Atos 5
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs ARA
1 Pbɛ́tʉ̀, Ànànɨyà tɨ́ kátɨna alɛ mà nɨ́ɨrɨ ɨ̀ pbɨ̀ndà tsìbhálɛ Sàfirà nà ’àbhʉ fɨ̀yɔ́ ɨnga kodzì.
1 Entretanto, certo homem, chamado Ananias, com sua mulher Safira, vendeu uma propriedade,
2 Nɨ́, Ànànɨyà idyi ndɨ ɨnga ka kodzì rɔ̀ná fʉ̀rangà-rɔrɔ̀ fɨ̌ndà, ɨwà pbɨ̀ndà tsìbhálɛ ʉ̀nɨ átɔ̀ rɔ́rɔ̀. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kǎdʉ̀ àrà ndɨ fʉ̀rangà-go àbhʉ Yěsù bhà uvitatálɛ-fɔ́.
2 mas, em acordo com sua mulher, reteve parte do preço e, levando o restante, depositou-o aos pés dos apóstolos.
3 Nɨ́ Pɛ́tɛrʉ̀ ivú dhu Ànànɨyà-tsʉ̌, ndàtɨ: «Ànànɨyǎ, ádhu nyɨ nyàbhʉ pfɔ̀mvɔ Sìtanɨ̀ rɨ̀rǎ afínʉ nɨ̌? Nyɨ nyʉ̀trǎ Kàgàwà bhà Ɨ̀lɨ̌lǎ-Alafí, nyadʉ̀ ɨnga nyɨ nyàbhʉ kodzì rɔ̀ nyɨ nyàbà fʉ̀rangà-rɔrɔ̀ nídyì ɨndʉ̀.
3 Então, disse Pedro: Ananias, por que encheu Satanás teu coração, para que mentisses ao Espírito Santo, reservando parte do valor do campo?
4 Ɨnzá nyɨ nyàpɛ̀ ndɨ ɨnga àbhʉ̌ kodzì rɔ̀, ka nɨ̀’ɨ̀ t’óbhó pbʉ̀kʉ̀? Ndɨrɔ̀, ɨwà màtɨ́ nyɨ nyàbhʉ ka kodzì rɔ̀, nyɨ nyòngyè fʉ̀rangà nɨ̀’ɨ̀ t’óbhó pbʉ̀kʉ̀ kɛ̀lɛ̌? Nɨ́, ádhu nyʉ́ nyɨ nàbhʉ nyɔnzɨ̀ dhu wɔ̀ dhu bhěyi? Nyɨ nyʉ̀nɔ̀ nzá tɨ̀tɔ̀ ìndrǔ tɔ̀, pbɛ́tʉ̀ nyɨ nyʉ̀nɔ̀ ka Kàgàwà tɔ̀.»
4 Conservando-o, porventura, não seria teu? E, vendido, não estaria em teu poder? Como, pois, assentaste no coração este desígnio? Não mentiste aos homens, mas a Deus.
5 Nɨ́ wɔ̀ Pɛ́tɛrʉ̀ ʉ̀nɔ̀ dhu ndɨ̀ ndɨ̀rɨ̀ rɔ́rɔ̀ tɨ́, Ànànɨyà nɨ́ɨtsɨ obvò, ndàdʉ̀ ɔ̀vɛ̀ dòtsí. Nɨ́ kɔ́rɔ́ alɛ, wɔ̀ Ànànɨyà rɔ̌ ndɨ̀ nɔ̀nzɨ̀ dhu nɨ̀rɨ̀ ɔ̀ ɔdɔ ɨsɨ́ atdídɔ̌.
5 Ouvindo estas palavras, Ananias caiu e expirou, sobrevindo grande temor a todos os ouvintes.
6 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kpabhínzo adʉ̀ ìwu, ’àkpɔ̀rɔ̀ Ànànɨyà-abvò-ngbɔ̀ mbɛrʉ̀ ɔ̀, ’àdʉ̀ òwu ɔ̀tdʉ̀nà.
