’àdʉ̀ ’ɔ̀pɛ̀ ’ɨ̀tsɔ̀ ɨ̀ atdídɔ̌ Yěsù rɔ̌, ’àtɨ: «Yà mǎ nìvì tɨnʉ ɔ̀ ádrʉ̀ngbǎlɛ nákǎ wà nyɔnzɨ̀ dzʉ̀nàna.
4 E, chegando eles junto de Jesus, suplicavam-lhe com instância, dizendo: Ele é digno de que lhe faças isto;
5 Àbadhi nózè tɨkàdɔ atdídɔ̌. Ndɨrɔ̀, ka nɨ́ ndɨ fàká unduta-dzà nábhʉ kɔsɨ̀.»
5 porque ele ama a nossa nação, e nos edificou a sinagoga.
6 Nɨ́, Yěsù mà náadʉ̀ òwu atdíkpá kɔ̌kɔ̀ pbàkʉ̀rʉ̌ mànà. Nɨ́, ɨ́kyɛ̀rɔ̌ abádhí òkò wɔ̀ pbànówí dɔ̌ ádrʉ̀ngbǎlɛ bhà ɨdza-li’ɔ̀ ɨ̀ owu tɨ́ ùvò rɔ́rɔ̀, ndɨ ádrʉ̀ngbǎlɛ náadʉ̀ ɔdhɨ́na nóvì ròwù dhu ʉ̀nɔ̀ Yěsù tɔ̀, ’àtɨ: «Pbànówí dɔ̌ ádrʉ̀ngbǎlɛ rǎtɨna nyɨ nɨ̌: ‹Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, nzǐtǔ afínʉ! Ɨnzá ma mɨ̀lɨ ma nyɨ nyádʉ̀ òtsù pbɨ̀ndà ɨdza alɛ bhěyi.›
6 Então, Jesus foi com eles. E quando já estava perto da casa, o centurião enviou-lhe amigos, dizendo-lhe: Senhor, não te incomodes; porque eu não sou digno de que tu entres debaixo do meu telhado;
7 Ndɨ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀ átɔ̀ nɨ́ ndɨ, ma màdɨnà ɨ̀nzɨ̌ marà ma-tɨ́rɔ̀ tɨnʉ ɔ̀. Pbɛ́tʉ̀, órì atdí dhu kɛ̀lɛ̌, nɨ́ pbàkà kasʉtálɛ rǎdʉ̀ ɔ̀gʉ̀ ɔ̀gʉ̀.
7 e por isso nem eu considerei-me digno de ir a ti, mas dize uma palavra, e o meu servo será curado.
8 Ɨma nyʉ́, yà ma mɨ́’ɨ̀ rɔ̀, ma mɨ́’ɨ̀ ìnè dùdu-tsírɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ nà. Ndɨrɔ̀, ma mɨ́’ɨ̀ ìnè ma marúvǐna pbànówí nà. Ma mapɛ́ àtɨna atdí mùnowì nɨ̌ ‹Árà!› Nɨ́ kà rǎdʉ̀ àrà. Ndɨrɔ̀ ma mapɛ́ àtɨna ngǎtsi nɨ̌ ‹Ɨ́rà!›, nɨ́ ndɨ tsí rǎdʉ̀ ɨ̀rà. Ndɨrɔ̀, ma mapɛ́ àtɨna pbàkà kasʉtálɛ nɨ̌ ‹Ɔ́nzɨ yà dhu!›, nɨ́ kà rǎdʉ̀ kɔ̀nzɨ̀.»
8 Porque eu também sou homem sob autoridade, e tenho soldados sob mim, e eu digo a um: Vai, e ele vai; e a outro: Vem, e ele vem; e ao meu servo: Faze isto, e ele o faz.
