João 11
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs ARC
1 Làzarʉ̀ tɨ́ kátɨna atdí alɛ nɨ́ɨ’ɨ̀ andɨ̀ nà. Ndɨ alɛ nóongónà àdɨ Bɛ̀tànɨyà tɨ́ kátɨna pbanga ɔ̌. Ndɨrɔ̀, Bɛ̀tànɨyà nɨ’ɨ̀ Màrɨyà mà, awɛ̀nà Màrɨtà mànà, mà tɔ́ pbanga.
1 Estava, então, enfermo um certo Lázaro, de Betânia, aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Ndɨ Màrɨyà nɨ́ ndɨ, yà Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù-pfɔ̀ dɔ̌ adʉ̀ àrà ndrùù rɔ́ngʉ akyɛ nɔ́dhɔ̀, ndàdʉ̀ kà-pfɔ̀-ngbɔ̀ núndo dɔ̀na-ká nɨ̌. Ndɨrɔ̀, ka nɨ’ɨ̀ ndɨ wɔ̀ andɨ nà ɨ’ɨ̀ Làzarʉ̀ t’áwɛ̀nà.
2 E Maria era aquela que tinha ungido o Senhor com unguento e lhe tinha enxugado os pés com os seus cabelos, cujo irmão, Lázaro, estava enfermo.
3 Nɨ́, Làzarʉ̀ t’áwɛ́na náavì ìndrǔ ràrà dhu ɔ̀vɔ̀ Yěsù tɔ̀, ndàtɨ: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, kànɨ̌ yà atdídɔ̌ nyɨ nyózè alɛ, Làzarʉ̀ rɨ̌’ɨ̀ andɨ nà.»
3 Mandaram-lhe, pois, suas irmãs dizer: Senhor, eis que está enfermo aquele que tu amas.
4 Nɨ́ wɔ̀ dhu ndɨ̀ ndɨ̀rɨ̀ rɔ̀, Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà wɔ̀ alɛ nɨ̌: «Wɔ̀ Làzarʉ̀ rǎndɨ nɨ̌ andɨ rɨ̌ nzɨ̌ kàbhʉ̌ rɔ̀vɛ̀ dòtsí. Pbɛ́tʉ̀, ndɨ andɨ àlʉ̌ ka ndɨ́nɨ̌ Kàgàwà bhà ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ ɔbɨ nɨtɛ̀ tɨ́, ndàdʉ̀ kà t’Ídhùnà bhà ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ ɔbɨ nɨ́tɛ̀ átɔ̀.»
4 E Jesus, ouvindo isso, disse: Esta enfermidade não é para morte, mas para glória de Deus, para que o Filho de Deus seja glorificado por ela.
5 Yěsù azè Màrɨtà mà, awɛ̀nà Màrɨyà mànà, ndàdʉ̀ Làzarʉ̀ nózè átɔ̀.
5 Ora, Jesus amava a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 Nɨ́, Làzarʉ̀ rǎndɨ dhu ndɨ̀ ndɨ̀rɨ̀ rɔ̀, Yěsù adʉ̀ ɔ́yɔ̌ ɨdhɔ nyʉ́ nɔ́nzɨ̀, yà ndɨ andɨ tɔ́ màkʉ̌rʉ̀ ótù ndɨ̀ ɔ̀ná ngari ɔ̀.
6 Ouvindo, pois, que estava enfermo, ficou ainda dois dias no lugar onde estava.
7 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kǎdʉ̀ àtɨ̀nà pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ nɨ̌: «Kàdu àlɛ̌ Yùdɛyà tɔ́ pbìrì ɔ̀.»
7 Depois disso, disse aos seus discípulos: Vamos outra vez para a Judeia.
8 Nɨ́, ábhàlɨ̌ adʉ̀ dhu ìvu kà-tsʉ̌ ’àtɨ: «Hɔ̀kɔ̀ Màlimò! Kòmbí tɨ́ nɨ́ Pbàyàhúdí nápà ’ùbvǔ nyɨ odu nɨ̌. Nɨ́ nyɨ nyòzè tɨ́ nyadu nyɨ ányɨ̀ tdɨ́tdɔ̌?»