6 Levantando-se os moços, cobriram-lhe o corpo e, levando-o, o sepultaram.
7 Mbɛ̀mbɛ̀ ɨ̀bhʉ adyifɔ̀-sɨsɨ̀ tɨ́ Ànànɨyà ɔ̀vɛ̀nà rɔ́ adyifɔ̀-sɨsɨ̀ ʉ̀dà rɔ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ, kàbhà tsìbhálɛ, Sàfirà náatsù tdɨ́tdɔ̌ Pɛ́tɛrʉ̀ mà-tɨ’ɔ̀. Kʉ̌nɨ nzá pbɨ̀ndà alɛ rɔ̌ ndɨ̀ nɔ̀nzɨ̀ dhu.
7 Quase três horas depois, entrou a mulher de Ananias, não sabendo o que ocorrera.
8 Nɨ́, Pɛ́tɛrʉ̀ ivú dhu kà-tsʉ̌, ndàtɨ: «Ʉ́nɔ pɛ́! Tɨ́ nyɨ̌ nyàbhʉ ɨnga kodzì rɔ̀ná fʉ̀rangà-bvʉ yà?» Nɨ́, Sàfirà adʉ̀ dhu àdu ndàtɨ: «Ɨ̀ɨ̀! Ka nɨ́ wɔ̀.»
8 Então, Pedro, dirigindo-se a ela, perguntou-lhe: Dize-me, vendestes por tanto aquela terra? Ela respondeu: Sim, por tanto.
9 Nɨ́ Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ àtɨ̀nà Sàfirà nɨ̌: «Nyɨ̌ nyàdʉ̀ nyɨ̌rɨ̀ ɨ̀ngbà dhu bhěyi pbʉ̀kʉ̀ alɛ nà, nyǒwù Kàgàwà bhà Ɨ̀lɨ̌lǎ-Alafí nyʉ́ nʉ́tra? Ándà! Kɔ̀nɨ̌ pbʉ̀kʉ̀ alɛ ɔ̀tdʉ̀ òwù kpabhínzo rǐtsù kɔ̀kɔ̀ dɔ̌. Nɨ́, abádhí rɨ̌ abvònʉ ìtdu átɔ̀, ’òwù ɔ̀tdʉ̀nà.»
9 Tornou-lhe Pedro: Por que entrastes em acordo para tentar o Espírito do Senhor? Eis aí à porta os pés dos que sepultaram o teu marido, e eles também te levarão.
10 Ʉrɔ́ rɔ̀ tɨ́, Sàfirà nɨ́ɨtsɨ gbùù obvò Pɛ́tɛrʉ̀-ɔ̀nzɨ̌, ndàdʉ̀ ɔ̀vɛ̀ dòtsí. Nɨ́, ɨdza ɨ̀ ìtsù rɔ̀, kpabhínzo adʉ̀ Sàfirà òtù ɨwà ɔ̀vɛ̀ rɔ́, ’àdʉ̀ kǎ-bvò ìtdù, ’òwù ɔ̀tdʉ̀nà átɔ̀ yà kàbhà alɛ ɨ̀ ɔ̀tdʉ̀nà rɔ́.
10 No mesmo instante, caiu ela aos pés de Pedro e expirou. Entrando os moços, acharam-na morta e, levando-a, sepultaram-na junto do marido.
11 Nɨ́, ɔdɔ nɨ́ɨsɨ́ atdídɔ̌ kànɨsà ɔ̀, wɔ̀ Ànànɨyà mà Sàfirà nà rɔ̌ ndɨ̀ nɔ̀nzɨ̀ dhu ɨ̀ ɨ̀rɨ̀ rɔ̀.
11 E sobreveio grande temor a toda a igreja e a todos quantos ouviram a notícia destes acontecimentos.
12 Yěsù bhà uvitatálɛ náanzɨ̀ ábhɔ̌ wɨwɨ̀ mà, yà ɨnzá apɛ̀na ’ɔ̀nzɨ angyi ìndrǔ-nzínzì ɔ̌ ábhɔ̌ dhu mànà ìndrǔ nzínzì ɔ̌. Ndɨrɔ̀, Yěsù ná’ù alɛ kɔ́rɔ́ nóongónà ’àndu bìlǐnganà. Abádhí ongónà òko atdíkpá «Ádrʉ̀ngbǎ kamà Sɔ̀lɔ̀mɔnɨ̀ bhà mbàrazà» tɨ́ kátɨna mbàrazà-tsìnǎ.
12 Muitos sinais e prodígios eram feitos entre o povo pelas mãos dos apóstolos. E costumavam todos reunir-se, de comum acordo, no Pórtico de Salomão.