9 Nɨ́ Yěsù níitdègu wɔ̀ pbànówí dɔ̌ ádrʉ̀ngbǎlɛ nʉ́nɔ̀ dhu ɨ̀rɨ, nɨ́ ɨdhɔ nʉ́ʉkɔ atdídɔ̌. Nɨ́, Yěsù adʉ̀ ndàgɛrɛ ndàtɨ yà owùna ɔ̌ rúbhi ìwu rɔ̌ ihé-yà nɨ̌: «Ma mátɨna nyɨ̌ nɨ̌: ɨnzá ma màpɛ̀ yà dhu bhěyi a’uta-tɨdɔ̀ nà alɛ nálǎ Pbàìsràyélí tɔ́ pbìrì ɔ̌ màtɨ́.»
9 Quando Jesus ouviu essas coisas, maravilhou-se dele, e voltando-se, disse à multidão que o seguia: Digo-vos, eu não encontrei tão grande fé, não, não em Israel.
10 Kɔ̌kɔ̀ pbànówí dɔ̌ ádrʉ̀ngbǎlɛ nóvìnà Yěsù-tɨ’ɔ̀ ɔdhɨ́na níitdègu ’àdǔ, ’ìwǔ ùvò ɨdza, nɨ́ abádhí náatù wɔ̀ andɨ nà ɨ̀’ɨ̀nà kasʉtálɛ ɨwà ɔ̀gʉ̀ rɔ́.
10 E retornando para casa os que haviam sido enviados, encontraram são o servo que estivera enfermo.
11 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Yěsù náarà Nàyinà tɨ́ kátɨna pbanga ɔ̀. Kàbhà ábhàlɨ̌, ábhɔ̌ ihé-yà mànà náadʉ̀ kʉ̀ndà ányɨ̀.
11 E aconteceu que, no dia seguinte, ele foi à cidade chamada Naim, e com ele iam muitos dos seus discípulos, e uma grande multidão.
12 Nɨ́, pbanga ɔ̀ kótsù rɔ́ kàrà àhʉ rɔ̀ nɨ́ ndɨ, ka kubhínà òwu rɔ̌ atdí abvo nà, ndɨ́nɨ̌ ka kowu tɨ́ ɔ̀tdʉ̀nà. Ndɨ abvo nɨ’ɨ̀ atdí tɨ́ arɨ́’ɨ̀ atdí abvo-àyi-fɔ́ ngbángba-abvò. Ndɨ pbanga ɔ̌ ábhɔ̌ alɛ nyʉ́ nɨ́ɨ’ɨ̀ atdíkpá ɨ̀ ówu ndɨ abvo-àyi mànà kàbhǔlì ɔ̀ rɔ́.
12 Ora, quando ele chegou perto da porta da cidade, eis que ali um homem morto era carregado para fora, filho único de sua mãe, que era viúva; e uma grande multidão estava com ela.
13 Nɨ́ ka ndɨ̀ ndàla rɔ̀, Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù náabà ɨzʉ atdídɔ̌ kàdɔ̌, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà kà nɨ̌: «Nzɔ̌dzɨ iyá!»
13 E, vendo-a, o Senhor se compadeceu dela, e disse-lhe: Não chores.
14 Nɨ́ kǎdʉ̀ ìndri ndàlʉ̌ ótdù-ngbɔ̀, ka nànɔ̀ alɛ ràdʉ̀ ìko. Nɨ́ Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà: «Mʉ̌lɛ̌-ngbá, ma mátɨna nyɨ nɨ̌: ɨ́và nyɨ.»
14 E, chegando-se, tocou o esquife; e os que o levavam pararam. E ele disse: Jovem, digo-te: Levanta-te.
15 Nɨ́ wɔ̀ ɔ̀vɔ̀vɛ̀nà alɛ nɨ́ɨvà ndɨ̀, ndàdɨ sùnátù dɔ̌, ndàdʉ̀ ɔtɛ nɔ́pɛ̀. Nɨ́ Yěsù adʉ̀ kàdu ɨ́yànà-fɔ ɔ̀.
15 E o que estivera morto sentou-se, e começou a falar. E ele entregou-o à sua mãe.
16 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, ɔdɔ nɨ́ɨsɨ́ kɔ́rɔ́ alɛ ɔ̀. Nɨ́, abádhí níilè Kàgàwà, ’àdʉ̀ àtɨ̀nà: «Kàgàwà bhà ádrʉ̀ngbǎ Nabì náhʉ wà àlɛ̌-nzínzì ɔ̌, ndɨrɔ̀ Kàgàwà nɨ́rà ɨwà pbɨ̀ndà alɛ-kʉ̀mbà nɔ́nzɨ̀.»
