João 20
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs NVT
1 Yɛngɛ̀-ɨdhɔ̀ ɔ̌ bhɔ̌tsʉngá, ɨnzá ɨnga àpɛ̀ ùbho mběyi rɔ́rɔ̀, Màgàdalà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ Màrɨyà nɨ́ɨvà ndɨ̀, ndàrà Yěsù ka kɔ́tdʉ̀ ɨ. Nɨ́, kǎtù ibhu li’ɔ̀ ka kápbǐ nɨ̌ odu-ɨ́yà-ba ɨwà ka kɔ̀gɛ̀rɛ̀ igi rɔ́.
1 No primeiro dia da semana, bem cedo, enquanto ainda estava escuro, Maria Madalena foi ao túmulo e viu que a pedra da entrada tinha sido removida.
2 Nɨ́, kǎngbó ndɨ̀ owùna-lú, ndɔ̀kʉ̀ wɔ̀ dhu àwɛ Sìmonì Pɛ́tɛrʉ̀ mà, ngǎtsi ábhàlɨ̌ yà atdídɔ̌ Yěsù azè mànà tɔ̀, ndàtɨ: «Ɨwà ka kìtdù àlɛ̌ tɔ́ Ádrʉ̀ngbǎlɛ-abvò ibhu ɔ̀ rɔ̀, kowù nà. Nɨ́, àlɛ̌ kʉ̀nɨ nzá ka kòwù kɨ̀lɨ rɔ́-nga!»
2 Correu e encontrou Simão Pedro e o outro discípulo, aquele a quem Jesus amava, e disse: “Tiraram do túmulo o corpo do Senhor, e não sabemos onde o colocaram!”.
3 Nɨ́ Pɛ́tɛrʉ̀ mà, wɔ̀ ndɨ ngǎtsi ábhàlɨ̌ mànà, náadʉ̀ òwu Yěsù ka kɔ́tdʉ̀ ɨ.
3 Pedro e o outro discípulo foram ao túmulo.
4 Abádhí ambɛ́nà òtse dɔ̌ ɔ́yɔ̌ rɔ̀ atdíkpá. Pbɛ́tʉ̀, wɔ̀ ngǎtsi ábhàlɨ̌ náadʉ̀ ɔ̀kʉ, ndʉ̀bhà Pɛ́tɛrʉ̀ olù, ndàdʉ̀ àrà àhʉ angyi yà Yěsù ka kɔ́tdʉ̀ ɨ.
4 Os dois corriam, mas o outro discípulo foi mais rápido que Pedro e chegou primeiro ao túmulo.
5 Nɨ́, kǐtsi ndàgu, ndàndà ibhu-ɔ̀nga, ndàdʉ̀ yà Yěsù-abvò-ngbɔ̀ ka kákpɔ̀rɔ̀ nɨ̌ mbɛrʉ̀ kɛ̀lɛ̌ nála ányɨ̀. Pbɛ́tʉ̀ kǎdʉ̀ nzá òtsù ányɨ̀.
5 Abaixou-se, olhou para dentro e viu ali as faixas de linho, mas não entrou.
6 Tdɨ́tdɔ̌, yà olù ndɨ̀ nʉ̀bhànà Sìmonì Pɛ́tɛrʉ̀, nɨ́ɨra àhʉ ányɨ̀rɔ̌, ndàdʉ̀ òtsù ibhu ɔ̀. Nɨ́, kǎdʉ yà Yěsù-abvò-ngbɔ̀ ka kákpɔ̀rɔ̀ nɨ̌ mbɛrʉ̀ mà,
6 Então Simão Pedro chegou e entrou. Também viu ali as faixas de linho
7 yà kà-dɔ ka kátsì nɨ̌ bɛ̌rɛ̀sɛ mànà kɛ̀lɛ̌ nótù ndɨ ibhu ɔ̀. Ndɨ bɛ̌rɛ̀sɛ mà nɨ́ɨ’ɨ̀ mbǎ atdíkpá abvo-ngbɔ̀ ka kákpɔ̀rɔ̀ nɨ̌ mbɛrʉ̀ mànà, pbɛ́tʉ̀ kɨ̌’ɨ̀ atdírɔ̀ ka kɔ̀kɔ̀ kɨlɨ rɔ́.