13 Ndɨrɔ̀, yà ɨnzá Yěsù ná’ù alɛ nzínzì ɔ̌, atdí alɛ mà nóongónà nzɨ̌ ndòmvù ndàngbò ndɨ̀ abádhí nzínzì ɔ̀. Pbɛ́tʉ̀, ìndrǔ ongónà àdʉ̀ àmbɛ Yěsù ná’ù alɛ ìlè dɔ̌ atdídɔ̌.
13 Mas, dos restantes, ninguém ousava ajuntar-se a eles; porém o povo lhes tributava grande admiração.
14 Ábhɔ̌ kpabhálɛ mà vèbhálɛ mànà nóowúnà Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù à’ù rɔ̌, ndɨ dhu ràdʉ̀ àrà ka ná’ù alɛ-bvʉ àbhʉ rɔ̌ rìsě ndɨ̀ atdídɔ̌.
14 E crescia mais e mais a multidão de crentes, tanto homens como mulheres, agregados ao Senhor,
15 Nɨ́, ìndrǔ nóowúnà andɨ nà alɛ nʉ́mbà rɔ̌ ’ìwǔ nà ngʉdhà ɔ̀. Abádhí owúnà ɨ alɛ nʉ́lɨ rɔ̌ ròyì fɨ̀yɔ́ ara mà fɨ̀yɔ́ ótdù mànà dɔ̌, ndɨ́nɨ̌ Pɛ́tɛrʉ̀ rʉ̌da ányɨ̀rɔ̌ ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ ɔ̌, àbadhi-sɨsɨ̀ nyʉ́ mà náara tɨ́ ndìbvu rɔ̌ atdí alɛ dɔ̌ màtɨ́.
15 a ponto de levarem os enfermos até pelas ruas e os colocarem sobre leitos e macas, para que, ao passar Pedro, ao menos a sua sombra se projetasse nalguns deles.
16 Ábhɔ̌ alɛ nyʉ́ nóowúnà ìwu rɔ̌ andɨ nà alɛ nà, nzɛ́rɛ-alafí náarávu rɔ̀yá alɛ mànà yà kyɛ̀rɔ̀kyɛ̀rɔ̀ rɨ́’ɨ̀ Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀-tɨ́ pbanga ɔ̀nǎ rɔ̀. Nɨ́ ɨ alɛ owúnà ʉ̀gʉ rɔ̌ kɔ́rɔ́.
16 Afluía também muita gente das cidades vizinhas a Jerusalém, levando doentes e atormentados de espíritos imundos, e todos eram curados.
17 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ dɔ̌ kamà, yà ɨ̀ ɨ̀’ɨ̀ mànà atdíkpá Pbàsàdùkáyó tɔ́ mʉ̀tʉ̀ nzínzì ɔ̌ alɛ mànà, náambɛ́nà Yěsù bhà uvitatálɛ rɔ̌nzɨna dhu-adhà ɔ̀nzɨ̀ dɔ̌ atdídɔ̌.
17 Levantando-se, porém, o sumo sacerdote e todos os que estavam com ele, isto é, a seita dos saduceus, tomaram-se de inveja,
18 Nɨ́ abádhí adʉ̀ Yěsù bhà uvitatálɛ àbhʉ kusǒ, kʉdɔ kɔ́rɔ́ alɛ tɔ́ imbi-dzà ɔ̀.
18 prenderam os apóstolos e os recolheram à prisão pública.
19 Pbɛ́tʉ̀ kúbhingá nǎ, Ádrʉ̀ngbǎlɛ Kàgàwà bhà atdí màlàyikà náadʉ̀ ɨ̀rà imbi-dzà-tsʉ̀ núpfò, ndàdʉ̀ Yěsù bhà uvitatálɛ àbhʉ rùvò iri. Ndɨrɔ̀, ndɨ màlàyikà adʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌:
19 Mas, de noite, um anjo do Senhor abriu as portas do cárcere e, conduzindo-os para fora, lhes disse:
20 «Nyòwu nyǐkò Kàgàwà bhà ɨdzá, nyǎdʉ̀ ípìrɔ̌nga-ɔwʉ́tá dɔ̌ rɔ́tɛ kɔ́rɔ́ màkʉ̌rʉ̀ nɔ́vɔ̀ ìndrǔ tɔ̀.»