8 Disseram-lhe os discípulos: Rabi, ainda agora os judeus procuravam apedrejar-te, e tornas para lá?
9 Nɨ́ Yěsù adʉ̀ dhu ìvu abádhí-tsʉ̌, ndàtɨ: «Adyíbhengá nga ɔ̌, adyifɔ̀-sɨsɨ̀ náatɨ́ obhó ongo ɨ̀’ɨ̀ atdí kumì dɔ̀ná ɔ́yɔ̌ nà? Nɨ́ ìndrǔ apɛ́ àmbɛ ùbhi dɔ̌ adyíbhengá, nɨ́ ndɨ alɛ rɨ̌ nzɨ̌ àdʉ̀ ndàgɨlɨ ndɨ̀tsɨ̀, yà adzɨ dɔ̌ awáwʉ̀ nálǎ ndɨ̀ ndɨ́ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀.
9 Jesus respondeu: Não há doze horas no dia? Se alguém andar de dia, não tropeça, porque vê a luz deste mundo.
10 Pbɛ́tʉ̀, kǎpɛ́ àmbɛ ùbhi dɔ̌ kúbhingá, nɨ́ kà rǎdʉ̀ àrà ndàgɨlɨ rɔ̌ ndɨ̀tsɨ̀, ɨ̀nzɨ̌ ndɨ̀ ndɨ́ ɨnga nálǎ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀.»
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Wɔ̀ dhu ndɨ̀ ndʉ̀nɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ nɨ̌: «Àlɛ̌ t’ɔ́dhɨ̀nà Làzarʉ̀ nɔ́dhɔ̀ ɔ̀dhɔ̀ tɨ́. Pbɛ́tʉ̀, ma márà ndɨ́nɨ̌ ma mitsi tɨ́ kɨ̀nga ɨdhɔ ɔ̀ rɔ̀.»
11 Assim falou e, depois, disse-lhes: Lázaro, o nosso amigo, dorme, mas vou despertá-lo do sono.
12 Nɨ́, Yěsù bhà ábhàlɨ̌ adʉ̀ dhu àdu ’àtɨ: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, kǎpɛ́ ɨ̀’ɨ̀ ɔ̀dhɔ̀ tɨ́ ɔ̀dhɔ̀ dhu tɨ́, nɨ́ kà rɔ̌gʉ̀ ɔ̀gʉ̀.»
12 Disseram, pois, os seus discípulos: Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Obhó tɨ́, Yěsù azè ndʉ̀nɔ̀ dhu nɨ’ɨ̀, ɨwà Làzarʉ̀ rɔ̀vɛ̀. Pbɛ́tʉ̀, kàbhà ábhàlɨ̌ adʉ̀ dhu ɨ̀rɛ̀ ɨdhɔ nyʉ́ dɔ̌ kà ràrɔ̌tɛ.
13 Mas Jesus dizia isso da sua morte; eles, porém, cuidavam que falava do repouso do sono.
14 Nɨ́, Yěsù adʉ̀ dhu ɔ̀vɔ̀ kpangba abádhí tɔ̀, ndàtɨ: «Làzarʉ̀ ɔ̀vɛ̀ wà.
14 Então, Jesus disse-lhes claramente: Lázaro está morto,
15 Ndɨrɔ̀, ɨdhɛ̀du nɨ̀ka okúkʉ dɔ̀ rɔ̀ dhu nɨ́, ɨ̀mbǎ ma mɨ̀’ɨ̀ ányɨ̀ dhu. Nɨ́, wɔ̀ ndɨ dhu ɔ̀nzɨ̀ ndɨ̀, ndɨ́nɨ̌ nyɨ̌ nyadʉ̀ tɨ́ ma à’ù. Nɨ́, kòwu pɛ́ ndɨ Làzarʉ̀ ɔ̀vɛ̀ ɨ.»
15 e folgo, por amor de vós, de que eu lá não estivesse, para que acrediteis. Mas vamos ter com ele.
16 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ Yěsù bhà ábhàlɨ̌ nzínzì ɔ̌ atdí alɛ, Tʉ̀masɨ̀ tɨ́ kátɨna, yà ka kongónà àdʉ̀ ànzìnà átɔ̀ Dìdimò tɨ́, náadʉ̀ àtɨ̀nà ngʉ̌kpà ábhàlɨ̌ nɨ̌: «Kòwu átɔ̀ ányɨ̀, ndɨ́nɨ̌ àlɛ̌ kʉvɛ̀ tɨ́ atdíkpá Màlimò mànà.»