16 E a todos sobreveio o temor, e eles glorificavam a Deus, dizendo: Um grande profeta se levantou entre nós, e que Deus visitou o seu povo.
17 Wɔ̀ Yěsù ɔ̀nzɨ̀ dhu-ɔ̀yɨ̌ náadʉ̀ àkǎ kɔ́rɔ́ Yùdɛyà tɔ́ pbìrì ɔ̌, tɨná arɨ́’ɨ̀ ngʉ̌kpà pbanga mànà.
17 E este rumor sobre ele se espalhou por toda a Judeia, e por toda a região ao redor.
18 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Yùwanɨ̀ bhà ábhàlɨ̌ náadʉ̀ wɔ̀ Yěsù ɔ̀nzɨ̀ dhu náwɛ kɔ́rɔ́ fɨ̀yɔ́ màlimò tɔ̀. Nɨ́, Yùwanɨ̀ náanzi ɔ́yɔ̌ alɛ abádhí nzínzì ɔ̌,
18 E os discípulos de João relataram-lhe todas estas coisas.
19 ndàdʉ̀ òvìnà ròwù dhu ìvu Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù-tsʉ̌ ’àtɨ: «Nyɨ tɨ́ yà mǎ marɨ́ ɔ̀dɔna, ndɨ́nɨ̌ ɨra tɨ́ alɛ? Ndɨrɔ̀ mǎ màkǎ tɨ́ mɔ̌dɔ̀ vurò alɛ?»
19 E João, chamando a si dois dos seus discípulos, enviou-os a Jesus, dizendo: És tu aquele que deveria vir, ou devemos aguardar por outro?
20 Kɔ̌kɔ̀ Yùwanɨ̀ nívì alɛ níitdègu ìwu ùvò Yěsù-tɨ’ɔ̀, nɨ́ abádhí níivú dhu Yěsù-tsʉ̌ ’àtɨ: «Bàtizò núbhǒ arɨ́ Yùwanɨ̀ nívì mǎ mǐwǔ dhu ìvu tsʉ̀nʉ́, nyɨ ràtɨ́ yà mǎ marɨ́ ɔ̀dɔna, ndɨ́nɨ̌ ɨra tɨ́ alɛ, ndɨrɔ̀ mǎ ràkǎ tɨ́ mɔ̌dɔ̀ vurò alɛ?»
20 Quando aqueles homens chegaram junto dele, disseram: João, o Batista, enviou-nos, dizendo: És tu aquele que deveria vir, ou devemos aguardar por outro?
21 Wɔ̀ ndɨ kàsʉmɨ̀ ɔ̌ tɨ́, Yěsù nɨ́ɨgʉ́ ibí alɛ nyʉ́ fɨ̀yɔ́ andɨ mà, nzɛ́rɛ arɨ́ ɨ̀ ɔ̀nzɨ dhu mànà ɔ̌ rɔ̀. Kǎránà nzɛ́rɛ-alafí nípfo rɔ̌ ìndrǔ ɔ̀ rɔ̀, ndàdʉ̀ ibí ndùmùndúmú-nyɨ̀kpɔ́ nábhʉ rʉ̀ngbɛ ɨ̀.
21 E, na mesma hora, ele curou a muitos de suas enfermidades, e males, e espíritos malignos, e a muitos que eram cegos ele deu a visão.