20 Ide e, apresentando-vos no templo, dizei ao povo todas as palavras desta Vida.
21 Nɨ́, Yěsù bhà uvitatálɛ adʉ̀ ’ɨ̀và bhɔ̀tsʉngá nyʉ́, ’òwù Kàgàwà bhà ɨdza ɔ̀, ’àdʉ̀ ’ɔ̀pɛ̀ ùdhe dhu ìndrǔ tɔ̀.
21 Tendo ouvido isto, logo ao romper do dia, entraram no templo e ensinavam. Chegando, porém, o sumo sacerdote e os que com ele estavam, convocaram o Sinédrio e todo o senado dos filhos de Israel e mandaram buscá-los no cárcere.
22 Nɨ́ imbi-dzà ɔ̀ ɨ̀ ìwǔ ùvò rɔ̀, kɔ̌kɔ̀ sàndǐrì adʉ̀ nzá ɨ uvitatálɛ òtù abádhí ka kʉ́dɔ ɔ̀nà kàluga ɔ̀. Nɨ́ abádhí adʉ̀ ’àdu anya t’ɨ́tdɨ̀ta t’álɛ-tɨ’ɔ̀, ’àdʉ̀ dhu ɔ̀vɔ̀ fɨ̌yɔ̀, ’àtɨ:
22 Mas os guardas, indo, não os acharam no cárcere; e, tendo voltado, relataram,
23 «Mǎ mòwù ùvò imbi-dzà-li’ɔ̀, nɨ́ mǎ mòtù ndɨ imbi-dzà-tsʉ̀ mběyi nyʉ́ ka kùpbǐ rɔ́. Ndɨrɔ̀, sàndǐrì nɨ́’ɨ̀ ìnè fɨ̀yɔ́ ngari ɔ̌ tɨ́ ɨ̀ ìkò rɔ́. Pbɛ́tʉ̀, mǎ mìtdègu tsǎtsʉ̀ ùpfo, nɨ́ mǎ màdʉ̀ nzá atdí alɛ mà nótù kàluga ɔ̀.»
23 dizendo: Achamos o cárcere fechado com toda a segurança e as sentinelas nos seus postos junto às portas; mas, abrindo-as, a ninguém encontramos dentro.
24 Nɨ́ wɔ̀ Kàgàwà bhà ɨdza-ngbɔ̀ ɔ̀dɔ arɨ́ sàndǐrì tɔ́ ádrʉ̀ngbǎlɛ mà, pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mànà níitdègu wɔ̀ dhu ɨ̀rɨ, nɨ́ abádhí-dɔ ɔ̀ nga adʉ̀ ìkǔ tɨ́ ìku. Nɨ́ abádhí adʉ̀ ’ɔ̀pɛ̀ ’ɔ̀ngʉ̀ dhu tsʉ̀yá nzínzìya ɔ̌, ’àmbɛ àtɨ̀nà dɔ̌: «Ádhu nyʉ́ wɔ̀ ndɨ̀ nɔ̀nzɨ̀ kɔ̌kɔ̀ alɛ-rɔ̌?»
24 Quando o capitão do templo e os principais sacerdotes ouviram estas informações, ficaram perplexos a respeito deles e do que viria a ser isto.
25 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ atdí alɛ ɨtɔ ndɨ̀, ndìtsì àtɨ̀nà kɔ̌kɔ̀ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ nɨ̌: «Nyɨ̀rɨ dhu! Kɔ̌kɔ̀ nyɨ̌ nyábhʉ kusǒ, kʉdɔ imbi ɔ̀ alɛ rɨ̌’ɨ̀ Kàgàwà bhà ɨdzá ɨ̀ ìkò, ’àmbɛ dhu ùdhe dɔ̌ ìndrǔ tɔ̀ rɔ́.»
25 Nesse ínterim, alguém chegou e lhes comunicou: Eis que os homens que recolhestes no cárcere, estão no templo ensinando o povo.
