Atos 9
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs VC
1 Wɔ̀ ndɨ kàsʉmɨ̀ ɔ̌, Sáwúlò tɨ́ kátɨna alɛ azè dhu nɨ́ ndàvu Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù bhà ábhàlɨ̌ rɔ̌, ndɨ́nɨ̌ ʉvɛ̀ tɨ́. Nɨ́ kɨ̌và ndɨ̀, ndàrà pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ dɔ̌ kamà bhà.
1 Enquanto isso, Saulo só respirava ameaças e morte contra os discípulos do Senhor. Apresentou-se ao príncipe dos sacerdotes,
2 Kǎrà bhàrʉwà àkɔ kà-fɔ́, ndɨ́nɨ̌ ndɨ̀ ndarana tɨ́ ɨ̀tɛ̀nà rɔ̌ Dàmàsikì tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ unduta-dzà ɔ̌ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ tɔ̀. Ɨ bhàrʉwà nɨ’ɨ̀ rʉsà nʉ́fà rɨ̌ kà tɔ̀ rùsǒ ndɨ kɨgɔ̀ ɔ̌ kà rǒtùna Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù bhà otu nʉ́ngʉ̌ arɨ́ rɔ́ kpabhálɛ mà vèbhálɛ mànà, ndʉ̀mbà, ndàrà nà àdrà-mbǐ dɔ̌ ka kùsǒ rɔ́rɔ̀ Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀.
2 e pediu-lhe cartas para as sinagogas de Damasco, com o fim de levar presos a Jerusalém todos os homens e mulheres que achasse seguindo essa doutrina.
3 Nɨ́, otu ɔ̌ kà rǎrà rɔ́rɔ̀, ɨ́kyɛ̀rɔ̌ kɔ̀dɨ̀ Dàmàsikì ndɨ̀ ndotsú tɨ́ rɔ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ, awáwʉ̀ nɨ́ɨsɨ́ ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̀ rɔ̀, ndàtdyi ka atdɨ́rɔ̀.
3 Durante a viagem, estando já perto de Damasco, subitamente o cercou uma luz resplandecente vinda do céu.
4 Nɨ́, Sáwúlò ɨtsɨ obvò, ndàdʉ̀ atdí alɛ-tù ɨ̀rɨ̀, ràtɨ: «Sáwúlò, Sáwúlǒ, ádhu nyɨ nyávu rùdú nɨ̌?»
4 Caindo por terra, ouviu uma voz que lhe dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
5 Nɨ́, Sáwúlò adʉ̀ dhu ìvu kà-tsʉ̌, ndàtɨ: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, ɨnyɨ nyʉ́ nɨ́ àdhɨ?» Nɨ́ wɔ̀ alɛ-tù adʉ̀ dhu àdu kà tɔ̀, ndàtɨ: «Ɨma nɨ́ Yěsù, wɔ̀ nyɨ nyávu rùdú rɔ̀.
5 Saulo disse: Quem és, Senhor? Respondeu ele: Eu sou Jesus, a quem tu persegues. {Duro te é recalcitrar contra o aguilhão.
6 Nɨ́, ɨ́và nyɨ nyotsù kɨgɔ̀ ɔ̀. Ányɨ̀ nga nɨ́ ndɨ ka kɨ́ nyɨ nyàkǎ nyɔnzɨ̀ dhu nɔ́vɔ̀ ɨndʉ̀ nɨ̌.»
6 Então, trêmulo e atônito, disse ele: Senhor, que queres que eu faça? Respondeu-lhe o Senhor:} Levanta-te, entra na cidade. Aí te será dito o que deves fazer.
7 Kɔ̌kɔ̀ Sáwúlò mà rǔbhi òwu rɔ̌ mànà atdíkpá kà t’ɔ́dhɨ́na níikò, ɨdhɔ rʉ̀kɔ ɨ̀, ɨ̀nzɨ̌ ’àdʉ̀ tsʉ̀ya mà nápfò. Abádhí ambɛ́nà alɛ-tù kɛ̀lɛ̌ nɨ́rɨ̀ dɔ̌, pbɛ́tʉ̀ ɨ̀nzɨ̌ ’àdʉ̀ ndɨ alɛ mà nála.