7 e notou que o pano que cobria a cabeça de Jesus estava dobrado e colocado à parte.
8 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ yà angyi àrànà àhʉ ábhàlɨ̌ náadʉ̀ òtsù ibhu ɔ̀ átɔ̀. Nɨ́ kǎla wɔ̀ dhu, ndàdʉ̀ dhu à’ù ɨwà Yěsù rɨ̀ngbɛ̀ ndɨ̀.
8 O discípulo que havia chegado primeiro ao túmulo também entrou, viu e creu.
9 Obhó tɨ́, Kàgàwà bhà Andítá ɔ̀ ka kʉ́nɔ̀ Yěsù dɔ̌ dhu nɨ́ɨ’ɨ̀ ɨnzá ndɨ̀ ndàpɛ̀ kàbhà ábhàlɨ̌-dɔ àlʉ̌ rɔ́. Ndɨ Andítá rǎtɨna: Ɨ̀ngbɛ̀ kà rɨngbɛ̀ya ndɨ̀ ɔvɛ-bvʉ̀ rɔ̀.
9 Pois até então não haviam compreendido as Escrituras segundo as quais era necessário que Jesus ressuscitasse dos mortos.
10 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kɔ̌kɔ̀ ɔ́yɔ̌ ábhàlɨ̌ náadʉ̀ ’àdu, ’òwù fɨ̀rábvʉ̀.
10 Os discípulos voltaram para casa.
11 Kɔ̌kɔ̀ ábhàlɨ̌ òwù dhu-dzidɔ̌, Màgàdalà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ Màrɨyà nɨ́ɨra àhʉ átɔ̀ Yěsù ka kɔ́tdʉ̀ rɔ́, ndàdʉ̀ itsi ìde ndɨ ibhu tɨ́ ndàmbɛ ɔ̀dzɨ dɔ̌. Nɨ́, ɔ̀dzɨ ndɨ̀ ndɔ́dzɨ rɔ́rɔ̀, kǎgú ndɨ̀, ndàndà ibhu-ɔ̀nga.
11 Maria estava do lado de fora do túmulo. Chorando, abaixou-se, olhou para dentro
12 Kǎdʉ̀ Kàgàwà bhà ɔ́yɔ̌ màlàyíká nála ányɨ̀ òkò rɔ́. Ɨ màlàyíká nʉ́ʉfɔ́ ɔ̀wɔ̌wʉ̀ mbɛrʉ̀, ’àdʉ̀ òko yà Yěsù-abvò ka kɨlɨ ràyi rɔ́. Atdí màlàyikà náadɨ̀ kà-dɔ ka kɨlɨ ràyi ɨnǎ rɔ̀, ngǎtsi ràdʉ̀ àdɨ kà-pfɔ̀ ɨnǎ rɔ̀.
12 e viu dois anjos vestidos de branco, sentados à cabeceira e aos pés do lugar onde tinha estado o corpo de Jesus.
13 Nɨ́ ɨ màlàyíká níivú dhu Màrɨyà-tsʉ̌, ’àtɨ: «Iyá, ádhu nyɨ nyɔ́dzɨ nɨ̌?» Nɨ́, Màrɨyà àdʉ̀ dhu àdu abádhí tɔ̀, ndàtɨ: «Ka kìtdù wà pbàkà Ádrʉ̀ngbǎlɛ-abvò ibhu ɔ̀ rɔ̀ kɔwù nà. Nɨ́ ma mʉ̀nɨ nzá àdhà màtɨ́ ka kòwù kɨ̀lɨ dhu.»
13 Os anjos lhe perguntaram: “Mulher, por que você está chorando?”. Ela respondeu: “Porque levaram o meu Senhor, e não sei onde o colocaram”.
14 Nɨ́ wɔ̀ dhu ndɨ̀ ndʉ̀nɔ̀ rɔ̀, Màrɨyà agɛ́rɛ́ ndɨ̀, ndàndà olù nga, ndàdʉ̀ Yěsù nála ìdìdè rɔ́. Pbɛ́tʉ̀, kʉ̌nɨ nzá dhu Yěsù ràrɨ̌ ndɨ.