22 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ kǎdʉ̀ dhu àdu Yùwanɨ̀ ìvìnà alɛ tɔ̀, ndàtɨ: «Nyòwu nyàwɛ yà nyɨ̌ nyálǎna dhu mà, yà nyɨ̌ nyɨ́rɨna dhu mànà Yùwanɨ̀ tɔ̀. Kà tɔ̀ nyɨ̌ nyáwɛ̌na dhu nɨ́: ndùmùndúmú-nyɨ̀kpɔ́ ràrǒwu ’ʉ̀ngbɛ rɔ̌, ’àdʉ̀ ɨnga àla. Òtsótsù alɛ ràrǒwu ʉ̀gʉ rɔ̌, ’àdʉ̀ ùbhi mběyi. Kɨ́kɨ́ nà alɛ ràrǒwu ʉ̀gʉ̌ rɔ̌, ìwǐ ràdʉ̀ òwu ɨnga nɨ́rɨ̀ rɔ̌. Ʉvʉ̌vɛ alɛ ràrǒwu ɨ̀kyɛ rɔ̌, ʉ̀tdʉ̌ ka kʉ̀tdʉ̌ alɛ ràdʉ̀ ’ʉ̀ngbɛ. Ndɨrɔ̀, nǎkʉ̀tálɛ ràrǒwu Ídzì Màkʉ̌rʉ̀ nɨ́rɨ̀ rɔ̌.
22 Então, Jesus respondendo, disse-lhes: Ide, e anunciai a João as coisas que ouvis e vedes: que os cegos veem, os coxos andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos são ressuscitados, e aos pobres é pregado o evangelho.
23 Hirò nɔnzɨya alɛ nɨ́ yà ɨ̀nzɨ̌ rɨ́ ’àwà okúdu dɔ̀ rɔ̀ alɛ.»
23 E abençoado é aquele que não se ofender em mim.
24 Kɔ̌kɔ̀ Yùwanɨ̀ ìvìnà alɛ níitdègu ’ɨ̀và ’òwù, nɨ́ Yěsù adʉ̀ ndɔ̀pɛ̀ ndàwɛ dhu ihé-yà tɔ̀ Yùwanɨ̀ dɔ̌. Kǎpɛ̀ ndɔ̀ngʉ̀ dhu abádhí-tsʉ̌, ndàtɨ: «Ádhɨ nyɨ̌ nyawù àndànà rʉ̀ngʉ̀ ɔ̀? Tɨ́ awɛ rɨ̌ ɔ̀nánga nʉ́tdyǎ ízò?
24 E quando os mensageiros de João partiram, ele começou a falar à multidão acerca de João: O que fostes ver no deserto? Uma cana agitada pelo vento?
25 Ádhɨ nyʉ́ nyɨ̌ nyawù àndànà? Tɨ́ ɔrʉ́ odzìya nà mʉ̀dzarʉ̀ nàfɔ̌ alɛ? Pbɛ́tʉ̀, ɔrʉ́ odzìya nà mʉ̀dzarʉ̀ nʉ̀fɔ̌ alɛ, ’àdʉ̀ òko ònzì ɔ̌, nótù nyɨ̌ nyádʉ̀ ádrɔ̀drɔ̌ kámá-ɨdzà ɔ̌.
25 Mas o que fostes ver? Um homem trajado de roupas delicadas? Eis que aqueles que vestem roupas esplêndidas, e vivem em delícias, estão nos tribunais reais.
26 Nɨ́ ádhɨ nyʉ́ nyɨ̌ nyawù àndànà olu? Tɨ́ Kàgàwà bhà nabì? Obhó tɨ́, nyɨ̌ nyawù Kàgàwà bhà nabì nándà. Pbɛ́tʉ̀ ma mátɨna nyɨ̌ nɨ̌, ɨwà kà ròsè nabì dɔ̀nǎ màtɨ́.
26 Mas o que fostes ver? Um profeta? Sim, eu vos digo, e muito mais do que um profeta.
27 Kǒkú dɔ̀ rɔ̀ nga nɨ́ ndɨ ka kandí dhu katɨ:
27 Este é aquele, de quem está escrito: Eis que eu envio o meu mensageiro diante da tua face, que preparará diante de ti o teu caminho.