26 Nɨ́, sàndǐrì tɔ́ ádrʉ̀ngbǎlɛ mà, rɔ̀ná ngʉ̌kpà sàndǐrì mànà náawù Kàgàwà bhà ɨdza, ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ ugu tɨ́ Yěsù bhà uvitatálɛ ’ìwǔ nà anya t’ɨ́tdɨ̀ta t’álɛ-ɔ̀nzɨ̌. Pbɛ́tʉ̀, abádhí nʉ́ʉlʉ́ nzá ɨ uvitatálɛ ɔbɨ nɨ̌ ìwǔ nà, ìndrǔ rǎdʉ̀ ’ùbvu odu nɨ̌ dhu-ɔdɔ̀ ɔ̀nzɨ ɨ̀ ’ɨ́ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀.
26 Nisto, indo o capitão e os guardas, os trouxeram sem violência, porque temiam ser apedrejados pelo povo.
27 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, sàndǐrì abhʉ̀ Yěsù bhà uvitatálɛ rìwǔ ùvò ádrɔ̀drɔ̌ anya ɨ̀tdɨ̀ arɨ́ alɛ-ɔ̀nzɨ̌. Nɨ́, pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ dɔ̌ kamà náadʉ̀ ndɔ̀pɛ̀ ndɔ̀ngʉ̀ dhu abádhí-tsʉ̌, ndàtɨ:
27 Trouxeram-nos, apresentando-os ao Sinédrio. E o sumo sacerdote interrogou-os,
28 «Mǎ mɨ́sɔ̌ wà nyɨ̌ ɨ̀nzɨ̌ nyɨ̌ nyowu tɨ́ dhu ùdhe rɔ̌ wɔ̀ alɛ-ɔvɔ̀ rɔ̌. Nɨ́, nyàndà pɛ́ nyɨ̌ nyɔ́nzɨ̀ dhu: Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ bhà núlè wà ùlè tɨ́ fɨ̌yɔ̀ nyɨ̌ nyúdhěna wɔ̀ alɛ dɔ̌ dhu nɨ̌. Ndɨrɔ̀ nyɨ̌ nyòzè nyǐfo wɔ̀ alɛ-azù dɔ̀ká átɔ̀!»
28 dizendo: Expressamente vos ordenamos que não ensinásseis nesse nome; contudo, enchestes Jerusalém de vossa doutrina; e quereis lançar sobre nós o sangue desse homem.
29 Nɨ́ Pɛ́tɛrʉ̀ mà ngʉ̌kpà uvitatálɛ mànà náadʉ̀ dhu àdu kà tɔ̀, ’àtɨ: «Àkǎkǎ dhu tɨ́ kɨfʉ Kàgàwà ʉ̀nɔ̀ dhu, ndɨrɔ̀ tɨ́ kɨfʉ ìndrǔ ʉ̀nɔ̀ dhu?
29 Então, Pedro e os demais apóstolos afirmaram: Antes, importa obedecer a Deus do que aos homens.
30 Nyɨ̌ nɨ́ ndɨ nyɨ̌ nyabhʉ̀ Yěsù kʉtɔ̌ mʉ̀sàlabhà dɔ̌ rɔ̀vɛ̀, kadʉ̀ ɔ̀tdʉ̀nà. Pbɛ́tʉ̀, abhúka tɔ́ Kàgàwà nábhʉ wà ka rɨ̀ngbɛ̀ ndɨ̀ ɔvɛ-bvʉ̀ rɔ̀.
30 O Deus de nossos pais ressuscitou a Jesus, a quem vós matastes, pendurando-o num madeiro.
31 Ndɨrɔ̀, Kàgàwà ábhʉ wà ka rɔ̀dzɨ̀ ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̀, ndàdʉ̀ àbhʉnà ràdɨ fɨ̀ndá fangà dɔ̀nǎ rɔ̀. Kǎbhʉ ka ràdɨ Kamà tɨ́ ndɨrɔ̀ Ɔ̀gʉ̀ba tɨ́, ndɨ́nɨ̌ otu nabhʉ̀ tɨ́ Pbàìsràyélí tɔ̀ rʉ̀gɛ̀rɛ̀ ɨ̀, ’ʉ̀bhà fɨ̀yɔ́ nzɛ́rɛnga, ràdʉ̀ ʉbàta tɔ́ otu àbà.
31 Deus, porém, com a sua destra, o exaltou a Príncipe e Salvador, a fim de conceder a Israel o arrependimento e a remissão de pecados.