16 Disse, pois, Tomé, chamado Dídimo, aos condiscípulos: Vamos nós também, para morrermos com ele.
17 Yěsù itdègu àrà àhʉ Bɛ̀tànɨyà, nɨ́ kǎtù Làzarʉ̀ ɨwà ka kɔ́tdʉ̀ ka rɔ́ ɨdhɔ àhʉ ɨ̀fɔ rɔ́.
17 Chegando, pois, Jesus, achou que já havia quatro dias que estava na sepultura.
18 Ndɨ Bɛ̀tànɨyà tɔ́ pbanga nɨ́ɨ’ɨ̀ mbɛ̀mbɛ̀ ɨ̀bhʉ kìlòmɛ̌tɛ̀rɛ̀ tɨ́ Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ rɔ̌ rɔ̀.
18 (Ora, Betânia distava de Jerusalém quase quinze estádios.)
19 Nɨ́, Pbàyàhúdí nzínzì ɔ̌ ábhɔ̌ alɛ nyʉ́ níiwú Màrɨtà mà Màrɨyà mànà-tɨ’ɔ̀, ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ opé tɨ́ abádhí-afí adɔ̀yà Làzarʉ̀ bhà ɔvɛ-okú dɔ̀ rɔ̀.
19 E muitos dos judeus tinham ido consolar a Marta e a Maria, acerca de seu irmão.
20 Nɨ́, Màrɨtà níitdègu Yěsù rɨ̌rà dhu ɨ̀rɨ, nɨ́ kǎdʉ̀ ndɨ̀và, ndàrà kàkɔ otu ɔ̀ rɔ̀. Pbɛ́tʉ̀, Màrɨyà adʉ̀ àdɨ ɨdza.
20 Ouvindo, pois, Marta que Jesus vinha, saiu-lhe ao encontro; Maria, porém, ficou assentada em casa.
21 Nɨ́, Màrɨtà itsi àtɨ̀nà Yěsù nɨ̌: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, nyɨ nyɨ́’ɨ̀yana gukyè ɨrɔ́, nɨ́ adɔ̀du ɔ́vɛ̀yana nzɨ̌.
21 Disse, pois, Marta a Jesus: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
22 Pbɛ́tʉ̀, ma mʉ̀nɨ wà dhu, kòmbí màtɨ́ Kàgàwà ràrɨ̌ fɔná nyɨ nyónzina kɔ́rɔ́ dhu nábhʉ̌ àbhʉ̌ ɨndʉ̀.»
22 Mas também, agora, sei que tudo quanto pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Nɨ́, Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà Màrɨtà nɨ̌: «Adɔ̀nʉ rɨ̌ ndɨ̀ngbɛ̀ ɨ̀ngbɛ̀ ibhu ɔ̀ rɔ̀.»
23 Disse-lhe Jesus: Teu irmão há de ressuscitar.
24 Nɨ́, Màrɨtà adʉ̀ àtɨ̀nà kà nɨ̌: «Ma mʉ̀nɨ wà dhu, yà adzɨ ɔ̌ dhu-tsʉ̀ rɨ̌ ndɔ̀dɨ̀ nɨ́nganɨ́, yà ʉ̀vʉ̌vɛ̀ alɛ kɔ́rɔ́ rɨ̌ ’ʉ̀ngbɛ̌ rɔ̀, àbadhi rɨngbɛ̀ya ndɨ̀ ɨ̀ngbɛ̀ átɔ̀.»
24 Disse-lhe Marta: Eu sei que há de ressuscitar na ressurreição do último Dia.
25 Nɨ́, Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà kà nɨ̌: «Ɨma nɨ́ ndɨ ìndrǔ àbhʉ rádʉ̀ rɨ̀ngbɛ̀ ndɨ̀, ndàdʉ̀ ípìrɔ̌nga nábhʉ ìndrǔ tɔ̀ alɛ. Nɨ́, ɔ̀vɛ̀ tɨ́ màtɨ́ ɨma ná’ù alɛ náapɛ́ ɔ̀vɛ̀, nɨ́ rǎdʉ̀ ípìrɔ̌nga nábà àbà.