28 Ma mátɨna nyɨ̌ nɨ̌, yà tsìbhálɛ nyʉ́ nʉ́ʉgʉ yà adzɨ dɔ̌ alɛ nzínzì ɔ̌, Yùwanɨ̀ dɔ̀nǎ òsè alɛ rɨ̌’ɨ̀ mbǎ. Pbɛ́tʉ̀, yà ákɛ̌ alɛ tɨ́ ka kálǎna ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̌ Ádrʉ̀ngbǎ kamà Kàgàwà bhà idzi ɔ̌ alɛ, nósè wà Yùwanɨ̀ dɔ̀nǎ.
28 E eu vos digo: Que entre os nascidos de mulher, não há maior profeta do que João, o Batista; mas aquele que é o menor no reino de Deus é maior do que ele.
29 Yùwanɨ̀ rʉ̌nɔna dhu nɨ́rɨ̀ kɔ́rɔ́ alɛ, pàratà tɔ́ pbàndɔ́mbɛ́ mànà, náa’u Kàgàwà ózè ɨ̀ rɔ̀nzɨ̀ dhu, ’àdʉ̀ bàtizò àlʉ̌ Yùwanɨ̀-fɔ́.
29 E todo o povo que o ouviu e os publicanos, tendo sido batizados com o batismo de João, justificaram a Deus.
30 Pbɛ́tʉ̀, Pbàfàrìsáyó mà, Ʉyátá tɔ́ màlímó mànà náadhɔ̀ Kàgàwà òzè ’ɔ̀nzɨ̀ dhu. Nɨ́ ndɨ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, abádhí náadʉ̀ nzá ’òzè ’àlʉ̌ bàtizò Yùwanɨ̀-fɔ́.
30 Mas os fariseus e os intérpretes da lei rejeitaram o conselho de Deus contra si mesmos, não tendo sido batizados por ele.
31 Yà indo arɨ́ alɛ nyʉ́ núdhe ma mádʉ̀ àdhà bhà rɔ̌? Abádhí nʉ́lɨ ɨ̀ àdhà bhà bhěyi?
31 E disse o Senhor: A quem, pois, eu compararei os homens desta geração, e a quem eles são semelhantes?
32 Abádhí nʉ́lɨ ɨ̀ yà pbanga-tsidɔ̌ ɨ̀ nùndu nzónzo bhěyi. Atdídhená rǎdʉ̀ òwu ɔdhɨ́ya núnzì rɔ̌ ìkǔ ɔ̌, ’àtɨ: ‹Mǎ mʉ̀mɨ̀ mbǎ ɔbɛ́ tɔ́ adyi rʉ̀gɛ̌ ɔ̌ màtɨ́ fʉ̌kʉ̀, nɨ́ nyɨ̌ nyàdʉ̀ nzá ɔ̀bɛ̀. Ndɨrɔ̀, mǎ mʉ̀yʉ̀ mbǎ làngáyí tɔ́ adyi mà fʉ̌kʉ̀, nɨ́ nyɨ̌ nyàdʉ̀ nzá ɔ̀dzɨ.›
32 Eles são semelhantes às crianças que, assentadas nas praças, chamam umas às outras, e dizem: Tocamo-vos flauta, e não dançastes; cantamo-vos murmurações, e não lamentastes.
33 Obhó tɨ́, bàtizò nubhónà Yùwanɨ̀ nɨ́ɨra, ɨ̀nzɨ̌ ndàrà ɔ̀nyʉ̀ nɔ́nyʉ̀ rɔ̌, ɨ̀nzɨ̌ ndàdʉ̀ dhu mà nɔ́mvʉ̀. Nɨ́, nyɨ̌ nyadʉ̀ àtɨ̀nà, nzɛ́rɛ-alafí ràrɨ̌’ɨ̀ kà-ɔ̀.