7 Os homens que o acompanhavam enchiam-se de espanto, pois ouviam perfeitamente a voz, mas não viam ninguém.
8 Nɨ́, Sáwúlò ɨvà ndɨ̀ obvò rɔ̀, ndìdè. Kǎngbɛ nyɨ̀kpɔ́na, ɨ̀nzɨ̌ ndàdʉ̀ ɨnga àla akɛkpá màtɨ́. Nɨ́, kà t’ɔ́dhɨ́na adʉ̀ kàlʉ ɔtsʉ́na rɔ̌ ’òwùnà, ’òwù òtsùnà Dàmàsikì tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀.
8 Saulo levantou-se do chão. Abrindo, porém, os olhos, não via nada. Tomaram-no pela mão e o introduziram em Damasco,
9 Ányɨ̀, kǎnzɨ̀ ɨ̀bhʉ ɨdhɔ ɨ̀nzɨ̌ ndɨ̀ ndɨ́ ɨnga àlǎ rɔ́rɔ̀. Ndɨrɔ̀ kǎnyʉ̀ nzá dhu mà, ɨ̀nzɨ̌ ndàdʉ̀ dhu mà nɔ́mvʉ̀.
9 onde esteve três dias sem ver, sem comer nem beber.
10 Wɔ̀ ndɨ Dàmàsikì tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌, Yěsù bhà atdí ábhàlɨ̌, Ànànɨyà tɨ́ kátɨna alɛ nɨ́ɨ’ɨ̀ ìnè. Nɨ́, Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù avì ndɨ̀ kà tɔ̀ ɔnyʉ rɔ̌dzɨ̀ kàdɔ̀ dhu bhěyi dhu tɔ́ ɔ́fɔ̀ ɔ̌, ndànzì ka ndàtɨ: «Ànànɨyà!» Nɨ́ Ànànɨyà adʉ̀ dhu àdu ndàtɨ: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, kànɨ̌ ɨma ɨrɔ́.»
10 Havia em Damasco um discípulo chamado Ananias. O Senhor, numa visão, lhe disse: Ananias! Eis-me aqui, Senhor, respondeu ele.
11 Nɨ́, Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà kànɨ̌: «Ɨ́và nyɨ nyarà yà ‹Tʉ́rʉ́tʉ́rʉ́ ídè ngʉdhà› tɨ́ kátɨna ngʉdhà ɔ̀, nyadʉ̀ òtsù Yudhà tɨ́ kátɨna atdí alɛ bhà ɨdza. Ndɨrɔ̀ nyádʉ̀ nyivú Sáwúlò, Társɔ̀ tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ alɛ ányɨ̀-dzá-bhà-tsʉ̌. Obhó tɨ́, ndɨ alɛ rɨ̌’ɨ̀ ìnè ndɨ̀tsɔ̀ ndɨ̀ ndɨ́ rɔ́.
11 O Senhor lhe ordenou: Levanta-te e vai à rua Direita, e pergunta em casa de Judas por um homem de Tarso, chamado Saulo; ele está orando.
12 Ndɨrɔ̀, kà tɔ̀ ma mɔ̀vɔ̀ wà dhu ɔnyʉ bhěyi rɔ́dzɨ̀ kàdɔ̀ ɔ́fɔ̀ ɔ̌, matɨ: Ànànɨyà tɨ́ kátɨna alɛ ràrǒtsù ányɨ̀ ɨdza, ndàdʉ̀ ɔtsʉ́na ʉ̀lɨ kà-dɔ̌, ndɨ́nɨ̌ kǎdʉ̀ tɨ́ ndɔ̀pɛ̀ ndàla nga tdɨ́tdɔ̌.»
12 {Este via numa visão um homem, chamado Ananias, entrar e impor-lhe as mãos para recobrar a vista.}
13 Ànànɨyà adʉ̀ dhu àdu kà tɔ̀, ndàtɨ: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, ma mɨ́rɨ̀ wà ábhɔ̌ alɛ nyʉ́ wɔ̀ alɛ bhà dhu àwɛ̌ rɨ́ rɔ́. Ndɨrɔ̀ ma mɨ́rɨ̀ wà Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ kɔ̌nzɨ̀ ɨnyɨ ná’ù alɛ rɔ̌ kɔ́rɔ́ nzɛ́rɛ dhu.