32 Mǎ nɨ́ ɨ ɨ̀ nɔ́nzɨ̀ dhu tɔ́ ngàmbì. Ndɨrɔ̀, Kàgàwà ʉ̀nɔ̀ dhu ɨ̀fʉ̌ arɨ́ alɛ nɨ́rǎ kǎrɨ́ nɨ̌ pbɨ̀ndà Ɨ̀lɨ̌lǎ-Alafí nɨ́ ɨ dhu tɔ́ ngàmbì átɔ̀.»
32 Ora, nós somos testemunhas destes fatos, e bem assim o Espírito Santo, que Deus outorgou aos que lhe obedecem.
33 Nɨ́ wɔ̀rɨ́ ɔtɛ ɨ̀ ɨ̀rɨ̀ rɔ̀, ádrɔ̀drɔ̌ anya ɨ̀tdɨ̀ arɨ́ alɛ náakó atdídɔ̌, ’àdʉ̀ dhu òzè ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ abhʉ̀ tɨ́ Yěsù bhà uvitatálɛ kɔkyɛ̀.
33 Eles, porém, ouvindo, se enfureceram e queriam matá-los.
34 Pbɛ́tʉ̀, abádhí nzínzì ɔ̌ Gàmàlìyelì tɨ́ kátɨna atdí Mʉ̀fàrìsayò nɨ́ɨ’ɨ̀ ìnè. Ndɨ alɛ nɨ’ɨ̀ Músà bhà Ʉyátá tɔ́ màlimò, ndɨrɔ̀ ka nɨ’ɨ̀ atdídɔ̌ kɔ́rɔ́ alɛ arɨ́fʉ̌na alɛ. Nɨ́, kɨ̌và ndɨ̀ ndìdè ɔrʉ́ ádrɔ̀drɔ̌ anya ɨ̀tdɨ̀ arɨ́ alɛ nzínzì ɔ̌, ndàdʉ̀ Yěsù bhà uvitatálɛ àvi kipfo iri ákɛ̌ kàsʉmɨ̀ tɨ́.
34 Mas, levantando-se no Sinédrio um fariseu, chamado Gamaliel, mestre da lei, acatado por todo o povo, mandou retirar os homens, por um pouco,
35 Nɨ́ kɔ̌kɔ̀ uvitatálɛ ùvò iri dhu-dzidɔ̌, kǎdʉ̀ dhu ɔ̀vɔ̀ ádrɔ̀drɔ̌ anya ɨ̀tdɨ̀ arɨ́ alɛ tɔ̀, ndàtɨ: «Nyɨ̌ Pbàìsràyélí tɔ́ pbìrì ɔ̌ bhǎ, nyàndà nga mběyi kɔ̌kɔ̀ alɛ rɔ̌ nyɨ̌ nyápàna nyɔ̌nzɨ̀ dhu nà.
35 e lhes disse: Israelitas, atentai bem no que ides fazer a estes homens.
36 Kɔ̀nɨ̌, tdèku tɨ́ Tèwudhà nɨ́và ndɨ̀, ndàrà ndàtɨ̀ rɔ̌ ádrʉ̀ngbǎlɛ tɨ́, mbɛ̀mbɛ̀ ɨ̀fɔ mɨyà alɛ ràdʉ̀ ’ɔ̀dhɔ̀ owùna ɔ̌. Nɨ́ ka kóhò ka, yà kà-tsʉ̌ dhu ná’ù alɛ ràdʉ̀ ’ɨ̀fàlà, wɔ̀ abádhí ɨ́tsɔ̌ dhu ràdʉ̀ ɨ̀nɛ̀.
36 Porque, antes destes dias, se levantou Teudas, insinuando ser ele alguma coisa, ao qual se agregaram cerca de quatrocentos homens; mas ele foi morto, e todos quantos lhe prestavam obediência se dispersaram e deram em nada.
37 Tèwudhà-dzidɔ̌, Gàlìlayà tɔ́ pbìrì ɔ̌ atdí alɛ, Yudhà tɨ́ kátɨna nɨ́và ndɨ̀ ndɨ dhu bhěyi tɨ́ yà ìndrǔ ɔ̀zʉ̀ ka kɨ́ ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ ɔ̌, ihé-yà ràdʉ̀ ’ɔ̀dhɔ̀ owùna ɔ̌. Pbɛ́tʉ̀, ka kòhò ka rɔ̀, yà kà-tsʉ̌ dhu ná’ù alɛ nádʉ̀ ’ɨ̀fàlà átɔ̀.