14 Então, ao virar-se para sair, viu alguém em pé. Era Jesus, mas ela não o reconheceu.
15 Nɨ́, Yěsù ivú dhu kà-tsʉ̌ ndàtɨ: «Iyá, ádhu nyɨ nyɔ́dzɨ nɨ̌? Ádhɨ nyɨ nyɔ́nɛna?» Nɨ́ wɔ̀ Yěsù ka kɔ̀tdʉ̀ ɔ̀ná ɨnga-àbadhi tɨ́ ndɨ̀ ndɨ́ Yěsù àtɨ rɔ̀, Màrɨyà adʉ̀ àtɨ̀nà kànɨ̌: «Pbǎlɛ́, dhu apɛ́ ɨ̀’ɨ̀ nyɨ nyìtdù ndɨ pbàkà Ádrʉ̀ngbǎlɛ-abvò, nyarà nà dhu tɨ́, nɨ́ ɨ́tɛ̀ nyɨ nyàrà kɨ̀lɨ rɔ́ nga idù, ndɨ́nɨ̌ ma madʉ̀ tɨ́ àrà kìdyì.»
15 “Mulher, por que está chorando?”, perguntou ele. “A quem você procura?” Pensando que fosse o jardineiro, ela disse: “Se o senhor o levou embora, diga-me onde o colocou, e eu irei buscá-lo”.
16 Nɨ́, Yěsù adʉ̀ kànzì ɔvɔ̀na rɔ̌, ndàtɨ: «Màrɨyà!» Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ Màrɨyà náagɛ́rɛ́ ndɨ̀, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà kà nɨ̌ Pbàyàhúdí t’ávàna ɔ̌: «Ràbunì!» Kà-tɨ̀ nɨ́: «Màlimò.»
16 “Maria!”, disse Jesus. Ela se voltou para ele e exclamou: “Rabôni!” (que, em aramaico, quer dizer “Mestre!”).
17 Nɨ́, Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà kà nɨ̌: «Ɨ̀nzɨ̌ ʉ̀tɔ̀ tsʉ̀du! Obhó tɨ́ ma màpɛ̀ nzá madǔ Àbadu-tɨ’ɔ̀. Pbɛ́tʉ̀, árà nyɔvɔ dhu adɔ́du tɔ̀ nyatɨ, ma ràrɨ̌ àrà Àbadu-tɨ’ɔ̀. Ndɨ Àbadu nɨ́ Àbakʉ átɔ̀. Ka nɨ́ pbàkà Kàgàwà, ndɨrɔ̀ ka nɨ́ fʉ̀kʉ́ Kàgàwà átɔ̀.»
17 Jesus lhe disse: “Não se agarre a mim, pois ainda não subi ao Pai. Mas vá procurar meus irmãos e diga-lhes: ‘Eu vou subir para meu Pai e Pai de vocês, para meu Deus e Deus de vocês’”.
18 Nɨ́, Màgàdalà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ Màrɨyà náadʉ̀ àrà dhu ɔ̀vɔ̀ Yěsù bhà ábhàlɨ̌ tɔ̀, ndàtɨ: «Ma màla Ádrʉ̀ngbǎlɛ!» Kǎdʉ̀ yà Yěsù àvinà ndʉ̀nɔ̀ abádhí tɔ̀ dhu náwɛ abádhí tɔ̀.
18 Maria Madalena encontrou os discípulos e lhes disse: “Vi o Senhor!”. Então contou o que Jesus havia falado.
19 Ndɨ yɛngɛ̀-ɨdhɔ̀ ɔ̌ tɨ́, pbɨ́tsɔ̀ngǎ, Yěsù bhà ábhàlɨ̌ náandu ɨ̀ atdí ɨdza ɔ̌, ’àdʉ̀ tsǎtsʉ̀ ùpbi ɨdzanǎ rɔ̀, Pbàyàhúdí tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ-ɔdɔ̀ nɔ́nzɨ ɨ̀ ɨ́ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀. Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ Yěsù ɨtɔ ndɨ̀, ndìdè abádhí nzínzìya ɔ̌, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌: «Nyòko màrʉ̀ngà ɔ̌!»