13 Ananias respondeu: Senhor, muitos já me falaram deste homem, quantos males fez aos teus fiéis em Jerusalém.
14 Ndɨrɔ̀, ɨrɔ́ kɨ̀rà nà ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ ɔbɨ nɨ́ pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ àbhʉ kà tɔ̀, ndɨ́nɨ̌ kǔsó tɨ́ ɔvɔ̀nʉ rɔ̌ rɨ́ ’ɨ̀tsɔ̀ alɛ.»
14 E aqui ele tem poder dos príncipes dos sacerdotes para prender a todos aqueles que invocam o teu nome.
15 Pbɛ́tʉ̀, Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà Ànànɨyà nɨ̌: «Árà yà ma mòvì nyɨ ɨ. Mà mòvò wà wɔ̀rɨ́ alɛ kàsʉ̌du nɔnzɨ tɨ́: kà rɨ̌ ɔvɔ̀du àbhʉ̌ rɔ̀tɔ̀ ndɨ̀ kɔ́rɔ́ ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ Pbàyàhúdí mà, kɔ́rɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ kámá mà, kɔ́rɔ́ Pbàìsràyélí mànà nzínzì ɔ̌.
15 Mas o Senhor lhe disse: Vai, porque este homem é para mim um instrumento escolhido, que levará o meu nome diante das nações, dos reis e dos filhos de Israel.
16 Ndɨrɔ̀ ɨma nyʉ́, ma mɨ́ okúdu dɔ̀ rɔ̀ kà rǎbàna àpbɛ̀ nɨ́tɛ̀ kɔ́rɔ́ kà tɔ̀.»
16 Eu lhe mostrarei tudo o que terá de padecer pelo meu nome.
17 Nɨ́, Ànànɨyà adʉ̀ ndɨ̀và, ndàrà Yudhà bhà ɨdza. Nɨ́ ányɨ̀, kʉ̌lɨ ɔtsʉ́na Sáwúlò dɔ̌, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà nɨ̌: «Àbanɨ̌ngba Sáwúlǒ, Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù àvi ndɨ̀ ɨndʉ̀ otu ɔ̌ àzú nyɨ nyɨ́rà rɔ́rɔ̀. Nɨ́ kìvì ma tɨnʉ ɔ̀ ndɨ́nɨ̌ nyɨ nyala tɨ́ ɨnga tdɨ́tdɔ̌, Kàgàwà bhà Ɨ̀lɨ̌lǎ-Alafí ràdʉ̀ nyɨra.»
17 Ananias foi. Entrou na casa e, impondo-lhe as mãos, disse: Saulo, meu irmão, o Senhor, esse Jesus que te apareceu no caminho, enviou-me para que recobres a vista e fiques cheio do Espírito Santo.
18 Nɨ́ ʉrɔ́ rɔ̀ tɨ́, ɨ̀bhɛ̀-kɛ́lɛ́ bhěyi ɨ̀ nʉ̀lɨ dhu náadʉ̀ ’ʉ̀pbà Sáwúlò-nyɨ̀kpɔ́ ɔ̀ rɔ̀, Sáwúlò ràdʉ̀ ndɔ̀pɛ̀ ndàla nga tdɨ́tdɔ̌. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kǎdʉ̀ àrà bàtizò àlʉ.
18 No mesmo instante caíram dos olhos de Saulo umas como escamas, e recuperou a vista. Levantou-se e foi batizado.
19 — ausente —
19 Depois tomou alimento e sentiu-se fortalecido. Demorou-se por alguns dias com os discípulos que se achavam em Damasco.
20 Nɨ́ ányɨ̀rɔ̌ rɔ̀ tɨ́, kǎdʉ̀ ndɔ̀pɛ̀ ndàrà dhu ɔ̀vɔ̀ rɔ̌ ìndrǔ tɔ̀ unduta-dzà ɔ̌ rɔ̀, ndàrà àtɨ̀nà rɔ̌, Yěsù ràrɨ̌ Kàgàwà t’Ídhùnà.
20 Imediatamente começou a proclamar pelas sinagogas que Jesus é o Filho de Deus.
21 Nɨ́, wɔ̀ dhu nɨ̀rɨ̀ alɛ kɔ́rɔ́ nʉ́kɔ rɔ̌ ɨdhɔ aránà atdídɔ̌. Abádhí adʉ́nà òwu àtɨ̀nà rɔ̌: «Hɔ̀kɔ̀! Tɨ́ obhó yàrɨ́ alɛ nyʉ́ yà Yěsù-ɔvɔ̀ rɔ̌ ɨ̀ nɨ̀tsɔ̀ alɛ rɔ̌ arúbhi àvu rɔ̌ Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌? Ndɨrɔ̀ kɨ̀rà àzú okúna dɔ̀ rɔ̀ dhu tɨ́ obhó ndɨ́nɨ̌ ndɨ̀ ndusó tɨ́ ɨ alɛ, ndàrà nà pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ-fɔ ɔ̀?»