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida; quem crê em mim, ainda que esteja morto, viverá;
26 Ndɨrɔ̀, ìnè rɨ́’ɨ̀ pbɨ̀ndà ípìrɔ̌nga nà, ndàdʉ̀ ma’ù alɛ, nɨ́ rɨ̌ nzɨ̌ àdʉ̀ ɔ̀vɛ̀ akɛkpá màtɨ́. Nyɨ nyà’ù tɨ́ wà yà ma mʉ̀nɔ̀ dhu?»
26 e todo aquele que vive e crê em mim nunca morrerá. Crês tu isso?
27 Nɨ́, Màrɨtà adʉ̀ dhu àdu Yěsù tɔ̀, ndàtɨ: «Ɨwà ma mà’ù ndɨ dhu Ádrʉ̀ngbǎlɛ́. Ma mà’ù wà dhu ɨnyɨ ràrɨ̌ ndɨ Krɨ́stɔ̀, Kàgàwà t’ídhùnà, yà yàrɨ́ adzɨ ɔ̌ rɨ́rà dhu tɨ́ ka katɨ alɛ.»
27 Disse-lhe ela: Sim, Senhor, creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, que havia de vir ao mundo.
28 Wɔ̀ dhu bhěyi ndɨ̀ ndàdu dhu Yěsù tɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Màrɨtà náadʉ̀ àrà awɛ̀nà Màrɨyà nánzì. Nɨ́, ɨdza ndɨ̀ ndòtsù Màrɨyà ɨ rɔ̀, Màrɨtà náadʉ̀ dhu ɔ̀vɔ̀ kàtɔ̀ bhɛ̀lʉ ɔ̌, ndàtɨ: «Màlimò ɨ̀rà wà. Nɨ́ kà rɨ̌ nyanzi.»
28 E, dito isso, partiu e chamou em segredo a Maria, sua irmã, dizendo: O Mestre está aqui e chama-te.
29 Nɨ́ wɔ̀ Màrɨtà ʉ̀nɔ̀ dhu ndɨ̀ ndɨ̀rɨ̀ rɔ̀, Màrɨyà adʉ̀ àhʉ àrǐ nyʉ́ tɨ́, ndàrà Yěsù rɨ̌’ɨ̀ ɨ.
29 Ela, ouvindo isso, levantou-se logo e foi ter com ele.
30 Wɔ̀ ndɨ kàsʉmɨ̀ ɔ̌, Yěsù ɨ’ɨ̀ ɨnzá ndɨ̀ ndàpɛ̀ ìtsù pbanga ɔ̀ rɔ́. Pbɛ́tʉ̀, kǎdʉ̀ ɨ̀’ɨ̀ àdɨ̀ ndɨ̀ ndàdɨ̀ yà Màrɨtà mànà ɨ̀ òtùnà ɨ̀ ɔ̀ná ngari ɔ̌ rɔ́.
30 (Ainda Jesus não tinha chegado à aldeia, mas estava no lugar onde Marta o encontrara.)
31 Pbàyàhúdí nɨ́ɨ’ɨ̀ atdíkpá Màrɨyà mànà ɨdzá, ’àdʉ̀ àmbɛ kà-afí nópè dɔ̌. Nɨ́, Màrɨyà ɨ̀và ndɨ̀, ndàhʉ àrǐ nyʉ́ tɨ́ dhu ɨ̀ àla rɔ̀, abádhí adʉ̀ ’ɨ̀và átɔ̀, ’òwù kǒwù ɔ̌. Abádhí atɨ ka yà Làzarʉ̀ ka kɔ́tdʉ̀ ɨ rárà, ndàrà ɔ̀dzɨ ányɨ̀rɔ̀ dhu tɨ́.
31 Vendo, pois, os judeus que estavam com ela em casa e a consolavam que Maria apressadamente se levantara e saíra, seguiram-na, dizendo: Vai ao sepulcro para chorar ali.