19 Ao entardecer daquele primeiro dia da semana, os discípulos estavam reunidos com as portas trancadas, por medo dos líderes judeus. De repente, Jesus surgiu no meio deles e disse: “Paz seja com vocês!”.
20 Wɔ̀ dhu ndɨ̀ ndòrì dhu-dzidɔ̌, Yěsù adʉ̀ ɔtsʉ́na-tsirɔ̀ mà, ɔngɔ̀na-kpa mànà nɨ́tɛ̀ pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ tɔ̀. Nɨ́ ɨ ábhàlɨ̌-ɨdhɛ̀ náadʉ̀ ndɨ̀ka atdídɔ̌, fɨ̀yɔ́ Ádrʉ̀ngbǎlɛ ɨ̀ àla nɨ́dhunɨ̌.
20 Enquanto falava, mostrou-lhes as feridas nas mãos e no lado. Eles se encheram de alegria quando viram o Senhor.
21 Yěsù àdʉ̀ àtɨ̀nà tdɨ́tdɔ̌ abádhí nɨ̌: «Nyòko màrʉ̀ngà ɔ̌. Àdhàdhɨ̀ yà Àba Kàgàwà níivi ma mɨrà yà adzɨ ɔ̌ dhu bhěyi, ma mòvì nyɨ̌ átɔ̀.»
21 Mais uma vez, ele disse: “Paz seja com vocês! Assim como o Pai me enviou, eu os envio”.
22 Wɔ̀ dhu ndɨ̀ ndòrì dhu-dzidɔ̌, kǐvò ɨhɛ̀na abádhí dɔ̀, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà: «Nyàkɔ Kàgàwà bhà Ɨ̀lɨ̌lǎ-Alafí!
22 Então soprou sobre eles e disse: “Recebam o Espírito Santo.
23 Fɨ̀yɔ́ nzɛ́rɛnga nyɨ̌ nyʉ̀bà fɨ̌yɔ̀ alɛ tɔ̀, Kàgàwà rǒngo dhu ʉ̀bà átɔ̀. Ndɨrɔ̀, ɨnzá nyɨ̌ nyʉ̀bà fɨ̀yɔ́ nzɛ́rɛnga fɨ̌yɔ̀ alɛ tɔ̀, kà rɨ̌ nzɨ̌ ongo àdʉ̀ dhu ʉ̀bà átɔ̀.»
23 Se vocês perdoarem os pecados de alguém, eles estarão perdoados. Se não perdoarem, eles não estarão perdoados”.
24 Wɔ̀ Yěsù rɨ̌ ndàvǐ ɨdzá pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ tɔ̀ ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ ɔ̌, kàbhà atdí kumì dɔ̀ná ɔ́yɔ̌ nà ábhàlɨ̌ nzínzì ɔ̌ atdí alɛ, Tʉ̀masɨ̀ tɨ́ kátɨna nɨ́ɨ’ɨ̀ ɨ̀mbǎ. Ngǎtsi ndɨ Tʉ̀masɨ̀-ɔvɔ̀ nɨ’ɨ̀ Dìdimò.
24 Um dos Doze, Tomé, apelidado de Gêmeo, não estava com os outros quando Jesus surgiu no meio deles.
25 Nɨ́, Tʉ̀masɨ̀ ɨ̀rà àhʉ nzínzìya ɔ̌ rɔ̀, kɔ̌kɔ̀ ábhàlɨ̌ adʉ̀ àtɨ̀nà kà nɨ̌: «Mǎ màla wà àlɛ̌ tɔ́ Ádrʉ̀ngbǎlɛ!» Pbɛ́tʉ̀, Tʉ̀masɨ̀ adʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌: «Ɨnzá ma màla kɔ̌tsʉ́-tsírɔ́ mʉ̀sʉ̀malɨ̀-bhu, madʉ̀ ɔtsʉ́du-kpɔ̀ nɔ́tʉ̀ ndɨ mʉ̀sʉ̀malɨ̀-bhu ɔ̀, ndɨrɔ̀ kɔ̌ngɔ̀-kpa rɔ̌ àlɨ̌-bhu ɔ̀ rɔ̀, ma mɨ́ nzɨ̌ wɔ̀ dhu ná’u akɛkpá màtɨ́!»