21 Todos os seus ouvintes pasmavam e diziam: Este não é aquele que perseguia em Jerusalém os que invocam o nome de Jesus? Não veio cá só para levá-los presos aos sumos sacerdotes?
22 Pbɛ́tʉ̀, Sáwúlò adʉ́nà àrà dhu ɔ̀vɔ̀ rɔ̌ abádhí tɔ̀ ɔbɨ nyʉ́ nà. Nɨ́, Dàmàsikì tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ ɨ̀ nòtù Pbàyàhúdí rǎdǔna kà tɔ̀ dhu adúnà àrà àwǐ rɔ̌ àwǐ tɨ́ yà Sáwúlò rɨ̌ dhu ɨ̀tɛ̀ kpangba Yěsù ràrɨ̌ Màsiyà rɔ̀.
22 Saulo, porém, sentia crescer o seu poder e confundia os judeus de Damasco, demonstrando que Jesus é o Cristo.
23 Nɨ́, ábhɔ̌ ɨdhɔ nyʉ́ dzidɔ̌, Pbàyàhúdí adʉ̀ ’ɨ̀rɨ̀ ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ oho tɨ́ Sáwúlò.
23 Decorridos alguns dias, os judeus deliberaram, em conselho, matá-lo.
24 Pbɛ́tʉ̀, Sáwúlò adʉ̀ abádhí ɨ̀rɨ̀ ɨ̀ dɔ̀ná dhu ʉ̀nɨ angyangyi. Ɨ Pbàyàhúdí ambɛ́nà kɨgɔ̀ tɔ́ tsǎtsʉ̀ ɔ̀dɔ̀ dɔ̌ adyíbhengá nǎ ndɨrɔ̀ kúbhingánǎ màtɨ́, ndɨ́nɨ̌ Sáwúlò rǎhʉ rɔ̀, ’adʉ̀ tɨ́ kòhò.
24 Estas intenções chegaram ao conhecimento de Saulo. Guardavam eles as portas de dia e de noite, para matá-lo.
25 Nɨ́, wɔ̀ dhu ɨ̀ ɨ̀rɨ̀ rɔ̀, Sáwúlò bhà ábhàlɨ̌ adʉ̀ àbadhi ìdyì kúbhingá, ’ìpfo iri pɔ́lɔ́ ɔ̌, imbi rɔ̌ ka kòsò sɛ̌ngɛ̌-yà-ba ɔ̌ rɔ̀, ràwǔ kɨgɔ̀-ngbɔ̀ ka kákpɔ̀rɔ̀ nɨ̌ kàlɨ̀-kutì rɔ̌.Pɔ́lɔ́ ɔ̌ ka kipfo Pɔlɔ̀ ràwǔ sɛ̌ngɛ̀ ɔ̌ kàlɨ̀-kutì rɔ̌ dhu|src="lb00333b.tif" size="col" copy="Louise Bass" ref="9.25"
25 Mas os discípulos, tomando-o de noite, fizeram-no descer pela muralha dentro de um cesto.
26 Sáwúlò itdègu àrà àhʉ Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀, nɨ́ kǎmvù ndɨ̀ ndòtsù Yěsù bhà ábhàlɨ̌ nzínzì ɔ̀. Pbɛ́tʉ̀, ɨ ábhàlɨ̌ adʉ̀ kɔ̌dɔ̀ ɔ̀nzɨ̀ ɔ̀nzɨ tɨ́, ɨnzá ɨ̀ à’ù dhu, ɨwà kà rʉ̀gɛ̀rɛ̀ ndɨ̀, ndòngò Yěsù bhà ábhàlɨ̌ nyʉ́ tɨ́ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀.
26 Chegando a Jerusalém, tentava ajuntar-se aos discípulos, mas todos o temiam, não querendo crer que se tivesse tornado discípulo.