32 Nɨ́, yà Yěsù rɨ̌’ɨ̀ rɔ́ ndɨ̀ ndàrà àhʉ rɔ̀, Màrɨyà níitdègu Yěsù àlǎ, nɨ́ kǎdʉ̀ ndìbvu obvò kà-pfɔ̀ rɔ̌, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà kà nɨ̌: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, nyɨ nyɨ́’ɨ̀yana gukyè ɨrɔ́, nɨ́ adɔ̀du ɔ́vɛ̀yana nzɨ̌.»
32 Tendo, pois, Maria chegado aonde Jesus estava e vendo-o, lançou-se aos seus pés, dizendo-lhe: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
33 Nɨ́ Màrɨyà mà, yà owùna ɔ̌ ìwǔ Pbàyàhúdí mànà rɔ̌dzɨ dhu ndɨ̀ ndàla rɔ̀, ɨzʉ nʉ́ʉka Yěsù atdídɔ̌, afína ràmbɛ ɨnga ɨ̀rɛ̀ dɔ̌.
33 Jesus, pois, quando a viu chorar e também chorando os judeus que com ela vinham, moveu-se muito em espírito e perturbou-se.
34 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ Yěsù adʉ̀ dhu ìvu abádhí-tsʉ̌, ndàtɨ: «Nyɨ̌ nyɔ́tdʉ̀ ka ɨ̀ngbɔrɔ́?» Nɨ́ abádhí adʉ̀ dhu àdu kà tɔ̀ ’àtɨ: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, ɨ́rà ndɨ́nɨ̌ nyɨ nyala tɨ́ ányɨ̀rɔ̌ nga.»
34 E disse: Onde o pusestes? Disseram-lhe: Senhor, vem e vê.
35 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ Yěsù adʉ̀ ɔ̀dzɨ.
35 Jesus chorou.
36 Nɨ́, Pbàyàhúdí adʉ̀ òko ’àmbɛ àtɨ̀nà dɔ̌: «Ìgyò! Nyàndà pɛ́ kǒzè Làzarʉ̀ tɨ́ dhu!»
36 Disseram, pois, os judeus: Vede como o amava.
37 Pbɛ́tʉ̀, abádhí nzínzì ɔ̌ atdídhená alɛ náadʉ̀ àtɨ̀nà: «Hɔ̀kɔ̀! Wɔ̀ alɛ nyʉ́ nɨ́ ndɨ ndùmùndúmú-nyɨ̀kpɔ́ nábhʉ rʉ̀ngbɛ ndɨ̀. Nɨ́ kǎbhʉ̀yana tɨ́ obhó Làzarʉ̀ ɨ̀nzɨ̌ rɔ̀vɛ̀?»
37 E alguns deles disseram: Não podia ele, que abriu os olhos ao cego, fazer também com que este não morresse?
38 Kɔ̌kɔ̀ Pbàyàhúdí rʉ̌nɔna dhu ndɨ̀ ndɨ̀rɨ̀ rɔ̀, ɨzʉ náadʉ̀ Yěsù ʉ̀ka atdídɔ̌ nyʉ́. Nɨ́, abádhí adʉ̀ òwu Làzarʉ̀ ka kɔ́tdʉ̀ ɨ. Ka katdʉ̀ ka ɔ̀nà ibhu nɨ’ɨ̀ bhalabhala ɔ̀ ka kógyè, kadʉ̀ lina’ɔ̀ nápbi odu-ɨ́yà-ba nɨ̌ ibhu.
38 Jesus, pois, movendo-se outra vez muito em si mesmo, foi ao sepulcro; e era uma caverna e tinha uma pedra posta sobre ela.
39 Nɨ́, ányɨ̀ ɨ̀ òwù ùvò rɔ̀, Yěsù atɨ yà tɨná ɨ̀’ɨ̀ alɛ nɨ̌: «Nyɔ̀gɛrɛ wɔ̀ odu ibhu-lí rɔ̀.» Nɨ́ Làzarʉ̀-bvʉ̀ t’áwɛ̀nà Màrɨtà náadʉ̀ Yěsù ɨ̀sɔ, ndàtɨ: «Ìnzě Ádrʉ̀ngbǎlɛ́! Wɔ̀ abvo nɔ́pɛ̀ wà ndɔ̀ngʉ̀ atdídɔ̌. Kɔ̀nzɨ̀ wà ɨ̀fɔ ɨdhɔ nyʉ́ ibhu ɔ̀.»