33 Porque veio João, o Batista, que não comia pão nem bebia vinho, e dizeis: Ele tem um demônio.
34 Ndɨ dhu bhěyi tɨ́, Ìndrǔ t’ídhùnà nɨ́rà, ndàrà dhu ɔ̀nyʉ̀ rɔ̌, ndàdʉ̀ dhu ɔ̀mvʉ̀. Nɨ́, nyɨ̌ nyarádʉ̀ kàtɨ̀ ɔ̀na óvò alɛ, ndɨrɔ̀ atdídɔ̌ arɨ́ ndɔ̀mvʉ̀ alɛ tɨ́. Ndɨrɔ̀, nyɨ̌ nyarádʉ̀ kàtɨ̀ pàratà tɔ́ pbàndɔ́mbɛ́ mà nzɛ́rɛngatálɛ mànà ɨ̀ nózè alɛ tɨ́.
34 Veio o Filho do homem, comendo e bebendo, e dizeis: Eis aí um homem comilão e bebedor de vinho, amigo dos publicanos e pecadores.
35 Pbɛ́tʉ̀, dhu-ɔ̌nga t’óvòta tɔ́ obhónga náarɨ́ ndàvǐ kà-nyʉtsì rɔ̀ àhʉ dhu-otù ɔ̌.»
35 Mas a sabedoria é justificada por todos os seus filhos.
36 Atdí Mʉ̀fàrɨ̀sayò náanzi Yěsù ’òwù dhu ɔ̀nyʉ̀ mànà pbɨ̀ndà. Nɨ́, Yěsù arà, ndòtsù kàbhà ɨdza, ndàdʉ̀ àdɨ ndàmbɛ dhu ɔ̀nyʉ̀ dɔ̌.
36 E um dos fariseus desejava que ele comesse com ele. E ele entrando na casa do fariseu, reclinou-se à mesa.
37 Nɨ́ kòmbómbí tɨ́, ndɨ kɨgɔ̀ ɔ̌ nzɛ́rɛnga tɔ́ atdí tsìbhálɛ nɨ́ɨrɨ Yěsù rɨ̌ dhu ɔ̀nyʉ Mʉ̀fàrɨ̀sayò bhà ɨdzá rɔ̀ dhu. Nɨ́ kǎdʉ̀ ɨ̀rà àlʉ̀batrɔ̀ tɨ́ kátɨna odu nɨ̌ ka kɔ́bhɔ̀lɔ̀ tsúpà nà fɔná Yěsù-tɨ’ɔ̀. Ndɨ tsúpà ɔ̀ ɨ̀’ɨ̀ dhu nɨ́ ndrùù rɔ́ngʉ akyɛ.
37 E eis que uma mulher da cidade, que era uma pecadora, sabendo que Jesus estava à mesa na casa do fariseu, trouxe um vaso de alabastro com unguento,
38 Nɨ́, kǐtsi ìde Yěsù tɨ́ olù nǎ rɔ̀, ndàdʉ̀ ndɔ̀pɛ̀ ndɔ̀dzɨ̀. Nɨ́ ɔ̀dzɨ ndɨ̀ ndɔ́dzɨ rɔ́rɔ̀, kǎdʉ̀ ndàgu ndàmbɛ Yěsù-pfɔ̀-ngbɔ̀ nɨ́mɔ dɔ̌ nyɨ̀na-dha nɨ̌, ndàdʉ̀ ùndonà dɔ̀na-ká nɨ̌. Tdɨ́tdɔ̌, kǎdʉ̀ Yěsù-pfɔ̀ námbo, ndàdʉ̀ ndrùù rɔ́ngʉ akyɛ nʉ́dhɔ dɔ̀yá.
38 e ficando atrás de seus pés chorando, começou a derramar lágrimas sobre os seus pés, e enxugava-lhos com os cabelos da sua cabeça, e beijava-lhe os pés, e ungia-os com o unguento.