37 Depois desse, levantou-se Judas, o galileu, nos dias do recenseamento, e levou muitos consigo; também este pereceu, e todos quantos lhe obedeciam foram dispersos.
38 Nɨ́ kòmbí ma mátɨna nyɨ̌ nɨ̌: ‹Nyùvò kɔ̌kɔ̀ alɛ tɔ́ dhu ɔ̀ rɔ̀. Nyʉ̀bhà abádhí ròwù. Wɔ̀ abádhí ùdhe ɨ̀ ɔnzɨ tɨ́ dhu mà, wɔ̀ abádhí rɔ̌nzɨna dhu mànà nɨ́ɨ’ɨna gukyè ìndrǔ ɔ̀ rɔ̀ àhʉ dhu tɨ́, nɨ́ ɨ dhu rɨ̌nɛ̀ ɨ̀tɨ́rɔ̀.
38 Agora, vos digo: dai de mão a estes homens, deixai-os; porque, se este conselho ou esta obra vem de homens, perecerá;
39 Pbɛ́tʉ̀, ɨ dhu apɛ́ ɨ̀’ɨ̀ Kàgàwà nyʉ́ ùdhě ndɨ̀ ndɔnzɨ tɨ́ dhu tɨ́, nɨ́ nyɨ̌ nyɨ́ nzɨ̌ ɨ dhu àbhʉ̌ rɨ̀nɛ̀. Nyàndà nga mběyi! Akyɛ nyɨ̌ nyowuna nyǒtù Kàgàwà nà nyɨ̌ nyɨ́ nyǔgye rɔ́.›» Nɨ́ kɔ̌kɔ̀ ádrɔ̀drɔ̌ anya ɨ̀tdɨ̀ arɨ́ alɛ náadʉ̀ wɔ̀ Gàmàlìyelì ɔ̀vɔ̀ fɨ̌yɔ̀ dhu ɨ̀rɨ̀.
39 mas, se é de Deus, não podereis destruí-los, para que não sejais, porventura, achados lutando contra Deus. E concordaram com ele.
40 Abádhí adʉ̀ uvitatálɛ àvi rìtsù tɨya ɔ̀. Nɨ́ ɨdza abádhí ìtsù rɔ̀, ɨ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ adʉ̀ abádhí àbhʉ kʉvɨ, ’àdʉ̀ dhu ɨ̀sɔ fɨ̌yɔ̀ ɨ̀nzɨ̌ Yěsù-ɔvɔ̀ natɨ tɨ́ tdɨ́tdɔ̌ ìndrǔ nzínzì ɔ̌. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, ɨ alɛ adʉ̀ abádhí ʉ̀kɔlɔ, ròwù.
40 Chamando os apóstolos, açoitaram-nos e, ordenando-lhes que não falassem em o nome de Jesus, os soltaram.
41 Nɨ́ Yěsù bhà uvitatálɛ uvò kɔ̀rɨ́ alɛ-ɔ̀nzɨ̌ rɔ̀ dhɛ̀dhɛ nyʉ́ nà, ɨ̀ ka kɔ̀zʉ̀ ɨwà àkǎ ’àbà àpbɛ̀ Yěsù-ɔvɔ̀-okú dɔ̀ rɔ̀ alɛ tɨ́ nɨ́dhunɨ̌.
41 E eles se retiraram do Sinédrio regozijando-se por terem sido considerados dignos de sofrer afrontas por esse Nome.
42 Ndɨrɔ̀, Kàgàwà bhà ɨdza ɔ̌ màtɨ́, ɨdzàya ɔ̀nǎ màtɨ́, abádhí ʉbhà nzá kɔ́rɔ́ ɨdhɔ ɔ̌ ɨ̀ ’ɨ́ dhu ùdhě ìndrǔ tɔ̀ dhu. Ndɨrɔ̀ abádhí ʉbhà nzá Yěsù ràrɨ̌ Màsiyà dhu tɔ́ Ídzì Màkʉ̌rʉ̀ nɔ́vɔ ɨ̀ ’ɨ́ ìndrǔ tɔ̀ dhu.
42 E todos os dias, no templo e de casa em casa, não cessavam de ensinar e de pregar Jesus, o Cristo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.