39 Disse Jesus: Tirai a pedra. Marta, irmã do defunto, disse-lhe: Senhor, já cheira mal, porque é já de quatro dias.
40 Pbɛ́tʉ̀, Yěsù adʉ̀ dhu àdu Màrɨtà tɔ̀, ndàtɨ: «Ma màtɨnà tɨ́ obhó nyɨ nɨ̌, nyɨ rapɛ́ ɨma ná’u, nɨ́ nyɨ ràrɨ̌ àdʉ̀ Kàgàwà bhà ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ awáwʉ̀ nála?»
40 Disse-lhe Jesus: Não te hei dito que, se creres, verás a glória de Deus?
41 Nɨ́, ka kadʉ̀ odu nɔ́gɛ̀rɛ̀ ibhu-lí rɔ̀. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Yěsù adʉ̀ nyɨ̀kpɔ́na náva ndàndà ɔrʉ̀ nga, ndàdʉ̀ ndɨ̀tsɔ̀, ndàtɨ: «Àba Kàgàwǎ, ma màbhʉ ɔ̀tsɔ̀ ɨndʉ̀, tsʉ̀dú dhu nyɨ nyɨ̀rɨ̀ nɨ́dhunɨ̌.
41 Tiraram, pois, a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse: Pai, graças te dou, por me haveres ouvido.
42 Obhó tɨ́, ma mʉ̀nɨ wà dhu ɨ̀rɨ nyɨ raróngo tsʉ̀dú dhu ɨ̀rɨ̀ bìlǐnganà. Pbɛ́tʉ̀, ma mɨ̀tsɔ̀ ma wɔ̀ dhu bhěyi dhu nɨ́, ndɨ́nɨ̌ kǎkà ngbɔ̌du nàkpɔ̀rɔ̀ ɨrɔ́ alɛ náa’u tɨ́ dhu ɨnyɨ ràrɨ̌ ndɨ nyɨ nyívì ma.»
42 Eu bem sei que sempre me ouves, mas eu disse
43 Wɔ̀ dhu ndɨ̀ ndòrì dhu-dzidɔ̌, Yěsù adʉ̀ Làzarʉ̀ nánzì ɔrʉ́ tǔna nyʉ́ nà, ndàtɨ: «Làzarʉ̌, áhʉ̌ wɔ̀rɨ́ ibhu ɔ̀ rɔ̀.»
43 E, tendo dito isso, clamou com grande voz: Lázaro, vem para fora.
44 Nɨ́, Làzarʉ̀ adʉ̀ àhʉ ibhu ɔ̀ rɔ̀, ɔtsʉ́na mà, pfɔ̌na mànà ka kʉ̀ndɨ̀lɨ̌ abvo ʉ̀tdʉ̌ ka karɨ́ ɔ̀ná mbɛrʉ̀ nɨ̌, kadʉ̀ nyɨ̀na níso mbɛ̌rɛ̀sɛ nɨ̌ rɔ́rɔ̀. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà ihé-yà nɨ̌: «Nyʉ̀nga Làzarʉ̀, nyǎdʉ̀ ʉ̀bhànà ràrà ɨbha.»Làzarʉ̀ ka katdʉ̀ ɔ̀nà bhalabhala tɔ́ odu ɔ̀ ka kógyè ibhu|src="DN00459b.tif" size="col" copy="Darwin Dunham" ref="11.44"
44 E o defunto saiu, tendo as mãos e os pés ligados com faixas, e o seu rosto, envolto num lenço. Disse-lhes Jesus: Desligai-o e deixai-o ir.