39 Nɨ́ wɔ̀ Yěsù nànzìnà ɔ̀nyʉ̀ tɔ̀ Mʉ̀fàrɨ̀sayò níitdègu wɔ̀ dhu nálǎ, náadʉ̀ ndɔ̀pɛ̀ ndàmbɛ àtɨ̀nà dɔ̌ afína ɔ̀: «Yàrɨ́ alɛ ɨ́’ɨ̀ná gukyè Kàgàwà bhà nabì nyʉ́ tɨ́, nɨ́ kàmbɛ̀nà pɛ́ wɔ̀ ngbɔ̌na nʉ́lʉ̌ rɨ́ tsìbhálɛ ràrɨ̌ àdhɨ dhu nʉ́nɨ̌. Kàmbɛ̀nà pɛ́ dhu nʉ́nɨ̌ ɨ́yàdhíyà ràrɨ̌ nzɛ́rɛnga tɔ́ tsìbhálɛ.»
39 Ora, quando o fariseu que o havia convidado viu isto, falava consigo, dizendo: Se este homem fosse profeta, saberia quem e que tipo de mulher é esta que o toca; pois ela é uma pecadora.
40 Nɨ́, Yěsù apɛ̀ ɔtɛ ndàtɨ wɔ̀ Mʉ̀fàrɨ̀sayò nɨ̌: «Sìmonǐ, ma mòzè mʉnɔ̀ atdí dhu ɨndʉ̀.» Nɨ́ Sìmonì adʉ̀ àtɨ̀nà: «Màlimǒ, ʉ́nɔ nà ndɨ dhu.»
40 E respondendo, Jesus disse-lhe: Simão, eu tenho algo a dizer-te. E ele disse: Mestre, diga.
41 Nɨ́ Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà: «Atdí alɛ náabhʉ̀ fʉ̀rangà ɔ́yɔ̌ alɛ rʉ̀wʉ fɔná: atdí alɛ tɔ̀ kǎbhʉ̀ imbò mɨyà fʉ̀rangà-kpɔ̌, ndɨrɔ̀ ngǎtsi alɛ tɔ̀ kǎbhʉ̀ imbò kumì fʉ̀rangà-kpɔ̌.
41 Havia um certo credor que tinha dois devedores; um lhe devia quinhentos denários, e outro cinquenta.
42 Nɨ́ ɨ̀mbǎ kɔ̌kɔ̀ ɔ́yɔ̌ alɛ rɨ̌’ɨ̀ kɔ́rɔ́, wɔ̀ ɨ̀ ʉwʉ̀ fʉ̀rangà nádǔ ɨ̀’ɨ́ nɨ̌ fangà nà rɔ̀, wɔ̀ alɛ náadʉ̀ dhu ʉ̀bà ɔ́yɔ̌ kɔ́rɔ́ abádhí tɔ̀, ɨ̀nzɨ̌ rùbho fɨ̀yɔ́ wànzá. Nɨ́, ádhɨ ndɨ nyɨ nyʉ̀nɨ rɔ̀, kɔ̌kɔ̀ ɔ́yɔ̌ alɛ nzínzì ɔ̌ atdídɔ̌ rádʉ̀ wɔ̀ fʉ̀rangà nʉwʉ̀ fɨ̌ndà alɛ nózè?»
42 E, não tendo eles com que pagar, perdoou a ambos. Dize, pois, qual deles o amará mais?
43 Sìmonì adʉ̀ dhu àdu Yěsù tɔ̀, ndàtɨ: «Ma mʉ̀nɨ rɔ̀, atdídɔ̌ rádʉ̀ wɔ̀ alɛ òzè alɛ nɨ́ yà ábhɔ̌ fʉ̀rangà tɔ́ wànzá ka kʉ̀bà fɨ̌ndà alɛ.» Nɨ́, Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà Sìmonì nɨ̌: «Nyɨ nyʉ̀nɔ̀ wà obhó dhu nyʉ́.»