27 Nɨ́, Bàrnabà tɨ́ kátɨna atdí ábhàlɨ̌ náadʉ̀ Sáwúlò ìdyì, ’òwùnà atdíkpá Yěsù bhà uvitatálɛ-tɨ’ɔ̀. Nɨ́, kǎdʉ̀ ɨ̀ngbà dhu bhěyi màtɨ́ Sáwúlò ála Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù, Dàmàsikì rárà otu ɔ̌ dhu mà, ndɨrɔ̀ àdhu mà ndɨ Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù ɔ̀vɔ̀ kà tɔ̀ dhu mànà dhu àwɛ abádhí tɔ̀. Ndɨrɔ̀, Bàrnabà adʉ̀ ɨ̀ngbà dhu bhěyi màtɨ́ Sáwúlò ʉ̀nɔ̀ Yěsù-ɔvɔ̀ rɔ̌, ɨ̀mbǎ ɔ̀ná ɔdɔ́ na Dàmàsikì tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ bhà tɔ̀ dhu àwɛ átɔ̀ kɔ́rɔ́ abádhí tɔ̀.
27 Então Barnabé, levando-o consigo, apresentou-o aos apóstolos e contou-lhes como Saulo vira o Senhor no caminho, e que lhe havia falado, e como em Damasco pregara, com desassombro, o nome de Jesus.
28 Ányɨ̀rɔ̌ rɔ̀ tɨ́ nɨ́ ndɨ, Sáwúlò mà náadʉ̀ òko atdíkpá Yěsù bhà uvitatálɛ mànà, ’àdʉ̀ òwu ùbhi rɔ̌ kɔ́rɔ́ ngari ɔ̀nǎ Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌. Kǎdʉ́nà àrà dhu ɔ̀vɔ̀ rɔ̌ Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù-ɔvɔ̀ rɔ̌ ɨ̀mbǎ ɔ̀ná ɔdɔ́ na.
28 Daí por diante permaneceu com eles, saindo e entrando em Jerusalém, e pregando, destemidamente, o nome do Senhor.
29 Sáwúlò mà adʉ́nà òwu ’òtù rɔ̌ átɔ̀ yà Pbàgìríkí t’ávàna ɔ̀tɛ arɨ́ Pbàyàhúdí mànà, ’àdʉ̀ àmbɛ ’àgò dɔ̌ abádhí mànà. Pbɛ́tʉ̀, kɔ̌kɔ̀ ɨ Pbàyàhúdí adʉ́nà òwu dhu ɔ̀nzɨ̀ rɔ̌, ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ oho tɨ́ ka.
29 Falava também e discutia com os helenistas. Mas estes procuravam matá-lo.
30 Nɨ́, wɔ̀ dhu ɨ̀ ɨ̀rɨ̀ rɔ̀, Yěsù ná’ù alɛ adʉ̀ kʉ̀ndà, ràrà Kàyìsàriyà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀. Ányɨ̀rɔ̌ rɔ̀, abádhí adʉ̀ kàbhʉ ràrà Társɔ̀ tɨ́ kátɨna kɨgɔ̀ ɔ̀.
30 Os irmãos, informados disso, acompanharam-no até Cesaréia e dali o fizeram partir para Tarso.
31 Wɔ̀ ndɨ kàsʉmɨ̀ ɔ̌, Kànɨsà ongónà òko màrʉ̀ngà ɔ̌ Yùdɛyà tɔ́ pbìrì mà, Gàlìlayà tɔ́ pbìrì mà, Sàmàrɨyà tɔ́ pbìrì mànà ɔ̌. Abádhí adʉ̀ òko, ’àmbɛ ɔbɨ àbà dɔ̌ afíya ɔ̀nǎ rɔ̀, ’àdʉ̀ àmbɛ Ádrʉ̀ngbǎlɛ Kàgàwà bhà Ʉyátá nɨ́fʉ dɔ̌ mběyi nyʉ́. Ndɨrɔ̀ abádhí-bvʉ ongónà àdʉ̀ àmbɛ ndìse dɔ̌, Kàgàwà bhà Ɨ̀lɨ̌lǎ-Alafí rǎrà dzʉ̀nàya ɔ̀nzɨ̀ rɔ̌ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀.
31 A Igreja gozava então de paz por toda a Judéia, Galiléia e Samaria. Estabelecia-se ela caminhando no temor do Senhor, e a assistência do Espírito Santo a fazia crescer em número.