45 Yà Màrɨyà mǎrábvʉ̀ ìwǔnà, ’àdʉ̀ Yěsù ɔ̀nzɨ̀ Làzarʉ̀ rɔ̌ dhu àla Pbàyàhúdí nzínzì ɔ̌, ábhɔ̌ alɛ nyʉ́ náadʉ̀ Yěsù à’ù.
45 Muitos, pois, dentre os judeus que tinham vindo a Maria e que tinham visto o que Jesus fizera creram nele.
46 Pbɛ́tʉ̀, abádhí nzínzì ɔ̌ atdídhená alɛ náadʉ̀ òwu Pbàfàrìsáyó-tɨ’ɔ̀, ’àdʉ̀ yà Yěsù ɔ̀nzɨ̀ dhu àwɛ abádhí tɔ̀.
46 Mas alguns deles foram ter com os fariseus e disseram-lhes o que Jesus tinha feito.
47 Nɨ́, ndɨ dhu ɨ̀ ɨ̀rɨ̀ rɔ̀, pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mà, Pbàfàrìsáyó mànà, náadʉ̀ yà Pbàyàhúdí-bvʉ̌ ádrɔ̀drɔ̌ anya nɨ́tdɨ̀ arɨ́ alɛ-tsʉ̀ núndu. Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ abádhí náadʉ̀ ’ɔ̀pɛ̀ ’ɔ̀ngʉ̀ dhu tsʉ̀yá nzínzìya ɔ̌, ’àmbɛ àtɨ̀nà dɔ̌: «Wɔ̀rɨ́ alɛ rǎrà ábhɔ̌ wɨwɨ̀ nyʉ́ nɔ́nzɨ̀ rɔ̌. Nɨ́ ádhu ndɨ àkǎ àkǎ àlɛ̌ rɔ̀nzɨ̀?
47 Depois, os principais dos sacerdotes e os fariseus formaram conselho e diziam: Que faremos? Porquanto este homem faz muitos sinais.
48 Àlɛ̌ kapɛ́ kʉ̀bha ràmbɛ ndɨ dhu ɔ̀nzɨ̀ dɔ̌, nɨ́ kɔ́rɔ́ alɛ rɨ̌ kà’u. Ndɨrɔ̀ Pbàrɔ́má tɔ́ pbìrì ɔ̌ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ náadʉ̀ya ìwu, ’ùgolo àlɛ̌ tɔ́ Sɔmǎ-dzà, ’àdʉ̀ àlɛ̌ tɔ́ pbìrì nɨ́nza.»
48 Se o deixamos assim, todos crerão nele, e virão os romanos e tirar-nos-ão o nosso lugar e a nação.
49 Kɔ̌kɔ̀ ɨ Pbàyàhúdí-bvʉ̌ ádrɔ̀drɔ̌ anya nɨ́tdɨ̀ arɨ́ alɛ nzínzì ɔ̌, atdí alɛ-ɔvɔ̀ nɨ’ɨ̀ Kàyafà. Nɨ́ ndɨ atɔ ɔ̌, ka nɨ’ɨ̀ ndɨ pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ dɔ̌ kamà. Nɨ́, kǎtɨ ɔdhɨ́na nɨ̌: «Nyɨ̌ nyʉ́ nyɨ̌ nyʉ̀nɨ nzá atdí dhu mà wɔ̀ dhu ɔ̀.
49 E Caifás, um deles, que era sumo sacerdote naquele ano, lhes disse: Vós nada sabeis,
50 Nyɨ̌ nyʉ̀nɨ tɨ́ obhó dhu, dhu ràkǎnà atdí alɛ kɛ̀lɛ̌ rɔ̀vɛ̀ kɔ́rɔ́ alɛ tɔ́ ngari ɔ̌, ɨ̀nzɨ̌ àlɛ̌ tɔ́ pbìrì ɔ̌ kɔ́rɔ́ alɛ-tsè náadʉ̀ tɨ́ ndɔ̀tdɨ̀?»
50 nem considerais que nos convém que um homem morra pelo povo e que não pereça toda a nação.
51 Kʉ̌nɔ nzá wɔ̀rɨ́ dhu dɔ̀na nyʉ́ ɔ̀ rɔ̀ àhʉ rɔ́rɔ̀. Pbɛ́tʉ̀, wɔ̀ ndɨ atɔ ɔ̌ ndɨ̀ ndɨ’ɨ̀ ndɨ pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ dɔ̌ kamà tɨ́ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, kǎvɔ̀ dhu angyangyɨ, Kàgàwà bhà Nabì bhěyi, ndàtɨ: Yěsù ràkǎ ndɔ̀vɛ̀ Pbàyàhúdí tɔ́ ngari ɔ̌.
51 Ora, ele não disse isso de si mesmo, mas, sendo o sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus devia morrer pela nação.