25 Eles lhe disseram: “Vimos o Senhor!”. Ele, porém, respondeu: “Não acreditarei se não vir as marcas dos pregos em suas mãos e não puser meus dedos nelas e minha mão na marca em seu lado”.
26 Nɨ́ atdí yɛngɛ̀ dzidɔ̌, Yěsù bhà ábhàlɨ̌ náandu tsʉ̀ya tdɨ́tdɔ̌ ɨdzá, Tʉ̀masɨ̀ ràdʉ̀ ɨ̀’ɨ̀ átɔ̀ nzínzìya ɔ̌. Nɨ́, àzèmbè inè tsǎtsʉ̀ rɨ̌’ɨ̀ ɨdzanǎ rɔ̀ ka kàpbì rɔ́ rɔ́rɔ̀, abádhí ala Yěsù ɨwà ìdè nzínzìya ɔ̌ rɔ́. Nɨ́ Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌: «Nyòko màrʉ̀ngà ɔ̌!»
26 Oito dias depois, os discípulos estavam juntos novamente e, dessa vez, Tomé estava com eles. As portas estavam trancadas, mas, de repente, como antes, Jesus surgiu no meio deles. “Paz seja com vocês!”, disse ele.
27 Tdɨ́tdɔ̌, kǎdʉ̀ àtɨ̀nà Tʉ̀masɨ̀ nɨ̌: «Ɨ́rà ɔtsʉ́nʉ-kpɔ̀ nà ɨrɔ́, ndɨrɔ̀, ándà pɛ́ ɔtsʉ́du-tsírɔ́ nga. Ɨ́gba ɔtsʉ́nʉ, nyadʉ̀ ɔtsʉ́nʉ-kpɔ̀ nɔ́tʉ̀ ɔngɔ̀du rɔ̌ àlɨ̌-bhu ɔ̀. Nzǎbhʉ̌ afínʉ rùgùrù, dhu àkǎ nya’ù dhu à’u tɨ́.»
27 Então, disse a Tomé: “Ponha seu dedo aqui, e veja minhas mãos. Ponha sua mão na marca em meu lado. Não seja incrédulo. Creia!”.
28 Nɨ́, Tʉ̀masɨ̀ adʉ̀ àtɨ̀nà Yěsù nɨ̌: «Ɨnyɨ nɨ́ pbàkà Ádrʉ̀ngbǎlɛ, pbàkà Kàgàwà.»
28 “Meu Senhor e meu Deus!”, disse Tomé.
29 Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà kànɨ̌: «Nyɨ nyà’ù tɨ́ ma nyɨ̀kpɔ́nʉ nyʉ́ nɨ̌ nyɨ nyàla ma dhu-okú dɔ̀ rɔ̀? Hirò nɔ́nzɨ̀ alɛ nɨ́, yà ɨnzá ɨ̀ àla dhu rɔ́rɔ̀ arɨ́ dhu à’u alɛ!»
29 Então Jesus lhe disse: “Você crê porque me viu. Felizes são aqueles que creem sem ver”.
30 Yěsù anzɨ̀ ábhɔ̌ ngʉ̌kpà wɨwɨ̀ nyʉ́ pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌-ɔ̀nzɨ̌. Nɨ́, ɨ wɨwɨ̀ àndi ka kadʉ̀ nzá yàrɨ́ bhǔkù ɔ̀.
30 Os discípulos viram Jesus fazer muitos outros sinais além dos que se encontram registrados neste livro.
31 Pbɛ́tʉ̀, yàrɨ́ bhǔkù ɔ̀ ka kandí wɨwɨ̀-tsí, nɨ́ ka kandí, ndɨ́nɨ̌ ìndrǔ náa’u tɨ́ dhu, Yěsù ràrɨ̌ Krɨ́stɔ̀, Kàgàwà t’ídhùnà. Ndɨrɔ̀ ka kandí ka ndɨ́nɨ̌ ka nà’ù alɛ, náadʉ̀ tɨ́ ípìrɔ̌nga nábà kɔ̌vɔ̀ rɔ̌.
31 Estes, porém, estão registrados para que vocês creiam que Jesus é o Cristo, o Filho de Deus, e para que, crendo nele, tenham vida pelo poder do seu nome.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.