32 Wɔ̀ ndɨ kàsʉmɨ̀ ɔ̌, Pɛ́tɛrʉ̀ adɨ̀ ndàrà ùbhi rɔ̌ kɔ́rɔ́ pbanga ɔ̀nǎ. Nɨ́ atdíku, kǎrà ùbhi átɔ̀ Ludà tɨ́ kátɨna pbanga ɔ̌ arɨ́’ɨ̀ Yěsù ná’ù alɛ-bvʉ̀.
32 Pedro, que caminhava por toda parte, de cidade em cidade, desceu também aos fiéis que habitavam em Lida.
33 Nɨ́ ányɨ̀, kǎtù Àyìnɛyà tɨ́ kátɨna atdí alɛ ɨwà ara dɔ̌ ndɨ̀ ndaráyi rɔ́ atɔ árà àhʉ àrʉ̀ atɔ nyʉ́ tɨ́ rɔ́.
33 Ali achou um homem chamado Enéias, que havia oito anos jazia paralítico num leito.
34 Nɨ́ kǎtɨ wɔ̀ alɛ nɨ̌: «Àyìnɛyǎ, Yěsù Krɨ́stɔ̀ ɨ̀gʉ̌ wà nyɨ. Nɨ́, ɨ́và nyɨ ara dɔ̌ rɔ̀, nyadʉ̀ ndɨ ara núhu nyɨ-tɨ́rɔ̀.» Nɨ́ ányɨ̀rɔ̌ rɔ̀ tɨ́, wɔ̀rɨ́ alɛ ɨvà ndɨ̀ ndìdè ɔrʉ́.
34 Disse-lhe Pedro: Enéias, Jesus Cristo te cura: levanta-te e faze tua cama. E levantou-se imediatamente.
35 Nɨ́ Ludà ɔ̌ bhà mà Sàrɔnɨ̀ tɔ́ kyɛ̀ngyɛ̀rʉ̀ ɔ̌ arɨ́’ɨ̀ pbanga ɔ̌ bhà mànà náala wɔ̀ dhu, ’àdʉ̀ ’ʉ̀gɛ̀rɛ̀ kɔ́rɔ́, ’à’ù Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù.
35 Viram-no todos os que habitavam em Lida e em Sarona, e converteram-se ao Senhor.
36 Yěsù ná’ù atdí tsìbhálɛ nɨ́ɨ’ɨ̀ ìnè Yɔpà tɨ́ kátɨna kɨgɔ̀ ɔ̌. Ndɨ tsìbhálɛ-ɔvɔ̀ nɨ’ɨ̀ Tàbǐtà. Ndɨrɔ̀, ndɨ ɔvɔ-tɨ̀ nɨ́ «Ɨ̀sà». Kǒngónà ídzì dhu ɔ̀nzɨ̀ abhɔ nyʉ́ ìndrǔ tɔ̀, ndàdʉ̀ àrà nǎkʉ̀tálɛ dzʉ̀nà ɔ̀nzɨ̀ rɔ̌.
36 Em Jope havia uma discípula chamada Tabita - em grego, Dorcas. Esta era rica em boas obras e esmolas que dava.
37 Nɨ́ atdíku, andɨ alʉ́ ka, ràdʉ̀ ɔ̀vɛ̀ dòtsí. Nɨ́ ka kadʉ̀ kǎ-bvò ù’o, kʉfɔ̌, kadʉ̀ ìtdùnà kupò nà, kowù ɨ̀lɨnà ràyi ɔrʉ̀nǎ rɔ̀ rɨ́’ɨ̀ kàluga ɔ̀.
37 Aconteceu que adoecera naqueles dias e veio a falecer. Depois de a terem lavado, levaram-na para o quarto de cima.
38 Ludà tɔ́ pbanga nɨ́ɨ’ɨ̀ ɨ́kyɛ̀rɔ̌ Yɔpà tɔ́ kɨgɔ̀-tɨ́ rɔ̀. Nɨ́ Yɔpà rɨ́’ɨ̀ Yěsù bhà ábhàlɨ̌ níitdègu dhu ɨ̀rɨ Pɛ́tɛrʉ̀ ràrɨ̌’ɨ̀ ndɨ pbanga ɔ̌, nɨ́ abádhí adʉ̀ ɔ́yɔ̌ alɛ nóvì ròwù Pɛ́tɛrʉ̀ ànzì, ’àtɨ: «Mǎ mɨ̀tdɛ̀ nyɨ ɨ̀tdɛ̀ tɨ́ nyʉ́. Ɨ́rà kòwu atdíkpá tsàkàtsàkà fàrábvʉ̀.»