52 Ndɨrɔ̀, kǎtɨ átɔ̀ kà ràrɨ̌ nzɨ̌ ɔ̀vɛ̀ Pbàyàhúdí tɔ́ ngari ɔ̌ tɨ́, pbɛ́tʉ̀ kà ràkǎ ndɔ̀vɛ̀ ndɨ́nɨ̌ ndɨ̀ ndundu tɨ́ yà adzɨ ɔ̌ ɨ̀ nɨfàlà Kàgàwà bhà inzo-tsʉ̀, ròkò atdíkpá.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um corpo os filhos de Deus que andavam dispersos.
53 Nɨ́, rɔ̀pɛ̀ ndɨ̀ ndɨ ɨdhɔ ɔ̌ rɔ̀, Pbàyàhúdí-bvʉ̌ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ náapɛ̀ ’ɔ̀nɛ̀ Yěsù ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ adʉ̀ tɨ́ àbhʉnà kohò.
53 Desde aquele dia, pois, consultavam-se para o matarem.
54 Wɔ̀ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀ nɨ́ ndɨ, Yěsù adʉ̀ ndɔ̀pɛ̀ ɨ̀nzɨ̌ ndàrà ùbhi rɔ̌ kpangba Pbàyàhúdí nzínzì ɔ̌. Pbɛ́tʉ̀ àbadhi mà, pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ mànà, náadʉ̀ ’ɨ̀và ’òwù yà rʉ̀ngʉ̀-tɨ’ɔ̀ arɨ́’ɨ̀ mʉ̀lɛngʉ̀ ɔ̌ atdí pbanga Ɛ̀fʉ̀ràyimʉ̀ tɨ́ kátɨna ɔ̀, ’àdʉ̀ òko ányɨ̀.
54 Jesus, pois, já não andava manifestamente entre os judeus, mas retirou-se dali para a terra junto do deserto, para uma cidade chamada Efraim; e ali andava com os seus discípulos.
55 Wɔ̀ ndɨ kàsʉmɨ̀ ɔ̌, Pbàyàhúdí tɔ́ Pásɨ̀ka tɔ́ mʉ̀hɛndʉ̀-ɨdhɔ̀ nɨ́ɨ’ɨ̀ ɨwà ndɨ̀ ndìndù ndɨ̀ rɔ́. Nɨ́, ábhɔ̌ alɛ nyʉ́ níiwú fɨ̀yɔ́ pbanga ɔ̀nǎ rɔ̀, ’ìwǔ ùvò angyinǎ rɔ̀ Pásɨ̀ka tɔ̀ Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀, ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ u’o tɨ́ ɨ̀, ’ɨ̀lǎ Kàgàwà-nyɨ̀kpɔ́ ɔ̌.
55 E estava próxima a Páscoa dos judeus, e muitos daquela região subiram a Jerusalém antes da Páscoa, para se purificarem.
56 Nɨ́, Yèrùsàlɛmà ɨ̀ òwù ùvò rɔ̀, abádhí ambɛ́nà Yěsù ɔ̀nɛ̀ dɔ̌. Nɨ́ Kàgàwà bhà-dzá ɨ̀ ɨ́’ɨ̀ rɔ́rɔ̀, abádhí ambɛ́nà dhu ɔ̀ngʉ̀ dɔ̌ tsʉ̀yá nzínzìya ɔ̌, ’àmbɛ àtɨ̀nà dɔ̌: «Ádhu nyɨ̌ nyɨ̀rɛ̀ kà-dɔ̌? Tɨ́ ɨ̀nzɨ̌ kà ràrɨ̌ ɨ̀rà mʉ̀hɛndʉ̀ ɔ̀?»
56 Buscavam, pois, a Jesus e diziam uns aos outros, estando no templo: Que vos parece? Não virá à festa?
57 Pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mà, Pbàfàrìsáyó mànà náadʉ̀ dhu ʉ̀ya ìndrǔ tɔ̀ ’àtɨ: «Atdí alɛ mà náapɛ́ Yěsù rɨ̌’ɨ̀ rɔ́ nga nʉ́nɨ̌, nákǎ ndɨ̀tɛ̀ ka ndɨ́nɨ̌ kadʉ̀ tɨ́ òwu kòsò.»
57 Ora, os principais dos sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para o prenderem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.