43 E Simão, respondendo, disse: Eu suponho que é aquele a quem mais perdoou. E ele lhe disse: Tu julgaste corretamente.
44 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Yěsù adʉ̀ ndàgɛrɛ, ndàndà wɔ̀ tsìbhálɛ, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà Sìmonì nɨ̌: «Nyɨ nyàla tɨ́ wà wɔ̀ tsìbhálɛ, Sìmonǐ? Ándà, ma mìtsù pbʉ̀kʉ̀ ɨdza, nɨ́ nyɨ nyìbhò nzá alɛ-pfɔ̀ tɔ́ ɨdha mà idù. Pbɛ́tʉ̀, wɔ̀ tsìbhálɛ nú’o pfɔ̌du nyɨ̀na-dha nyʉ́ nɨ̌, ndàdʉ̀ ngbɔ̌na núndo dɔ̀na-ká nyʉ́ nɨ̌.
44 E, voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês tu esta mulher? Eu entrei em tua casa, e não me deste água para os pés; mas esta derramou lágrimas sobre os meus pés, e os enxugou com os cabelos de sua cabeça.
45 Nyɨ nyàmbǒnà nzá ɨma, nyɨ nyɨ́ makɔ̌ rɔ̀. Pbɛ́tʉ̀, yà pbʉ̀kʉ̀ ɨdza ma mìtsùnà rɔ̀, ɨ́yàdhíyà rɨ̌’ɨ̀ ìnè pfɔ̌du námbo rɔ̌ ndɨ̀ ndárà rɔ́.
45 Tu não me beijaste, mas esta mulher desde que entrou, não parou de beijar os meus pés.
46 Nyɨ nyɨ̀tdɛ̌nà nzá akyɛ mà dùdu-tsí rɔ́. Pbɛ́tʉ̀, ɨ́yàdhíyà nʉ́dhɔ ndrùù rɔ́ngʉ akyɛ nyʉ́ pfɔ̌du dɔ̌.
46 Tu não ungiste a minha cabeça com óleo; mas esta mulher com unguento ungiu os meus pés.
47 Ndɨ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀ nɨ́ ndɨ, ma mɨ́ dhu nɔ́vɔ kpangba ɨndʉ̀. Wɔ̀ tsìbhálɛ návi ádrʉ̀ngbǎ àzè nyʉ́ idù. Nɨ́, ndɨ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, ma mʉ̀bà wà kàbhà nzɛ́rɛnga kɔ́rɔ́. Pbɛ́tʉ̀, akɛkpá dhu ka kʉ̀bà fɨ̌ndà alɛ bhà àzè narɨ́ ákɛ̌ kɛ̀lɛ̌ yà fɨ̌ndà dhu nʉ̀bà alɛ tɔ̀.»
47 Por isso, eu te digo: Os pecados dela, que são muitos, lhe são perdoados, porque ela muito amou; mas a quem pouco é perdoado, pouco ama.
48 Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà wɔ̀ tsìbhálɛ nɨ̌: «Ma mʉ̀bà wà pbʉ̀kʉ̀ nzɛ́rɛnga.»
48 E disse-lhe: Os teus pecados são perdoados.
49 Nɨ́ kɔ̌kɔ̀ Yěsù mà rǔbhi dhu ɔ̀nyʉ̀ rɔ̌ mànà alɛ náadʉ̀ ’ɔ̀pɛ̀ ’àmbɛ àtɨ̀nà dɔ̌ afíya ɔ̀: «Ɨ́ngbà alɛ-tɨdɔ̀ yà ìndrǔ bhà nzɛ́rɛnga mà nʉ́bà rádʉ̀ ìndrǔ tɔ̀?»
49 E os que estavam à mesa começaram a dizer entre si: Quem é este, que também perdoa pecados?
50 Pbɛ́tʉ̀, Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà wɔ̀ tsìbhálɛ nɨ̌: «Pbʉ̀kʉ̀ a’uta nɨ́gʉ̌ wà nyɨ. Nɨ́ árà mběyi.»
50 E ele disse à mulher: A tua fé te salvou; vai em paz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.