38 Ora, como Lida fica perto de Jope, os discípulos, ouvindo dizer que Pedro aí se encontrava, enviaram-lhe dois homens, rogando-lhe: Não te demores em vir ter conosco.
39 Nɨ́ ányɨ̀rɔ̌ rɔ̀ tɨ́, Pɛ́tɛrʉ̀ mà adʉ̀ òwu atdíkpá abádhí mànà. Nɨ́, Yɔpà Pɛ́tɛrʉ̀ àrà àhʉ rɔ̀, ka kʉnda ka rùpò ndàrà àhʉ yà Tàbǐtà-abvò ka kɨ̀lɨ ɔ̀nà kàluga ɔ̀. Kɔ́rɔ́ abvo-ayí náadʉ̀ ’àndu Pɛ́tɛrʉ̀-tɨ́, ’àmbɛ ɔ̀dzɨ dɔ̌. Abádhí adʉ́nà òwu yà àdɨ̀ ndɨ̀ ndàdɨ̀ nyɨ̀kpɔ́na nà rɔ́rɔ̀ Tàbǐtà ɔ́bhɔ̀lɔ̀ mbɛrʉ̀ mà ɔrʉ́ mʉ̀dzarʉ̀ mànà nɨ́tɛ̀ rɔ̌ Pɛ́tɛrʉ̀ tɔ̀.
39 Pedro levantou-se imediatamente e foi com eles. Logo que chegou, conduziram-no ao quarto de cima. Cercavam-no todas as viúvas, chorando e mostrando-lhe as túnicas e os vestidos que Dorcas lhes fazia quando viva.
40 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ Pɛ́tɛrʉ̀ avì kɔ́rɔ́ alɛ rùvò kàluga ɔ̀ rɔ̀. Kǎdʉ̀ ndɔ̀kɔ̀ ɔtdyʉ̀na dɔ̌, ndàmbɛ ndɨ̀tsɔ̀ dɔ̌ Kàgàwà rɔ̌. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kǎdʉ̀ ndàgɛrɛ abvo dɔ̀, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà: «Tàbǐtǎ, ɨ́và nyɨ.» Nɨ́, ɨ́yàdhíyà náadʉ̀ nyɨ̀kpɔ́na àngbɛ. Nɨ́ Pɛ́tɛrʉ̀ ndɨ̀ ndàla rɔ̀, kǎdʉ̀ ndàngbɛ, ndàdɨ sùnátù dɔ̌.
40 Pedro então, tendo feito todos sair, pôs-se de joelhos e orou. Voltando-se para o corpo, disse: Tabita, levanta-te! Ela abriu os olhos e, vendo Pedro, sentou-se.
41 Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ ɔtsʉ́na nágbà, ndàlʉ̌ Tàbǐtà nɨ̌, ndɨ̀và ɔrʉ̀. Tdɨ́tdɔ̌, kǎdʉ̀ Yěsù ná’ù alɛ mà abvo-ayí mànà núnzì rìwǔ, ndàdʉ̀ Tàbǐtà nɨ́tɛ̀ fɨ̌yɔ̀ ɨwà ɨ̀kyɛ̀ rɔ́rɔ̀.
41 Ele a fez levantar-se, estendendo-lhe a mão. Chamando os irmãos e as viúvas, entregou-lha viva.
42 Nɨ́ Yɔpà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌, kɔ́rɔ́ alɛ nɨ́ɨrɨ wɔ̀ dhu-ɔ̀yɨ̌, ábhɔ̌ alɛ nyʉ́ ràdʉ̀ Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù ná’ù.
42 Este fato espalhou-se por toda Jope e muitos creram no Senhor.
43 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ ábhɔ̌ ɨdhɔ nyʉ́ nɔ́nzɨ̀ Yɔpà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌, yà ɔ́rɔ̀hɔ̀ nɔnyɨ́nà Sìmonì tɨ́ kátɨna alɛ bhà ɨdzá.
43 Pedro permaneceu ainda muitos dias em Jope, em casa dum curtidor, chamado Simão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.